Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2012
Αναποδογύρισαν διπλοπαρκαρισμένο αυτοκίνητο!!!
Μέχρι τώρα οι οδηγοί που παρκάριζαν και εμπόδιζαν την κυκλοφορία, είτε παρατούσαν τα αυτοκίνητά τους κλείνοντας διαβάσεις πεζών είτε τα άκουγαν είτε έφευγαν με ένα αυτοκόλλητο «Είμαι γάιδαρος παρκάρω όπου γουστάρω» αν γλίτωναν την κλήση ή την αφαίρεση πινακίδων από την τροχαία.
Σήμερα είχαμε απ´ότι φαίνεται και το πρώτο αναποδογύρισμα αυτοκινήτου στην Αθήνα, στα Εξάρχεια συγκεκριμένα, το οποίο είχε διπλοπαρκάρει ο ιδιοκτήτης του, εμποδίζοντας φυσικά την κυκλοφορία.
Συγκεκριμένα, ο οδηγός του αναποδογυρισμένου Audi που βλέπετε στις φωτογραφίες, το διπλο-πάρκαρε στη συμβολή των οδών Σπύρου Τρικούπη και Στουρνάρη.
Λίγη ώρα μετά, λεωφορείο με προορισμό την πλατεία Κάνιγγος, πέρασε από το σημείο και αναγκαστικά σταμάτησε, αφού δεν χωρούσε να περάσει. Ο οδηγός του λεωφορείου κορνάρισε αρκετές φορές, αλλά ο οδηγός του Audi ήταν άφαντος.
Έτσι, κάποιοι αποφάσισαν να αναποδογυρίσουν το αυτοκίνητο, για να περάσει το λεωφορείο και τα άλλα αυτοκίνητα που ακολουθούσαν.
Γι´αυτό, φίλε αναγνώστη, αν συνηθίζεις να παρατάς το αυτοκίνητό σου όπου να´ναι, την επόμενη φορά ξανασκέψου το.
Σήμερα είχαμε απ´ότι φαίνεται και το πρώτο αναποδογύρισμα αυτοκινήτου στην Αθήνα, στα Εξάρχεια συγκεκριμένα, το οποίο είχε διπλοπαρκάρει ο ιδιοκτήτης του, εμποδίζοντας φυσικά την κυκλοφορία.
Συγκεκριμένα, ο οδηγός του αναποδογυρισμένου Audi που βλέπετε στις φωτογραφίες, το διπλο-πάρκαρε στη συμβολή των οδών Σπύρου Τρικούπη και Στουρνάρη.
Λίγη ώρα μετά, λεωφορείο με προορισμό την πλατεία Κάνιγγος, πέρασε από το σημείο και αναγκαστικά σταμάτησε, αφού δεν χωρούσε να περάσει. Ο οδηγός του λεωφορείου κορνάρισε αρκετές φορές, αλλά ο οδηγός του Audi ήταν άφαντος.
Έτσι, κάποιοι αποφάσισαν να αναποδογυρίσουν το αυτοκίνητο, για να περάσει το λεωφορείο και τα άλλα αυτοκίνητα που ακολουθούσαν.
Γι´αυτό, φίλε αναγνώστη, αν συνηθίζεις να παρατάς το αυτοκίνητό σου όπου να´ναι, την επόμενη φορά ξανασκέψου το.


Handelsblatt: «Θα πέσει η Ελλάδα; Η κατάσταση οξύνεται»
«Θα πέσει η Ελλάδα»; Με αυτόν τον πρωτοσέλιδο τίτλο προσεγγίζει η
οικονομική εφημερίδα Handelsblatt του Αμβούργου το ελληνικό πρόβλημα.
Και σημειώνει: «Σχεδόν χωρίς να γίνει αντιληπτό από τη δημοσιότητα, η
κατάσταση στην Ελλάδα οξύνεται περαιτέρω. Οι διαπραγματεύσεις για τη
μείωση του χρέους μένουν στάσιμες και οι τράπεζες δεν εμπιστεύονται την
ικανότητα του κράτους για μεταρρυθμίσεις καταθέτοντας κάθε βράδυ
δισεκατομμύρια στην ΕΚΤ».
Παρά τη χθεσινή δήλωση του επικεφαλής του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ ότι η επιστροφή στη δραχμή δεν είναι επιλογή για την Ελλάδα και την ευρωζώνη, η εφημερίδα υπογραμμίζει ότι «πίσω από κλειστά μικρόφωνα και κάμερες στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες οι αισιόδοξες δηλώσεις αντικαθίστανται από έντονες αμφιβολίες για την ικανότητα παραμονής της Ελλάδας στη νομισματική ένωση». H Handelsblatt παραθέτει και εκτίμηση ενός επικεφαλής γερμανικής τράπεζας, ο οποίος τονίζει ότι όσο διαρκεί αβεβαιότητα γύρω από την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη, δεν μπορούμε να υπολογίζουμε σε εκτόνωση της κρίσης.
«Τελικός γύρος στην Αθήνα»
Η ίδια εφημερίδα συνεχίζει το αφιέρωμά της στην Ελλάδα με αναλύσεις, σχόλια. «Τελικός γύρος στην Αθήνα (...) στην ελληνική παρτίδα πόκερ», τονίζει ο αρθρογράφος και συνεχίζει: «Τις επόμενες εβδομάδες κρίνονται τα πάντα για την Αθήνα. Ο Λουκάς Παπαδήμος πρέπει να επιφέρει μαζικές περικοπές για να εισπράξει τη νέα βοήθεια δισεκατομμυρίων. Αν δεν το καταφέρει, τότε η χώρα θα βρεθεί στο κενό».
Παρατίθεται επίσης το πόρισμα του επικεφαλής της αντιπροσωπείας της τρόικα Πόλ Τόμσεν, ότι τα μέτρα που συμφωνηθηκαν απλά δεν εφαρμόζονται. «Καθόλου περίεργο», σημειώνει η εφημερίδα, «Οι ελληνικές συντεχνίες, όπως οι οδηγοί ταξί, οι φαρμακοποιοί και οι δικηγόροι, που ήταν ως τώρα θωρακισμένοι έναντι οποιουδήποτε ανταγωνισμού, έχουν χάρη στο πελατειακό σύστημα καλές διασυνδέσεις με τα πολιτικά κόμματα. Από τη στήριξη αυτών των κομμάτων (...) εξαρτάται τώρα ο ανεξάρτητος Παπαδήμος».
Ξεχωριστή αναφορά γίνεται και στο θέμα του ελληνικού χρέους. Πληροφορίες από κύκλους της ΕΕ κάνουν λόγο για «σκληρές διαπραγματεύσεις» και εκτιμούν ότι το κούρεμα του ελληνικού χρέους θα φτάσει το 50%, αλλά οι πραγματικές απώλειες για τους πιστωτές θα είναι μεγαλύτερες.
Η Handelsblatt φιλοξενεί και μία συνέντευξη του οικονομολόγου Κλέμενς Φουστ. Ο Γερμανός ειδικός εκτιμά ότι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα ήταν «μισή αποχώρηση από την ΕΕ και ίσως θα επανέφερε τη χώρα στο επίπεδο των δεκαετιών του '60 και '70». Ο Κλέμενς Φουστ προειδοποίησε επίσης για τον κίνδυνο αλυσιδωτής αντίδρασης και στην υπόλοιπη ευρωζώνη αν αποχωρήσει η Αθήνα από τη ζώνη του κοινού νομίσματος: «Οι πολίτες άλλων χωρών σε κρίση θα φοβούνταν ότι θα συμβεί και εκεί το ίδιο και θα έσπευδαν στις τράπεζες για να αποσύρουν τις καταθέσεις τους. Θα απειλούνταν ταραχές, μπροστά στις οποίες οι έως τώρα διαμαρτυρίες είναι παιδικό παιχνίδι».
«Γιατί δεν αποχωρεί η Ελλάδα από το ευρώ»;
Προετοιμάζεται επιστροφή στη δραχμή; Διερωτάται η αυστριακή εφημερίδα Die Presse εκτιμώντας ότι η Αθήνα εκμεταλλεύεται την ξεκάθαρη πρόθεση της Άγκελα Μέρκελ να σώσει το κοινό νόμισμα με κάθε κόστος. Σχολιάζει μάλιστα, ότι η ελληνική κυβέρνηση χρησιμοποιεί την ευρωκρίση για να ασκήσει πίεση στο Βερολίνο.
Η Die Presse δεν θεωρεί έκπληξη το ενδεχόμενο να αποφασίσει η ελληνική κυβέρνηση την έξοδο από το κοινό νόμισμα και σημειώνει: «Η χώρα πνίγεται από τα χρέη, ενώ με το δικό της νόμισμα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τον πληθωρισμό και να μειώσει το βάρος των χρεών. Ο δρόμος μέχρι εκεί όμως είναι δύσκολος.
Η Ελλάδα θα πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αργεντινής το 2001 προετοιμάζοντας διακριτικά τη νομισματική μεταρρύθμιση και θέτοντάς την αιφνιδιαστικά σε εφαρμογή». Η εφημερίδα θεωρεί ότι μόνο αυτή η μέθοδος προετοιμασίας μίας εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα απέτρεπε τη μαζική απόσυρση καταθέσεων από τις ελληνικές τράπεζες και την μεταφορά τους έξω από τη χώρα. Και κλείνει: «Oσο η Γερμανία επιμένει ότι θα κάνει τα πάντα για τη διάσωση του ευρώ, μπορεί η Αθήνα να εκφράζει τη μία επιθυμία μετά την άλλη προς το Βερολίνο και πάντα με την απειλή: Aλλιώς αποχωρούμε'. Μετά από δύο χρόνια πολιτικής για τη διάσωση του ευρώ, μια αποχώρηση θα ήταν μοιραία».
