Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Αδικήματα γνώμης και στην Ελλάδα. Ετοιμάζουν «αντιρατσιστικό» νόμο τέρας!

Ποινικό αδίκημα η άρνηση του ολοκαυτώματος των Εβραίων, αλλά όχι η άρνηση της γενοκτονίας των Ποντίων!

Για όσους δεν το ξέρουν στην Γερμανία, στην Γαλλία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης η άρνηση του ολοκαυτώματος ή ο εγκωμιασμός του εθνικοσοσιαλισμού ή του φασισμού αποτελεί ποινικό αδίκημα. Αυτή τη στιγμή βρίσκονται στην φυλακή άνθρωποι γιατί αρνήθηκαν ακόμη και τον αριθμό των έξι εκατομμυρίων! Ένα ανάλογο κυνήγι μαγισσών σκέπτεται να εξαπολύσει το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο στην Ελλάδα. Πρόκειται για έναν νόμο φωτογραφία, αφού εξαιρετικά τους ανησύχησε η άνοδος του «αντισημιτισμού» στην Ελλάδα και σύμφωνα με δημοσίευμα αμερικανικής εφημερίδος ανησυχητικό ήταν το φαινόμενο της εκλογής του συναγωνιστή Μιχαλολιάκου στην θέση του Δημοτικού Συμβούλου! Ενδεικτικά σας παραθέτουμε (στο θέμα θα επανέλθουμε φυσικά και όχι μόνο μία φορά) το άρθρο 4 του υπό δημόσια διαβούλευση ξεκάθαρα αντισυνταγματικού νομοσχεδίου όπως αυτό παρατίθεται στην ιστοσελίδα του υπουργείου δικαιοσύνης:


“Άρθρο 4

1. Όποιος δημόσια προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, εγκωμιάζει ή αρνείται ή εκμηδενίζει τη σημασία εγκλημάτων γενοκτονίας, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου, όπως ορίζονται στα άρθρα 6, 7 και 8 του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου ή των εγκλημάτων που ορίζονται στο άρθρο 6 του Καταστατικού του Διεθνούς Στρατοδικείου που προσαρτάται στη Συμφωνία του Λονδίνου της 8ης Αυγούστου 1945 και η πράξη αυτή στρέφεται κατά ομάδας προσώπων που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή ή το γενετήσιο προσανατολισμό κατά τρόπο που μπορεί να προκαλέσει ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά μιας τέτοιας ομάδας ή μέλους της τιμωρείται με φυλάκιση έως δύο (2) έτη και χρηματική ποινή χιλίων έως τριών χιλιάδων (1.000 – 3.000) ευρώ.

2. Για την εφαρμογή της προηγούμενης παραγράφου απαιτείται τα εγκλήματα αυτά να έχουν αναγνωριστεί με αμετάκλητη απόφαση ελληνικού ή διεθνούς δικαστηρίου.”

http://www.ministryofjustice.gr/site/el/%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%99%CE%9A%CE%97.aspx

Ως γνωστόν η γενοκτονία του Ελληνισμού σε Πόντο και Μικρά Ασία δεν έχει αναγνωρισθεί ούτε από Ελληνικό, ούτε από διεθνές δικαστήριο… Άρα, δεν τιμωρείται η άρνησή της! Αντίθετα, τιμωρείται η άρνηση του ολοκαυτώματος, αφού έχει αναγνωρισθεί από το νομικό έκτρωμα, που υπήρξε η δίκη της Νυρεμβέργης.

Για το θέμα δημοσίευσε σήμερα και το παρακάτω άρθρο η εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»:

“Ποινικοποίηση των ακραίων συμπεριφορών ρατσισμού, Της Φωτεινης Kαλλιρη:

“Σε νομοθετική πρωτοβουλία για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας προχωρά το υπουργείο Δικαιοσύνης, ποινικοποιώντας τις ακραίες συμπεριφορές εις βάρος μεταναστών. Με τις ρυθμίσεις που τίθενται σε δημόσια διαβούλευση έως τις 3 Μαρτίου, θεσπίζεται ένα γενικό πλαίσιο για την αποτελεσματικότερη νομική προστασία των προσώπων αυτών, ενώ προβλέπονται πρόστιμα που κυμαίνονται από 15.000 έως 150.000 ευρώ, και αναλογικές ποινές, που ξεκινούν από ένα και φθάνουν τα τρία έτη φυλάκισης. Eτσι, τιμωρούνται ως ποινικά αδικήματα ορισμένες πράξεις που διαπράττονται για λόγους ρατσισμού ή ξενοφοβίας, όπως:

• Η δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους που στρέφεται κατά ομάδας ατόμων που προσδιορίζεται βάσει της φυλής, του χρώματος, των γενεαλογικών καταβολών, της θρησκείας ή της εθνικής καταγωγής.

• Η διάδοση, με κάθε μέσο, γραπτού υλικού, εικόνων ή άλλων στοιχείων που εκφράζουν ρατσισμό.

• Η δημόσια υπεράσπιση, η άρνηση ή η χονδροειδής υποτίμηση της σοβαρότητας εγκλημάτων γενοκτονίας. Επίσης, η υποκίνηση, η εκ προθέσεως συμμετοχή ή η προτροπή στη διάπραξη τέτοιων ενεργειών συνεπάγονται κυρώσεις.

Από την άλλη, εξασφαλίζεται ότι η διερεύνηση και ποινική δίωξη των εγκλημάτων ρατσισμού και ξενοφοβίας γίνεται αυτεπάγγελτα και δεν εξαρτάται από αναφορές ή καταγγελίες των θυμάτων, τα οποία είναι συχνά ιδιαιτέρως ευάλωτα και διστάζουν να κινήσουν δικαστικές διαδικασίες.

Θεσπίζεται η διοικητική ευθύνη των νομικών προσώπων που εμπλέκονται με οποιοδήποτε τρόπο σε εκδηλώσεις ρατσισμού. Σύμφωνα με την απόφαση-πλαίσιο, που ενσωματώνεται στο ελληνικό Δίκαιο, τα νομικά πρόσωπα, οι κυρώσεις θα πρέπει να είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές και θα πρέπει να περιλαμβάνουν χρηματικές ποινές ή και πρόστιμα.

Επεκτείνεται η προστασία και σε ομάδες ή πρόσωπα που δεν προσδιορίζονται μόνο με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή τους αλλά και τον γενετήσιο-σεξουαλικό τους προσανατολισμό.

Επίσης, εκτός από τις προσβολές εναντίον ομάδων ή προσώπων, αξιόποινες θεωρούνται και οι ρατσιστικές και ξενοφοβικές εκδηλώσεις που στρέφονται κατά πραγμάτων (κινητών ή ακινήτων), τα οποία χρησιμοποιούνται κυρίως ή κατ’ αποκλειστικότητα από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα (όπως π.χ. θρησκευτικά αντικείμενα, εθνικά σύμβολα, οίκοι λατρείας, χώροι διαμονής, εκπαίδευσης, ψυχαγωγίας κ.λπ.).”

Πηγή

http://xryshaygh.wordpress.com/2011/02/23/%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%BD%CF%8E%CE%BC%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%B5%CF%84%CE%BF%CE%B9/
Διαβάστε περισσότερα...

Καρναβάλι: Η αρχαιότερη Ελληνική εορτή

Με το κριτήριο της γονιμότητας ερμηνεύεται εύκολα όλος εκείνος ο διάχυτος ερωτισμός της Ελληνικής Μυθολογίας - της πάμπλουτης αυτής ποιητικής έκφρασης της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας η οποία αποτυπώνεται σε κάθε μορφή της αρχαίας Ελληνικής Τέχνης - εφόσον ο θεοποιημένος Έρως είναι αυτός που διασφαλίζει την πολυπόθητη και πολύμορφη γονιμότητα διαμέσου της χαράς και της ηδονής της ερωτικής συνεύρεσης.
Εν τέλει η βιωματική εμπειρία του Έλληνα ανθρώπου ότι όλα γύρω του δια του Έρωτος γεννιώνται και αναγεννιώνται, του υπαγόρευε την πεποίθηση πως όχι μόνον τα όντα του άμεσου περιβάλλοντός του αλλά και ο κόσμος ολόκληρος, το Σύμπαν, αποτελεί το σύνολο των καρπών αέναων ερωτικών πράξεων - έλξεων, συμμίξεων και γεννήσεων - πεποίθηση η οποία ειδωμένη ποιητικά και συμβολικά όχι μόνον δεν διαψεύθηκε αλλά αντίθετα επιβεβαιώθηκε από τη σύγχρονη επιστήμη.


Καρναβάλι λοιπόν... Ή «Κάρνα» - «βάλι». Προφανώς είναι μια σύνθετη λέξη. Ποιά είναι όμως η προέλευση των δύο αυτών συνθετικών;

Ας ανοίξουμε τον Όμηρο. Σε πάμπολλους στίχους τόσο της Ιλιάδας όσο και της Οδύσσειας (Θ 306, Π 392, ε 376, θ 92, ι 140, υ 75 κ.α.) συναντάμε τη λέξη «καρ» και τα παράγωγά της. Η λέξη αυτή σημαίνει «κεφάλι» και σύγχρονη επιβίωσή της είναι βεβαίως η «κάρα». Εάν τώρα προσθέσουμε και το ευφωνικό «ν» στην ομηρική λέξη «καρ», φτάνουμε κιόλας στη λέξη «κάρνος». Τι σημαίνει η λέξη αυτή;

Η Ελληνική Μυθολογία μας πληροφορεί ότι ο Κάρνος ήταν κάποιος μάντης του Θεού Απόλλωνα από την Ακαρνανία, τον οποίο σκότωσε ο Ηρακλείδης Ιππότης, ο γιος του Φύλαντος. Οι συγγενείς του Ιππότου μάλιστα αναγκάστηκαν στη συνέχεια να προσφέρουν πλούσιες θυσίες στον Απόλλωνα προκειμένου να εξευμενίσουν την οργή του για τον φόνο του Κάρνου. Ο περιηγητής Παυσανίας αναφέρει τον Κάρνο και ως Κριό (Λακωνικά 13, 4) γεγονός που δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι η λέξη «κάρνος» σημαίνει «κριός».

Κάρνος ονομαζόταν επίσης κι ένας αρχαιότατος ποιμενικός, κριόμορφος και ιθιφαλλικός Θεός των Πελοποννησίων, προστάτης της γονιμότητας, άγνωστος ίσως σήμερα στους περισσότερους αλλά αντίστοιχος περίπου με τον γνωστότερο Πρίαπο του Ελλησπόντου. Ουσιαστικά δηλαδή ο Κάρνος ήταν ένας γονιμοποιητικός Θεός, τόσο των Λακώνων όσο και των Μεσσηνίων, πριν από την επικράτηση των Δωριεών στη νότια Πελοπόννησο, ενταγμένος στην χορεία των ζωόμορφων θεοτήτων οι οποίες, σύμφωνα με την ιστορία των θρησκειών, προηγήθηκαν των ανθρωπόμορφων.

Από το ουσιαστικοποιημένο επίθετο «Κάρνειος» παράγεται στον πληθυντικό η ονομασία της εορτής «τα Κάρνεια»,η οποία κατά τους ιστορικούς χρόνους τελείτο σε όλες τις δωρικές πόλεις προς τιμή του Καρνείου Απόλλωνος. Εορτάζονταν με ιδιαίτερη λαμπρότητα στο Γύθειο, στο Οίτυλο και στα Λεύκτρα της Λακωνίας, στη Καρδαμύλη και στις Φαρές Μεσσηνίας, στην Σικυώνα της Κορινθίας, στο Άργος της Αργολίδος και προπάντων στο Ιερό Άλσος με τα κυπαρίσσια, το λεγόμενο Καρνάσιον ή Καρνειάσιον στη μεσσηνιακή Οιχαλία. Το Άλσος αυτό βρισκόταν δίπλα στην όχθη του ποταμού Χάραδρου και το κοσμούσαν τα περικαλλή αγάλματα του Κριοφόρου Ερμού, της Αγνής (τοπική ονομασία της Περσεφόνης) και του Καρνείου Απόλλωνα (βλ. Παυσανίας Μεσσηνικά 2,2). Οι εορταστές μεταμφιέζονταν όλοι και συμμετείχαν σε μυστήρια παρόμοια με εκείνα της Ελευσίνας, τα οποία κατά την μυθολογική παράδοση ίδρυσε ο Ελευσίνιος Καύκων, ο γιος του Κελαίνου, ενώ κατά το πέρας της γιορτής γινόντουσαν πάνδημα συμπόσια και «πανηγυρισμοί»!

