Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

ΑΥΤΑ είναι τα 10 μεγαλύτερα αναπάντητα ερωτήματα της επιστήμης

Η επιστήμη παρά την αλματώδη πρόοδό της κατά τους αιώνες αδυνατεί να δώσει απαντήσεις σε ορισμένα φαινόμενα...


Δείτε τα δέκα ερωτήματα που την «βασανίζουν» και παραμένουν αναπάντητα.








Νο.10 Τι κατευθύνει την εξέλιξη;

Θα το έχετε ξανακούσει: η φυσική επιλογή είναι αποδεκτή από τους επιστήμονες ως η πρωταρχική κινητήριος δύναμη του συνόλου των ζώντων
οργανισμών. Είναι μία από τις πιο γερά θεμελιωμένες θεωρίες της επιστήμης. Είναι, ωστόσο, η εξέλιξη μέσω της φυσικής επιλογής η μοναδική εξήγηση της περιπλοκότητας των οργανισμών;

«Πιστεύω ότι ένα από τα σημαντικότερα μυστήρια στη βιολογία σήμερα είναι το ερώτημα αν η θεωρία της φυσικής επιλογής αποτελεί τη μοναδική υπεύθυνη διαδικασία για την περιπλοκότητα των οργανισμών,» λέει ο Massimo Pigliucci του Τμήματος Οικολογίας και Εξέλιξης του Πανεπιστημίου Stony Brook της Νέας Υόρκης, ή «αν υπάρχουν και άλλες ιδιότητες που διαθέτει η ύλη και συμβάλλουν σε αυτήν. Υποπτεύομαι ότι σύντομα θα αποκαλυφθούν.»

Νο.9 Τι γίνεται μέσα στον σεισμό;

Εκπλαγήκαμε όταν αυτό το ερώτημα μπήκε στην αρχική λίστα, και ακόμα περισσότερο όταν μπήκε στα δέκα πρώτα. Ωστόσο είναι πράγματι παράξενο το ότι δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς συμβαίνει στον πλανήτη μας, κάτω από τα πόδια μας.

Οι ειδικοί μπορούν να δώσουν απαντήσεις σχετικά με την πηγή του σεισμού, το είδος της τεκτονικής πλάκας, ακόμα και να προβλέψουν τη διάρκεια των μετασεισμών. Παραμένει όμως άγνωστο το τι υπόκειται ο πλανήτης κατά τη διάρκεια του σεισμού. Η φύση και η συμπεριφορά των δυνάμεων που συγκρατούν τις τεκτονικές πλάκες και ξαφνικά εξασθενούν παραμένουν άγνωστες.

«Το πρόβλημα της ολίσθησης των πλακών κατά το σεισμό είναι ένας από τους θεμελιώδεις προβληματισμούς σε όλες τις επιστήμες της Γης,» αναφέρει ο γεωφυσικός Tom Heaton. «Εδώ και τριάντα χρόνια προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τις τη φυσική που διέπει το φαινόμενο του σεισμού.»


Νο. 8 Ποιος είσαι;

Η φύση της συνειδητότητας απασχολεί τους ψυχολόγους και γνωστικούς επιστήμονες εδώ και πολύ καιρό. Ένα μέρος της απάντησης, ωστόσο, είναι εκπληκτικά απλό: μεγάλο κομμάτι του τι μας οδηγεί να πράξουμε βρίσκεται ενσωματωμένο σε νευρικά δίκτυα, τα οποία δεν είναι προσβάσιμα από τη συνειδητή σκέψη, λέει ο Joseph LeDoux, νευροεπιστήμονας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.


«Η καθημερινή, διαισθητική νόηση του εγώ μας και η κυριαρχία του πάνω στη συμπεριφορά είναι μια ιδέα τόσο λανθασμένη όσο και το ότι η γη είναι επίπεδη,» συμφωνεί ο Morsella. «Παρόλο που θεωρούμε τους εαυτούς μας ως ανεξάρτητους παράγοντες, δεν είμαστε. Όλα όσα πράττουμε επηρεάζονται από ασυνείδητες διαδικασίες και το περιβάλλον μας,» προσθέτει.

«Το άλμα του να εξακριβώσουμε με ποιο τρόπο παίρνουμε τις συνειδητές αποφάσεις, και τι είναι αυτό που μας δίνει το δικό μας μυαλό και την ψυχή, μα… μόνο στο Νο.8;»


Νο.7 Πώς εμφανίστηκε η ζωή στη Γη;

Περιμέναμε ότι αυτό το ερώτημα θα βρισκόταν σε υψηλότερη θέση. Αλλά μάλλον κάποιες ψήφοι για το Νο.2 της λίστας ξέφυγαν από αυτό εδώ.

Υπάρχουν στοιχεία για απλές, μικροβιακές μορφές ζωής πάνω στη Γη που μετρούν μέχρι και 3 δισεκατομμύρια χρόνια. Το πώς εμφανίστηκαν, κανείς δεν γνωρίζει. Οι ιδέες κυμαίνονται από χημικές αντιδράσεις κοντά σε θερμικές οπές στο βυθό της θάλασσα μέχρι αντιδράσεις σε βράχους.

«Πολλές θεωρίες για την προέλευση της ζωής έχουν προταθεί, ωστόσο επειδή είναι δύσκολο να αποδειχθούν ως αληθείς ή εσφαλμένες, δεν υπάρχει καμία πλήρως αποδεκτή θεωρία,» εξηγεί η Diana Northup, βιολόγος σπηλαίων στο Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού.


Νο.6 Πώς λειτουργεί ο εγκέφαλος;

Κάποιοι από τους αναγνώστες πιστεύουν ότι γνωρίζουμε αρκετά για αυτό το θέμα. Σίγουρα πολύ περισσότερα από όσα γνωρίζαμε μερικές δεκαετίες πριν. Ωστόσο, με δισεκατομμύρια νευρικά κύτταρα, το κάθε ένα από αυτά να σχηματίζει μερικές χιλιάδες συνδέσεις, εξακολουθεί να αποτελεί σπαζοκεφαλιά.

«Όλοι πιστεύουμε ότι κατανοούμε το μυαλό-τουλάχιστον το δικό μας- μέσα από τις εμπειρίες μας. Πάρα ταύτα, η δική μας υποκειμενική εμπειρία αποτελεί ένα πολύ φτωχό οδηγό ως προς το πώς λειτουργεί ο εγκέφαλος,» αναφέρει ο Scott Huettel του Κέντρου Γνωστικής Νευροεπιστήμης στο Πανεπιστήμιο Duke.

Ανάμεσα στα αινίγματα: «Ακόμα δεν έχουμε βρει τρόπους να μελετήσουμε το πώς οι ομάδες των νευρώνων σχηματίζουν λειτουργικά δίκτυα όταν μαθαίνουμε, θυμόμαστε, ή κάνουμε οτιδήποτε άλλο, όπως το να βλέπουμε, να ακούμε, να κινούμαστε, να αγαπάμε,» λέει ο Norman Weiberger, νευροεπιστήμονας από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. «Εάν κατανοήσουμε το μυαλό, θα κατανοήσουμε τις δυνατότητες και τα όρια του για σκέψη, συναίσθημα, λογική, αγάπη, και κάθε άλλη έκφανση της ανθρώπινης ζωής.»


Νο.5 Που είναι το υπόλοιπο του Σύμπαντος;

Είναι ενοχλητικό όταν προσπαθείς να μελετήσεις κάτι και το περισσότερο από αυτό να μην είναι εκεί. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με το Σύμπαν.