Πηγή
Παρά τη χθεσινή δήλωση του επικεφαλής του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ ότι η επιστροφή στη δραχμή δεν είναι επιλογή για την Ελλάδα και την ευρωζώνη, η εφημερίδα υπογραμμίζει ότι «πίσω από κλειστά μικρόφωνα και κάμερες στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες οι αισιόδοξες δηλώσεις αντικαθίστανται από έντονες αμφιβολίες για την ικανότητα παραμονής της Ελλάδας στη νομισματική ένωση». H Handelsblatt παραθέτει και εκτίμηση ενός επικεφαλής γερμανικής τράπεζας, ο οποίος τονίζει ότι όσο διαρκεί αβεβαιότητα γύρω από την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη, δεν μπορούμε να υπολογίζουμε σε εκτόνωση της κρίσης.
«Τελικός γύρος στην Αθήνα»
Η ίδια εφημερίδα συνεχίζει το αφιέρωμά της στην Ελλάδα με αναλύσεις, σχόλια. «Τελικός γύρος στην Αθήνα (...) στην ελληνική παρτίδα πόκερ», τονίζει ο αρθρογράφος και συνεχίζει: «Τις επόμενες εβδομάδες κρίνονται τα πάντα για την Αθήνα. Ο Λουκάς Παπαδήμος πρέπει να επιφέρει μαζικές περικοπές για να εισπράξει τη νέα βοήθεια δισεκατομμυρίων. Αν δεν το καταφέρει, τότε η χώρα θα βρεθεί στο κενό».
Παρατίθεται επίσης το πόρισμα του επικεφαλής της αντιπροσωπείας της τρόικα Πόλ Τόμσεν, ότι τα μέτρα που συμφωνηθηκαν απλά δεν εφαρμόζονται. «Καθόλου περίεργο», σημειώνει η εφημερίδα, «Οι ελληνικές συντεχνίες, όπως οι οδηγοί ταξί, οι φαρμακοποιοί και οι δικηγόροι, που ήταν ως τώρα θωρακισμένοι έναντι οποιουδήποτε ανταγωνισμού, έχουν χάρη στο πελατειακό σύστημα καλές διασυνδέσεις με τα πολιτικά κόμματα. Από τη στήριξη αυτών των κομμάτων (...) εξαρτάται τώρα ο ανεξάρτητος Παπαδήμος».
Ξεχωριστή αναφορά γίνεται και στο θέμα του ελληνικού χρέους. Πληροφορίες από κύκλους της ΕΕ κάνουν λόγο για «σκληρές διαπραγματεύσεις» και εκτιμούν ότι το κούρεμα του ελληνικού χρέους θα φτάσει το 50%, αλλά οι πραγματικές απώλειες για τους πιστωτές θα είναι μεγαλύτερες.
Η Handelsblatt φιλοξενεί και μία συνέντευξη του οικονομολόγου Κλέμενς Φουστ. Ο Γερμανός ειδικός εκτιμά ότι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα ήταν «μισή αποχώρηση από την ΕΕ και ίσως θα επανέφερε τη χώρα στο επίπεδο των δεκαετιών του '60 και '70». Ο Κλέμενς Φουστ προειδοποίησε επίσης για τον κίνδυνο αλυσιδωτής αντίδρασης και στην υπόλοιπη ευρωζώνη αν αποχωρήσει η Αθήνα από τη ζώνη του κοινού νομίσματος: «Οι πολίτες άλλων χωρών σε κρίση θα φοβούνταν ότι θα συμβεί και εκεί το ίδιο και θα έσπευδαν στις τράπεζες για να αποσύρουν τις καταθέσεις τους. Θα απειλούνταν ταραχές, μπροστά στις οποίες οι έως τώρα διαμαρτυρίες είναι παιδικό παιχνίδι».
«Γιατί δεν αποχωρεί η Ελλάδα από το ευρώ»;
Προετοιμάζεται επιστροφή στη δραχμή; Διερωτάται η αυστριακή εφημερίδα Die Presse εκτιμώντας ότι η Αθήνα εκμεταλλεύεται την ξεκάθαρη πρόθεση της Άγκελα Μέρκελ να σώσει το κοινό νόμισμα με κάθε κόστος. Σχολιάζει μάλιστα, ότι η ελληνική κυβέρνηση χρησιμοποιεί την ευρωκρίση για να ασκήσει πίεση στο Βερολίνο.
Η Die Presse δεν θεωρεί έκπληξη το ενδεχόμενο να αποφασίσει η ελληνική κυβέρνηση την έξοδο από το κοινό νόμισμα και σημειώνει: «Η χώρα πνίγεται από τα χρέη, ενώ με το δικό της νόμισμα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τον πληθωρισμό και να μειώσει το βάρος των χρεών. Ο δρόμος μέχρι εκεί όμως είναι δύσκολος.
Η Ελλάδα θα πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αργεντινής το 2001 προετοιμάζοντας διακριτικά τη νομισματική μεταρρύθμιση και θέτοντάς την αιφνιδιαστικά σε εφαρμογή». Η εφημερίδα θεωρεί ότι μόνο αυτή η μέθοδος προετοιμασίας μίας εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα απέτρεπε τη μαζική απόσυρση καταθέσεων από τις ελληνικές τράπεζες και την μεταφορά τους έξω από τη χώρα. Και κλείνει: «Oσο η Γερμανία επιμένει ότι θα κάνει τα πάντα για τη διάσωση του ευρώ, μπορεί η Αθήνα να εκφράζει τη μία επιθυμία μετά την άλλη προς το Βερολίνο και πάντα με την απειλή: Aλλιώς αποχωρούμε'. Μετά από δύο χρόνια πολιτικής για τη διάσωση του ευρώ, μια αποχώρηση θα ήταν μοιραία».
Πηγή
Διαβάστε περισσότερα...
Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2012
Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2012
Υπόθεση Πασίφικο («Τα Παρκερικά» ή «Πατσιφικά»)
Τον Απρίλιο του 1849, μια απαγόρευση τελέσεως ενός χριστιανικού
πασχαλιάτικου εθίμου, θα γινόταν η αιτία (ή η αφορμή) για να
ακολουθήσουν μια σειρά από γεγονότα εντελώς δυσανάλογης σημασίας με τα
γεγονότα που προκλήθηκαν από την απαγόρευση του εθίμου, τα οποία έπληξαν
και πλήγωσαν το γόητρο και την κρατική υπόσταση της νεογέννητης και
αδύναμης Ελλάδος κι απ΄την άλλη κατέδειξαν τον βαθμό παρεμβατικότητας
των ξένων δυνάμεων στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας.
Στην Αθήνα, στην περιοχή του Ψυρρή και πιο συγκεκριμένα στον ναό του Αγίου Φιλίππου, υπήρχε το έθιμο (που εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη και σήμερα σε μερικές περιοχές της Ελλάδος) της καύσεως του αχυρένιου ομοιώματος του Ιούδα (ή κάψιμο του Εβραίου), μετά την περιφορά του Επιταφίου, την Μεγάλη Παρασκευή. Για πρώτη φορά, την χρονιά εκείνη, η ελληνική κυβέρνηση, απαγόρευσε εκτάκτως την τέλεση αυτού του εθίμου στους κατοίκους της Αθήνας. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, το έθιμο δεν απαγορεύτηκε, αλλά μετατέθηκε, για την Δευτέρα του Πάσχα, στην Πλατεία Ηρώων του Ψυρρή. Το βασικό αιτιολογικό και στις δυο εκδοχές, ήταν η επίσκεψη στην Ελλάδα του Γαλλοεβραίου μεγαλοτραπεζίτη Ρότσιλντ, κατά την διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας και δεν θέλησαν να προκαλέσουν με ένα έθιμο το οποίο θεωρείται αντιιουδαϊκό.
Ο κόσμος αγνόησε την απαγόρευση και προσπάθησε να τελέσει το έθιμο της καύσεως του ομοιώματος του Ιούδα. Επενέβη όμως η αστυνομία και διέκοψε το τελετουργικό. Το πλήθος τότε εξεμάνη και σύσσωμο εστράφη και εκτόνωσε την οργή του στο σπίτι του Πορτογαλοεβραίου Δον Πασίφικο (ή Πατσίφικο), το οποίο βρισκόταν κοντά στον ναό και μάλιστα σε δρόμο απ’ όπου περνούσε και ο Επιτάφιος (οδός Καραϊσκάκη). Ο Πασίφικο (που όπως λέγεται προκαλούσε τον κόσμο από το μπαλκόνι του), μόλις που γλύτωσε και κατάφερε να διαφύγει στην αγγλική πρεσβεία ως Άγγλος υπήκοος (κατείχε και την αγγλική υπηκοότητα), ενώ το σπίτι του λεηλατήθηκε και καταστράφηκε από τους εξαγριωμένους κατοίκους. Ως κύριοι υπαίτιοι των καταστροφών αυτών, θεωρήθηκαν απ’ τους Άγγλους, οι γιοι του Σουλιώτη αγωνιστή και υπουργού Στρατιωτικών, Κίτσου Τζαβέλα.