Όσον αφορά την καταγωγή του Καρναβαλιού αρκετοί ανοιχτόμυαλοι ερευνητές, ημεδαποί και αλλοδαποί, αρχίζουν να εγκαταλείπουν πλέον στις ημέρες μας τις θεωρίες περί του «χορού του κρέατος» ή της «απόσυρσης του κρέατος», παρεπόμενες της χριστιανικής απόκρεω, και αποδίδουν τη μεγάλη γιορτή της γενικευμένης εαρινής λαϊκής γιορτής (που συμπεριλάμβανε φαγοπότι) σε εθιμικές επιβιώσεις διονυσιακών τελετών. Οι φίλοι αυτοί, παρόλο που πορεύονται προς τη σωστή κατεύθυνση, τελικά σφάλουν. Διότι το Καρναβάλι είναι μεν επιβίωση αρχαίων Ελληνικών θρησκευτικών γονιμοποιητικών τελετών, όχι όμως των διονυσιακών αλλά των απολλώνιων.

Πάμε τώρα στο δεύτερο συνθετικό της λέξης «Καρναβάλι».
Κατ' αρχήν το επίρρημα «βάλλε» ή «άβαλε» στα αρχαία ελληνικά σημαίνει «είθε» και «μακάρι». Έπειτα, μερικές από τις δεκαπέντε και πλέον σημασίες του ρήματος «βάλλω» έχουν την έννοια του «στρέφω», «σείομαι πέρα δώθε», «ελαύνω», «φορώ», «προκαλώ», «ρίπτομαι» αλλά και... «φωτίζω».

Από εδώ κι έπειτα περνάμε στο ρήμα «βαλλίζω» που σημαίνει «χοροπηδώ», στα ουσιαστικά «βαλλισμός» δηλαδή «πηδηχτός χορός».

Με βάση τα προηγούμενα θα μπορούσαμε λοιπόν να συμπεράνουμε ότι:
Μια έκφραση του τύπου «καρνάβαλε», θα μπορούσε να σημαίνει «είθε Θεέ Κάρνε» να εκπληρώσει τις γονικοποιητικές μας προσδοκίες για την αύξηση των γεννημάτων μας.

Μια έκφραση του τύπου «καρναβάλλω» θα μπορούσε να σημαίνει «στρέφομαι ή σείομαι πέρα δώθε», κατά την διάρκεια της σχετικής εορτής, πρός τιμή του Θεού Κάρνου ή του Καρνείου Απόλλωνα.

Μια έκφραση του τύπου «καρναβαλίζω» θα μπορούσε να σημαίνει ότι «χοροπηδώ» στο πανηγύρι του Κάρνου, φορώντας τα κέρατα του Θεού ή το κριόμορφο προσωπείο του.

Με την άφιξη του Διονύσου στον Ελλαδικό χώρο οι γιορτές της γονιμότητας πέρασαν στη δική του λατρεία και έτσι έχουμε γιορτές όπως τα Ανθεστήρια της Αττικής.
Στην Αττική η Διονυσιακή εορτή Ανθεστήρια, ήταν ετήσια γιορτή της αναγέννησης της φύσης και γιορτή των νεκρών προς τιμή του Λιμναίου Διονύσου και του Xθόνιου Eρμή. Γίνονταν στην Aθήνα κατά τον μήνα Aνθεστηριώνα (τέλος Φεβρουαρίου – αρχές Μαρτίου) επί τρεις ημέρες. Tο όνομα της γιορτής πιθανολογείται από το ανθέω και το σχετίζουν με το έθιμο της δεύτερης μέρας των χοών να στεφανώνουν τα τρίχρονα αγόρια με λουλούδια.
Eπειδή τα Aνθεστήρια δεν ήταν γιορτή των λουλουδιών είχε υποστηριχθεί παλαιότερα η άποψη πως και το όνομα Aνθεστήρια της όλης γιορτής δε σχετίζεται με τα άνθη, αλλά με το ρήμα «αναθέσσασθαι» που σημαίνει την ανάκληση των ψυχών (όμως η συγκοπή της πρόθεσης ανά δεν είναι χαρακτήρας της ιωνικής διαλέκτου) και σχετίζουν την ετυμολογία με την τρίτη ημέρα της γιορτής που ήταν αφιερωμένη στις ψυχές των νεκρών.

Συνοπτικά τα δρώμενα των τριών ημερών των Ανθεστηρίων ήταν τα εξής:
1η μέρα Πιθοίγια
  • Άνοιγαν τους πίθους με το νέο κρασί
  • Συνήθιζαν να φέρνουν το πρώτο κρασί στο εν Λίμναις ιερό του Διονύσου
  • κάνανε σπονδές έξω από το κλειστό ιερό του θεού, προς τιμή του ευχόμενοι να καταναλώσουν αίσια την καινούρια παραγωγή
  • δοκίμαζαν οι ίδιοι το κρασί και χόρευαν και τραγουδούσαν ευχαριστώντας το Διόνυσο
  • την ημέρα εκείνη καθώς και την επόμενη, οι Αθηναίοι, επέτρεπαν στους δούλους να πίνουν μαζί τους.


2η μέρα Χόες
  • γινόταν η πομπική είσοδος του Διονύσου στην πόλη πάνω σε καράβι με τροχούς
  • πάνω στο καράβι υπήρχαν μεταμφιεσμένοι σε ακόλουθους του Θεού Διονύσου. Αυτοί οι μεταμφιεσμένοι ήταν οι Σάτυροι και πείραζαν τον κόσμο με τις βωμολοχίες δημιουργώντας κέφι και χαρά και κωμική διάθεση.
  • Οι μεταμφιεσμένοι Σάτυροι φορούσαν προσωπείο – μάσκα. Οι μάσκες αυτές ήταν πήλινες και όμοιες μεταξύ τους.
  • Άλλοι Σάτυροι φορούσαν δέρματα ζώων, άλειφαν το πρόσωπό τους με την τρυγία (κατακάθι του κρασιού) και στεφανώνονταν με κισσό, το αειθαλές ιερό φυτό του Διόνυσου.
  • Οι Σάτυροι προσπαθούσαν να μοιάζουν με με τράγους, και χαρακτηριστικό των τράγων είναι η μεγάλη ροπή προς τα αφροδίσια.
  • Οι Σάτυροι χοροπηδούσαν γύρω από το τροχοφόρο καράβι του Διονύσου χτυπώντας την γη με τα πόδια τους. (ίσως από εδώ βγήκε και η λέξη καρναβάλι αφού καρναβαλλίζω σημαίνει βαλλισμός των κάρνων δλδ πηδηχτός χορός των βοσκημάτων. Κατά Ησύχιο κάρνος· φθείρ. βόσκημα, πρόβατον). Το βόσκημα γενικά μπορεί να είναι τράγος, γίδα, πρόβατο.
  • γινόταν ο «ιερός γάμος» του θεού με τη σύζυγο του άρχοντος βασιλέως, την βασσίλινα, ο οποίος ήταν επικεφαλής του ιερατείου και όλων των θρησκευτικών αξιωματούχων της Aθήνας.
  • Γίνονταν αγώνες οινοποσίας
  • Tο απόγευμα των Xοών συνηθίζονταν στους δρόμους «αι εκ των αμαξών λοιδορίαι», δηλαδή πειράγματα εναντίον διαβατών που συνηθίζονταν και στην εορτή των Ληναίων.
3η μέρα Χύτροι
  • μαγείρευαν τα πολυσπόρια (πανσπερμία, κόλλυβα), που τα αφιέρωναν στο χθόνιο Eρμή, τον ψυχοπομπό. Η παράδοση που εξηγεί την πανσπερμία είναι πως όσοι σώθηκαν από τον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, μαγείρεψαν «χύτραν πανσπερμίας».
  • Την ημέρα των Χύτρων πίστευαν ότι οι ψυχές ξαναγύριζαν στον επάνω κόσμο και βρίσκονταν αόρατες ανάμεσα στους ζωντανούς.
  • Πίστευαν ακόμη πως ανάμεσα στις ψυχές υπήρχε και παρουσία πονηρών πνευμάτων που ανέβαιναν στη γη με το άνοιγμα του Άδη και μόλυναν τους ανθρώπους και τις τροφές.
  • έβαζαν γύρω από τα ιερά τους ένα κόκκινο νήμα που λειτουργούσε αποτρεπτικά και εμπόδιζε τα πνεύματα να εισέλθουν.
  • Επίσης για να τα εμποδίσουν να μπουν στα σπίτια τους άλειφαν τις πόρτες με πίσσα και μασούσαν ράμφους.
  • Τα βλαβερά πνεύματα του κάτω κόσμου, που μαζί με τις ψυχές έμπαιναν στα σπίτια από το βράδυ των Xοών και έμεναν με τους ζωντανούς την ημέρα των Xύτρων, τις έδιωχναν την επόμενη ημέρα με τη γνωστή φράση: «Θύραζε Κᾶρες, οὐκ ἔτ’ Ἀνθεστήρια», δηλαδή «φύγετε ψυχές των νεκρών, τα Aνθεστήρια τελείωσαν πια».
  • Τα Υδροφόρια ήταν μια γιορτή που γινόταν την τρίτη μέρα των Aνθεστηρίων σε ανάμνηση όσων πνίγηκαν κατά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα:
    “Yδροφόρια, εορτή πένθιμος Aθήνησιν επί τοις εν τω κατακλυσμώ απολομένοις”.
    Κατά τη γιορτή αυτή έριχναν άρτους από σιτάρι και μέλι σε ένα χάσμα που υπήρχε μέσα στο ναό του Oλυμπίου Διός γιατί από το χάσμα εκείνο πίστευαν ότι η Γη είχε απορροφήσει τα νερά του κατακλυσμού.
Στις μέρες μας αυτά τα έθιμα έχουν διασωθεί αλλά μεταλλαγμένα ας τα δούμε ένα – ένα:
Σύγχρονη εποχήΑρχαία εποχή
Οι μεταμφιέσεις και οι άσεμνες παραστάσειςΣάτυροι τραγόμορφοι ροπή προς τα αφροδίσια, βωμολοχίες
Καλόγεροι, Κούκερος ή Χούχουτος ή Σταχτάς ή Μπέης ή ΚιόρμπεκςΣάτυροι
Μασκαράδες, Κουδουνάτους, γιανίτσαρους, κουκούγερους, μούσκουρους, κουμουζέλε, καρνάβαλους, προσώπειαΑκόλουθοι Θεού Διονύσου με προσωπεία πήλινα
Κύριοι στοιχείο του καρναβαλιού είναι ο χορός: Τα χτυπήματα της γης με τα πόδια.Ο βαλλισμός των κάρνων, βαλλισμός = πηδηχτός χορός, κάρνος = βόσκημα (τράγος, γίδα, πρόβατο)
Οι παράδοξοι χοροί των μεταμφιεσμένων και τα ποδήματά τους, πρεσβεύει η λαογραφία, πώς παρίσταναν την διέλευση των πνευμάτων της βλάστησης.Αποτροπή των κακών πνευμάτων του Άδη, (Κάρες)
Καλοπέραση, φαγητό, οινοποσία.Οινοποσίες πρώτη μέρα Πιθοίγια
Η θύμηση των νεκρών, που πρέπει να εξευμενισθούν, για να δώσουν καρπό στην γη – σύμφωνα πάντα με τις παραπάνω παγανιστικές αντιλήψεις – και να επιτρέψουν το ξεφάντωμα στους ζωντανούς. Έτσι εξηγούνται και τα Ψυχοσάββατα στην διάρκεια της αποκριάςΘύμηση των νεκρών της εποχής του κατακλυσμού του Δευκαλίωνα, τρίτη μέρα Υδροφόρια.
Επίσης, γνώρισμα της αποκριάς είναι και οι φωτιές: Ανάβονται στα τρίστρατα σταυροδρόμια το βράδυ της παραμονής της 1ης Μαρτίου στην Θράκη ή το βράδυ της τελευταίας αποκριάς στην Ήπειρο και στην Δυτική Μακεδονία, έχουν καθαρτήριο, σύμφωνα με την λαογραφίαΚαθάρσεις από τα κακά πνεύματα του Άδη στα τρίστρατα της Εκάτης
Η βασσιλίνα, η γυναίκα του καρνάβαλου.Η ιερογαμία της γυναίκας του άρχοντα με τον Θεό Διόνυσο
ΚαρνάβαλοςΘεός Διόνυσος
Άρμα του καρνάβαλου.Το τροχοφόρο καράβι του Θεού Διόνυσου.


