Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Καταπέλτης ο Νίκος Κούνδουρος, για το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης στην Ελλάδα

Συνέντευξη παραχώρησε ο γνωστός σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος στο «Βήμα της Κυριακής» στις 3 Απριλίου στον δημοσιογράφο Γ. Ζουμπουλάκη. Ο Ν. Κούνδουρος αναφέρεται στο πρόβλημα της «εισβολής των ξένων» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. Ο Έλληνας σκηνοθέτης μιλά για την απόπειρα ληστείας εναντίον του αλλά και για προσπάθεια των αλλοδαπών να τον δολοφονήσουν, ενώ περιγράφει γλαφυρά την πραγματικότητα σε σχέση με τους ξένους που έχουν μπει παράνομα και –σ.σ. ετσιθελικά- στη χώρα, «ταπεινώνοντας ένα έθνος σε σημείο που δεν μπορεί να κυκλοφορήσει στο δρόμο» όπως ανέφερε χαρακτηριστικά.

Μεταξύ άλλων ο Νίκος Κούνδουρος αναφέρει:


«…Κατά βάθος χαίρομαι για το συμβάν ( εννοεί την ληστεία πριν 7 μήνες ). Το γεγονός με έκανε να δω την πραγματικότητα.
Είχα μια ανόητη ευαισθησία και γενναιοδωρία με την είσοδο ή μάλλον την εισβολή των ξένων στην Ελλάδα. Έλεγα ότι της ίδια γης παιδιά είμαστε, να μπει ο κόσμος στην Ελλάδα, να ευφρανθεί, να νιώσει ασφάλεια, να φάει, να πιει ελληνικό νερό.
Ε, από την ώρα του περιστατικού τέρμα όλες αυτές οι εφηβικές μαλακίες. Τέσσερα κτήνη, 4 βάρβαροι που ούρλιαζαν και βρωμούσαν και φορούσαν μάσκες με έκαναν να δω την πραγματικότητα.

Εκείνο το “μην τον κρατάς, πνίξ’ τον πούστη” που φώναζε ο μόνος που άκουσα να μιλάει τσάτρα- πάτρα ελληνικά,…τι το θέλανε;
Από εκεί κινήθηκε ένας μηχανισμός από σκέψεις μου, που πέταξε έξω από την Ελλάδα όλους τους μετανάστες. Δεν είναι σωστό όμως και ως κοινωνική συμπεριφορά η Ελλάδα να ανοίγει τις πόρτες της, σαν την πουτ… που ανοίγει τα πόδια της: 1.400.000 ξένοι μέσα στη χώρα; Το 15% της χώρας μετανάστες; Πόσοι Έλληνες μπορούν να απορροφήσουν αυτό το νούμερο; Και όμως έγινε. …
Δεν ήθελαν μόνο να κλέψουν. Ήθελαν να σκοτώσουν. Έναν άλλο γείτονα τον έπνιξαν με μαξιλάρι. Εγώ μόλις γλίτωσα. …. Είδα μια εκδικητικότητα φυλετική, ταξική, κοινωνική, εθνική…Ήταν μίσος….

Μετά το επεισόδιο βρέθηκα στο αυτοκίνητο φίλου. Ήρθε ένας Πακιστανός να καθαρίσει τα τζάμια. Του λέει ο φίλος “όχι.”. Εγώ, που είχα περάσει την περιπέτεια, του λέω “δώστου κάτι του νεαρού, δεν πειράζει”. Του έδωσε ένα κέρμα. Το παίρνει ο Πακιστανός, το κοιτάζει και μας το πετά στα μούτρα.
Πήδηξα έξω , τον έπιασα από τον σβέρκο και τον έσουρα με κακία, με ένα μίσος, στο αυτοκίνητο και του ‘πα “βρες το”.