«Το ονομάζω σκοτεινή ύλη,» λέει ο Michael Turner, κοσμολόγος στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, αναφερόμενος στα μεγάλα μυστήρια της σκοτεινής ύλης και της σκοτεινής ενέργειας.

Ουσιαστικά, μόνον το 4% της ύλης και της ενέργειας του σύμπαντος έχει βρεθεί. Το υπόλοιπο 96% παραμένει απροσδιόριστο, με τους επιστήμονες να αναζητούν στα πέρατα του διαστήματος και στα έγκατα της Γης για να λύσουν του δύο σκοτεινούς γρίφους.


Νο.4 Τι δημιουργεί τη Βαρύτητα;

Πιστεύατε ότι αυτή η "προσγειωμένη" ιδέα θα ήταν πλήρως κατανοητή. Άλλωστε, ο Νεύτωνας το είχε καταλάβει εδώ και καιρό, σωστά;

Λάθος. Η βαρύτητα είναι η πιο αδύναμη από όλες τις δυνάμεις στο σύμπαν, και οι κοινώς αποδεκτοί κανόνες της φυσικής αδυνατούν να εξηγήσουν το πώς λειτουργεί. Οι θεωρητικοί πιστεύουν ότι κάποια μικροσκοπικά μόρια, χωρίς μάζα, που ονομάζονται βαρυτόνια, απορρέουν βαρυτικά πεδία.

«Η βαρύτητα είναι εντελώς διαφορετική από τις άλλες δυνάμεις που περιγράφονται από τους κανόνες της φυσικής,» αναφέρει ο Mark Jackson, θεωρητικός φυσικός στο Fermilab του Ιλινόις. «Όταν κάνεις κάποιους υπολογισμούς για τις μικρές βαρυτικές αλληλεπιδράσεις, τα αποτελέσματα είναι ακατανόητα. Τα μαθηματικά που χρησιμοποιούμε δεν λειτουργούν για τη βαρύτητα.»


Νο.3 Υπάρχει μία θεωρία για τα πάντα;

Μόνο μία μικρή ομάδα από πανέξυπνους αναγνώστες θα μπορούσε να ψηφίσει σε τόσο ψηλή θέση το συγκεκριμένο ερώτημα, γιατί πρόκειται για κάτι πραγματικά πάρα πολύ πολύπλοκο.

Οι φυσικοί έχουν έναν καλό «τυποποιημένο μοντέλο» που χωρίζει το γνωστό σύμπαν σε σωματίδια, προκειμένου να περιγράψουν τα πάντα, από τον μαγνητισμό μέχρι από τι είναι φτιαγμένα τα άτομα και πως παραμένουν σταθερά. Το τυποποιημένο μοντέλο βλέπει τα σωματίδια ως απειροελάχιστες μονάδες, κάποιες από τις οποίες έχουν βασικές δυνάμεις.

Υπάρχουν, όμως, δύο εμφανή προβλήματα με το μοντέλο αυτό: Δεν μπορεί να συμπεριλάβει τη βαρύτητα, ενώ στις υψηλές ενέργειες δίνει ακατανόητα αποτελέσματα.

Όπως υποστηρίζουν οι ερευνητές, εάν μπορεί να σχηματιστεί μια θεωρεία (κάποιοι λένε ότι ποτέ δεν θα γίνει κάτι τέτοιο) για να αποκρούσουμε τις απίστευτες ενέργειες του πρώιμου σύμπαντος και να ενσωματώσουμε τη βαρύτητα, τότε θα μπορούσε να υπάρξει μία παγκόσμια θεωρεία στη φυσική.


Νο.2 Υπάρχει εξωγήινη ζωή;

Ζωή υπάρχει παντού. Τουλάχιστον σε αυτό τον πλανήτη. Επομένως, είναι λογικό να υποθέτουμε ότι μπορεί να υπάρχει και ζωή οπουδήποτε στο σύμπαν. Μέχρι στιγμής, όμως, έχουμε εξερευνήσει επαρκώς μόνο έναν κόσμο, ενώ το μέγεθος του δείγματος είναι σαφώς μεγαλύτερο.

Γνωρίζουμε πλέον ότι τα συστατικά της ζωής είναι ευρέως διανεμημένα. Και γνωρίζουμε ότι υπάρχουν ηλιακά συστήματα εκεί έξω που μοιάζουν πολύ με το δικό μας. «Είμαστε εδώ, φτιαγμένοι από αστερόσκονη. Επομένως, είναι πιθανόν να υπάρχουν και άλλοι,» υποστηρίζει η Jill Tarter, διευθύντρια του Κέντρου Ερευνών SETI στην Καλιφόρνια.

Και θα πρέπει να υπάρχει κάποια έξυπνη ζωή εκεί έξω. «Το ανθρώπινο είδος κατάφερε να αποκτήσει έναν επιστημονικό-τεχνολογικό πολιτισμό τα τελευταία 200 χρόνια από τα σχεδόν 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια της ζωής στη Γη,» υποστηρίζει ο Frank Wilczek, ο βραβευμένος με Νόμπελ φυσικός του ΜΙΤ. «Επομένως, θα πρέπει να περιμένουμε πως υπάρχουν πολλοί επιστημονικοί-τεχνολογικοί πολιτισμοί, οι οποίοι εξελίσσονται εδώ και εκατομμύρια, εάν όχι δισεκατομμύρια-χρόνια.»


Νο.1 Πως ξεκίνησε το Σύμπαν;

Και ναι, αυτός είναι ο ξεκάθαρος νικητής. Για να το θέσουμε απλά: «Όλα τα άλλα μυστήρια είναι υποδεέστερα αυτού του ερωτήματος,» δηλώνει η Ann Druyan, συγγραφέας και χήρα του αστρονόμου Carl Sagan. «Για μένα έχει μεγάλη σημασία γιατί είμαι άνθρωπος και θέλω να γνωρίζω.»

Βάσει των επιστημονικών θεωρειών, όλα ξεκίνησαν με το Big Bang πριν από 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια. Όλα ξεκίνησαν σε ένα διάστημα μικρότερο από την τελεία στο τέλος αυτής της πρότασης. Εν ριπή οφθαλμού, όλα πήραν κοσμικές διαστάσεις με μία διαδικασία που ονομάζεται διόγκωση. Το πρόβλημα είναι πως, αν και αυτό εξηγεί πολλά από τα όσα συμβαίνουν σήμερα, δεν μπορούν να εξακριβωθούν άμεσα.

«Η διόγκωση είναι μία εξαιρετικά ισχυρή θεωρεία, και παρόλα αυτά εξακολουθούμε να μην έχουμε ιδέα για το τι την προκάλεσε –ή εάν είναι μία σωστή θεωρεία, παρόλο που φαίνεται πως έχει βάση,» δηλώνει ο Eric Agol, αστροφυσικός στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον.

 Πηγή





Διαβάστε περισσότερα...

Ο μυστικός ρόλος του «Έψιλον εν Δελφοίς» (φωτό)

Τρείς φορές τοποθετήθηκε ένα Ε (ΕΨΙΛΟΝ) στήν κορυφή τού Αετώματος τού Ναού τού Απόλλωνος στούς Δελφούς, κατάντικρυ σέ όποιον πλησίαζε τήν κεντρική, ανατολική Πύλη του, πάντοτε συνοδευόμενο από τό ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ στήν κάτω αριστερή γωνία καί τό ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ στήν κάτω δεξιά τού ιδίου Αετώματος.
Ήταν γνωστά σάν »Δελφικά παραγγέλματα», τό δε Ε τό »προεδρεύον» αυτών. Τό παλαιότερο από αυτά (τά Ε) ήταν ξύλινο κι αναφέρεται σάν »Ε τών Σοφών », γιατί αφιερώθηκε από τόν Σόλωνα κατά μία εκδοχή, κατά δε άλλη από όλους μαζί τούς τότε αναγνωρισμένους Σοφούς. Όταν αυτό εφθάρη, οι Αθηναίοι ανέθεσαν στό Ναό τό δεύτερο, τό οποίο ήταν χάλκινο. Σέ αντικατάσταση καί αυτού, η Λιβία Δρουσέλλα, σύζυγος τού Αυγούστου, αφιέρωσε τό τρίτο καί τελευταίο, από καθαρό χρυσό.