Πηγή
http://erroso.blogspot.com/2011/02/blog-post_13.html
Διαβάστε περισσότερα...

Διακοπές : Άγνωστη Ελλάδα: Οδοιπορικό στους «μη δρόμους» της Στερεάς

ΚΕΙΜΕΝΟ - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΝΤΙΝΟΣ ΚΙΟΥΣΗΣ

Υπάρχει μια «μαγική» Ελλάδα ελάχιστα γνωστή ακόμη και σ' εμένα. Την αποκαλώ μαγική επειδή είναι σαν να την έχουν «καταραστεί» να μην έχει πρόσβαση και να είναι σε αφάνεια, κρυμμένη μέσα σε αγκαλιές βουνών και δασών. Τα χωριά, αρκετές φορές έρημα ή με ελάχιστους κατοίκους - παλικάρια που τώρα γέρασαν και δεν μπορούν πια να παλέψουν με μάγους και δράκους. Αυτό, μάλιστα, που πραγματικά δεν έχει πειραχτεί είναι η ομορφιά των τόπων, το μόνο αγαθό που αυτή η μη γνωστή Ελλάδα έχει σε αφθονία. Και βέβαια, για να γνωρίσετε αυτά τα μέρη, πρέπει να έχετε αυτό το ιδιαίτερο μαγικό μέσο που κοινώς ονομάζουμε 4x4!



ΗΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ

Ξεκινήσαμε οι τρεις μας (εγώ, η καλή μου και το τζιπ) Σάββατο, κατά τις εννέα το πρωί, με πρόγραμμα χαλαρό και με αζιμούθιο προς την Ευρυτανία. Το προηγούμενο βράδυ, έπειτα από ενδελεχή επισκόπηση του χάρτη, είχαμε «χαράξει» περίπου την πορεία μας: Ρίο-Αντίρριο-Ναύπακτος-Τριχωνίδα-Προυσός-Καρπενήσι και από εκεί είτε για ορεινή Καρδίτσα είτε για Βαρδούσια. Ετσι, όπως λέει και ο ποιητής, «καμαρωτά ξεκίνησε κι ωραία»! Το αυτοκίνητο άνετο και η συμπεριφορά του στην άσφαλτο εξαιρετική.

Με το που φτάσαμε στη Ναύπακτο, ο καιρός άρχισε να μας τα χαλάει, με μπόρες ανά διαστήματα. Στη γέφυρα Μπανιά, στον Εύηνο, θαυμάσαμε από ψηλά το τοπίο και από κοντά τα έργα του ελληνικού στρατού, και πιο συγκεκριμένα του Μηχανικού, και την αείμνηστη ΜΟΜΑ - βλέπετε, αυτή η σιδερένια γέφυρα στέκει ακόμα κραταιά από τη δεκαετία του '50! Επειτα από αρκετές στροφές και χιλιόμετρα, από Ναύπακτο, φτάσαμε στο Πετροχώρι, στην άκρη της λίμνης Τριχωνίδας, της μεγαλύτερης και της λιγότερο τουριστικής λίμνης της χώρας. Γυρίσαμε λίγο μέσα στο χωριό, ψάχνοντας επί ματαίω να βρούμε μέρος να φάμε. Απογοητευμένοι πήραμε το δρόμο για τα Θέρμα, όπου στην κεντρική τους πλατεία μπορέσαμε να βάλουμε κάτι στο στόμα μας. Γρήγορα-γρήγορα, για να μη μας πιάσει η νύχτα, ξεκινήσαμε για τον Προυσό. Στον Ταξιάρχη αφήσαμε τον καλό δρόμο και στρίψαμε δεξιά προς Δρυμώνα. Το τοπίο είχε αρχίσει να είναι πιο δασωμένο και πιο τραχύ. Ο δρόμος συνέχισε άσφαλτος ή σχεδόν μέχρι λίγο μετά τον Δρυμώνα που, παρεμπιπτόντως, είναι ένα πανέμορφο χωριό με ένα επίσης καινούργιο και πανέμορφο ξενοδοχείο στη μέση του πουθενά. Το πουθενά, βέβαια, ήταν η μαμά Φύση!

Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, στην τοποθεσία Ανω Δρυμώνας, ο καιρός και ο δρόμος άρχισαν να δείχνουν τα δόντια τους. Οι μικρές μπόρες πύκνωναν, ρυάκια διέσχιζαν το δρόμο κάθετα και ολοένα και πιο συχνά βλέπαμε μικρές κατολισθήσεις. Το τοπίο είχε αρχίσει να γίνεται πολύ πιο άγριο, με κάθετες πέτρινες πλαγιές στα δεξιά και γκρεμούς στα αριστερά. Παρότι τα κινητά μας ήταν εκτός δικτύου, δεν κιοτέψαμε. Συνεχίσαμε, με το δρόμο να δυσκολεύει περισσότερο και το φως να λιγοστεύει, όταν ξαφνικά είδαμε από μακριά τον Νεροσύρτη. Με το που αντικρίσαμε τον μικρό οικισμό, μας ήρθε στο μυαλό ο «Αρχοντας των Δαχτυλιδιών».

Αισθανθήκαμε την παρουσία των ξωτικών και των χόμπιτ! Φανταστείτε μια αγκαλιά ενός άγριου βουνού, μαύρη πέτρα, μπόλικη βλάστηση και τέσσερα σπιτάκια, εκ των οποίων η καμινάδα του ενός κάπνιζε. Σκηνικό από γνήσιο παραμυθοχώρι: αν ήμουν πλούσιος, θα το αγόραζα αυτό το χωριό που, απ' ό,τι κατάλαβα, κατοικείται από μια κυρά και το σκύλο της!

Μετά τον Νεροσύρτη, ο δρόμος γινόταν προοδευτικά χειρότερος και οι γκρεμοί πολύ πιο απότομοι. Παρά την αίσθηση άνεσης και ασφάλειας που μας έδινε το αυτοκίνητο, καταλάβαινα την κυρά μου πως «σφιγγόταν». Λίγο πριν σκοτεινιάσει τελείως, βγήκαμε στην άσφαλτο, λίγα χιλιόμετρα πριν από τον Προυσό. Και όσο πιο γρήγορα μπορούσα, πήρα το δρόμο για το Καρπενήσι και τη «Νηνεμία», τον ξενώνα όπου είχαμε κλείσει δωμάτιο.

ΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ & EXTREME JEEPING

Ολο το βράδυ έβρεχε καταρρακτωδώς. Το ίδιο και το πρωί που ξυπνήσαμε. Ο ξενοδόχος μας, «εντουράς» και ερωτευμένος με τη νέα του μηχανή, μας έδωσε ιδέες: «Γιατί δεν πάτε Πουγκάκια και από εκεί Γραμμένη Οξιά»; Το είδαμε στο χάρτη. «Γιατί όχι;» είπαμε και ξεκινήσαμε.

Οι οδηγίες που μας έδωσε ήταν σαφείς, αλλά λίγες. Πριν από τη σήραγγα Τυμφρηστού, στρίβουμε δεξιά για Κρίκελλο και στον πρώτο χωματόδρομο κάνουμε αριστερά. Ετσι, λοιπόν, άρχισε η μεγάλη λασποπεριπέτεια!

Τουριστικός νομός η Ευρυτανία, αλλά, αν φύγετε από τους κεντρικούς δρόμους, η σήμανση είναι ανύπαρκτη. Και όταν λέμε σήμανση, εννοούμε μια απλή πινακίδα που να γράφει πού οδηγεί ο δρόμος. Μέχρι να φτάσω στον πρώτο μας σταθμό, τα Πουγκάκια, είχα μπει τρεις φορές σε δασικούς δρόμους-αδιέξοδα. Στον πρώτο και στον δεύτερο, έκανα όπισθεν, μέσα στη λάσπη, γύρω στα 50 μέτρα, μέχρι να βρω μέρος για να κάνω μεταβολή. Στον τελευταίο, όμως, κατέβηκα σε μια ρεματιά, από ένα μονοπάτι στην ουσία, κι όταν φτάσαμε επιτέλους κάτω, βρεθήκαμε μπροστά σε κάτι βαθύ και αδιάβατο, με κανένα σημάδι συνέχειας δρόμου. Εκεί με έπιασε και μια μαύρη απελπισία, γιατί δεν υπήρχε πλάτωμα για να στρίψω πουθενά. Κάναμε 700 μέτρα ανηφορικά και κακοτράχαλα με την όπισθεν - και με τη σύντροφό μου έξω με νιτσεράδα και ομπρέλα, για να μου λέει τα δύσκολα σημεία. Κοντολογίς, «είπαμε τον δεσπότη Παναγιώτη»! Εκεί όμως παραδέχτηκα και το αυτοκίνητο που είχαμε. Με όλη τη λάσπη, τον «μη δρόμο» και τα ακατάλληλα λάστιχα (δεν είχα τρακτερωτά), το Grand Vitara συμπεριφέρθηκε άψογα. Σημειωτέον πως δεν χρειάστηκε ούτε να αλλάξω τη σχέση του διαφορικού.

Επειτα από αρκετό δρόμο, πάντα υπό καταρρακτώδη βροχή, φτάσαμε στη θέση «Βλάχικος», με πανοραμική μέσα στη βροχή θέα στα Πουγκάκια, που παρεμπιπτόντως είναι ένα πολύ όμορφο χωριουδάκι με περίπου 100 κατοίκους και ένα φιλόξενο καφενείο-εστιατόριο στην άκρη της πλατείας. Καθίσαμε στο καφενείο για ένα τσίπουρο, για να συνέλθουμε! Οι άνθρωποι ήθελαν να μας φιλέψουν από το φαγητό τους, αλλά εμείς είχαμε ακόμα πολύ δρόμο και αρνηθήκαμε ευγενικά.

Ο δρόμος από Πουγκάκια μέχρι Γαρδίκι είναι άσφαλτος και μετά, τα 28 χλμ. μέχρι τη Γραμμένη Οξιά είναι μισός άσφαλτος και μισός καλά πατημένος χωματόδρομος. Η Γραμμένη Οξιά είναι χτισμένη στα 1.200 υψόμετρο στο βουνό Οξιά, η βλάστηση του οποίου αποτελείται -από τι άλλο;- μόνο από οξιές. Βέβαια, τώρα το χειμώνα ο αριθμός των κατοίκων είναι μονοψήφιος. Στο μεταξύ, έχουμε μπει πάλι στο νομό Αιτωλοακαρνανίας και φαίνεται πως η νομαρχία εδώ διάκειται φιλικά προς τον τουρίστα, καθώς είδαμε επιτέλους πινακίδες.

Από την άλλη, στη Γραμμένη Οξιά βρήκαμε τα πάντα κλειστά και έτσι συνεχίσαμε προς Λεύκες ή Μικρή Παλούκοβα όπως είναι το παλιό όνομα αυτού του πολύ όμορφου χωριού που ανήκει στην ορεινή Ναυπακτία (Δήμος Αποδοτίας). Εχει υψόμετρο 1.100 περίπου 100 κατοίκους και ένα πολύ ωραίο συγκρότημα ενοικιαζόμενων μικρών σαλέ, αλλά δυστυχώς πάλι τα βρήκαμε κλειστά και συνεχίσαμε το δρόμο μας. Είχαμε αποφασίσει να πάμε από Λεύκα για Μανδρινή - Αμπλιανη, να βρούμε άσφαλτο και από εκεί για Κρίκελλο και πίσω στο ξενοδοχείο μας έξω από το Καρπενήσι. Λογαριάζαμε όμως χωρίς το Καψαλόρεμα!

Συγκεκριμένα, περάσαμε από τη Μανδρινή και συνεχίσαμε το δρόμο που κατέβαινε στη ρεματιά. Η βροχή συνεχής και δυνατή και ολοένα πιο συχνά περνούσαμε μικρά ποταμάκια που διέσχιζαν το δρόμο. Οι κατολισθήσεις επίσης συχνές.