Ποιος ήταν όμως ο Πασίφικο και γιατί ο κόσμος ξέσπασε την οργή του πάνω του;
Ο Δαβίδ Πασίφικο γεννήθηκε στο Γιβραλτάρ το 1784, από πολιτογραφημένους Πορτογάλους γονείς, εβραϊκής καταγωγής. Λόγω του ότι το Γιβραλτάρ ήταν και είναι μέχρι και σήμερα υπό αγγλική κατοχή, ο Πασίφικο έλαβε αυτομάτως και την αγγλική υπηκοότητα. Το 1836, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα ως πρόξενος της Πορτογαλίας μέχρι το 1842, οπότε και καθαιρέθηκε απ’ τη θέση αυτή, λόγω οικονομικών καταχρήσεων. Δεν εγκατέλειψε όμως την Ελλάδα και μετά την καθαίρεσή του, αρχικά προσκολλήθηκε στο περιβάλλον της Δούκισσας της Πλακεντίας, η οποία τον βοηθούσε οικονομικά και στην συνέχεια επιδόθηκε στο εμπόριο και την τοκογλυφία.
Υπήρχαν υπόνοιες (άγνωστο αν υπήρχαν και αποδείξεις) ότι πίσω από την απαγόρευση τελέσεως του εθίμου, βρισκόταν ο Πασίφικο, που ως κάτοικος της περιοχής ενοχλούνταν -ως Εβραίος- απ’ αυτό το έθιμο και το έδειξε και στην περιφορά του Επιταφίου, προκαλώντας το πλήθος και το θρησκευτικό του συναίσθημα, όταν αυτό περνούσε με τον Επιτάφιο έξω απ’ το σπίτι του.
Την επόμενη κιόλας ημέρα, ο Πασίφικο, μέσω της αγγλικής πρεσβείας, η οποία προέβη σε διάβημα προς το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, απαίτησε την άμεση καταβολή χρηματικής αποζημιώσεως που έφτανε το αστρονομικό ποσό των 886.736 δραχμών και 67 λεπτών. Αρκεί να ειπωθεί ότι τόση αξία δεν είχαν ούτε τα βασιλικά ανάκτορα. Όπως ήταν φυσικό, η ελληνική κυβέρνηση απέρριψε αυτή την τυχοδιωκτική αξίωση του Πασίφικο και τον παρέπεμψε στην ελληνική δικαιοσύνη. Λίγες μέρες αργότερα, η βρετανική κυβέρνηση αξίωσε και την άμεση καταβολή 500 λιρών, ως αποζημίωση για την καθυστέρηση της καταβολής της αποζημιώσεως στον Πασίφικο.
Η άρνηση της ελληνικής κυβερνήσεως, να υποκύψει στις αξιώσεις του Πασίφικο και της αγγλικής κυβέρνησης, προκάλεσε, ή μάλλον έδωσε την αφορμή να επέμβει δραστικά ο Άγγλος υπουργός Εξωτερικών Έρικ Πάλμερστον, ο οποίος αντιπαθούσε τον βασιλιά Όθωνα και μέσω του Άγγλου πρέσβη Έντμοντ Λάιονς, να διαμηνύσει πως δεν αναγνωρίζει την δικαιοδοσία της ελληνικής δικαιοσύνης, πάνω σε Άγγλο υπήκοο, απαιτώντας έτσι την άμεση ικανοποίηση των αξιώσεων του Πασίφικο. Η Ελλάδα αρνήθηκε και πάλι να υποκύψει στις πιέσεις του Πάλμερστον και τις υπερβολικές αξιώσεις του Πασίφικο, παρακάμπτοντας την δικαιοσύνη, χωρίς να έχουν προηγηθεί ούτε καν ανακρίσεις ή ακριβής υπολογισμός ζημιών.
Ο Πάλμερστον τότε, θα προχωρήσει σε μια πρωτόγνωρη ενέργεια και σε μια επίδειξη ισχύος, τα Χριστούγεννα του 1849, θα δώσει εντολή στον ναύαρχο Ουίλιαμ Πάρκερ, να αποκλείσει με τον πανίσχυρο αγγλικό στόλο της Μεσογείου, την Ελλάδα, κάτι που θα πραγματοποιηθεί στις 3 Ιανουαρίου του 1850. Λίγο πριν, τον Αύγουστο του 1849, η Αγγλία είχε θέσει θέμα ελληνικής κυριαρχίας επί των νήσων Ελαφονήσου (στον Λακωνικό κόλπο) και Σαπιέντζας (των Οινουσών, έναντι Μεθώνης), με το απίστευτο αιτιολογικό, ότι αυτά τα νησιά ανήκουν στα…Επτάνησα, τα οποία βρίσκονταν τότε υπό αγγλική κυριαρχία.
Κατά την διάρκεια του ναυτικού αποκλεισμού της Ελλάδος από τον αγγλικό στόλο, που έμεινε στην ιστορία ως «Παρκερικά» (ή «Πασιφικά»), οι Άγγλοι προέβαιναν σε κατασχέσεις εμπορικών και πολεμικών πλοίων (πάνω από 200, ενώ δεν κατασχέθηκαν, μόνο τα πλοία που έφεραν αγγλικό όνομα), έως ότου αποζημιωθεί εκβιαστικά ο Πασίφικο. Η ωμή αυτή παρέμβαση των Άγγλων, που ονομάστηκε «διπλωματία της κανονιοφόρου», ως κλασικό παράδειγμα αμφισβήτησης της κυριαρχίας κυρίαρχου κράτους και στρατηγικής καταναγκασμού, δεν έγινε φυσικά για τα μάτια του Πασίφικο. Ο Πασίφικο ήταν η αφορμή. Και η αιτία ήταν η διαμάχη των Μεγάλων Δυνάμεων στον ελληνικό χώρο, με την κάθε μία απ’ αυτές να προσπαθεί να αυξήσει την επιρροή της, σε βάρος των άλλων. Η Αγγλία, με την ωμή και απροκάλυπτη αυτή παρέμβασή της, καταστούσε σαφή και την δική της παρουσία.
Η βάναυση πολιτική της Αγγλίας, είχε τα αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκούμενα. Ο λαός και ο πολιτικός κόσμος συσπειρώθηκε γύρω απ’ τον βασιλιά Όθωνα, με κορυφαίο παράδειγμα τον αρχηγό του αγγλικού κόμματος, Νικόλαο Μαυροκορδάτο. Μετά από 40 ημέρες αποκλεισμού, οι Άγγλοι έκαναν μια προσωρινή άρση, για να προσαράξει ένα γαλλικό πλοίο στον Πειραιά με απεσταλμένο τον βαρώνο Γκριό προς εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης. Κατά την διάρκεια αυτής της σύντομης άρσης του αποκλεισμού, κάποιοι Άγγλοι αξιωματικοί, είχαν την ατυχή ιδέα να αποβιβαστούν στον Πειραιά για έναν περίπατο. Ο κόσμος όμως, που εξαιτίας τους είχε φτάσει να αντιμετωπίζει ακόμη και προβλήματα επισιτισμού, τους προπηλάκισε αγρίως, με αποτέλεσμα, ο αποκλεισμός να επανέλθει ακόμη πιο σκληρός από πριν, με την Αγγλία πλέον να μην δέχεται κανέναν συμβιβασμό.
Η ελληνική κυβέρνηση, για να αρθεί ο αποκλεισμός, καθώς ήταν ορατό πλέον το φάσμα του λοιμού, με παραίνεση της Γαλλίας, κατέθεσε στο όνομα του Άγγλου πρέσβη Γουάις, το ποσό των 250.000 δραχμών (κατά μία άλλη εκδοχή, 330.000), ως εγγύηση καλής θελήσεως, και ταυτόχρονα επικαλέστηκε την προστασία των υπόλοιπων Μεγάλων Δυνάμεων (Γαλλίας και Ρωσίας). Αυτές όντως αντέδρασαν, ως εγγυήτριες δυνάμεις, και προχώρησαν σε διαβήματα απαιτώντας από την Αγγλία την άρση του ναυτικού αποκλεισμού και την επιστροφή όλων των κατασχεθέντων πλοίων. Μάλιστα, ο Γάλλος πρεσβευτής στο Λονδίνο αποχώρησε από εκεί, οδηγώντας τις σχέσεις Γαλλίας και Αγγλίας σε οριακό σημείο.
Με τις διαστάσεις που είχε πάρει το θέμα, συζητήθηκε και στην Βουλή των Λόρδων της Αγγλίας, όπου εκεί ο Πάλμερστον με έναν μαραθώνιο λόγο πέντε ωρών, που έμεινε γνωστός ως «Είμαι Ρωμαίος πολίτης» (Civis Romanus sum), υπεραμύνθηκε της πολιτικής του, που υποστήριζε την υπεράσπιση οποιουδήποτε Άγγλου πολίτη, με όλα τα μέσα, υποκαθιστώντας και ακυρώνοντας, ακόμη και τα ξένα δικαστήρια. Απ’ ότι φαίνεται όμως δεν έπεισε. Η Βουλή των Λόρδων καταδίκασε την ενέργεια του Πάλμερστον, ενώ η Βουλή των Κοινοτήτων ζήτησε την άρση του αποκλεισμού και την επιστροφή των κατασχεθέντων πλοίων. Ο Πάλμερστον δέχθηκε και την έντονη διαφωνία στην πολιτική του, της βασίλισσας Βικτωρίας, η οποία του απαγόρευσε οποιαδήποτε ενέργειά του επί εξωτερικών θεμάτων, χωρίς προηγούμενη έγκρισή της, θεωρώντας έτσι, ως τον απόλυτο υπεύθυνο για την διεθνή δυσφορία εις βάρος της Αγγλίας.