Από πίσω ο κόσμος έβλεπε την εικόνα ενός λευκού που έσερνε έναν φουκαρά Πακιστανό σαν να ήταν σκύλος. Η εντύπωση πού έδωσα ήταν ότι η λευκή ράτσα ταλαιπωρούσε έναν φουκαρά πακιστανό σκύλο. Και όμως συνέβαινε το ανάποδο. Η παρεξήγηση είναι μέσα στη ζωή μας.

Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω το περιστατικό που έζησα κακιά στιγμή, αλλά έτσι θα το εξευτέλιζα. Δεν ήταν σαν το τραμ που με πάτησε στον δρόμο εξαιτίας μια αδεξιότητάς μου. Ήταν το γέννημα ενός στάτους πολύ ευρύτερου που κυριαρχεί σε όλη την Ελλάδα. Η ταπείνωση ενός έθνους σε σημείο να μην μπορεί να κυκλοφορήσει κανείς στο δρόμο χωρίς το καρδιοχτύπι μη τυχόν του τύχει το απρόσμενο κακό. Όπως μου είπε ο αστυνομικός διευθυντής που με βρήκε τότε, “η Αθήνα είναι μια ανοχύρωτη πόλη όπου κυριαρχούν ο φόβος, η ανησυχία και το απρόσμενο”….

Η συνέντευξη δε χρήζει άλλου σχολιασμού παρά μόνο θα αναφέρουμε και προς απάντηση στις δηλώσεις του Νίκου Κούνδουρου τη δήλωση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου που είχε κάνει στις 17 Σεπτεμβρίου του 2010 όταν απεύθυνε πρόσκληση στους απανταχού μετανάστες να "σπεύσουν" προς ενσωμάτωση με την ελληνική κοινωνία:

«Τη στιγμή που άλλες χώρες της Ευρώπης διώχνουν τους μετανάστες και τους Ρομά, εμείς τους ανοίγουμε τις πόρτες», είχε δηλώσει ο Έλληνας πρωθυπουργός.

Προφανώς ο Έλληνας πρωθυπουργός –και κατά την ερμηνεία του Ν. Κούνδουρου- εννοούσε ότι εκτός από τις πόρτες, πρέπει να τους ανοίξουμε -ως κοινωνία- και κάτι άλλο.

Πηγή
http://www.epanellinismos.com/index.php?option=com_kunena&Itemid=2&func=view&catid=81&id=17573&lang=el



Διαβάστε περισσότερα...

Οι δημόσιοι υπάλληλοι δηλώνουν ... πτώχευση

Τα πρώτα σημάδια πτώχευσης της μεσαίας τάξης στη χώρα μας άρχισαν ήδη να κάνουν την εμφάνισή τους. Μπορεί η κυβέρνηση να ετοιμάζει νέο ψαλίδι στους μισθούς και στα επιδόματα του δημόσιου τομέα, ωστόσο χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι ήδη δηλώνουν αδυναμία πληρωμής των οφειλών τους υποβάλλοντας αίτηση πτώχευσης στις τράπεζες.

Από τις αιτήσεις για ρύθμιση χρεών, που έχουν υποβληθεί στις μεγάλες τράπεζες με βάση τον νόμο για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, προκύπτει ότι περίπου το 75% των αιτήσεων αφορά ιδιώτες που έχουν σχέση εξαρτημένης εργασίας με το Δημόσιο.




Υπάλληλοι υπουργείων, δάσκαλοι και καθηγητές, αστυνομικοί, τραπεζικοί, υπάλληλοι ΔΕΚΟ και Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά και συνταξιούχοι του Δημοσίου συνθέτουν την εικόνα της πλειονότητας των ιδιωτών που δηλώνουν πτώχευση, αδυνατώντας να καλύψουν τις δανειακές τους υποχρεώσεις.

Πρόκειται για εργαζόμενους με μέσες δανειακές επιβαρύνσεις της τάξης των 170.000 ευρώ στις πέντε μεγαλύτερες ελληνικές τράπεζες με μέσο μισθό που κυμαίνεται μεταξύ 1.600-1.800 ευρώ και μηνιαίες δανειακές υποχρεώσεις πάνω από τις 2.000 ευρώ για στεγαστικά, καταναλωτικά δάνεια και πιστωτικές.