Δύο φορές κατέβηκα για να βγάλω τα κοτρόνια που έφραζαν το δρόμο... Και ξαφνικά, μετά από μια στροφή, ένα ποτάμι. Ή, μάλλον, μια υπερχείλιση ποταμού. Στάση να δούμε πόσο βαθύ ήταν και μετά περάσαμε απέναντι. Λίγο πιο κάτω ένας μικρός καταρράκτης έπεφτε στο δρόμο. Και από εκεί περάσαμε! Ομως, κάνα χιλιόμετρο πιο κάτω το ορμητικό ποτάμι έκοβε κάθετα το δρόμο και το βάθος ήταν πάνω από μέτρο. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο κάναμε μεταβολή. Οπως λέει η αρχαία παροιμία, «ανάγκα και θεοί πείθονται».

Στη Μανδρινή συναντήσαμε έναν τσοπάνο χωρίς το ποίμνιό του και τον ρωτήσαμε για το καφενείο του χωριού:
«Τώρα δα έφυγε. Βλέπεις έχει 5 - 6 μαναράκια και πήγε να τα ταΐσει».
«Και άφησε ατάιστους εμάς», μουρμούρισε η Σ.

Ευχαριστήσαμε τον άνθρωπο και πήραμε των ομματιών μας, που είχαν αρχίσει να αλληθωρίζουν από την πείνα, γιατί η ώρα είχε πάει 5 και ο ήλιος έπεφτε γοργά.

Δεν είχα καμιά διάθεση να επιστρέψω μέσα στη νύχτα από τον ίδιο δρόμο κι έτσι αποφασίσαμε να επιστρέψουμε από άσφαλτο, μολονότι ήταν πιο μακριά. Πήρα, λοιπόν, το δρόμο για Γαρδίκι - Κανάλια - Λευκάδα - Τυμφρηστό και από εκεί Καρπενήσι. Η διαδρομή θα ήταν αφόρητα πληκτική αν δεν πεταγόταν εκείνος ο τεράστιος ασβός, έξω από τα Κανάλια. Εκείνα τα 100 μέτρα που τον είχαμε να τρέχει φουντωτός και τρομαγμένος μπροστά μας, ήταν αποζημίωση για όλη την ταλαιπωρία!

ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Πήραμε πρωινό χαζεύοντας το χάρτη. Ο καιρός εξακολουθούσε να έχει τα ίδια χάλια. Ετσι είπαμε να κάνουμε μια προσεκτική απόπειρα εξερεύνησης των Βαρδουσίων, για να μην πάθουμε την ίδια πανωλεθρία.

Κάναμε μέχρι τη Γραμμένη Οξιά την ίδια διαδρομή με τη χθεσινή. Η κατάσταση του δρόμου ήταν πολύ χειρότερη, αλλά η διαδρομή, τώρα που την ήξερα, μου φάνηκε ακόμα πιο όμορφη και πιο εύκολη. Από Γραμμένη Οξιά ο δρόμος που πάει Αρτοτίνα είναι όλο στροφές, αλλά είναι άσφαλτος. Μόλις δε είχαμε περάσει Γραμμένη Οξιά, όταν με την άκρη του ματιού είδα κάτι που με χαροποίησε αφάνταστα. Σταμάτησα το αυτοκίνητο και κατέβηκα να κόψω 2 γιγάντια μανιτάρια Boletus edulis. Και τα δύο ζύγιζαν 5,5 κιλά!

Με αναπτερωμένο το ηθικό περάσαμε τη γέφυρα του Εύηνου, το μοναστήρι του Αη Γιάννη, όπου μόνασε ο Αθανάσιος Διάκος, και φτάσαμε στην όμορφη Αρτοτίνα. Θέλαμε να κάνουμε το δρόμο που διασχίζει την κοιλάδα του Καρυώτικου Ρέματος και πάει στον Αθανάσιο Διάκο και στη Μουσουνίτσα. Ομως, αυτήν τη φορά σταματήσαμε στην πλατεία της Αρτοτίνας και αρχίσαμε να ρωτάμε για την κατάσταση του δρόμου. Ολοι ήταν κατηγορηματικοί. Ενας, μάλιστα, είπε πως ούτε τανκ δεν περνάει έτσι όπως φούσκωσαν τα ποτάμια...

Αποφασίσαμε, λοιπόν, κι εμείς να απολαύσουμε ένα γεύμα στην πλατεία του χωριού και να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής μέσω λίμνης Μόρνου - Λιδορικίου - Ιτέας.

ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΤΕ

Aποκλειστικά με το αυτοκίνητό σας. H καλύτερη διαδρομή είναι μέσω Λαμίας - Pάχης Tυμφρηστού και θερμώς θα σας συνιστούσα να επιστρέψετε από τον ίδιο δρόμο, που είναι μόνο 290 χλμ. από την Αθήνα. Οπωσδήποτε μια στάση στη Mακρακώμη για μπουγάτσα στο «Σερραϊκόν».


ΠΟΥ ΝΑ ΦΑΤΕ

Σε ένα τουριστικό μέρος όπως η Ευρυτανία θα σας εντυπωσιάσει η γαστρονομική πενία... Λίγα πράγματα θα βρείτε. Σας συνιστώ τα απανταχού σουβλάκια, που στο κάτω-κάτω, λόγω της ευτελούς φύσης τους, μπορούν να είναι τίμια. Επίσης, σημειώστε το «Xάνι» στο Γάβρο, όπου η κυρία Mαρίκα κάνει κάποια καλά μαγειρευτά.

ΤΙ ΝΑ ΨΩΝΙΣΕΤΕ

Κατ' αρχάς, είναι μέρος τουριστικό (το είπαμε και παραπάνω αυτό) και υπάρχουν κάποιοι πονηροί. Από την άλλη μεριά, μπορείτε να βρείτε πολλά καλούδια. Οπωσδήποτε στον Προυσό, στην αλλαντοποιία Xρ. Στρεμμένου, για προσούτο dolcio, σαλάμι αέρος, λούζα και λουκάνικα. Στο Mεγάλο Xωριό, στο Kεντρικό της κυρίας Mαρίας Xάσκου θα βρείτε καλά πράγματα: φασόλια, κάστανα, βατόμουρα, κυδώνια και ελατίσιο μέλι. Ακόμα, τσάι βουνού, ρίγανη, τίλιο, λεβάντα και μαρμελάδες σπιτικές.

Πηγή
http://trans.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_taxgreece_1_31/12/2009_316539
Διαβάστε περισσότερα...

Απίστευτο: Σκότωσαν και έφαγαν αρκούδα!

Πρωτοφανής καταγγελία: Εφαγαν… αρκούδα στα Γρεβενά!.

Το κεφάλι του άτυχου ζώου βρισκόταν σε περίοπτη θέση στο τραπέζι των προσκεκλημένων, οι οποίοι είχαν μάλιστα φωτογραφήσει το «τρόπαιό» τους πριν και μετά το μαγείρεμα

Το εορταστικό τραπέζι στήθηκε με κάθε επισημότητα τις ημέρες των Χριστουγέννων σε σπίτι των Γρεβενών, με συνδαιτυμόνες ευυπόληπτους πολίτες της ευρύτερης περιοχής, κατά πληροφορίες επιχειρηματίες και ανθρώπους με υψηλά εισοδήματα.



Οι οικοδεσπότες ήταν υπερήφανοι για το κυρίως πιάτο του γεύματος: ψητή... αρκούδα!
Τόσο πολύ, που φωτογράφισαν το θήραμά τους, τόσο πριν από την προετοιμασία όσο και κατά τη διαδικασία του μαγειρέματος, αλλά και του γεύματος, ενώ περίοπτη θέση θα καταλάμβανε το κεφάλι του άτυχου ζώου, ως «τρόπαιο» και τεκμήριο για όσους είχαν αμφιβολία για την προέλευση του «εκλεκτού» εδέσματος που θα κατανάλωναν.
Οι προσκλήσεις αφορούσαν ένα κλειστό κλαμπ γνωστών και φίλων και έγιναν με όρους εμπιστευτικότητας, ώστε να μη διαρρεύσει το παράνομο γεγονός. Ωστόσο, το κοινό μυστικό κυκλοφόρησε και ένας κάτοικος της περιοχής βρήκε το θάρρος να τηλεφωνήσει στην περιβαλλοντική οργάνωση «Καλλιστώ» για να το καταγγείλει, έστω και ανώνυμα.
Με τρεμάμενη φωνή, ενημέρωσε τους ανθρώπους της οργάνωσης για το γεύμα, είπε πως υπάρχει φωτογραφικό υλικό που τεκμηριώνει την καταγγελία και πως γνωρίζει τα ονόματα των συνδαιτυμόνων. Πριν προλάβουν να τον ρωτήσουν οτιδήποτε, έκλεισε το τηλέφωνο.
Από την «Καλλιστώ» ενημερώθηκε το Δασαρχείο Γρεβενών και η Κυνηγετική Ομοσπονδία Μακεδονίας - Θράκης, ενώ στάλθηκε επιστολή προς τη Διεύθυνση Δασών της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας και προς το υπουργείο Περιβάλλοντος. Σε αυτήν γίνεται λόγος για άκρως παράνομη ενέργεια «παράλληλου κανιβαλισμού», που χαρακτηρίζει με τα πιο μελανά σημεία κάποιους ευυπόληπτους κατά τα άλλα πολίτες, και η αναμενόμενη δημοσιοποίησή του πρόκειται να δυσφημήσει για άλλη μια φορά την κατά τα άλλα ελκυστική, λόγω φυσικού κάλλους, περιοχή των Γρεβενών.
«Πρόκειται για ένα απεχθές περιστατικό που χαρακτηρίζει τη βάρβαρη αντιμετώπιση της προστατευόμενης άγριας πανίδας και της ελληνικής φύσης, και μάλιστα από ανθρώπους που ζουν κοντά σ' αυτήν», δήλωσε ο επιστημονικός υπεύθυνος της οργάνωσης, Γ. Μερτζάνης, ο οποίος τις επόμενες ημέρες αναμένεται να δώσει κατάθεση στο Δασαρχείο Γρεβενών, στο πλαίσιο της ανακριτικής διαδικασίας που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Από την «Καλλιστώ» ενημερώθηκαν και οι κοινοτικές Αρχές, οι οποίες χρηματοδοτούν πρόγραμμα LIFE στην περιοχή της Πίνδου για την προστασία και τη διατήρηση του πληθυσμού της αρκούδας.
Καταδίκη:
Παραδειγματική τιμωρία ζητούν «Καλλιστώ» και Κυνηγοί!
Η κατανάλωση κρέατος αρκούδας δεν απαγορεύεται σε χώρες όπου δεν υπάρχει αυστηρό πλαίσιο προστασίας του άγριου θηλαστικού, όπως π.χ. η Ρουμανία, όπου μπορεί κανείς να βρει ανάλογα εδέσματα και στα μενού ορισμένων εστιατορίων. Στην Ελλάδα, όπου απαγορεύεται διά νόμου η θανάτωση αρκούδας, υπάρχουν κατά καιρούς αναφορές και φήμες για ανάλογα περιστατικά, αλλά είναι η πρώτη φορά που φαίνεται πως υπάρχουν τεκμήρια. Ο άνθρωπος που έκανε την καταγγελία, που είχε και νέα επικοινωνία με την οργάνωση, φέρεται διατεθειμένος να προσκομίσει τα στοιχεία αυτά, διευκολύνοντας τις Αρχές στον εντοπισμό των δραστών.
«Ελπίζουμε σε μια παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων, σύμφωνα με τον νόμο που προβλέπει πρόστιμα και ποινές φυλάκισης, ώστε να δώσουν το μήνυμα σε όποιον θελήσει να τους μιμηθεί», είπε ο κ. Μερτζάνης.
Με δική της επιστολή, η Κυνηγετική Ομοσπονδία ζητεί παρέμβαση του εισαγγελέα, αφήνοντας και αιχμές για τον χειρισμό της υπόθεσης, που είχαν ως αποτέλεσμα την αποσιώπηση και τη συγκάλυψη των δραστών μέχρι σήμερα.

Πηγή
http://konstantinosdavanelos.blogspot.com/
Διαβάστε περισσότερα...