Μετά απ’ αυτές τις εξελίξεις, ο αποκλεισμός θα αρθεί στις 15 Απριλίου 1850 και μέχρι το τέλος του ιδίου μηνός θα επιστραφούν όλα τα κατασχεθέντα πλοία. Το θέμα του Πασίφικο παραπέμφθηκε σε διεθνή επιτροπή διαιτησίας, η οποία του επιδίκασε το ποσό των 3.750 δραχμών. Παρασκηνιακά όμως, λέγεται πως, η Ελλάδα -που υπέστη τεράστιες οικονομικές απώλειες από τον τετράμηνο ναυτικό αποκλεισμό της- κατέβαλε το ποσό των 100.000 στον Πασίφικο, για να θεωρηθεί οριστικά λήξαν το θέμα, από τις 250.000 της εγγυήσεως που της επεστράφη.
Ο Πασίφικο, μετά τα γεγονότα αυτά, εγκαταστάθηκε στην Αγγλία, όπου και πέθανε στις 12 Απριλίου του 1854, ενώ ο Πάλμερστον καθαιρέθηκε από τον Άγγλο πρωθυπουργό, Ράσελ, το 1852. Οι οικονομικές απώλειες για την Ελλάδα, κατά την περίοδο του ναυτικού αποκλεισμού της, υπολογίστηκαν σε τουλάχιστον 30.000.000 δραχμές· ποσό δυσθεώρητο για τα τότε ελληνικά οικονομικά δεδομένα.
Πηγή
Στην Αθήνα, στην περιοχή του Ψυρρή και πιο συγκεκριμένα στον ναό του Αγίου Φιλίππου, υπήρχε το έθιμο (που εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη και σήμερα σε μερικές περιοχές της Ελλάδος) της καύσεως του αχυρένιου ομοιώματος του Ιούδα (ή κάψιμο του Εβραίου), μετά την περιφορά του Επιταφίου, την Μεγάλη Παρασκευή. Για πρώτη φορά, την χρονιά εκείνη, η ελληνική κυβέρνηση, απαγόρευσε εκτάκτως την τέλεση αυτού του εθίμου στους κατοίκους της Αθήνας. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, το έθιμο δεν απαγορεύτηκε, αλλά μετατέθηκε, για την Δευτέρα του Πάσχα, στην Πλατεία Ηρώων του Ψυρρή. Το βασικό αιτιολογικό και στις δυο εκδοχές, ήταν η επίσκεψη στην Ελλάδα του Γαλλοεβραίου μεγαλοτραπεζίτη Ρότσιλντ, κατά την διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας και δεν θέλησαν να προκαλέσουν με ένα έθιμο το οποίο θεωρείται αντιιουδαϊκό.
Ο κόσμος αγνόησε την απαγόρευση και προσπάθησε να τελέσει το έθιμο της καύσεως του ομοιώματος του Ιούδα. Επενέβη όμως η αστυνομία και διέκοψε το τελετουργικό. Το πλήθος τότε εξεμάνη και σύσσωμο εστράφη και εκτόνωσε την οργή του στο σπίτι του Πορτογαλοεβραίου Δον Πασίφικο (ή Πατσίφικο), το οποίο βρισκόταν κοντά στον ναό και μάλιστα σε δρόμο απ’ όπου περνούσε και ο Επιτάφιος (οδός Καραϊσκάκη). Ο Πασίφικο (που όπως λέγεται προκαλούσε τον κόσμο από το μπαλκόνι του), μόλις που γλύτωσε και κατάφερε να διαφύγει στην αγγλική πρεσβεία ως Άγγλος υπήκοος (κατείχε και την αγγλική υπηκοότητα), ενώ το σπίτι του λεηλατήθηκε και καταστράφηκε από τους εξαγριωμένους κατοίκους. Ως κύριοι υπαίτιοι των καταστροφών αυτών, θεωρήθηκαν απ’ τους Άγγλους, οι γιοι του Σουλιώτη αγωνιστή και υπουργού Στρατιωτικών, Κίτσου Τζαβέλα.
Ποιος ήταν όμως ο Πασίφικο και γιατί ο κόσμος ξέσπασε την οργή του πάνω του;
Ο Δαβίδ Πασίφικο γεννήθηκε στο Γιβραλτάρ το 1784, από πολιτογραφημένους Πορτογάλους γονείς, εβραϊκής καταγωγής. Λόγω του ότι το Γιβραλτάρ ήταν και είναι μέχρι και σήμερα υπό αγγλική κατοχή, ο Πασίφικο έλαβε αυτομάτως και την αγγλική υπηκοότητα. Το 1836, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα ως πρόξενος της Πορτογαλίας μέχρι το 1842, οπότε και καθαιρέθηκε απ’ τη θέση αυτή, λόγω οικονομικών καταχρήσεων. Δεν εγκατέλειψε όμως την Ελλάδα και μετά την καθαίρεσή του, αρχικά προσκολλήθηκε στο περιβάλλον της Δούκισσας της Πλακεντίας, η οποία τον βοηθούσε οικονομικά και στην συνέχεια επιδόθηκε στο εμπόριο και την τοκογλυφία.
Υπήρχαν υπόνοιες (άγνωστο αν υπήρχαν και αποδείξεις) ότι πίσω από την απαγόρευση τελέσεως του εθίμου, βρισκόταν ο Πασίφικο, που ως κάτοικος της περιοχής ενοχλούνταν -ως Εβραίος- απ’ αυτό το έθιμο και το έδειξε και στην περιφορά του Επιταφίου, προκαλώντας το πλήθος και το θρησκευτικό του συναίσθημα, όταν αυτό περνούσε με τον Επιτάφιο έξω απ’ το σπίτι του.
Την επόμενη κιόλας ημέρα, ο Πασίφικο, μέσω της αγγλικής πρεσβείας, η οποία προέβη σε διάβημα προς το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, απαίτησε την άμεση καταβολή χρηματικής αποζημιώσεως που έφτανε το αστρονομικό ποσό των 886.736 δραχμών και 67 λεπτών. Αρκεί να ειπωθεί ότι τόση αξία δεν είχαν ούτε τα βασιλικά ανάκτορα. Όπως ήταν φυσικό, η ελληνική κυβέρνηση απέρριψε αυτή την τυχοδιωκτική αξίωση του Πασίφικο και τον παρέπεμψε στην ελληνική δικαιοσύνη. Λίγες μέρες αργότερα, η βρετανική κυβέρνηση αξίωσε και την άμεση καταβολή 500 λιρών, ως αποζημίωση για την καθυστέρηση της καταβολής της αποζημιώσεως στον Πασίφικο.
Η άρνηση της ελληνικής κυβερνήσεως, να υποκύψει στις αξιώσεις του Πασίφικο και της αγγλικής κυβέρνησης, προκάλεσε, ή μάλλον έδωσε την αφορμή να επέμβει δραστικά ο Άγγλος υπουργός Εξωτερικών Έρικ Πάλμερστον, ο οποίος αντιπαθούσε τον βασιλιά Όθωνα και μέσω του Άγγλου πρέσβη Έντμοντ Λάιονς, να διαμηνύσει πως δεν αναγνωρίζει την δικαιοδοσία της ελληνικής δικαιοσύνης, πάνω σε Άγγλο υπήκοο, απαιτώντας έτσι την άμεση ικανοποίηση των αξιώσεων του Πασίφικο. Η Ελλάδα αρνήθηκε και πάλι να υποκύψει στις πιέσεις του Πάλμερστον και τις υπερβολικές αξιώσεις του Πασίφικο, παρακάμπτοντας την δικαιοσύνη, χωρίς να έχουν προηγηθεί ούτε καν ανακρίσεις ή ακριβής υπολογισμός ζημιών.
Ο Πάλμερστον τότε, θα προχωρήσει σε μια πρωτόγνωρη ενέργεια και σε μια επίδειξη ισχύος, τα Χριστούγεννα του 1849, θα δώσει εντολή στον ναύαρχο Ουίλιαμ Πάρκερ, να αποκλείσει με τον πανίσχυρο αγγλικό στόλο της Μεσογείου, την Ελλάδα, κάτι που θα πραγματοποιηθεί στις 3 Ιανουαρίου του 1850. Λίγο πριν, τον Αύγουστο του 1849, η Αγγλία είχε θέσει θέμα ελληνικής κυριαρχίας επί των νήσων Ελαφονήσου (στον Λακωνικό κόλπο) και Σαπιέντζας (των Οινουσών, έναντι Μεθώνης), με το απίστευτο αιτιολογικό, ότι αυτά τα νησιά ανήκουν στα…Επτάνησα, τα οποία βρίσκονταν τότε υπό αγγλική κυριαρχία.
Κατά την διάρκεια του ναυτικού αποκλεισμού της Ελλάδος από τον αγγλικό στόλο, που έμεινε στην ιστορία ως «Παρκερικά» (ή «Πασιφικά»), οι Άγγλοι προέβαιναν σε κατασχέσεις εμπορικών και πολεμικών πλοίων (πάνω από 200, ενώ δεν κατασχέθηκαν, μόνο τα πλοία που έφεραν αγγλικό όνομα), έως ότου αποζημιωθεί εκβιαστικά ο Πασίφικο. Η ωμή αυτή παρέμβαση των Άγγλων, που ονομάστηκε «διπλωματία της κανονιοφόρου», ως κλασικό παράδειγμα αμφισβήτησης της κυριαρχίας κυρίαρχου κράτους και στρατηγικής καταναγκασμού, δεν έγινε φυσικά για τα μάτια του Πασίφικο. Ο Πασίφικο ήταν η αφορμή. Και η αιτία ήταν η διαμάχη των Μεγάλων Δυνάμεων στον ελληνικό χώρο, με την κάθε μία απ’ αυτές να προσπαθεί να αυξήσει την επιρροή της, σε βάρος των άλλων. Η Αγγλία, με την ωμή και απροκάλυπτη αυτή παρέμβασή της, καταστούσε σαφή και την δική της παρουσία.