Η μοναδική πληροφορία γιά τό Ε τών Δελφών προέρχεται από τόν Πλούταρχο (46-127 μ.Χ.), ο οποίος ως Ιερεύς διά βίου τού Απόλλωνος, πρέπει νά ήταν κοινωνός καί γνώστης των Μυστηρίων. Τό ότι λοιπόν ένα γράμμα τού Αλφαβήτου, είναι τό αποκλειστικό αντικείμενο μιάς ολόκληρης διατριβής του, δείχνει, όπως καί τά γραφόμενα, τήν μεγάλη σημασία πού ένας συγγραφέας τής ολκής του, απέδιδε σ’ αυτό. Τό ότι κανείς άλλος δέν έγραψε γι’ αυτό, αλλά κι ο τρόπος (σέ μορφή διαλόγου) πού ο ίδιος ο Πλούταρχος τό παρουσιάζει, συνηγορούν ότι πρόκειται γιά κλείδα τών Δελφικών Μυστηρίων, γιατί ως γνωστόν η αποκάλυψη στοιχείων τους στούς αμύητους, αποτελούσε ηθικό καί ποινικό αδίκημα. Στόν διάλογο αυτόν, προβάλλονται διάφορες ερμηνείες από τούς διαλεγόμενους, σάν προσωπικές τους απόψεις, μερικές αδύναμα τεκμηριωμένες, άλλες ισχυρά, πολλές αλληλοαναιρούσες. Σέ κάποιες επεμβαίνει ο ίδιος ο Πλούταρχος, μέ πληθώρα αναλύσεων, μή παίρνοντας ρητή θέση, αλλ’ ωστόσο καθοδηγώντας διακριτικά τόν αναγνώστη.
Δέν μπορεί έτσι νά κατηγορηθή ότι αποκαλύπτει τά τών Μυστηρίων, αλλά προτρέπει σέ συλλογισμούς προσέγγισής τους, τηρώντας τό ρηθέν από τόν Ηράκλειτο ότι : «Ο ΑΝΑΞ Ο ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ, ΟΥΤΕ ΛΕΓΕΙ, ΟΥΤΕ ΚΡΥΠΤΕΙ, ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ».
Τά δε σημαίνοντα διαφέρουν ως πρός τήν προσέγγισή τους, ανάλογα μέ τήν πνευματική, τήν ποιοτική καί τήν μυητική διαβάθμιση των πιστών. Γιατί κι ο ίδιος ο Θεός έχει ανάλογα ονόματα πρός αυτούς: είναι ΛΟΞΙΑΣ γιά τούς μή νοούντας, ΠΥΘΙΟΣ γιά εκείνους που αρχίζουν νά μαθαίνουν, νά ερωτούν, νά ενημερώνονται καί ΔΗΛΙΟΣ καί ΦΑΝΑΙΟΣ σέ όσους φανερώνεται καί διαφαίνεται κάποια Αλήθεια. Είναι ΙΣΜΗΝΙΟΣ σ’ αυτούς που γνωρίζουν τήν αλήθεια καί ΛΕΣΧΗΤΟΡΙΟΣ σ’ εκείνους που μεταχειρίζονται αυτήν τήν Αλήθεια, φιλοσοφώντας.
Η πρώτη άποψη στό διάλογο, δηλωμένη από τόν αδελφό τού Πλουτάρχου Λαμπρία, είναι πώς οι πέντε από τούς επτά Σοφούς – οι Χίλων, Θαλής, Σόλων, Βίας καί Πιττακός θέλοντας νά διαχωρισθούν από τούς άλλους δύο, τόν Κλεόβουλο τόν Λίνδιο καί τόν Περίανδρο τόν Κορίνθιο, οι οποίοι μέ πλάγια μέσα εξεπόρθησαν τή φήμη τού Σοφού – αφιέρωσαν τό Ε (δηλαδή τόν αριθμό 5) στόν Θεό, δηλώνοντας έτσι τό πραγματικό πλήθος τους.
Άλλος είπε πως τό Ε, όντας τό δεύτερο τών γραμμάτων, τών εχόντων Φωνήν (φωνηέντων), δηλώνει τόν Απόλλωνα, τόν δεύτερο τή ταξει, μετά τόν Δία, Θεόν.
Η τρίτη άποψη τού Ιερέος Νικάνδρου είναι ότι, επειδή τό Ε γράφεται καί ΕΙ ( βλ.Δειπνοσοφιστού βιβλ. β’.5: » πάντες οι Αρχαίοι τώ ΟΥ αντί τού Ο μακρού στοιχείου προσεχρώντο, παραπλησίως καί τώ ΕΙ αντί τού Ε μακρού. Ωσπερ ορώμεν καν τή Ιλιάδι τό πέμπτον βιβλίον σημειούμενον διά τού ΕΙ.), είναι χαρακτηριστικό τών πρός χρησμοδότησιν ερωτημάτων (εάν), αλλά καί μόριο ευχής ή παράκλησης (ΕΙ-θε).
Η άποψη τού Θέοντος, πού ακολουθεί, είναι πως ο Θεός ευνοώντας τήν Διαλεκτική, παραδέχεται αυτό τό μόριο (ΕΙ) τού συλλογισμού καί χρησιμοποιώντας το συχνά στούς Χρησμούς του, προτείνει τή χρήση του στούς Φιλοσόφους. Γιατί Φιλοσοφία είναι η έρευνα τής Αλήθειας καί φώς τής Αλήθειας η απόδειξη καί τής απόδειξης αρχή ο συναπτόμενος συλλογισμός. Καί κανένα πράγμα δέν υπάρχει χωρίς αιτία καί κανένας συλλογισμός δίχως λογική προϋπόθεση.