Η δύναμη της Πίστης…

Η τρίτη άρνηση του Πέτρου. Έργο του Γάλλου James Jacques Joseph Tissot (1836-1902)
Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Έρχονται στιγμές που χάνω την πίστη μου κι άλλες που νιώθω πολύ δυνατή, είπε σε μια συζήτηση για θέματα πίστης, μια γυναίκα.
Αυτός που πιστεύει αληθινά, δεν χάνει την πίστη του ποτέ, της ανταπάντησε κάποια άλλη.
Βρέθηκα σε πολύ δύσκολη θέση. Έβλεπα από τη μια την αγωνία, τον πόνο μιας πιστής χριστιανής κι από την άλλη μια γυναίκα που πίστευε ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να κλονίσει την πίστη της.
Έρχονται στιγμές, απάντησα που όλοι οι άνθρωποι κάτω από ορισμένες συνθήκες από εξωτερικούς ή εσωτερικούς παράγοντες, νιώθουν την πίστη τους να κλονίζεται. Φθάνουν δε, σε στιγμές μεγάλης πικρίας, ν’ αμφισβητούν την ύπαρξη του Θεού. Όμως αν διαβάσουμε την Αγία Γραφή, θα δούμε ότι αυτό το φαινόμενο δεν είναι ούτε της εποχής, αλλά ούτε και μοναδικό. Ο Απόστολος Πέτρος, η πέτρα πάνω στην οποία έκτισε ο Χριστός μας την Εκκλησία Του, τον απαρνήθηκε τρεις φορές στην κήπο των Ελαιών παρότι μόλις πριν λίγο ορκιζότανε για την πίστη του.

Λύγισε κι αυτός κάτω από το βάρος των ανθρωπίνων πιέσεων και η ψυχή του αγύμναστη ακόμα δείλιασε μπροστά στον κίνδυνο. Κι όμως, ο Πέτρος, αυτός που απαρνήθηκε τον διδάσκαλό του, έγινε ο πιο θερμός, ο πιο ακάματος, ο πιο δυνατός φωτοδότης του Χριστιανισμού και οι ακτίνες του έφθασαν σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Έτσι κι εμείς, οι απλοί άνθρωποι, φυσικό είναι, αγύμναστοι καθώς είμαστε στην Χριστιανική πίστη, στον Χριστιανικό τρόπο ζωής και σκέψης, να λυγίζουμε πολλές φορές κάτω από το βάρος των προβλημάτων ή των εκθαμβωτικών ηδονιστικών απολαύσεων. Όμως βρίσκουμε το κουράγιο να σηκώνουμε ξανά το κορμί μας και παίρνοντας δύναμη από την μετάνοια, με εδραιωμένη την πίστη μας, να συνεχίζουμε τον δρόμο μας, ποθώντας να φθάσουμε στην τελείωση.
Δεν γνωρίζω αν η απάντηση που έδωσα ικανοποίησε όσους την άκουσαν ακόμα – ακόμα και τη γυναίκα που έκανε την ερώτηση. Το θέμα της πίστης πολύ λίγες φορές τίθεται προς συζήτηση. Ενώ γίνονται πολλές ομιλίες με θέματα δογματικής συμπεριφοράς, ερμηνείας, λείπει η ομιλία για την αληθινή πίστη. Για τον συνεχή αγώνα, για την αδιάκοπη αναζήτησή Του.
Η διαδρομή του Χριστιανού προς την τελείωση, την συνάντησή του με τον Θεό, μοιάζει με τη διαδρομή ενός τρένου.
Το τρένο είναι η χριστιανική διδασκαλία κι οι ράγες πάνω στις οποίες κινείται είναι οι ηθικοί κανόνες και τα κείμενα των Πατέρων. Επιβάτες είναι όλοι όσοι δέχονται ν’ ακολουθήσουν το Χριστό. Η αφετηρία είναι το βάπτισμα. Αυτό που εξαγνίζει το σώμα και δίνει την θεία φώτιση. Η διαδρομή που ακολουθεί το τρένο είναι η κατήχηση του χριστιανού κι οι σταθμοί που συναντά είναι τα διάφορα στάδια. Πολλοί εγκαταλείπουν το τρένο στον πρώτο κιόλας σταθμό πιστεύοντας ότι αυτός είναι και το τέρμα, ο τόπος προορισμού. Δεν συνεχίζουν το ταξίδι είτε γιατί δεν θέλουν να χάσουν αυτά που βρήκαν στο σταθμό θεωρώντας τα πολύ σπουδαία είτε γιατί δεν αντέχουν άλλο στη δοκιμασία του ταξιδιού. Αρκετοί κατεβαίνουν στους ενδιάμεσους σταθμούς απογοητευμένοι γι’ αυτά που βρίσκουν. Μερικοί μάλιστα κατεβαίνουν έναν μόλις σταθμό πριν από το τέρμα. Εμείς άραγε σε ποιον σταθμό έχουμε κατέβει; Έχουμε τη δύναμη αλλά και την επιθυμία να συνεχίσουμε το ταξίδι;
Αυτή είναι η πίστη του κάθε ανθρώπου. Ένα ταξίδι με όχημα τη θρησκεία του και που η δύναμή τους φαίνεται με το σταμάτημα σε κάποιον σταθμό ή τη συνεχή διάρκεια του ταξιδιού. Όλοι γνωρίζουμε ότι οι σταθμοί μπορεί να προσφέρουν πολλές συγκινήσεις, να εντυπωσιάζουν με τα πρωτόγνωρα πράγματα που μας δείχνουν, όμως το μόνο που μας δίνουν είναι μερική γνώση, ελλιπή περιγραφή της αλήθειας, μ’ αποτέλεσμα η κρίση μας να μην είναι σωστή. Έτσι εύκολα παρασύρονται πολλοί χριστιανοί από αιρέσεις. Η ημιμάθειά τους σε θέματα διδασκαλίας αλλά και η αδύναμη ψυχή τους, τους οδηγούν σε δρόμους που είναι φανταχτεροί, κρύβουν όμως κινδύνους. Κι ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η απομάκρυνσή τους από το Φως της Αλήθειας.
Πολλοί άνθρωποι αναζητούν το όχημα, τους σταθμούς, το τέρμα. Διαλέγουν όμως λάθος οδηγό. Όλα τα τρένα μοιάζουν, οι οδηγοί όμως διαφέρουν σε γνώσεις και ικανότητες. Οι διαδρομές που μερικά τρένα ακολουθούν είναι αντίθετες ή πιο δαιδαλώδεις από τα άλλα. Χρειάζεται επομένως μεγάλη προσοχή σε ποιο όχημα θα επιβιβασθούμε ποια διαδρομή ακολουθεί και ποιον οδηγό έχει. Ο Δημιουργός έδωσε στον άνθρωπο την ελευθερία να επιλέξει μόνος του το καλό και το κακό. Ελεύθεροι είμαστε στις επιλογές μας μα και υπεύθυνοι γι’ αυτές.
Ας σκεφθούμε ξανά την διαδρομή που έχουμε κάνει. Ας κοιτάξουμε τον οδηγό, το όχημα, το πού πηγαίνουμε κι ας βρούμε τη δύναμη ν’ ακολουθήσουμε τον ένα Οδηγό που θα μας μεταφέρει στη γη της Επαγγελίας Του. Υπάρχει πάντα καιρός για ένα ξεκίνημα «νυν καιρός ευπρόσδεκτος, νυν καιρός σωτηρίας» Απ. Παύλο

Πηγή
http://sapfiros.blogspot.com/2011/02/blog-post_2329.html
Διαβάστε περισσότερα...

ΥΓΕΙΑ: Το έλκος

Τι είναι έλκος;
Το πεπτικό έλκος είναι μία χρόνια πάθηση του πεπτικού συστήματος και ιδιαίτερα του στομάχου και του δωδεκαδάκτυλου που χαρακτηρίζεται από την δημιουργία μιας πληγής (έλκους) στο τοίχωμα του στομάχου ή του δωδεκαδάκτυλου.

Λίγα λόγια για το πεπτικό σύστημα
Το πεπτικό σύστημα είναι υπεύθυνο για την επεξεργασία της προσλαμβανόμενης τροφής και την μετατροπή της σε μορφή τέτοια που να μπορεί να απορροφηθεί από το γαστρεντερικό σωλήνα και να χρησιμοποιηθεί από τα δισεκατομμύρια κύτταρα του οργανισμού μας για τις δομικές και λειτουργικές τους ανάγκες.

Το πεπτικό σύστημαΟι περισσότερες τροφές, με την μορφή με την οποία προσλαμβάνονται, είναι αδύνατον να φθάσουν στα κύτταρα διότι δεν μπορούν να περάσουν από το έντερο στην κυκλοφορία ούτε μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τα κύτταρα του οργανισμού μας έστω και αν μπορούσαν να φθάσουν σε αυτά. Πρέπει κατά συνέπεια η τροφή να υποστεί χημικές και φυσικές μεταβολές ώστε να καταστεί δυνατή η απορρόφηση και η χρησιμοποίησή της. Η όλη αυτή διαδικασία των φυσικών και των χημικών μεταβολών με τις οποίες τα λίπη, οι υδατάνθρακες και οι πρωτείνες των τροφών μετατρέπονται σε απλούς χημικούς δομικούς λίθους κατάλληλους να απορροφηθούν και να χρησιμοποιηθούν, λέγεται πέψη.

Από τι αποτελείται το πεπτικό σύστημα

Τα κύρια όργανα του πεπτικού μας συστήματος είναι:

1. Ο γαστρεντερικός σωλήνας

2. Τα μεγάλα αδενικά όργανα που συνδέονται με το γαστρεντερικό σωλήνα και που είναι:
α. οι σιελογόνοι αδένες που παράγουν το σάλιο
β. το συκώτι (ήπαρ) που παράγει την χολή
γ. το πάγκρεας που παράγει το παγκρεατικό υγρό

Τα κύρια όργανα του πεπτικού συστήματοςΟ γαστρεντερικός ή πεπτικός σωλήνας είναι ένας ελικοειδής σωληνώδης διάδρομος που αρχίζει από την στοματική κοιλότητα και τελειώνει στον πρωκτό.

Ο πεπτικός σωλήνας αποτελείται από:
i. Τη στοματική κοιλότητα και τον φάρυγγα που υποδέχονται την τροφή
ii. Τον οισοφάγο που είναι ένας λεπτός μυώδης σωλήνας που οδηγεί την τροφή από την στοματοφαρυγγική κοιλότητα στο στομάχι
iii. Το στομάχι που αποτελεί το κύριο όργανο επεξεργασίας της τροφής
iv. Το λεπτό έντερο όπου κυρίως γίνεται η απορρόφηση της τροφής
v. Το παχύ έντερο που φιλοξενεί τα άχρηστα υπολείμματα της τροφής.

Η αρχική μοίρα του λεπτού εντέρου λέγεται δωδεκαδάκτυλο ενώ το αρχικό τμήμα του δωδεκαδάκτυλου σχηματίζει το βολβό του δωδεκαδάκτυλου που είναι και η συνηθέστερη θέση ανάπτυξης έλκους.

Το τοίχωμα του οισοφάγου, του στομάχου και του εντέρου αποτελείται από 3 στοιβάδες ιστών (χιτώνες) οι οποίες από έξω προς τα μέσα είναι:

i. Ο ορογόνος χιτώνας
ii. Η μυϊκή στοιβάδα η οποία αναδεύει και παράλληλα προωθεί την τροφή
iii. Ο βλεννογόνος που εκκρίνει υγρά (στο στομάχι και το έντερο και ένζυμα) που είναι απαραίτητα για την πέψη της τροφής.

Ειδικά στο στομάχι ο βλεννογόνος εκτός από ένζυμα παράγει και εκκρίνει υδροχλωρικό οξύ (HCI) που ως γνωστό είναι ένα από τα πιο ισχυρά οξέα που μέχρι σήμερα γνωρίζουμε. Παράλληλα στο στομάχι και το έντερο παράγεται και βλέννη η οποία επαλείφει τον εσωτερικό αυλό των οργάνων και προφυλάσσει αυτά από την διαβρωτική δράση του HCI οξέος.

Στο σημείο που ενώνεται ο οισοφάγος με το στομάχι η μυϊκή στοιβάδα παχύνεται και σχηματίζει έναν ισχυρό σφιγκτήρα, τον καρδιακό σφιγκτήρα. Ο καρδιακός σφιγκτήρας επιτρέπει την δίοδο υγρών και τροφής μόνο από τον οισοφάγο προς το στομάχι και όχι και αντιστρόφως εκτός των περιπτώσεων εμετού ή ρεψίματος.