Η βάναυση πολιτική της Αγγλίας, είχε τα αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκούμενα. Ο λαός και ο πολιτικός κόσμος συσπειρώθηκε γύρω απ’ τον βασιλιά Όθωνα, με κορυφαίο παράδειγμα τον αρχηγό του αγγλικού κόμματος, Νικόλαο Μαυροκορδάτο. Μετά από 40 ημέρες αποκλεισμού, οι Άγγλοι έκαναν μια προσωρινή άρση, για να προσαράξει ένα γαλλικό πλοίο στον Πειραιά με απεσταλμένο τον βαρώνο Γκριό προς εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης. Κατά την διάρκεια αυτής της σύντομης άρσης του αποκλεισμού, κάποιοι Άγγλοι αξιωματικοί, είχαν την ατυχή ιδέα να αποβιβαστούν στον Πειραιά για έναν περίπατο. Ο κόσμος όμως, που εξαιτίας τους είχε φτάσει να αντιμετωπίζει ακόμη και προβλήματα επισιτισμού, τους προπηλάκισε αγρίως, με αποτέλεσμα, ο αποκλεισμός να επανέλθει ακόμη πιο σκληρός από πριν, με την Αγγλία πλέον να μην δέχεται κανέναν συμβιβασμό.
Η ελληνική κυβέρνηση, για να αρθεί ο αποκλεισμός, καθώς ήταν ορατό πλέον το φάσμα του λοιμού, με παραίνεση της Γαλλίας, κατέθεσε στο όνομα του Άγγλου πρέσβη Γουάις, το ποσό των 250.000 δραχμών (κατά μία άλλη εκδοχή, 330.000), ως εγγύηση καλής θελήσεως, και ταυτόχρονα επικαλέστηκε την προστασία των υπόλοιπων Μεγάλων Δυνάμεων (Γαλλίας και Ρωσίας). Αυτές όντως αντέδρασαν, ως εγγυήτριες δυνάμεις, και προχώρησαν σε διαβήματα απαιτώντας από την Αγγλία την άρση του ναυτικού αποκλεισμού και την επιστροφή όλων των κατασχεθέντων πλοίων. Μάλιστα, ο Γάλλος πρεσβευτής στο Λονδίνο αποχώρησε από εκεί, οδηγώντας τις σχέσεις Γαλλίας και Αγγλίας σε οριακό σημείο.
Με τις διαστάσεις που είχε πάρει το θέμα, συζητήθηκε και στην Βουλή των Λόρδων της Αγγλίας, όπου εκεί ο Πάλμερστον με έναν μαραθώνιο λόγο πέντε ωρών, που έμεινε γνωστός ως «Είμαι Ρωμαίος πολίτης» (Civis Romanus sum), υπεραμύνθηκε της πολιτικής του, που υποστήριζε την υπεράσπιση οποιουδήποτε Άγγλου πολίτη, με όλα τα μέσα, υποκαθιστώντας και ακυρώνοντας, ακόμη και τα ξένα δικαστήρια. Απ’ ότι φαίνεται όμως δεν έπεισε. Η Βουλή των Λόρδων καταδίκασε την ενέργεια του Πάλμερστον, ενώ η Βουλή των Κοινοτήτων ζήτησε την άρση του αποκλεισμού και την επιστροφή των κατασχεθέντων πλοίων. Ο Πάλμερστον δέχθηκε και την έντονη διαφωνία στην πολιτική του, της βασίλισσας Βικτωρίας, η οποία του απαγόρευσε οποιαδήποτε ενέργειά του επί εξωτερικών θεμάτων, χωρίς προηγούμενη έγκρισή της, θεωρώντας έτσι, ως τον απόλυτο υπεύθυνο για την διεθνή δυσφορία εις βάρος της Αγγλίας.
Μετά απ’ αυτές τις εξελίξεις, ο αποκλεισμός θα αρθεί στις 15 Απριλίου 1850 και μέχρι το τέλος του ιδίου μηνός θα επιστραφούν όλα τα κατασχεθέντα πλοία. Το θέμα του Πασίφικο παραπέμφθηκε σε διεθνή επιτροπή διαιτησίας, η οποία του επιδίκασε το ποσό των 3.750 δραχμών. Παρασκηνιακά όμως, λέγεται πως, η Ελλάδα -που υπέστη τεράστιες οικονομικές απώλειες από τον τετράμηνο ναυτικό αποκλεισμό της- κατέβαλε το ποσό των 100.000 στον Πασίφικο, για να θεωρηθεί οριστικά λήξαν το θέμα, από τις 250.000 της εγγυήσεως που της επεστράφη.
Ο Πασίφικο, μετά τα γεγονότα αυτά, εγκαταστάθηκε στην Αγγλία, όπου και πέθανε στις 12 Απριλίου του 1854, ενώ ο Πάλμερστον καθαιρέθηκε από τον Άγγλο πρωθυπουργό, Ράσελ, το 1852. Οι οικονομικές απώλειες για την Ελλάδα, κατά την περίοδο του ναυτικού αποκλεισμού της, υπολογίστηκαν σε τουλάχιστον 30.000.000 δραχμές· ποσό δυσθεώρητο για τα τότε ελληνικά οικονομικά δεδομένα.
Πηγή
Διαβάστε περισσότερα...
Μποϋκοτάζ γερμανικών προϊόντων
Μας χρωστάνε 162 δισ. € – με τους τόκους κάπου 1 τρίσ.! – από τις πολεμικές αποζημιώσεις και το Κατοχικό δάνειο.
Δεν στρεφόμαστε κατά των πολιτών της Γερμανίας αλλά κατά της Κυβέρνησης και των γερμανικών ελίτ
Δεν εκβιάζουμε, πιέζουμε για τα δίκια μας, εν όψει καταστροφής
Το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των γερμανικών Οφειλών
προς την Ελλάδα προτείνει στον ελληνικό λαό
Ο κωδικός τους ξεκινάει με τα ψηφία 400 – 440
Πηγή
Δεν στρεφόμαστε κατά των πολιτών της Γερμανίας αλλά κατά της Κυβέρνησης και των γερμανικών ελίτ
Δεν εκβιάζουμε, πιέζουμε για τα δίκια μας, εν όψει καταστροφής
Το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των γερμανικών Οφειλών
προς την Ελλάδα προτείνει στον ελληνικό λαό
Ο κωδικός τους ξεκινάει με τα ψηφία 400 – 440
Πηγή
Διαβάστε περισσότερα...
Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2012
Schlumpf Collection - Mulhouse
Η
Συλλογή Schlumpf Collection – Mulhouse, στη
Γαλλία έχει χαρακτηριστεί .Χωρίς αμφιβολία, ως η πιο
διάσημη συλλογή αυτοκινήτων στον
κόσμο.
http://www.sportscardigest.com/schlumpf-collection-profile-and-photo-gallery/?awt_l=IDEA.&awt_m=I_I6fOuDBus.C0
Schlumpf Collection – Profile and Photo Gallery
http://www.sportscardigest.com/schlumpf-collection-profile-and-photo-gallery/?awt_l=IDEA.&awt_m=I_I6fOuDBus.C0
Mercedes-Benz Museum – Profile and Photos
Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2012
Ένα (1) ευρώ για τα τέλη κυκλοφορίας κατέθεσαν δύο εκπαιδευτικοί στη ΔΟΥ Αγρινίου
Ένα (1) ευρώ κατέθεσαν για τα τέλη κυκλοφορίας του 2012 δυο εκπαιδευτικοί στη ΔΟΥ Αγρινίου.
Πηγή
Τα τέλη κυκλοφορίας δεν είναι φόρος αλλά
ανταποδοτική χρήση υπηρεσιών κάτι που ρυθμίζεται κάθε φορά από την εξουσία
ανάλογα με τις υπηρεσίες που μας παρέχουν.
Δεν προβλέπονται πρόστιμα για την περίπτωση διότι
δεν αρνούμαστε τη χρήση έστω των κακών δρόμων, διαφωνούμε όμως στο ύψος της αξίας
των προσφερόμενων υπηρεσιών του κράτους και την οριζόντια εφαρμογή του. Ούτε
μπορεί να μας βάλει πρόστιμο η Δ.Ο.Υ. ότι δεν καταβάλαμε εμπρόθεσμα τα τέλη! Ας
προχωρήσει σε νέα πράξη αλλά πρέπει να απαντήσει στους νόμιμους λόγους που
προβάλουμε στο γραμμάτιο πληρωμής που καταθέτουμε.
Άλλωστε μην γελιόμαστε η άρνηση-διαμαρτυρία αυτή
είναι και ένας τρόπος ανυπακοής., δήλωσαν στο
newspressagrinio οι δύο εκπαιδευτικοί
που χθες Τετάρτη 28-12-2011 κατέθεσαν στο παρακαταθηκών και δανείων του Αγρινίου το ποσό του ενός
(1) ευρώ.