60.000 ευρώ Το 60% των χρεών αφορά σε κάρτες και καταναλωτικά δάνεια αδιασφάλιστα και χωρίς υποθήκες και το 40% σε στεγαστικά.

Για παράδειγμα, καθηγητής λυκείου υπέβαλε αίτηση πτώχευσης με μηνιαίο εισόδημα 2.000 ευρώ. Είναι επιβαρυμένος με ένα στεγαστικό δάνειο ύψους 60.000 ευρώ, ένα καταναλωτικό δάνειο ύψους 16.000 ευρώ και τέσσερις πιστωτικές κάρτες με χρέος ύψους 40.000 ευρώ.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση τραπεζικού υπάλληλου με μισθό 1.950 ευρώ, με δανειακές υποχρεώσεις 144.000 ευρώ. Οφείλει στεγαστικό ύψους 80.000, τρία καταναλωτικά 24.000 ευρώ, ενώ έχει δύο πιστωτικές κάρτες με χρέη 10.000 ευρώ και 30.000 ευρώ σε άλλον πιστωτή. Σε ό,τι αφορά το υπόλοιπο 25% όσων έχουν υποβάλει αιτήσεις πτώχευσης, περίπου το 10% είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι εν ενεργεία και άνεργοι, 5% είναι ελεύθεροι επαγγελματίες και το υπόλοιπο 10% περίπου είναι συνταξιούχοι ΤΕΒΕ, ΙΚΑ και Ταμείου Εμπόρων.

ΔΕΝ ΣΥΖΗΤΟΥΝ ΣΒΗΣΙΜΟ ΧΡΕΩΝ Ανοιχτές στη ρύθμιση οι τράπεζες

Προϋπόθεση για να ενταχθεί ένας κατανα­λωτής στις διατάξεις του νόμου για τα υπερχρεω­μένα νοικοκυριά είναι η οριστική ή επαπειλού­μενη μη δόλια μόνιμη αδυναμία πληρωμής των ληξιπρόθεσμων χρημα­τικών οφειλών του. Και η απαλλαγή του οφειλέτη από τα χρέη του -σύμφωνα με τις διατάξεις αυτού του νόμου- μπορεί να γίνει μόνο μία φορά.

Η διαδικασία, βάσει του νόμου, προβλέπει σε πρώτη φάση την απο­στολή μιας επιστολής στην οποία ο δανειο­λήπτης ζητεί να μάθει το ακριβές ύψος των οφει­λών του. Στη συνέχεια αποστέλλει μια αίτηση εξωδικαστικού συμβι­βασμού, προτείνοντας κάποιο συγκεκριμένο τρόπο διευθέτησης της οφειλής του.

Σε αυτήν τη φάση συνήθως απορρί­πτονται οι αιτήσεις που ζητούν απαλλαγή και όχι ρύθμιση χρεών. Αν και εφόσον απορριφθεί η συγκεκριμένη αίτηση, ο δανειολήπτης προχωρεί στην αποστολή νέας αίτησης για δικαστικό πλέον συμβιβασμό.

Εκεί εφόσον υπάρξει συμφωνία, υπογράφεται ένα πρακτικό το οποίο και αποτελεί σύμβαση ρύθμισης. Αν δεν υπάρξει και σε αυτή την περί­πτωση, τότε ακολουθεί το τρίτο στάδιο, όπου πλέον εκδικάζεται η απόφαση που θα είναι εκτελεστή από όλες τις πλευρές.

Πηγή
http://www.alfavita.gr/artro.php?id=28784





Διαβάστε περισσότερα...

NATIONAL GEOGRAPHIC -Οι καλύτερες φωτό του 2010!



Λήψη (4 MB)







Διαβάστε περισσότερα...

ΥΓΕΙΑ: Λεμόνια




Λήψη (33 KB)






Διαβάστε περισσότερα...