Ο Έυστροφος ο Αθηναίος υποστηρίζει πως τό Ε δηλώνει τήν έννοια τών αριθμών ως Πεμπάς, αφού οι Σοφοί τό αριθμείν ονομάζουν »πεμπάζειν». Εκφράζει έτσι τήν Πυθαγόρεια θέση ότι ο αριθμός είναι πρώτη καί απόλυτη αιτία τών πάντων κι ότι ο Θεός αεί γεωμετρεί.
Τήν άποψη αυτή συμπληρώνει ο ίδιος ο Πλούταρχος, λέγοντας ότι οι αριθμοί διαιρούνται σέ άρτιους καί περιττούς καί η Μονάδα είναι κοινή κατά τη δύναμη καί στά δύο είδη, αφού προστιθέμενη, κάνει τόν άρτιο περιττό καί τόν περιττό άρτιο. Τό δύο είναι ο πρώτος άρτιος καί τό τρία ο πρώτος περιττός. Τό άθροισμα αυτών τών δύο δίνει αριθμό εξαιρετικής τιμής, γιατί πρώτος αυτός αποτελείται από πρώτους καί έχει ονομασθή από τούς Πυθαγόρειους Γάμος, λόγω τής ομοιότητάς του μέ τήν ενωτική σχέση τού άρτιου πρός τό θήλυ καί τού περιττού πρός τό άρρεν.
Γιατί από καμιά ανάμιξη τους δέν γεννιέται άρτιος, μα πάντα περιττός καί ποτέ άρτιος όταν προστεθή σέ άρτιο δέν γεννά περιττό, ούτε βγαίνει από τή φύση του, από αυτήν ακριβώς τήν αδυναμία του νά γεννήση άλλον. Αντίθετα, περιττοί όταν προστεθούν σέ περιττούς, γεννούν πολλούς άρτιους, γιατί πάντα αποτελούν τό γόνιμο στοιχείο. Τό πέντε (Ε) λέγεται καί φύσις γιατί μέ τόν πολλαπλασιασμό επί τόν εαυτό του τελειώνει πάντα στόν εαυτό του. Γιατί καί η φύση – πού από τό σπόρο μετά από διάφορες μεταμορφώσεις, αποδίδει πάλι σπόρο – πάντα τελειώνει στόν εαυτό της. Κι όταν αυτό (τό Ε) προστίθεται στόν εαυτό του, γεννά εκ περιτροπής ή τόν εαυτό του ή τήν δεκάδα, κι αυτό γίνεται επ’ άπειρον.
Η ένωση λοιπόν τής Πεμπάδος (Ε) μέ τόν εαυτό της δέν γεννά τίποτε ατελές ή αλλιώτικο, αλλ’ έχει καθορισμένες μεταβολές. Γεννά ή τόν αριθμό τού είδους της ή τόν τέλειο αριθμό. Εδώ ακριβώς βρίσκεται τό κοινόν μέ τόν Απόλλωνα, γιατί ο Θεός υμνείται ως αιώνιος καί άφθαρτος από τήν ίδια του τήν φύση, καί άλλοτε ως πύρ τά πάντα εξομοιώνει πρός τά πάντα (ΠΥΡΟΣ Τ’ ΑΝΤΑΜΕΙΒΕΣΘΑΙ ΠΑΝΤΑ), άλλοτε δε καταφεύγει σέ μεταμορφώσεις τού εαυτού του ως πρός τή μορφή, τή διάθεση καί τή δύναμη, όπως ακριβώς κι ο Κόσμος.
Αλλά καί στή Μουσική πού τόσο αρέσει στόν Θεό, η Πεμπάς έχει τήν σημασία της. Γιατί πέντε είναι οι ορθές συμφωνίες καί άν καί υπάρχουν πολλά διαστήματα μεταξύ τών τόνων, η Μελωδία, πέντε μόνο χρησιμοποιεί: τή Δίεση, τό Ημιτόνιο, τόν Τόνο, τό Τριημιτόνιο καί τό Δίτονο.
Μα καί κατά τόν Πλάτωνα, άν υπάρχουν περισσότεροι από έναν κόσμοι, τότε αυτοί είναι πέντε. Αλλά κι άν υπάρχει μόνο ένας, όπως λέγει ο Αριστοτέλης, αυτός αποτελείται από πέντε: τόν κόσμο τής Γής, τόν κόσμο τού Ύδατος, αυτόν τού Πυρός, τόν τέταρτο τού Αέρος καί τόν πέμπτο που άλλοι ονομάζουν Ουρανό, άλλοι Φώς, άλλοι Αιθέρα καί άλλοι Πέμπτη Ουσία ή Πεμπτουσία. Αρκετοί Φιλόσοφοι συσχετίζουν μ΄ αυτούς τούς πέντε κόσμους, τίς πέντε αισθήσεις, γιατί θεωρούν ότι η αφή είναι σκληρή καί γεώδης, η γεύση από τήν υγρότητά της αποκτά αντίληψη γιά τίς ποιότητες γευστών. Η όσφρηση επειδή είναι αναθυμίασις καί άρα γεννάται από τήν θερμότητα, έχει τή φύση τού πυρός. Ο αέρας όταν προσκρούει στό αυτί γίνεται φωνή καί ήχος. Καί τέλος η όρασις διαλάμπει από τό φώς καί τόν Αιθέρα.
Ο διάλογος κλείνει μέ τήν άποψη τού Αμμωνίου που υποστηρίζει ότι ούτε αριθμό, ούτε τάξη, ούτε σύνδεσμο, ούτε κάποιο άλλο ελλίπον μόριο λέξεως, δηλώνει τό Ε. Αλλά ότι είναι αυτοτελής τού Θεού προσαγόρευσις καί προσφώνησις. Ο Θεός όταν πλησιάζει κάποιος στό Ναό, τόν χαιρετά καί τόν προσαγορεύει μέ τό »Γνώθι σαυτόν», κι αυτός ανταπαντά » ΕΙ » (είσαι), αναγνωρίζοντας καί ομολογώντας ότι πραγματικά Αυτός υπάρχει. Καί »ΕΙ ΕΝ», γιατί είναι Ένας (ΕΝ ΔΕ ΑΠΟΛΛΩΝ) – γι’ αυτό λέγεται Α-πολλών – αρνούμενος τά πολλά καί τό πλήθος. Λέγεται καί Ιήϊος γιατί είναι Ένας καί μόνος, καί Φοίβος γιατί οι Αρχαίοι έτσι ονόμαζαν κάθε καθαρό κι αγνό.
Ο Πλούταρχος τελειώνει εδώ τόν διάλογο, μέ τήν τελευταία άποψη νά αναιρεί όλες τίς προηγούμενες, χωρίς κάποιο συμπερασματικό επίλογο ή σχόλιο, μη κλείνοντας ουσιαστικά τό θέμα κι αφήνοντας νά εννοηθή ότι υπάρχουν πιθανώς καί άλλες πτυχές τής Αλήθειας. Τηρεί έτσι ως Μύστης καί Ιερεύς, τίς Μυστηριακές επιταγές, κάνοντας συγχρόνως ένα άνοιγμα πρός τούς έξω καί αμύητους. Άνοιγμα που έχει από μιά μεριά σκοπιμότητα – σέ μιά εποχή παρακμής τού Μαντείου καί ανταγωνισμού του από άλλες θρησκείες καί Θεούς που εισήγαγαν οι Ρωμαίοι από τά πέρατα τής Αυτοκρατορίας – αλλά καί ανάγκη τής προβολής καί δικαίωσης τού Κοσμικού καί Νοητικού χαρακτήρα τής Απολλώνιας Θεοσέβειας.