Ο εκπαιδευτικός Κώστας Κορδάτος και Γεν. Γραμματέας της Β' ΕΛΜΕ Αιτωλ/νίας έδωσε συνέντευξη στον ΑΧΕΛΩΟ TV και θα μεταδοθεί σήμερα Πέμπτη, όπως διαβεβαίωσαν οι υπεύθυνου της τοπικής τηλεόρασης, στα δελτία ειδήσεων του καναλιού, όπου μεταξύ άλλων είπε: "ότι
η κίνηση αυτή έχει συμβολικό χαρακτήρα και είναι μια πρώιμη ανυπακοή σε
έναν εισπρακτικό μηχανισμό που η πλειοψηφία των πολιτών τον έχει
αποδεχτεί διότι οι θεσμικές άμυνές της είναι ανύπαρκτες και της
έχει επιβληθεί η προσωπική
ευθύνη έναντι της κρατικής κυριαρχίας των αστικών δομών. Δεν είναι μια
ακτιβίστικη δράση αλλά μια σοβαρή πολιτική πράξη με κοινωνικό και νομικό
υπόβαθρο. Κάτι που στην Κέρκυρα γίνεται με συλλογικό τρόπου και πρωτοβουλία του τ. βουλευτή Γιώργο Καλούδη και
νυν περιφερειακού συμβούλου Ιονίων νήσων. Το σοβαρό
των επιχειρημάτων μας φαίνεται από το γεγονός ότι το ταμείο
παρακαταθηκών και δανείων με αφορμή την παρέμβαση της Κέρκυρας έχει
υποβάλει ερώτημα στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους για γνωμάτευση περί
των αιτιάσεων και στο τι ισχύει τελικά. Άρα η ρωγμή και στην είσπραξη
του υπέρογκου χαρατσιού των τελών κυκλοφορίας είναι γεγονός και ένα νέο
κοινωνικό μέτωπο κατά των διεθνών και ντόπιων τοκογλύφων ξεκινάει"...
Δείτε την αιτιολογική αίτηση - δήλωση που κατατέθηκε για τα τέλη κυκλοφορίας έτους 2012.........
ΑΙΤΗΣΗ-ΔΗΛΩΣΗΔείτε την αιτιολογική αίτηση - δήλωση που κατατέθηκε για τα τέλη κυκλοφορίας έτους 2012.........
Κορδάτου
Κων/νου του Διονυσίου
Κατοίκου Αγρινίου
................................
Κάτοχος του υπ’ αριθμόν κυκλοφορίας
ΥΗΡ
2869 οχήματος, 1761 Κ.Ε.Κ.
Αρ.
ειδοποιητηρίου προμήθειας σήματος: 66906482 1075017 030000
Αγρίνιο 28 Δεκεμβρίου 2011
ΠΡΟΣ
Τον κ. Προϊστάμενο του ΤΑΜΕΙΟΥ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΩΝ ΑΓΡΙΝΙΟΥ
Ενταύθα
ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ: - Προϊστάμενο Δ.Ο.Υ
- Υπουργό
Οικονομικών
Θέμα: «Κατάθεση ποσού ενός (1) ευρώ για τα τέλη κυκλοφορίας
2012»
Κύριε προϊστάμενε
Παρακαλώ
να μου εκδώσετε γραμμάτιο πληρωμής τελών κυκλοφορίας έτους 2012 για το αυτοκίνητό μου ΑΡΙΘΜΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΥΗΡ2869 με το ποσόν του ενός (1) ευρώ υπέρ δημοσίου στο οποίο να αναγράφεται η παρακάτω αιτιολογία:
1) Διότι, ενώ τα
τέλη κυκλοφορίας είναι τέλος
ανταποδοτικό και έπρεπε άμεσα να επανεπενδύεται στον τόπο είσπραξης, στη
προκειμένη περίπτωση στην Αιτωλοακαρνανία, για
συντήρηση του οδικού δικτύου και κατασκευή νέων δρόμων, από τα ποσά που
εισέπραξε πέρυσι το κράτος, που εσείς εκπροσωπείτε, από τα τέλη κυκλοφορίας
μόνον ένα πολύ μικρό μέρος επέστρεψε στο νομό Αιτωλ/νίας και στην περιοχή που
ζω, εργάζομαι και δραστηριοποιούμε. Αποτέλεσμα οι δρόμοι να είναι άθλιοι, επικίνδυνοι, γεμάτοι λακκούβες παντού, βασανιστήριο καθημερινό για τους πληρωτές Αιτωλοακαρνάνες
του τέλους ιδιοκτήτες των Ι.Χ. Η υστέρηση
και υπανάπτυξη του νομού οφείλεται κύρια και από το άθλιο και ελλιπές οδικό
δίκτυο σε αντιδιαστολή με τα υπέρογκα τέλη κυκλοφορίας που επέβαλαν οι κυβερνώντες.
Αντί να καταβάλω τέλη
κυκλοφορίας σε ένα οδικό δίκτυο που δεν χρησιμοποιώ ως πολίτης πρέπει να
εισπράξω αποζημίωση από το κράτος (εσάς) και την αυτοδιοίκηση που δεν μου
επιτρέπεται να χρησιμοποιώ το αυτοκίνητό μου στις περισσότερες περιοχές και όχι
να πληρώνω και από πάνω αυτά τα δυσβάστακτα χαράτσια.
2) Διότι, δεν
υπάρχει λογοδοσία από τους υπουργούς και τους βουλευτές που πήγαν τα χρήματά
μας, και γιατί σημαντικό μέρος τους, δεν επανεπενδύθηκε στη συντήρηση του
οδικού δικτύου της Αιτωλίας και
Ακαρνανίας.
3) Διότι,
αντισυνταγματικά και παράνομα ζητούνται
προκαταβολικά τα τέλη κυκλοφορίας αυτοκινήτου.
4) Διότι, αντισυνταγματικά
και παράνομα προβλέπεται διπλασιασμός των τελών σε όποιον τα καταβάλει μετά την
1η του έτους.
5) Διότι, το κράτος
δεν εφάρμοσε τον ανταποδοτικό τους χαρακτήρα, ως όφειλε!
6) Διότι, ενώ ο μισθός, και το οικογενειακό μου εισόδημα
μειώθηκαν, κατά 40 %-50% παρά του ότι είμαι πολύτεκνος (4 παιδιά) με δύο
θυγατέρες που σπουδάζουν εκτός της μονίμου κατοικίας, ταυτόχρονα αυξήσατε τα τέλη
κυκλοφορίας κατά ληστρικό τρόπο και
χωρίς αιτιολογία και μάλιστα σε ένα παλαιό αυτοκίνητο που κατάφερα να
προμηθευτώ με δόσεις. Τα τέλη που ζητούνται να πληρώσω για το όχημα αυτό πλησιάζουν περίπου στην τιμή
αγοράς του μεταχειρισμένου οχήματος μου! .
7) Διότι, αδυνατώ να
τα πληρώσω, αφού μείωσα και τις μετακινήσεις μου με το αυτοκίνητο το δε Δημόσιο
– Κράτος (Εσείς) εισπράττει ως φόρο το
60 % του ποσού (1,78 €) που πληρώνω
για κάθε ένα λίτρο βενζίνης, χωρίς να μας λέτε που πάνε οι φόροι μας και
αφήνατε τους δρόμους άθλιους και ένα καθημερινό βασανιστήριο περιμένει όλους
τους πολίτες προκειμένω να μεταβούν με το αυτοκίνητό τους, όπως εγώ σε
επαρχιακό σχολείο που εργάζομαι με ζημίες και με διάφορες φθορές στο όχημά μου χωρίς κανείς να με αποζημιώνει
ούτε σε είδος αλλά ούτε και σε υπηρεσίες για τις ζημιές αυτές.
Συνημμένο 1.
Ειδοποιητήριο - απόδειξη πληρωμής τελών κυκλοφορίας 2012
Με τιμή
Κώστας
Διον. Κορδάτος
Εκπαιδευτικός
Πηγή
Διαβάστε περισσότερα...
«Οργιο ανομίας» έξω από τις σχολές
Αφηγήσεις, εμπειρίες και καταγγελίες φοιτητών για την καθημερινότητά τους
Ο Γιάννης στρίβει ένα τσιγάρο έξω από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο, πρώην ΑΣΟΕΕ. Είναι φοιτητής σ' ένα τμήμα με τίτλο τόσο μακρύ, που είναι δύσκολο να συγκρατήσεις το όνομά του.
Χρηματοοικονομικά, στρατηγικές, μάρκετινγκ... Μπροστά του, ένα απέραντο παζάρι μαύρων μεταναστών με τσάντες «μαϊμού». Στο βάθος του δρόμου ένας σερνάμενος άνθρωπος που κάτι αγοράζει από έναν μελαψό άνδρα. Ο Γιάννης ανάβει το τσιγάρο τη στιγμή που τον ρωτάω για τον διδακτορικό φοιτητή της ΑΣΟΕΕ που τον λήστεψαν δύο άνδρες με μαχαίρι μία εβδομάδα πριν. Το αγόρι με κοιτάζει σαν να κατέβηκα απ' τον Αρη. «Κοίτα γύρω σου! Κοίτα πού είμαστε», λέει και δείχνει προς την Πατησίων. «Τι σημασία έχει αν έβγαινε ή έμπαινε στο πανεπιστήμιο; Εδώ σε ληστεύουν και δεν προλαβαίνεις να μιλήσεις».