Συχνότητα έλκους
Το πεπτικό έλκος είναι μία από τις πιο συχνές παθήσεις αφού προσβάλει περίπου το 25% των ανδρών και το 15% των γυναικών όπως αποδεικνύεται από ουλές που βρίσκονται στο στομάχι και το δωδεκαδάκτυλο σε νεκροτομικό υλικό. Εν τούτοις μόνο το 5-10% των ατόμων εκδηλώνει συμπτώματα της νόσου του.
Το δωδεκαδακτυλικό έλκος είναι 2-3 φορές πιο συχνό από το έλκος του στομάχου και 2-3 φορές πιο συχνό στους άνδρες απ' ότι στις γυναίκες.

Το έλκος στομάχου παρουσιάζεται με την ίδια σχεδόν συχνότητα και στα δύο φύλα. Αν και το έλκος μπορεί να εμφανισθεί σε οποιαδήποτε ηλικία, εν τούτοις τα συμπτώματα συνήθως αρχίζουν μεταξύ 20-40 ετών για τα δωδεκαδακτυλικά έλκη και 40-70 για τα έλκη στομάχου. Στα παιδιά, πιστεύεται, ότι το έλκος σπάνια εμφανίζεται αλλά πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι τα δωδεκαδακτυλικά έλκη δεν είναι σπάνια στα νεαρά άτομα.

Το δωδεκαδακτυλικό έλκος είναι αρκετά συχνότερο σε άτομα δραστήρια, αγχώδη με σοβαρές επαγγελματικές ευθύνες (διευθυντές, προϊστάμενοι εταιριών κ.λ.π.) ενώ το έλκος στομάχου είναι συχνότερο σε άτομα χαμηλών οικονομικών εισοδημάτων με κακές συνθήκες διατροφής.

Το έλκος παρουσιάζεται με μεγαλύτερη συχνότητα σε άτομα της αυτής οικογενείας. Εν τούτοις η πάθηση δεν θεωρείται κληρονομική με την ευρεία σημασία του όρου. Πιστεύεται όμως ότι μεταβιβάζεται κληρονομικά μία προδιάθεση η οποία δεν φθάνει από μόνη της για να εκδηλωθεί η νόσος αλλά χρειάζονται να συνυπάρξουν και ορισμένοι άλλοι παράγοντες όπως το stress, το κάπνισμα, η λήψη φαρμάκων κ.ά.

Αιτιολογία
Παρά το γεγονός ότι το έλκος του στομάχου και του δωδεκαδάκτυλου έχουν μεταξύ τους πολλά κοινά σημεία εν τούτοις σήμερα πιστεύεται ότι αποτελούν δύο διαφορετικές παθήσεις που προκαλούνται από διαφορετικές αιτίες και ακολουθούν διαφορετικές πορείες.

Μέσα στο στομάχι επικρατεί μια θαυμαστή ισορροπία μεταξύ «επιθετικών» παραγόντων που τείνουν να βλάψουν το τοίχωμα του στομάχου και ιδιαίτερα τον βλεννογόνο και «αμυντικών» παραγόντων που σαν προορισμό τους έχουν την προστασία του στομάχου από την βλαπτική δράση τόσο των επιθετικών παραγόντων όσο και των άλλων τοξικών ή βλαπτικών ουσιών που λαμβάνονται με την τροφή.

Στους επιθετικούς παράγοντες περιλαμβάνονται:
1. Το υδροχλωρικό οξύ (HCI)
2. Η πεψίνη και
3. Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού.

Τα δύο πρώτα παράγονται από τον βλεννογόνο του στομάχου. Το HCI είναι ένα από τα ισχυρότερα οξέα που υπάρχουν στην φύση. Η πεψίνη είναι ένα ένζυμο που διασπά (κατατρώγει) τα λευκώματα της τροφής αλλά και των κυττάρων του βλεννογόνου αν δεν προστατευθούν. Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού είναι ένα μικρόβιο που αποικίζει στο στομάχι και το δωδεκαδάκτυλο και η παρουσία του σχετίζεται άμεσα με την πρόκληση έλκους και γαστρίτιδας ενώ διερευνάται ο ρόλος του στην πρόκληση και καρκίνου του στομάχου.

Στους γνωστούς αμυντικούς παράγοντες περιλαμβάνονται:
1. Η βλέννη η οποία επαλείφοντας το εσωτερικό όλου του στομάχου δημιουργεί μία προστατευτική ασπίδα έναντι του HCI και της πεψίνης. Στην ουσία πρόκειται για ένα παχύρρευστο κολλώδες αλκαλικό στρώμα που προσκολλάται στα κύτταρα του βλεννογόνου και τα καθιστά άτρωτα από το HCI και άλλους βλαπτικούς παράγοντες.
2. Οι προσταγλανδίνες και ιδιαίτερα η προσταγλανδίνη Ε. Η προσταγλανδίνη Ε είναι μια ουσία που παράγεται σε μεγάλες ποσότητες από τον βλεννογόνο του στομάχου.

Για την δημιουργία του δωδεκαδακτυλικού έλκους απαραίτητη είναι η ύπαρξη του HCI οξέος αφού επί απουσίας αυτού ουδέποτε δημιουργείται έλκος. Αντίθετα το έλκος του στομάχου μπορεί να εμφανισθεί και σε στομάχι που εκκρίνει πολύ λίγο οξύ. Πάντως ισχύει ένας χρυσός κανόνας : «χωρίς οξύ δεν υπάρχει έλκος».
Γενικά οτιδήποτε αυξάνει τους επιθετικούς παράγοντες ή μειώνει τους αμυντικούς παράγοντες προδιαθέτει στην δημιουργία έλκους.



Ποιοι παράγοντες προδιαθέτουν στη δημιουργία έλκους
Πολλοί παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί για την πρόκληση έλκους αλλά λίγων έχει επιβεβαιωθεί η συμμετοχή.

Μερικοί από τους παράγοντες αυτούς είναι:

1. Το stress. Συναισθήματα όπως επιθετικότητα, μνησικακία, ενοχή, αναποφασιστικότητα κ.ά. αυξάνουν την έκκριση οξέος. Επίσης καταστάσεις όπως βαρείς τραυματισμοί ιδιαίτερα στο κεφάλι, βαριές εγχειρήσεις, εγκαύματα, εμπύρετα νοσήματα που προκαλούν έντονο σωματικό και ψυχικό stress μπορούν να οδηγήσουν στη δημιουργία ελκών που λέγονται και έλκη από stress.
2. Το κάπνισμα. Το έλκος όχι μόνο είναι σημαντικά πιο συχνό στους καπνιστές αλλά και η συχνότητά του αυξάνει ανάλογα με τον αριθμό των τσιγάρων που καπνίζει το άτομο. Επίσης η επούλωση των ελκών γίνεται πολύ πιο δύσκολα στα άτομα που καπνίζουν.
3. Ασπιρίνη και άλλα παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Τα φάρμακα αυτά μειώνουν τους αμυντικούς παράγοντες του στομάχου ελαττώνοντας την παραγωγή προσταγλανδινών και της βλέννης.
4. Αλκοόλ και καφεΐνη. Αν και το αλκοόλ και η καφεΐνη αυξάνουν την έκκριση του γαστρικού οξέος εν τούτοις δεν υπάρχουν αποδείξεις για το ότι προκαλούν πεπτικό έλκος.

Τελευταία γίνεται έντονη συζήτηση και για το κατά πόσο μερικά μικρόβια όπως π.χ. το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού μπορούν να συμβάλλουν στη δημιουργία του έλκους. Το θέμα βρίσκεται υπό μελέτη και στο μέλλον ίσως ξεκαθαριστεί ο ρόλος που παίζουν τα μικρόβια αυτά.
Παλαιότερα, επιστεύετο ότι υπήρχαν τροφές οι οποίες συνέβαλλαν στη δημιουργία έλκους γι' αυτό και υπήρχε ένας μακρύς κατάλογος με τροφές οι οποίες έπρεπε να αποφεύγονται από τα άτομα που έχουν προδιάθεση για έλκος. Σήμερα μετά από μελέτες πιστεύουμε ότι οι διαιτητικές συνήθειες δεν θεωρούνται υπεύθυνες για την ανάπτυξη έλκους.

Συμπτωματολογία
Κύριο σύμπτωμα του τυπικού έλκους είναι ο πόνος στο άνω μέρος της κοιλιάςΚύριο σύμπτωμα του τυπικού έλκους είναι ο πόνος ο οποίος συνήθως εντοπίζεται στο άνω μέρος της κοιλίας (στο επιγάστριο). Ο πόνος είναι τόσο εντοπισμένος που ο ασθενής μπορεί να δείξει που πονάει με το ένα δάκτυλό του.

Σπανιότερα ο πόνος μπορεί να είναι διάχυτος και να επεκτείνεται προς την πλάτη ή το στήθος.
Στο δωδεκαδακτυλικό έλκος ο πόνος τείνει να εμφανίζεται στα διαστήματα μεταξύ των γευμάτων (πόνος εκ πείνας) και χαρακτηριστικά υποχωρεί με την λήψη τροφής. Επίσης χαρακτηριστικό είναι κατά την νύχτα, επειδή ο χρόνος μεταξύ νυκτερινού και πρωινού γεύματος είναι μεγάλος, ο πόνος ξυπνάει τον ασθενή τις πρώτες πρωινές ώρες που το στομάχι, στο διάστημα αυτό, είναι άδειο.
Συχνά ο πόνος εμφανίζεται περιοδικά και μερικοί ασθενείς αναφέρουν ετήσιες υποτροπές των ενοχλημάτων τους ορισμένες εποχές του έτους και ιδιαίτερα την άνοιξη και το φθινόπωρο.
Ο πόνος του έλκους του στομάχου είναι πιο ακανόνιστος σε χαρακτήρες και εμφανίζεται συνήθως περίπου μια ώρα μετά το γεύμα.
Όχι σπάνια, ασθενείς με ελκοπάθεια δεν αισθάνονται καθόλου πόνο ή ο πόνος είναι τόσο αμβληχρός και ήπιος που δεν παραπονιούνται γι' αυτόν αλλά για δευτερεύοντα συμπτώματα.

Άλλα συμπτώματα
Συχνά οι ασθενείς παραπονιούνται για «καούρες και ξινίλες». Η καούρα είναι ένα συναίσθημα καψίματος που εντοπίζεται στο επιγάστριο ή πίσω από το στέρνο ενώ οι ξινίλες οφείλονται σε ρεψίματα ή σε αναγωγή μικρής ποσότητας όξινου περιεχομένου του στομάχου.
Αρκετοί ασθενείς αναφέρουν δυσπεψία και με τον όρο αυτό εννοούν ένα σύνολο συμπτωμάτων όπως αίσθημα δυσφορίας μετά το φαγητό, φουσκώματα ή διάταση της κοιλίας, ξινίλες, ρεψίματα, εμετούς που μπορεί να συνοδεύονται ή όχι από πόνο.
Παρά το ότι τα δυσπεπτικά ενοχλήματα συνοδεύουν συχνά ελκοπάθεια εν τούτοις υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστό ατόμων που παραπονιέται για τα ίδια συμπτώματα χωρίς να έχουν έλκος. Για τα άτομα αυτά λέμε ότι πάσχουν από «δυσπεψία χωρίς έλκος».

Διάγνωση
Στις περισσότερες περιπτώσεις όπου τα ενοχλήματα είναι τυπικά η περιγραφή και μόνο των συμπτωμάτων αρκεί για να γίνει η διάγνωση του έλκους.
Άλλες φορές η ανακούφιση των συμπτωμάτων από την λήψη τροφής ή κάποιου αντιελκωτικού φαρμάκου συνηγορεί υπέρ ελκοπάθειας.

Ανεξάρτητα από το πόσο εύκολα ή δύσκολα μπορεί να γίνει η διάγνωση του έλκους από το ιστορικό, κάθε ασθενής με συμπτωματολογία έλκους πρέπει να υποβάλλεται σε ορισμένες εξετάσεις για 2 λόγους:
1. Να επιβεβαιωθεί αυτό που από την λήψη ιστορικού φαίνεται εμφανές και
2. Να αποκλειστούν άλλα νοσήματα τα οποία μπορεί να εκδηλώνονται μα συμπτωματολογία έλκους. Μεταξύ των νοσημάτων αυτών είναι και ο καρκίνος του στομάχου ο οποίος αρκετά συχνά μιμείται το έλκος σε συμπτωματολογία.