Από τούς νεότερους συγγραφείς μόνο δύο – απ’ ότι γνωρίζω – έχουν γράψει γιά τό Ε τών Δελφών. Ο Στέφ. Καραθεοδωρής, Ιατρός (Κωνσταντι-νούπολις 1847) καί ο Γ. Λευκο-φρύδης, Δικηγόρος (Αθήναι 1977), οι οποίοι αφού αναφέρονται στά τού Πλουτάρχου, διατυπώνουν ο καθένας κι από μιά δική του άποψη. Ο μεν πρώτος επισημαίνοντας ότι το Ε συμβολίζει τόν Θεό, τό συνδέει μέ τό γράμμα (συλλαβή) » » τού Εβραϊκού αλφαβήτου, που επίσης συμβολίζει τό Θείον, υποστη-ρίζοντας ότι είναι μετάφρασή του καί συνεπώς αποτέλεσμα μαθητείας κι αποδοχής τής Εβραϊκής Θρησκείας. Άποψη κατά τή γνώμη μου λανθασμένη, αφού δέν υπάρχει καμιά μαρτυρία γιά αυτής τής κατεύθυνσης (υπάρχουν πολλές γι’ αντίστροφη)επίδραση ,τού Εβραϊκού Πολιτισμού (άν υπήρξε αυτογεννής τέτοιος) στόν Ελληνικό, ούτε κι από αυτόν ακόμα τόν συνήθως φίλια διακείμενο πρός τά τών Φοινίκων καί Γεφυραίων, Ηρόδοτο.
Αφ’ ενός γατί όλα τά Πολιτιστικά καί Θεογονικά στοιχεία τους (πλήν τού δόγματος τού κυρίαρχου καί εκλεκτού λαού) τά πήραν από τούς γύρω λαούς καί ιδιαίτερα από τούς Αιγυπτίους (π.χ παραβλ. Υμνον πρός ΑΤΤΟΝ – 1450 π.Χ. μέ 103ο Ψαλμό Δαυίδ – 1000 π.Χ), όπου ο θεμελιωτής τού Έθνους καί τών Νόμων τους, Μωυσής (1200 π.Χ) υπήρξε αξιωματούχος καί μυημένος Ιερών γνώσεων. Γνώσεις όμως που καί οι Αιγύπτιοι εδιδάχθησαν από τόν Έλληνα Ερμή (9000 π.Χ) καί τόν επίσης Έλληνα Ορφέα όταν μεταβάς εις Αίγυπτον »εξελόχευσεν Ιερόν Λόγον». Καί αφ’ ετέρου γιατί τά στοιχεία χρονολόγησης (παρ’ ολη τήν κοπτοραπτική τους συρρίκνωση από εκούσιους καί ακούσιους καλοθελητές) τών εξελικτικών φάσεων τού Ελληνικού Πολιτισμού δέν αφήνουν αμφιβολίες γιά τήν Πατρότητα καί τίς κατευθύνσεις εξάπλωσής του.
Ο δε δεύτερος, Λευκοφρύδης, συνδέοντας τό Δελφικό Ε μέ τήν κατά τήν άποψή του αποκωδικοποίηση τού έργου τού Αριστοτέλη » Οργάνων Όργανον», υποστηρίζει ότι πρόκειται γιά διακριτικό σύμβολο ενός Πλανητικού συστήματος στόν αστερισμό τού Λαγού καί τού συνωνύμου του Κοσμοσκάφους. Αν καί η λογική τής αποκωδικοποίησης τού έργου είναι ισχυρή, εναπόκειται στήν κρίση τού κάθε ερευνητή νά καταλήξη γιά τό ακραίο ή όχι τής θέσης αυτής.
Η δική μου άποψη γιά τό γράμμα αυτό τού Ελληνικού Αλφαβήτου, είναι ότι αποτελεί σέ Κοσμικό επίπεδο, καθαρό συμβολισμό τού Ενούντος Θείου. Στή Σαμοθράκη έχουν βρεθή κεραμικά πιάτα που χρησιμοποιούνταν σέ τελετές τών Καβειρίων Μυστηρίων. Τά μισά από αυτά είχαν χαραγμένο ένα Ο (Θήτα) καί τά υπόλοιπα ένα Ε. Καί τά δύο συμβολίζουν τό Θείον. Τό πρώτο σάν Κέντρο τού Σύμπαντος Όλου, τό δεύτερο σάν Ενωτικό των Πάντων στοιχείο. Η Ελληνική γλώσσα δέν είναι απλά μιά γλώσσα επικοινωνίας. Είναι τό παράγωγο μιάς Κοσμικής, Συμπαντικής γεωμετρικής Μήτρας κωδικοποιημένων Εννοιολογήσεων.
Ο Φιλόστρατος αναφέρει ότι: » Παλαμήδης εύρε τά γράμματα ουχ υπέρ τού γράφειν μόνον, αλλά καί υπέρ τού γιγνώσκειν ά δεί μή γράφειν».Κατά τόν Λουκιανό, ο Παλαμήδης – υιός τού Ναυπλίου, Ομηρικός ήρως καί εφευρέτης τού Αλφαβήτου- »… πρώτος ημίν τούς νόμους τούτους διατυπώσας, ου τή ταξει μόνον καθ’ ήν προεδρίαν βεβαιούνται, διώρισεν τί πρώτον έσται ή δεύτερον, αλλά καί ποιότητας άς έκαστον έχει καί δυνάμεις συνείδον». Χαρακτηριστικά δηλαδή τού Αλφαβήτου εκτός από τή σειρά τών γραμμάτων είναι καί οι ποιότητες αυτών, αλλά καί οι δυνάμεις. Τί σημαίνει όμως, τά γράμματα έχουν ποιότητες καί δυνάμεις; Δυνάμεις νά κάνουν τί, ή δυνάμεις τίνων; Η Ελληνική γλώσσα είναι Λόγος, καί ο Λόγος είναι πρώτιστα αναλογία. Κι εκφράζεται πολυσήμαντα καί κατ’ αναλογίαν σέ άπειρα διαβαθμιστικά επίπεδα. Από τά πλέον Γήϊνα σάν επικοινωνία, εως τά πλέον Κοσμικά σάν Κοσμικές, Συμπαντικές έννοιες. Έτσι τό Ν είναι Νόησις.


Τό Λ είναι Λόγος. Ο Λόγος όταν αποκτά βάση ( Διαστημοποιείται, αποκτά Διαστάσεις. Τό Ο είναι μιά Ολότητα, ένα Πάν. Τό Όλον μέ τό Κέντρο του, ο Δημιουργός καί η Δημιουργία, αδιαίρετα μαζί, είναι τό Ο (Θήτα) τό Θείον, τό Σύν-Πάν. Τό Ε είναι τά τρία στοιχεία (οι τρείς παράλληλες γραμμές) τού Τρισυπόστατου Θείου, ενούμενα. Εξ ού καί Ένωσις= ώσις πρό τό ΕΝ = ώθηση πρός τή Θεία Νόηση. Αντίθετα τό είναι τά ίδια στοιχεία διαχωριζόμενα, τό Ξένον, τό μή ίδιον. Η έννοια τού Τρισυπόστατου Θείου δέν είναι ούτε πρωτιά, ούτε αποκλειστικότητα τής Χριστιανικής Θρησκείας.
Προϋπήρχε σέ όλες σχεδόν τίς Θρησκείες, σάν Θεϊκή Τριάς που αποτελείται από τό Άρρεν, Ανορίζον στοιχείο τού Δημιουργού κι επικαλύπτοντος, τό θήλυ στοιχείο τού Συντηρητού, τού ορίζοντος καί Μητρο-παραγωγού, καί τό Άρρεν, δυναμικό στοιχείο τού Καταστροφέα καί Αναγεννητού, τού Δομοποιού καί Ζωοποιού καί Φωτοδότη. Στίς Ινδίες είναι ο Μπράχμα, ο Βισνού κι ο Σίβα. Στήν Αίγυπτο ο Όσιρις, η Ίσις ή η Αθώρ κι ο Ώρος. Στήν Ελλάδα ο Ζεύς, η Δή-μητρα ή κάποια άλλη Θεά, σύμβολο θήλειας Μήτρας-Ενέργειας κι ο Απόλλων. Στόν Χριστιανισμό, ο Πατήρ, τό Άγον (Άγιον) καί ορίζον Πνεύμα κι ο Υιός.
Κατά τήν γνώμη μου λοιπόν, τό Ε δηλώνει, τόν Ενωτικό χαρακτήρα τού Τρισυπόστατου Θείου καί γι’ αυτό αφιερώθηκε, μαζί μέ τά »Γνώθι σαυτόν» καί »Μηδέν Άγαν», που είναι επίσης Ενωτικά παραγγέλματα – αφού δέν νοείται Ένωσις χωρίς τήν βαθιά, Νοητική γνώση τού Εγώ, αλλ’ ούτε καί προσέγγισίς της μέ παραθλαστικές λειτουργίες υπερβολής- στόν Θεό τού Φωτός καί τής Αρμονίας. Αυτό τό στοιχείο τής Ένωσης συνηγορεί πρός τήν ονομασία »Γάμος», που έδωσαν στό Ε, οι Πυθαγόρειοι. Αλλ’ όχι μόνον γιατί όντας σάν στοιχείο Λόγου, πολυσήμαντο, ισχύει ταυτόχρονα καί σέ όλες τίς άλλες απόψεις-επίπεδα που αναφέρει στό διάλογό του ο Πλούταρχος, κι ίσως σέ αρκετές ακόμα που καί άλλοι θά νοήσουν.