Ο Γιάννης και οι συμφοιτητές του σπουδάζουν «Λογιστική» και «Οικονομικές επιστήμες» και «Διοίκηση επιχειρήσεων» στην πρώτη γραμμή του μετώπου της Αθήνας. Οποιον και να ρωτήσω στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, έχει και μια ιστορία απ' τον δικό του μικρό πόλεμο να μου πει. Ο Κώστας, που μπήκε φέτος στη σχολή, λέει πως πριν από ένα μήνα είχε αφήσει στο αμφιθέατρο το μπουφάν του για να πάει έξω να πάρει καφέ, και όταν γύρισε βρήκε την καρέκλα άδεια. «Πού να φανταστώ πως μπαίνουν και κλέβουν και στα αμφιθέατρα;» λέει. Αλλά πάλι, είναι μάλλον φυσικό - στην πύλη της ΑΣΟΕΕ, δεν υπάρχει κανείς να ελέγξει κανέναν. «Πρόσεχε τα πράγματά σου», λέει ο Κώστας. «Μιας φίλης μου μ' ένα ξυραφάκι τής έκοψαν την τσάντα και της πήραν το πορτοφόλι». Τον ρωτάω αν αυτό είναι το πιο παράξενο που έχει ακούσει. «Πρέπει να δεις τι γίνεται όταν βρέχει», μου απαντάει. «Οι ναρκομανείς μπαίνουν μέσα στη σχολή και ξαπλώνουν στον διάδρομο, για να μη βρέχονται». Αμέσως μετά, θα μάθω πως υπάρχουν και χειρότερα απ' το να μπαίνουν στη σχολή ναρκομανείς. Υπάρχουν φορές που δεν μπορούν οι φοιτητές να βγουν από τη σχολή!
«Κάποια απογεύματα έχουμε πόλεμο», λέει ο Γιάννης. «Την προηγούμενη εβδομάδα, βρέθηκα στην εμπόλεμη ζώνη χωρίς καν να το καταλάβω. Οι Αφρικανοί και οι αντιεξουσιαστές απ' τη μία, το περιπολικό απ' την άλλη. Μέχρι να φύγουν οι αστυνομικοί, γινόταν μάχη εδώ πέρα. Πέτρες, καδρόνια, ό, τι θες. Πέφταν κορμιά στο πεζοδρόμιο».
Λίγο πιο κάτω στην Πατησίων, βέβαια, υπάρχουν κάποιοι που καθόλου δεν εκπλήσσονται με όλ' αυτά. Είναι οι... βετεράνοι του φοιτητικού μετώπου, τα παιδιά της Αρχιτεκτονικής - στη δική τους σχολή, κάθε φοιτητής έχει εκπαίδευση καταδρομέα. «Τοσίτσα και Στουρνάρη, οι πιάτσες εναλλάσσονται», μου εξηγεί ο Νίκος. Είναι δευτεροετής, αλλά απ' το πρώτο έτος τού τα έχουν πει οι πιο παλιοί. «Ξέρουμε ποιος είναι ο ντίλερ, ξέρουμε ποιος αγοράζει από ποιον, ξέρουμε και πόσο θα επιμείνει το κάθε πρεζόνι για τα «είκοσι λεπτά, ρε φιλαράκο»», λέει. Μερικές φορές τα πράγματα αγριεύουν, αλλά οι φοιτητές έχουν μάθει να φυλάγονται. «Στο κάτω κάτω, εμείς δεν τα μάθαμε τώρα όλ' αυτά», λέει ο Νίκος. «Απ' το πρώτο έτος τα ξέραμε. Και το μόνο που δεν ξέρουμε, είναι γιατί όλ' αυτά που ξέρουμε εμείς δεν τα ξέρει και η αστυνομία».
Τον ρωτάω εάν στην αρχή τον τρόμαζαν οι εικόνες έξω απ' τη σχολή, αλλά ο Νίκος λέει πως ήξερε πού πάει να σπουδάσει. «Ενα χρόνο πριν μπω», μου εξηγεί, «με είχε φέρει μια μέρα ο αδελφός μου, που σπούδαζε κι αυτός εδώ, να δω πώς είναι το Πολυτεχνείο. Μου είχε φανεί σαν πολεμική επιχείρηση. Για να μπω στη σχολή, αναγκάστηκα να περάσω πάνω από ένα λιπόθυμο παιδί στην είσοδο. Αν το κάνεις αυτό στα 17 σου, τι να σε τρομάξει μετά;»
Το «παρακράτος» πέριξ της Νομικής
«Είναι επικίνδυνα τα πράγματα εδώ;» Tα παιδιά έξω απ’ τη Νομική κοιτάζονται μεταξύ τους. Προφανώς, φταίει η ερώτηση. «Οχι μωρέ!», μου λέει ένα απ’ τα κορίτσια. «Για κάνε πως πας προς το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, να δούμε: θα γυρίσεις πίσω;»
Η ώρα είναι επτά το απόγευμα, η Μαρία και η παρέα της περπατούν μπροστά απ’ την είσοδο της Νομικής. Δέκα μέτρα πιο πέρα, στο πάρκο μεταξύ Νομικής και Πνευματικού Κέντρου, η ίδια εικόνα ξανά και ξανά. Σώματα και σύριγγες στο μάρμαρο. Μ’ ένα λουρί σφιγμένο, το αγόρι στο παγκάκι ψάχνει φλέβα. Ιδια ηλικία με τη Λένα δίπλα μου – το πολύ 20 χρόνων. Τρεις μήνες τώρα, και οι δύο τους είναι κάθε μέρα εδώ. Το αγόρι στο παγκάκι, η Λένα στη σχολή. «Να, κοίτα, απ’ αυτόν αγοράζει», λέει η Λένα και μου δείχνει έναν τύπο μισοκρυμμένο στη γωνία της εκκλησίας. Πια, η Λένα, όπως όλα τα παιδιά της Νομικής ό, τι και να δουν δεν σοκάρονται.
Στο παρκάκι της σχολής τους, τριάντα, ίσως και παραπάνω άνθρωποι σ’ ένα ατελείωτο ντιλ ναρκωτικών. «Ηρθε η μάνα μου απ’ το νησί να με δει και τρόμαξε η καημένη», κάνει η Μαρία. «“Θα σε σκοτώσουν εδώ, κοριτσάκι μου!” τσίριζε, και άλλα τέτοια γραφικά. Εχουν περάσει μήνες και ακόμα με παίρνει κάθε βράδυ, να δει αν ζω». Η Μαρία γελάει, όσο περίεργο κι αν μοιάζει να γελάς μπροστά σ’ αυτό το θέαμα. «Μα κι εμένα με έκλεψαν», αντιδρά όταν της το λέω. Στη Νομική, μου εξηγεί, είναι πια συνηθισμένο να πηγαίνεις για μάθημα και να φτάνεις στην τάξη χωρίς την τσάντα σου. Εκείνη το έπαθε όταν πρωτοήρθε στην Αθήνα. «Μιλούσα στο κινητό», λέει, «και είχα την τσάντα στον ώμο. Πάνε και τα δύο. Επεσε ένας τύπος επάνω μου, με πέταξε κάτω, πάει!» Ηταν απόγευμα, χειμώνας, είκοσι μέτρα απ’ το πεζοδρόμιο της Σόλωνος. Μια μέρα σαν όλες τις μέρες.
Αλλά πάλι, έξω απ’ τη Νομική δεν χρειάζεται να πέσει το φως για να ζήσεις την άλλη πλευρά της φοιτητικής ζωής. «Ερχόμουν να παρουσιάσω μια εργασία», λέει ο Γιώργος, ο οποίος είναι στο πτυχίο, «και κατέβαινα τον πεζόδρομο προς την Ακαδημίας. Κρατούσα τις σημειώσεις, τις διάβαζα, και ξαφνικά νιώθω να με σπρώχνουν, να με πετάνε κάτω. Ηταν σαν να με πατούσε κοπάδι από άγρια ζώα. Εγώ στις λάσπες και από πάνω μου να περνάνε πόδια. Ούτε κατάλαβα τι μου συνέβη».
Αυτό που έπαθε ο Γιώργος δεν είναι σπάνιο έξω απ’ τη Νομική. Τον είχε μόλις τσαλαπατήσει μια ομάδα μαύρων νεαρών απ’ αυτούς που συνήθως πουλούν τσάντες στο πεζοδρόμιο της Ακαδημίας. Κάποιος αστυνομικός εμφανίστηκε και όλα τ’ άλλα ήταν θέμα στιγμής. «Οταν σηκώθηκα δεν ήξερα τι να κάνω, να κλάψω ή να γελάσω. Ημουν γεμάτος λάσπες, τσαλαπατημένος, χάλια. Ούτε στα καρτούν δεν γίνονται αυτά», λέει ο Γιώργος. «Υστερα, βέβαια, είδα τις σημειώσεις μου, την τσάντα μου, το λάπτοπ μου μες στις λάσπες. Και αυτό δεν μου φάνηκε καθόλου αστείο».
Πηγή
Ο Γιάννης στρίβει ένα τσιγάρο έξω από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο, πρώην ΑΣΟΕΕ. Είναι φοιτητής σ' ένα τμήμα με τίτλο τόσο μακρύ, που είναι δύσκολο να συγκρατήσεις το όνομά του.
Χρηματοοικονομικά, στρατηγικές, μάρκετινγκ... Μπροστά του, ένα απέραντο παζάρι μαύρων μεταναστών με τσάντες «μαϊμού». Στο βάθος του δρόμου ένας σερνάμενος άνθρωπος που κάτι αγοράζει από έναν μελαψό άνδρα. Ο Γιάννης ανάβει το τσιγάρο τη στιγμή που τον ρωτάω για τον διδακτορικό φοιτητή της ΑΣΟΕΕ που τον λήστεψαν δύο άνδρες με μαχαίρι μία εβδομάδα πριν. Το αγόρι με κοιτάζει σαν να κατέβηκα απ' τον Αρη. «Κοίτα γύρω σου! Κοίτα πού είμαστε», λέει και δείχνει προς την Πατησίων. «Τι σημασία έχει αν έβγαινε ή έμπαινε στο πανεπιστήμιο; Εδώ σε ληστεύουν και δεν προλαβαίνεις να μιλήσεις».