Απαραίτητες εξετάσεις
Για την διάγνωση του έλκους συνήθως πραγματοποιούμε δύο εξετάσεις ήτοι:
1. Τον ακτινολογικό έλεγχο του στομάχου και του δωδεκαδάκτυλου
2. Την γαστροσκόπηση

Συχνά τις εξετάσεις αυτές εκτός από διαγνωστικούς λόγους τις χρησιμοποιούμε για να παρακολουθούμε τα αποτελέσματα της θεραπείας μας.
Και οι δύο εξετάσεις είναι εύκολες και ακίνδυνες.

Η γαστροσκόπηση πραγματοποιείται από εξειδικευμένους γιατρούς (γαστρεντερολόγους) και θεωρείται ότι μπορεί να πλησιάσει με μεγαλύτερη ακρίβεια την διάγνωση όχι μόνο του έλκους αλλά και κάθε πάθησης του οισοφάγου του στομάχου και του δωδεκαδάκτυλου. Για την γαστροσκόπηση χρησιμοποιούμε ένα ειδικό όργανο, το γαστροσκόπιο με το οποίο μπορούμε όχι μόνο να βλέπουμε το εσωτερικό του στομάχου αλλά και να παίρνουμε μικρά τεμάχια ιστού για εξέταση.
Είναι αλήθεια ότι η γαστροσκόπηση άλλαξε ριζικά τις διαγνωστικές και θεραπευτικές μας δυνατότητες και αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες εξελίξεις της ιατρικής τις τελευταίες δεκαετίες.
Η γαστροσκόπηση επιβάλλεται να γίνεται πάντα επί έλκους του στομάχου και αυτό γιατί το στομάχι αποτελεί συχνή θέση ανάπτυξης καρκίνου που παρουσιάζεται με την μορφή του έλκους. Αυτό δεν ισχύει για το έλκος δωδεκαδακτύλου.

Επιπλοκές
Το έλκος είναι μία χρόνια πάθηση που διαδράμει με υφέσεις και εξάρσεις (υποτροπές). Στην πλειονότητα των περιπτώσεων τα έλκη από μόνα τους ή μετά από θεραπεία ιώνται και επουλώνονται αλλά σπανιότερα είναι δυνατόν να παρουσιάσουν μία από τις κάτωθι σοβαρές επιπλοκές:
1. Γαστρορραγία (γαστρο-δωδεκαδακτυλική αιμορραγία)
2. Διάτρηση
3. Πυλωρική στένωση

Γαστρορραγία συμβαίνει όταν ένα έλκος προχωρώντας σε βάθος συναντήσει και διαβρώσει κάποιο αγγείο του τοιχώματος. Εάν το αγγείο είναι μεγάλο τότε και η αιμορραγία θα είναι μεγάλη και σημαντική ποσότητα αίματος μπορεί να αποβληθεί με εμετό (αιματέμεση) ή να περάσει στο έντερο και να αποβληθεί στα κόπρανα τα οποία βάφονται μαύρα (μέλαινα κένωση).
Η γαστρορραγία συνήθως σταματάει από μόνη της ή με θεραπεία. Άλλοτε όμως απαιτεί μετάγγιση αίματος ή και χειρουργική επέμβαση για να σταματήσει.

Διάτρηση συμβαίνει όταν το έλκος προχωρήσει πολύ σε βάθος μέχρι σημείου να φαγωθεί όλο το τοίχωμα του στομάχου ή του δωδεκαδακτύλου. Η τρύπα που δημιουργείται επιτρέπει την έξοδο του γαστρικού περιεχομένου (γαστρικών υγρών και τροφής) μέσα στην κοιλιά με αποτέλεσμα να δημιουργείται μία πολύ βαριά φλεγμονή, η περιτονίτις, η οποία είναι θανατηφόρος αν δεν αντιμετωπισθεί έγκαιρα.

Πυλωρική στένωση συμβαίνει όταν έλκη του πυλωρού επουλώνονται με συνδετικό ιστό ο οποίος έχει την ιδιότητα να συρρικνώνεται με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια ζαρωμένη ουλή. Η ζαρωμένη αυτή ουλή παραμορφώνει και στενεύει ή και αποφράσσει το πυλωρικό στόμιο, την έξοδο δηλ. του στομαχιού προς τον δωδεκαδάκτυλο. Το τελικό αποτέλεσμα είναι το στομάχι να αδειάζει με σημαντική καθυστέρηση ή και καθόλου επί τελείας απόφραξης. Κύριο σύμπτωμα της πυλωρικής στένωσης είναι οι εμετοί με τους οποίους αποβάλλονται τροφές προηγουμένων ημερών. Η πυλωρική στένωση αντιμετωπίζεται πάντα χειρουργικά.

Πρόγνωση
Το έλκος γενικά θεωρείται καλοήθης πάθηση με ευνοϊκή εξέλιξη στην πλειονότητα των περιπτώσεων. Η θνησιμότητα από έλκος είναι πολύ μικρή και οφείλεται κυρίως στις επιπλοκές του οι οποίες είναι σοβαρές.
Η σοβαρότητα όμως της ελκοπάθειας δεν εκτιμάται μόνο από την θνησιμότητα αλλά και από την νοσηρότητα δηλ., από την αναπηρία που προκαλεί η νόσος. Πράγματι, μέχρι πρότινος, τα φτωχά θεραπευτικά μέσα που είχαμε στη διάθεσή μας ανάγκαζαν τον ελκοπαθή, κατά την διάρκεια των κρίσεών του, να περιορίζει τόσο τις επαγγελματικές όσο και τις οικογενειακές και κοινωνικές του δραστηριότητες. Παράλληλα οι αυστηρές δίαιτες στις οποίες υποβάλλαμε τον ασθενή υποβάθμιζαν σημαντικά τον τρόπο ζωής ιδιαίτερα των ατόμων που έπασχαν από συχνές υποτροπές της νόσου.

Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος των προβλημάτων που δημιουργεί το έλκος αρκεί να αναφερθεί ότι στην Αγγλία π.χ. αναφέρονται κάθε χρόνο 250.000 νέες περιπτώσεις ελκοπάθειας οι οποίες προκαλούν την απώλεια 5 εκατομμυρίων εργασίμων ημερών ετησίως.
Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια η ανακάλυψη ισχυρών αντιελκωτικών φαρμάκων άλλαξε ριζικά και την θεραπευτική της νόσου αλλά και τον τρόπο ζωής των ασθενών.

Υπάρχει θεραπεία για το έλκος;
Όπως ήδη ελέχθη το έλκος είναι μία χρόνια πάθηση που δίνει συμπτώματα και γίνεται αντιληπτό μόνο στη φάση των παροξύνσεων. Στόχοι λοιπόν κάθε θεραπείας μας πρέπει να είναι:
1. Η ανακούφιση από τα συμπτώματα
2. Η επούλωση του έλκους
3. Η πρόληψη των επιπλοκών
4. Η πρόληψη των υποτροπών

Μέχρι πρόσφατα τα μόνα μέσα που εφαρμόζαμε για την αντιμετώπιση του έλκους ήταν η αυστηρή δίαιτα, η απομάκρυνση του ατόμου από το αγχογόνο περιβάλλον του και πολλές φορές ο κλινοστατισμός και/ή νοσηλεία του σε κάποιο νοσοκομείο. Τα μόνα φάρμακα που χορηγούσαμε ήταν κάποιο από τα κοινά αντιόξινα.

Τα μέτρα αυτά όμως ήταν ελάχιστα αποδοτικά και από τους θεραπευτικούς στόχους που αναφέρονται ανωτέρω τον μόνο που ικανοποιούσαν ήταν η παροδική ανακούφιση από τα συμπτώματα ενώ άφηναν ανεπηρέαστους όλους τους άλλους στόχους.

Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο πολύ συχνά τα άτομα κατέληγαν στο χειρουργείο όπου στην καλύτερη περίπτωση τους έκοβαν 2 νεύρα που θεωρούνται υπεύθυνα για την έκκριση του γαστρικού οξέος (βαγοτομή) ή τους αφαιρούσαν ένα σημαντικό μέρος του στομαχιού τους (γαστρεκτομή). Αμφότερες οι επεμβάσεις είχαν σημαντικές επιπτώσεις στη μετέπειτα πέψη των τροφών αλλά και στη γενικότερη ποιότητα της ζωής των ατόμων αυτών.

Ποια είναι η σύγχρονη θεραπεία του έλκους
Σήμερα και μετά από έρευνα πολλών ετών έχουμε στη διάθεσή μας πολύ αποτελεσματικά φάρμακα τα οποία έχουν αλλάξει ριζικά την αντιμετώπιση του έλκους. Από τα φάρμακα αυτά εκείνα που πραγματικά αποτέλεσαν σταθμό είναι οι ανταγωνιστές της ισταμίνης μιας ουσίας που προάγει την παραγωγή του γαστρικού οξέος. Κύριοι εκπρόσωποι της κατηγορίας αυτής είναι η ρανιτιδίνη και η σιμετιδίνη. Τα φάρμακα αυτά ικανοποιούν και τους 4 θεραπευτικούς στόχους της θεραπείας του έλκους ήτοι και ανακουφίζουν γρήγορα από τα συμπτώματα και επουλώνουν σε διάστημα περίπου ενός μηνός την πλειονότητα των ελκών αλλά και προλαμβάνουν τις επιπλοκές και τις υποτροπές του έλκους.

Άλλα σύγχρονα φάρμακα είναι:
1. Τα προστατευτικά του βλεννογόνου
2. Τα κυτταροπροστατευτικά και ενισχυτικά της βλέννης
3. Οι ανταγωνιστές ενδοκυτταρικών ενζύμων
Με τα σύγχρονα αντιελκωτικά φάρμακα δεν υπάρχει ανάγκη τήρησης καμιάς ιδιαίτερης δίαιτας ούτε διακοπής των καθημερινών δραστηριοτήτων του ατόμου ενώ παράλληλα οι ανάγκες για χειρουργικές επεμβάσεις έχουν σχεδόν μηδενισθεί.

Στις περιπτώσεις που έχει απομονωθεί από το στομάχι το ελικοβακηρίδιο του πυλωρού τότε επιβάλλεται η θεραπεία εκρίζωσής του. Αυτό επιτυγχάνεται με την χορήγηση του κατάλληλου συνδυασμού αντιβιοτικών και ενός αντιεκκριτικού φαρμάκου.

Ποια μέτρα πρέπει να λαμβάνονται για να διατηρηθεί ένα έλκος επουλωμένο
Αν ένα έλκος αντιμετωπιστεί επιτυχώς και επουλωθεί και αφεθεί χωρίς θεραπεία συντήρησης τότε η πιθανότητα να υποτροπιάσει είναι πολύ μεγάλη. Έχει αποδειχθεί στατιστικά ότι μέσα σε ένα χρόνο το 80% των ελκών υποτροπιάζει αν αφεθεί χωρίς κανένα θεραπευτικό μέτρο. Αντίθετα αν μετά την επούλωση του έλκους δοθεί στο άτομο κάποια θεραπεία τότε οι πιθανότητες υποτροπής μειώνονται στο 20%.

Όλα τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την επούλωση του έλκους δεν θεωρούνται κατάλληλα για θεραπεία συντήρησης.

Απ' όλα τα υπάρχοντα φάρμακα εκείνα που έχουν δοκιμαστεί και θεωρούνται πιο αποτελεσματικά και πιο ασφαλή είναι οι ανταγωνιστές της ισταμίνης. Τα φάρμακα αυτά από τη στιγμή που επιλέγονται για θεραπεία συντήρησης χορηγούνται στο ήμισυ της δοσολογίας που χορηγήθηκαν από την αρχική επούλωση του έλκους. Η δόση αυτή κατά προτίμηση χορηγείται το βράδυ.

Κάθε άτομο με έλκος πρέπει να παίρνει θεραπεία συντήρησης;
Αν ήθελε κανείς να ελαχιστοποιήσει την πιθανότητα υποτροπής του έλκους του τότε θα έπρεπε να παίρνει συνεχώς προληπτική θεραπεία. Εν τούτοις επειδή αυτό θα αποτελούσε υπερβολή τουλάχιστον για τα άτομα που παρουσιάζουν αραιές παροξύνσεις της νόσου, γι' αυτό θεραπεία συντήρησης συνίσταται τουλάχιστον για τις κάτωθι περιπτώσεις ελκοπαθών ασθενών:
1. Άτομα άνω των 60 ετών
2. Ασθενείς με συχνές υποτροπές έλκους
3. Ασθενείς με ιστορικό γαστρορραγίας ή διάτρησης
4. Ασθενείς με σοβαρές άλλες παθήσεις (καρδιοπάθειες, πνευμονοπάθειες, ηπατοπάθειες, νεφροπάθειες, κ.λ.π.)
5. Ασθενείς που λαμβάνουν τύπου ασπιρίνης αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα.