 Πηγή




Διαβάστε περισσότερα...

Δείτε τις καλύτερες 50 επεμβάσεις από τερματοφύλακες (βίντεο)

Οι τερματοφύλακες κάτω από τα ποδοσφαιρικά δοκάρια είναι οι «κέρβεροι» της κάθε ομάδας και συχνά σηκώνουν στα χέρια τους όλο το βάρος της ομάδας.

Δείτε τα 50 καλύτερα «σωσίματα» που έχει μας έχουν χαρίσει ποτέ:












 Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Βίντεο-σοκ: Η Αγία Σοφία και πάλι τζαμί! - Δείτε την ισλαμική τελετή - Ημέρα πένθους για την Ορθοδοξία

ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΗΡΕ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΟΡΤΑΣΤΕΙ ΤΟ ΡΑΜΑΖΑΝΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ "ΑΠΡΟΣΚΟΠΤΑ"
του Γιάννη Πετρίδη

Eικόνες από το μέλλον; Ελπίζουμε, πώς όχι, αλλά ολόκληρος ο Ελληνισμός θα ανατριχιάσει από το ακόλουθο βίντεο, όπου ο ιμάμης αναγιγνώσκει το κοράνι μέσα στο ναό της Αγίας του Θείου Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη.

Η απόφαση του ισλαμιστή προέδρου Ρ.Τ.Ερντογάν νε μετατέτρεψει την Αγία Σοφία σε τζαμί, έγινε πράξη και η Αθήνα πρακτικά δεν έχει αντιδράσει καθόλου...


Την ίδια στιγμή μέτρα διευκόλυνσης των μουσουλμάνων προσφύγων προκειμένου να μετάσχουν στο Ραμαζάνι, την μεγάλη θρησκευτική τους γιορτή, ανακοίνωσε το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής και ο αρμόδιος υπουργός Γ.Μουζάλας

Σύμφωνα με ενημέρωση του υπουργείου, έχουν γίνει οι απαραίτητες ενέργειες ώστε όσοι επιθυμούν εκ οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες και μετανάστες που έχουν κατακλύσει την Ελλάδα με Κέντρα φιλοξενίας, να συμμετάσχουν στην θρησκευτική εορτή των Μουσουλμάνων (Ραμαζάνι), από 05/06/16 ως 05/07/16.

Ασχετο; Οχι και τόσο. Η Ορθοδοξία σήμερα θρηνεί. Ο προαιώνιος εχθρός προχώρησε την ύστατη πρόκληση και μέσα στην χώρα κάποιοι ανοίγουν νέες Κερκόπορτες.

Το υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα, "ξύπνησε" και εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία καταδικάζει την ανάγνωση του Κορανίου μέσα στην Αγία Σοφία, την περίοδο του ραμαζανιού:

"Καταδικάζουμε ως οπισθοδρομική την ανακοίνωση των τουρκικών Αρχών για τον προγραμματισμό της ανάγνωσης του Κορανίου στην Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, επ’ ευκαιρία του Ραμαζανιού.

Εμμονές, που αγγίζουν τα όρια της θρησκοληψίας, για μουσουλμανικές τελετές σε ένα μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, είναι  ακατανόητες και φανερώνουν έλλειψη σεβασμού και επαφής με την πραγματικότητα. Επιπλέον, τέτοιες ενέργειες δεν είναι συμβατές με σύγχρονες, δημοκρατικές και κοσμικές κοινωνίες".

Η τουρκική κρατική τηλεόραση TRT μετάδωσε απευθείας την τελετή όνειδος από την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη. Κατά την πρώτη μέρα της εκπομπής, η οποία θα μεταδίδεται κάθε νύχτα κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού από την Αγία Σοφία, καλεσμένος ήταν ο επικεφαλής της κρατικής Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων Μεχμέτ Γκιορμέζ.

Η Αγία Σοφία λοιπόν μετατράπηκε και επίσημα σε τζαμί. Δείτε το βίντεο όνειδος από την πρώτη ισλαμική τελετή στο σύμβολο της Ορθοδοξίας, Θα ξυπνήσει κανείς ή πάμε κατ'ευθείαν σε ένα νέο "1453";









Πηγή 








Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

Βλαντιμίρ Πούτιν: Η μυστική ζωή του.

Tον έχουν χαρακτηρίσει «παντοτινό ηγέτη της Ρωσίας» και «ισχυρότερο άνδρα του κόσμου», (περιοδικό Forbes). Τα πρώτα χρόνια της καριέρας του στην πολιτική (στη δημαρχία του Λένινγκραντ) είχε το παρατσούκλι ο «γκρι καρδινάλιος» κι αργότερα ο «αόρατος άνθρωπος» (που κινούσε τα νήματα στο πλευρό του δημάρχου).

Σύμφωνα με το βιβλίο της Μάσα Γκέσεν που απομυθοποιεί το προφίλ του «παντοτινού ηγέτη» είναι ο «άνθρωπος δίχως πρόσωπο», ένας μυστηριώδης όσο κι αδίστακτος τύπος που συνήθισε από τα χρόνια της KGB να ζει μια ζωή κατασκόπου. Πότε κινηματογραφική, περιπετειώδη, ιδανική για να εντυπωσιάσει τα δυτικά media και πότε κρυμμένη στις πιο σκοτεινές σκιές.

Γεγονός είναι πως ένα κομμάτι της ζωής και της προσωπικότητας του πανίσχυρου Ρώσου ηγέτη βρίσκεται πάντα κρυμμένο στη σκιά μύθων, πότε διασκεδαστικών (όπως αυτοί που αφορούν τον έρωτα και τη σχέση του με 30 χρόνια νεότερη του πρώην Ολυμπιονίκη της ρυθμικής γυμναστικής) και πότε ανατριχιαστικών (σχετικά με το τι συμβαίνει σε όποιον επιχειρεί να του πάει κόντρα).

Υστερα από σχεδόν μια 15ετία στο προσκήνιο της εξουσίας, ο Βλαντιμίρ Πούτιν παραμένει ο άνθρωπος με τα πολλά μυστήρια και τα πολλά -ενίοτε ΤζειμςΜποντικά- πρόσωπα.

Ας δούμε κάποιες από τις περιπέτειές του...

















Ο άντρας με το χρυσό πιστόλι

Μια από τις εικόνες της ζωής και της προσωπικότητας που έχει παρουσιάσει στη Δύση είναι αυτή ενός συνδυασμού Τζέιμς Μποντ και Ιντιάνα Τζόουνς, ενός άνδρα της περιπέτειας, που δεν διστάζει να πετάξει, να καταδυθεί, να κυνηγήσει ή να εμφανιστεί γυμνόστηθος -γνωρίζοντας καλά ότι οι φωτογραφίες του θα κάνουν τον γύρο του πλανήτη.


