Ο Γιάννης και οι συμφοιτητές του σπουδάζουν «Λογιστική» και «Οικονομικές επιστήμες» και «Διοίκηση επιχειρήσεων» στην πρώτη γραμμή του μετώπου της Αθήνας. Οποιον και να ρωτήσω στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, έχει και μια ιστορία απ' τον δικό του μικρό πόλεμο να μου πει. Ο Κώστας, που μπήκε φέτος στη σχολή, λέει πως πριν από ένα μήνα είχε αφήσει στο αμφιθέατρο το μπουφάν του για να πάει έξω να πάρει καφέ, και όταν γύρισε βρήκε την καρέκλα άδεια. «Πού να φανταστώ πως μπαίνουν και κλέβουν και στα αμφιθέατρα;» λέει. Αλλά πάλι, είναι μάλλον φυσικό - στην πύλη της ΑΣΟΕΕ, δεν υπάρχει κανείς να ελέγξει κανέναν. «Πρόσεχε τα πράγματά σου», λέει ο Κώστας. «Μιας φίλης μου μ' ένα ξυραφάκι τής έκοψαν την τσάντα και της πήραν το πορτοφόλι». Τον ρωτάω αν αυτό είναι το πιο παράξενο που έχει ακούσει. «Πρέπει να δεις τι γίνεται όταν βρέχει», μου απαντάει. «Οι ναρκομανείς μπαίνουν μέσα στη σχολή και ξαπλώνουν στον διάδρομο, για να μη βρέχονται». Αμέσως μετά, θα μάθω πως υπάρχουν και χειρότερα απ' το να μπαίνουν στη σχολή ναρκομανείς. Υπάρχουν φορές που δεν μπορούν οι φοιτητές να βγουν από τη σχολή!
«Κάποια απογεύματα έχουμε πόλεμο», λέει ο Γιάννης. «Την προηγούμενη εβδομάδα, βρέθηκα στην εμπόλεμη ζώνη χωρίς καν να το καταλάβω. Οι Αφρικανοί και οι αντιεξουσιαστές απ' τη μία, το περιπολικό απ' την άλλη. Μέχρι να φύγουν οι αστυνομικοί, γινόταν μάχη εδώ πέρα. Πέτρες, καδρόνια, ό, τι θες. Πέφταν κορμιά στο πεζοδρόμιο».
Λίγο πιο κάτω στην Πατησίων, βέβαια, υπάρχουν κάποιοι που καθόλου δεν εκπλήσσονται με όλ' αυτά. Είναι οι... βετεράνοι του φοιτητικού μετώπου, τα παιδιά της Αρχιτεκτονικής - στη δική τους σχολή, κάθε φοιτητής έχει εκπαίδευση καταδρομέα. «Τοσίτσα και Στουρνάρη, οι πιάτσες εναλλάσσονται», μου εξηγεί ο Νίκος. Είναι δευτεροετής, αλλά απ' το πρώτο έτος τού τα έχουν πει οι πιο παλιοί. «Ξέρουμε ποιος είναι ο ντίλερ, ξέρουμε ποιος αγοράζει από ποιον, ξέρουμε και πόσο θα επιμείνει το κάθε πρεζόνι για τα «είκοσι λεπτά, ρε φιλαράκο»», λέει. Μερικές φορές τα πράγματα αγριεύουν, αλλά οι φοιτητές έχουν μάθει να φυλάγονται. «Στο κάτω κάτω, εμείς δεν τα μάθαμε τώρα όλ' αυτά», λέει ο Νίκος. «Απ' το πρώτο έτος τα ξέραμε. Και το μόνο που δεν ξέρουμε, είναι γιατί όλ' αυτά που ξέρουμε εμείς δεν τα ξέρει και η αστυνομία».
Τον ρωτάω εάν στην αρχή τον τρόμαζαν οι εικόνες έξω απ' τη σχολή, αλλά ο Νίκος λέει πως ήξερε πού πάει να σπουδάσει. «Ενα χρόνο πριν μπω», μου εξηγεί, «με είχε φέρει μια μέρα ο αδελφός μου, που σπούδαζε κι αυτός εδώ, να δω πώς είναι το Πολυτεχνείο. Μου είχε φανεί σαν πολεμική επιχείρηση. Για να μπω στη σχολή, αναγκάστηκα να περάσω πάνω από ένα λιπόθυμο παιδί στην είσοδο. Αν το κάνεις αυτό στα 17 σου, τι να σε τρομάξει μετά;»
Το «παρακράτος» πέριξ της Νομικής
«Είναι επικίνδυνα τα πράγματα εδώ;» Tα παιδιά έξω απ’ τη Νομική κοιτάζονται μεταξύ τους. Προφανώς, φταίει η ερώτηση. «Οχι μωρέ!», μου λέει ένα απ’ τα κορίτσια. «Για κάνε πως πας προς το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, να δούμε: θα γυρίσεις πίσω;»
Η ώρα είναι επτά το απόγευμα, η Μαρία και η παρέα της περπατούν μπροστά απ’ την είσοδο της Νομικής. Δέκα μέτρα πιο πέρα, στο πάρκο μεταξύ Νομικής και Πνευματικού Κέντρου, η ίδια εικόνα ξανά και ξανά. Σώματα και σύριγγες στο μάρμαρο. Μ’ ένα λουρί σφιγμένο, το αγόρι στο παγκάκι ψάχνει φλέβα. Ιδια ηλικία με τη Λένα δίπλα μου – το πολύ 20 χρόνων. Τρεις μήνες τώρα, και οι δύο τους είναι κάθε μέρα εδώ. Το αγόρι στο παγκάκι, η Λένα στη σχολή. «Να, κοίτα, απ’ αυτόν αγοράζει», λέει η Λένα και μου δείχνει έναν τύπο μισοκρυμμένο στη γωνία της εκκλησίας. Πια, η Λένα, όπως όλα τα παιδιά της Νομικής ό, τι και να δουν δεν σοκάρονται.
Στο παρκάκι της σχολής τους, τριάντα, ίσως και παραπάνω άνθρωποι σ’ ένα ατελείωτο ντιλ ναρκωτικών. «Ηρθε η μάνα μου απ’ το νησί να με δει και τρόμαξε η καημένη», κάνει η Μαρία. «“Θα σε σκοτώσουν εδώ, κοριτσάκι μου!” τσίριζε, και άλλα τέτοια γραφικά. Εχουν περάσει μήνες και ακόμα με παίρνει κάθε βράδυ, να δει αν ζω». Η Μαρία γελάει, όσο περίεργο κι αν μοιάζει να γελάς μπροστά σ’ αυτό το θέαμα. «Μα κι εμένα με έκλεψαν», αντιδρά όταν της το λέω. Στη Νομική, μου εξηγεί, είναι πια συνηθισμένο να πηγαίνεις για μάθημα και να φτάνεις στην τάξη χωρίς την τσάντα σου. Εκείνη το έπαθε όταν πρωτοήρθε στην Αθήνα. «Μιλούσα στο κινητό», λέει, «και είχα την τσάντα στον ώμο. Πάνε και τα δύο. Επεσε ένας τύπος επάνω μου, με πέταξε κάτω, πάει!» Ηταν απόγευμα, χειμώνας, είκοσι μέτρα απ’ το πεζοδρόμιο της Σόλωνος. Μια μέρα σαν όλες τις μέρες.
Αλλά πάλι, έξω απ’ τη Νομική δεν χρειάζεται να πέσει το φως για να ζήσεις την άλλη πλευρά της φοιτητικής ζωής. «Ερχόμουν να παρουσιάσω μια εργασία», λέει ο Γιώργος, ο οποίος είναι στο πτυχίο, «και κατέβαινα τον πεζόδρομο προς την Ακαδημίας. Κρατούσα τις σημειώσεις, τις διάβαζα, και ξαφνικά νιώθω να με σπρώχνουν, να με πετάνε κάτω. Ηταν σαν να με πατούσε κοπάδι από άγρια ζώα. Εγώ στις λάσπες και από πάνω μου να περνάνε πόδια. Ούτε κατάλαβα τι μου συνέβη».
Αυτό που έπαθε ο Γιώργος δεν είναι σπάνιο έξω απ’ τη Νομική. Τον είχε μόλις τσαλαπατήσει μια ομάδα μαύρων νεαρών απ’ αυτούς που συνήθως πουλούν τσάντες στο πεζοδρόμιο της Ακαδημίας. Κάποιος αστυνομικός εμφανίστηκε και όλα τ’ άλλα ήταν θέμα στιγμής. «Οταν σηκώθηκα δεν ήξερα τι να κάνω, να κλάψω ή να γελάσω. Ημουν γεμάτος λάσπες, τσαλαπατημένος, χάλια. Ούτε στα καρτούν δεν γίνονται αυτά», λέει ο Γιώργος. «Υστερα, βέβαια, είδα τις σημειώσεις μου, την τσάντα μου, το λάπτοπ μου μες στις λάσπες. Και αυτό δεν μου φάνηκε καθόλου αστείο».
Πηγή
Διαβάστε περισσότερα...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)