Για πόσο διάστημα πρέπει να παίρνει κανείς την θεραπεία συντήρησης
Συγκεκριμένη απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν υπάρχει αλλά είναι γεγονός ότι το άτομο προφυλάσσεται μόνο όσο διάστημα λαμβάνει την θεραπεία συντήρησης. Από την στιγμή που θα σταματήσει την θεραπεία συντήρησης αυτόματα ο κίνδυνος υποτροπής γίνεται ίδιος με αυτόν των ατόμων που δεν πήραν θεραπεία συντήρησης. Πάντως σήμερα υπάρχουν άτομα που έχουν συμπληρώσει 8 και 10 έτη συνεχούς λήψης συντηρητικής αγωγής με φάρμακα, χωρίς να αναφερθούν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες.

Συγγενείς με το έλκος παθήσεις
Εκτός από το έλκος υπάρχουν και μερικές άλλες παθήσεις που μαζί με το έλκος συνιστούν νοσήματα από υπεροξύτητα δηλ. τα νοσήματα που προκαλούνται ή επιδεινώνονται από τις όξινες εκκρίσεις του στομάχου. Τα νοσήματα αυτά είναι:
1. Η οισοφαγίτις
2. Η γαστρίτις
3. Η δωδεκαδακτυλίτις

Σαν υπεροξύτητα εννοούμε την υπερβολική οξύτητα χωρίς αυτό να είναι απόλυτο διότι το «υπερβολικό» βρίσκεται πάντα σε συνάρτηση με τους προστατευτικούς μηχανισμούς των οργάνων που τους εξασφαλίζουν την ανοσία. Ο οισοφάγος π.χ. δεν διαθέτει κανένα προστατευτικό μηχανισμό έναντι του οξέος γι' αυτό και η απλή παλινδρόμηση του φυσιολογικού οξέος του στομάχου δημιουργεί συνθήκες υπεροξύτητας.

Τι είναι οισοφαγίτις
Λέγοντας οισοφαγίτιδα εννοούμε την φλεγμονή ή τις εξελκώσεις του κατωτέρου τριτημορίου του οισοφάγου. Οφείλεται κατά βάση σε παλινδρόμηση (αναγωγή) γαστρικού υγρού στον οισοφάγο λόγω χαλαρώσεως του καρδιοοισοφαγικού σφιγκτήρα. Τέτοιες αναγωγές μπορούν να συμβούν σε οποιοδήποτε άτομο και τις καταλαβαίνει σαν καούρα πίσω από το στέρνο ή σαν ξινίλες. Οι αραιές αυτές αναγωγές δεν έχουν καμία επίπτωση στον οισοφάγο αν όμως αυτές γίνουν συχνές ή αν η ποσότητα του υγρού που παλινδρομεί είναι μεγάλη τότε δημιουργείται μια φλεγμονή που λέγεται «οισοφαγίτιδα από παλινδρόμηση».

Αν η οισοφαγίτιδα είναι σοβαρή και κυρίως αν δεν θεραπευτεί τότε είναι δυνατόν να αναπτυχθεί κάποιο έλκος.
Τα συμπτώματα της οισοφαγίτιδας από παλινδρόμηση είναι ένα αίσθημα επιγαστρικού ή οπισθοστερνικού καψίματος που χειροτερεύει με την κατάκλιση ή με την λήψη μεγάλης ποσότητας τροφής.
Η διάγνωση της οισοφαγίτιδας γίνεται από κλινική συμπτωματολογία και επιβεβαιώνεται από την γαστροσκόπηση.

Τι είναι γαστρίτις-δωδεκαδακτυλίτις
Οι ανωτέρω όροι χρησιμοποιούνταν στο παρελθόν για την περιγραφή ενός αριθμού κοιλιακών ενοχλημάτων. Εννοιολογικά όμως οι όροι σημαίνουν την φλεγμονή του βλεννογόνου του στομάχου ή του δωδεκαδακτύλου.
Η γαστρίτιδα διακρίνεται σε οξεία και χρόνια. Οξεία γαστρίτιδα μπορούν να προκαλέσουν ερεθιστικές ουσίες όπως το οινόπνευμα, καυστικές ουσίες (οξέα ή αλκάλεα), διάφορα φάρμακα όπως η ασπιρίνη καθώς και μερικές λοιμώξεις όπως γαστρεντερίτις, γρίπη κ.λ.π.

Η οξεία γαστρίτις εκδηλώνεται με πιο ήπιο επιγαστρικό άλγος ανορεξία, ναυτία και εμετούς.
Η χρόνια γαστρίτις είναι μια κατάσταση αρκετά συχνή που η συχνότητά της αυξάνεται με την ηλικία. Συνήθως δεν προκαλεί συμπτώματα και διαγιγνώσκεται τυχαία όταν το στομάχι γαστροσκοπείται για άλλες παθήσεις.

Θεραπεία των νοσημάτων εξ υπεροξύτητος
Στην οισοφαγίτιδα εκ παλινδρομήσεως επειδή τις περισσότερες φορές η διόρθωση της αιτίας που προκαλεί την παλινδρόμηση του οξέος είναι δύσκολη ή αδύνατη, η θεραπεία βασίζεται στην χορήγηση κάποιου ισχυρού αντιελκωτικού φαρμάκου και στην υπόδειξη του αρρώστου να μην τρωει μεγάλα γεύματα και να μην ξαπλώνει πριν περάσουν 2 ώρες μετά το γεύμα ή να ανυψώνει λίγο το άνω μέρος του κρεβατιού του. Η γαστρίτιδα αντιμετωπίζεται συνήθως συμπτωματικά.

Τελικά το έλκος είναι:

  • Από τις πιο συχνές παθήσεις που ταλαιπωρεί εκατομμύρια άτομα σε όλο τον κόσμο
  • Μία χρόνια πάθηση που εξελίσσεται με υφέσεις και εξάρσεις και που απαιτεί συνεχή φροντίδα

Τα φάρμακα που έχουμε σήμερα στη διάθεσή μας, εξασφαλίζουν ταχεία επούλωση των ελκών στην οξεία κρίση ενώ παράλληλα, εφ' όσον λαμβάνονται για συντήρηση, προλαμβάνουν τόσο τις υποτροπές όσο και τις επιπλοκές του έλκους.


Διατροφή ελκοπαθούς

Dr Δ.Καραγιάννης,
Γαστρεντερολόγος- Ηπατολόγος

Γενικές Οδηγίες

Στην περίπτωση της πάθησής σας, οι διαιτητικές εφαρμογές των καθημερινών γευμάτων πρέπει να είναι τέτοιες, ώστε:
1. Να μη μένει το στομάχι άδειο μεγάλο χρονικό διάστημα.
2. Να μη φορτώνεται το στομάχι με όγκο τροφής.
3. Να μην είναι οι τροφές μαγειρευμένες πολύπλοκα, με παχιές σάλτσες, ή παρασκευασμένες σκληρά (κοκκινιστά, τηγανητά κρέατα, ψάρια, κοτόπουλο, κιμάδες, ομελέτες) και, ταυτόχρονα, μαγειρευμένες με ρύζι, ζυμαρικά (γιουβέτσι), πατάτες (πιάτα ραγού), αβγοκομμένα (φρικασέ κ.λπ., αβγοκομμένες κοτόσουπες, ψαρόσουπες, κρεατόσουπες).
4. Να μην καταναλώνονται τα τρόφιμα -και ιδιαίτερα τα αμυλούχα- (ψωμί, πατάτα, ρύζι, ζυμαρικά) αμάσητα ή ελάχιστα μασημένα.
5. Να μην είναι τα τρόφιμα σκληρά-κυτταρινούχα (ωμό ή βρασμένο λάχανο, κουνουπίδι, μπρόκολο, ραδίκια, αγκινάρες κ.λπ.).
6. Να μην είναι τα τρόφιμα ή τα παρασκευάσματά τους όξινα (σάλτσες, μαγειρέματα, σαλάτες με ξύδι ή πελτέ ντομάτας, χυμοί νωπών λαχανικών ή φρούτων, τουρσιά, αλλαντικά, κονσέρβες, τυποποιημένα τρόφιμα κ.λπ.).

Χρησιμοποιήστε: μικρή ποσότητα (5γρ.) φρέσκο βούτυρο αγελάδας ανάλατο κάθε φορά που τρώτε ψωμί ή φρυγανιές, βρασμένο ρύζι, πατάτες ή ζυμαρικά. Αποφύγετε εντελώς τα υδρογονωμένα λιπαρά βιομηχανικής παραγωγής, τις μαργαρίνες και τα τυποποιημένα φυτέλαια, ψυχρά ή κομμένα. Το νωπό βούτυρο και το νωπό ελαιόλαδο είναι για εσάς τρόφιμο-φάρμακο, αμέσως μετά το πλήρες γάλα και, κυρίως, το ωμό ασπράδι του αβγού.

Παρασκευάστε τα πρωτεϊνικά τρόφιμα (κρέας, ψάρι, αβγό, κοτόπουλο, κιμά) όσο το δυνατόν απλούστερα (βραστά, σχάρας, ψήσιμο στο φούρνο), δίχως να χρησιμοποιήσετε πρόσθετα λιπαρά και νερό. Τα εν λόγω τρόφιμα διαθέτουν σε επάρκεια και τα δύο.

Πλουτίστε τα γεύματά σας με βρασμένα βολβοειδή λαχανικά (κολοκυθάκια, καρότα, γουλιά, παντζάρια, κόκκινη πιπεριά κ.λπ.) ή με ωμά-νωπά, σε ποσότητες που εσείς οι ίδιοι κρίνετε ότι είναι ανεκτές από το στομάχι σας.. Καταναλώστε σε μικρές ποσότητες αλμυρά τυριά (κεφαλίσιο, γραβιέρες κ.λπ.), κυρίως, στα ενδιάμεσα γεύματα, φροντίζοντας, ωστόσο, να τα μασάτε σχολαστικά.

Μην παραλείπετε ποτέ:

1. Πρωινό γεύμα με αφέψημα (τσάι) βοτάνων, εμπλουτισμένο με 100γρ. πλήρες γάλα αγελάδας (ουδέποτε γάλα αποβουτυρωμένο νωπό, εβαπορέ ή σκόνη) χωρίς ζάχαρη, 5 έως 7γρ. νωπό βούτυρο αγελάδας (ανάλατο), 2 έως 3 φρυγανιές (μικρές) και 30γρ. αλμυρό τυρί ή 1 μελάτο αβγό.
2. Ενδιάμεσα γεύματα (10:30-11:00 π.μ. και 5:30-6:00 μ.μ., και πριν από τον ύπνο, αν μεσολαβούν περισσότερες από δύο ώρες μετά το δείπνο).

Στα γεύματα αυτά, ο οργανισμός πρέπει να πάρει 1 έως 2 φρυγανιές με λίγο νωπό βούτυρο αγελάδας, 150γρ. πλήρες γάλα αγελάδας αραιωμένο με 100γρ. αφέψημα βοτάνων ή 1 μελάτο αβγό, αν δεν έχει καταναλωθεί στο πρωινό, ή 1 τυράκι-κρέμα (τριγωνάκι), ή, έστω, 200γρ. πλήρες γάλα με 50γρ. αφέψημα βοτάνων.

Προσοχή Σε περίπτωση οξύτατου γαστρικού πόνου, καταναλώστε αμέσως ωμό ασπράδι δύο αβγών με λίγο αλάτι και μη χρησιμοποιήσετε νερό πριν περάσουν, τουλάχιστον, 30 λεπτά της ώρας.

Πηγή

http://www.iatronet.gr/article.asp?art_id=832
http://health.in.gr/diaita/Article.asp?ArticleId=17651&CurrentTopId=17644&IssueTitle=%C4%E9%E1%F4%F1%EF%F6%DE+%26+%ED%FC%F3%EF%F2
Διαβάστε περισσότερα...