Οι πολεμικές τέχνες, το τζούντο - το οποίο γνώρισε γύρω στα 14 και έκτοτε δεν εγκατέλειψε ποτέ- είναι ένα μόνιμο στοιχείο του προφίλ ενός ανθρώπου τολμηρού, που ξέρει πώς να πυροβολεί -είτε σε σκοπευτήριο, είτε στο κυνήγι-, να χειρίζεται ελικόπτερο ή αεροπλάνο, να έρχεται σε επαφή με τίγρεις ή πολικές αρκούδες και που δεν χάνει καμία ευκαιρία να εξερευνά τη φύση και να κολυμπά (σε στιλ πεταλούδα) στα παγωμένα νερά λίμνης της Σιβηρίας.



















Τον έχουμε δει να πετάει με ανεμόπτερο -για να συμβάλλει στην καθοδήγηση των αποδημητικών σιβηρικών γερανών- αλλά και να χειρίζεται υποβρύχιο -στο πλαίσιο έρευνας για ιστορικά ναυάγια- ή να καταδύεται (2011) με ομάδα αρχαιολόγων και να βγαίνει στον αφρό, φυσικά με αμφορείς στο χέρι.




































Κυνηγάει, πετάει, καταδύεται, ασκεί πολεμικές τέχνες σε ένα συνδυασμό Τζέιμς Μποντ και Ιντιάνα Τζόουνς
Ακόμα, έχει εμφανιστεί σε στιλ ελεύθερου καβαλάρη πότε πάνω στ' άλογο και πότε με τη μηχανή του, με την οποία έχει λάβει μέρος σε φεστιβάλ μαζί με άλλους Ρώσους μοτοσικλετιστές. Η ταχύτητα τον συγκινεί ιδιαίτερα, γι' αυτό και έχει οδηγήσει μονοθέσιο της Renault, με ταχύτητα που ξεπερνούσε τα 240 χλμ. την ώρα.


















Εννοείται πως τόση κινηματογραφική λάμψη δεν θα μπορούσε να μη συγκινήσει κοινό, αστέρες του σινεμά (η Ορνέλα Μούτι εγκατέλειψε κάποτε την παράσταση στην οποία μετείχε για να παραστεί σε δείπνο με τον Πούτιν και τον Κέβιν Κόστνερ) και σκηνοθέτες (ο Ολιβερ Στόουν έχει εκφράσει επανειλημμένως τον θαυμασμό του για τον Ρώσο ηγέτη).




























Από τη Ρωσία με αγάπη

Πριν γίνει ο απόλυτος ηγέτης της Ρωσίας,ο Βλαντιμίρ Πούτιν είχε μια παιδική ηλικία από την οποία έλειπε η οποιαδήποτε κινηματογραφική λάμψη. Μεγάλωσε στο Λένινγκραντ, σε ένα διαμέρισμα, το οποίο μοιράζονταν τρεις οικογένειες. Εχει πει πως ακόμα θυμάται τον εαυτό του μικρό να κυνηγά ποντίκια στο κλιμακοστάσιο.


















Ως έφηβος, εργάστηκε στο ραδιοφωνικό σταθμό του σχολείου του, όπου έπαιζε μουσική δυτικών ροκ συγκροτημάτων, φυσικά και Beatles -στους οποίους τότε είχε απαγορευτεί να δώσουν συναυλία στη Σοβιετική Ενωση.




















Ο παππούς του, ο οποίος λεγόταν Σπυρίδων Ιβάνοβιτς Πούτιν, εργαζόταν ως μάγειρας στο εξοχικό του Λένιν. Μετά τον θάνατο του Λένιν συνέχισε να δουλεύει για τη γυναίκα του, ενώ σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μαγείρευε και για το γεύμα ή το δείπνο του Στάλιν.
Ο Πούτιν ήταν το τρίτο παιδί στην οικογένεια, αν και ο ίδιος δεν γνώρισε ποτέ τα δύο αδέλφια του (το πρώτο πέθανε μερικούς μήνες μετά τη γέννησή του, ενώ το δεύτερο έφυγε πάλι σε μικρή ηλικία από διφθερίτιδα στην πολιορκία του Λένινγκραντ). Στην αυτοβιογραφία του αναφέρεται εκτενώς στα παιδικά του χρόνια, στον πατέρα του, Βλαντιμίρ Σπιρντόνοβιτς και στη μητέρα Μαρία Ιβάνοβνα. Από την οικογένεια έλειπαν τα χρήματα, δεν έλειπε όμως η αγάπη.















Αγαπημένος του καλλιτέχνης από τους Μπιτλς ήταν ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ κι αγαπημένο του τραγούδι το «Yesterday». Χρόνια μετά, είχε την ευκαιρία να ακούσει τον ΜακΚάρτνεϊ σε ένα ιδιωτικό τσάι στο Κρεμλίνο να ερμηνεύει γι' αυτόν το «Let it be».
Ηταν Μάιος του 2003, όταν μέλος των Μπιτλς έδωσε για πρώτη φορά συναυλία στην Κόκκινη Πλατεία.
Ανάμεσα στο κοινό που βίωσε συγκινημένο την εμπειρία ήταν και ο Πούτιν ο οποίος δεν δίστασε να παραδεχτεί πως οι Μπιτλς ήταν «μια ανάσα φρεσκού αέρα» τις εποχές που η Ρωσία ήταν ακόμα Σοβιετική Ενωση και «η μουσική τους θεωρούνταν προπαγάνδα μιας εξωγήινης ιδεολογίας».
































Στην υπηρεσία της Αυτού Μεγαλειότητος

Πάμε πίσω στον νεαρό ακόμα Πούτιν, ο οποίος έχει μόλις τελειώσει το σχολείο και επιθυμεί να ενταχθεί στους κόλπους της KGB. Το επιχείρησε τελειώνοντας το σχολείο, όμως τον συμβούλεψαν να σπουδάσει και να επιστρέψει όπως και έκανε. Tέλειωσε τη Νομική σχολή στο Λένινγκραντ και με την αποφοίτησή του η KGB τον υποδέχτηκε.
Ως μέλος της υπηρεσίας, στάλθηκε στη Δρέσδη (γύρω στα μέσα της δεκαετίας του '80), όπου ζούσε με το όνομα Αντάμοφ. Εμαθε να μιλάει τέλεια τα γερμανικά και να απολαμβάνει χαρακτηριστικά των Γερμανών όπως η περιβόητη «γερμανική πειθαρχία».
Το πώς ακριβώς έζησε στη Γερμανία και ποια ήταν η φύση των καθηκόντων του παραμένει άγνωστη. Η πιο δημοφιλής εκδοχή λέει πως αναζητούσε και προσλάμβανε ανθρώπους που θα μπορούσαν να κατασκοπεύσουν τη Δύση. Ο ίδιος δεν κρύβει τη συμμετοχή του στην KGB, αλλά δεν λέει λεπτομέρειες για το συγκεκριμένο κεφάλαιο της ζωής του. Τότε «...ήταν ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος από τον σημερινό» διευκρινίζει. «Εγώ έκανα απλώς το καθήκον μου. Υπηρέτησα την πατρίδα μου, κάνοντας μια έντιμη, αξιοπρεπή δουλειά».


Όταν το 1989 έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, ο Πούτιν πήρε την οικογένεια (που είχε ήδη δημιουργήσει) και επέστρεψε στο Λένινγκραντ. Σε μια κίνηση οξυδέρκειας, αποσύρθηκε από την KGB και ξεκίνησε να εργάζεται υπό τη διοίκηση του πρώτου δημοκράτη δημάρχου της πόλης, του Ανατόλι Σόμπτσακ, ο οποίος ήταν ο πρώην καθηγητής του στο Πανεπιστήμιο.
Κι από εκεί, από τις σκιές του έμπιστου του δημάρχου που ελέγχει τα πάντα από το παρασκήνιο, ξεκίνησε μια τρελή κούρσα που τον βρήκε να μετακομίζει στη Μόσχα, να αναλαμβάνει επικεφαλής της υπηρεσίας που διαδέχτηκε την KGB και λίγο αργότερα (Αύγουστος 1999) να υποδεικνύεται από τον Μπόρις Γιέλτσιν για πρωθυπουργός της χώρας! Η περίοδος της σκιάς έφτανε στο τέλος της.
Τον Ιανουάριο του 2000, ο Γιέλτσιν εντελώς αιφνιδίως ανακοινώνει την απόσυρσή του, χρίζοντας διάδοχο τον Πούτιν. Στις εκλογές του 2000 θέτει υποψηφιότητα και εκλέγεται για πρώτη φορά στην Προεδρία. Δεκαπέντε χρόνια μετά, η ιστορία έχει ήδη αποφανθεί: η έκπληξη του Γιέλτσιν δεν ήταν πυροτέχνημα. Ο πρόεδρος Πούτιν ήρθε για να μείνει.

















Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν

Στον πρώτο του λόγο ως πρόεδρος, υποσχέθηκε ελευθερία έκφρασης, ελευθερία συνείδησης, ελευθερία του Τύπου, δικαίωμα της ιδιοκτησίας. «Αυτές είναι οι βασικές αρχές της πολιτισμένης μας κοινωνίας που θα είναι ασφαλείς κάτω από την προστασία του κράτους» είχε υποσχεθεί.
Σύμφωνα με το βιβλίο της Μάσα Γκέσεν, «Ανθρωπος δίχως πρόσωπο», μέσα σε ελάχιστα χρόνια κατάφερε να ξηλώσει μέσα ενημέρωσης και να φιμώσει πολιτικούς αντίπαλους ή επικριτές.
Δυτικά μέσα, αλλά και εντός Ρωσίας, του είχαν ασκήσει έντονη κριτική για αδυναμία προστασίας της ελευθερίας του Τύπου, μετά τη δολοφονία της δημοσιογράφου Αννα Πολιτκόφσκαγια ύστερα από δημοσιεύσεις της για διαφθορά του ρωσικού στρατού στις επιχειρήσεις με την Τσετσενία.
Μια άλλη παλιότερη πολυσυζητημένη περίπτωση αφορά τον θάνατο του Αλεξάντερ Λιτβινένκο, πρώην κατασκόπου της FSB, ο οποίος επέκρινε την πολιτική του Πούτιν και δηλητηριάστηκε με πολώνιο 210, ισχυρό ραδιενεργό ισότοπο.
Εντονη κριτική επίσης του ασκήθηκε για τους ομοφοβικούς νόμους που εφάρμοσε, αλλά και για το ότι έβαλε ακριβώς στην ίδια θέση τους ομοφυλόφιλους και τους οπαδούς του Σατανά, σε κήρυγμα του για την επιστροφή στις αξίες της θρησκείας.
Στη συντριπτική του πλειοψηφία, πάντως, ο ρωσικός λαός συνέχισε να τον στηρίζει, ενώ η εντύπωση που προκάλεσε -και προκαλεί- στη Δύση παρέμεινε έντονη.
Το 2007 το Time τον ανακήρυξε πρόσωπο της χρονιάς σε ένα πολυσυζητημένο εξώφυλλο, στο οποίο τα γράμματα του τίτλου του περιοδικού δείχνουν σαν διαβολικά «κέρατα» πάνω από το κεφάλι του.







































Ο κατάσκοπος που αγάπησε

Αλλά επειδή όπως θα έλεγε κι ο ίδιος, η ζωή είναι βαρετή, χωρίς λίγο κουτσομπολιό, η πορεία του στην ηγεσία της Ρωσίας παρουσιάζει και πολλές ενδιαφέρουσες παραμέτρους σχετικά με την προσωπική ζωή του προέδρου. Μια προσωπική ζωή καλά φυλαγμένη μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.






















εργαζόταν ως αεροσυνδός σε τοπικές πτήσεις- μετακόμισε στο Λένινγκραντ για να ζήσει μαζί του. Παντρεύτηκαν το 1983 και δύο χρόνια ήρθε στη ζωή η μεγάλη τους κόρη Μαρία. Ακολούθησε η μετακόμιση στη Δρέσδη, όπου γεννήθηκε η δεύτερη κόρη, Εκατερίνα.














Το πρώτο κεφάλαιό της αφορά το γάμο του με τη Λουντμίλα Αλεξάντροβνα Πούτινα, με την οποία γνωρίστηκε την εποχή που εντάχθηκε στην KGB. Η ίδια είχε κάποτε εξομολογηθεί ότι ο ντροπαλός νέος με το φτωχικό ντύσιμο της τράβηξε το ενδιαφέρον καθώς έβρισκε πάντα εισιτήρια για τις καλύτερες παραστάσεις. Η γνωριμία εξελίχθηκε σε έρωτα, η εντυπωσιακή ξανθή Λουντμίλα -που τότε
Από τη στιγμή που ανέλαβε καθήκοντα ηγέτη της Ρωσίας, φάνηκε καθαρά ότι στις προτεραιότητες του νέου προέδρου δεν ήταν και το χτίσιμο ενός προφίλ καλού συζύγου. Για τη ζωή της Λουντμίλα διπλα στον Πούτιν έχουν ακουστεί διάφορες ιστορίες (μέχρι και ότι την κρατούσε... κλειδωμένη!). Το καλοκαίρι του 2013, ύστερα από 30 χρόνια γάμου και ελάχιστες κοινές εμφανίσεις, επιβεβαίωσε τις φήμες του χωρισμού τους, κρατώντας την από το χέρι. Στο -ελαφρώς «στημένο»- ερώτημα δημοσιογράφου «γιατί σας βλέπουμε τόσο σπάνια μαζί;» απάντησε λακωνικά «γιατί ζούμε πια χωριστές ζωές».
«Ο γάμος μας τελείωσε γιατί σπάνια βλεπόμαστε» δήλωνε τότε η Λουντμίλα, η οποία πάντα αντιπαθούσε τη δημοσιότητα. «Ηταν ένα πολιτισμένο διαζύγιο» συμπλήρωνε.


















Για τα μάτια της μόνο

Μήνες πριν από εκείνη την ανακοίνωση, είχαν αναπτυχθεί φήμες που μιλούσαν για μια ερωτική περιπέτεια του Πούτιν με πολύ νεότερή του, πρώην πρωταθλήτρια ρυθμικής γυμναστικής, την Αλίνα Καμπάεβα. Η εφημερίδα που είχε δημοσιοποιήσει το θέμα στη Ρωσία, έκλεισε.
Ο Πούτιν ρωτήθηκε αν υπάρχει άλλη γυναίκα στη ζωή του, η απάντηση παρέμεινε αρνητική μέχρι τον περασμένο Δεκέμβριο.
Τότε έκανε χωρίς καν να ερωτηθεί μια δήλωση που άφησε σύξυλους τους δημοσιογράφους κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, καθιερωμένης πριν το τέλος του χρόνου. «Ενας Ευρωπαίος φίλος, ένας μεγάλος ηγέτης, με ρώτησε τον περασμένο χρόνο αν είμαι ερωτευμένος» είπε και συνέχισε. «Του απάντησα: Δηλαδή;. Μου λέει: Αγαπάς κάποια;. Του απαντώ: Ναι. Κι εκείνη σ' αγαπάει; Ναι. Ε, τότε, μια χαρά, λου λέει. Οπότε μην ανησυχείτε, όλα πάνε καλά».















Σύμφωνα με τον παγκόσμιο Τύπο, η γυναίκα που του έκλεψε την καρδιά είναι η πανέμορφη Αλίνα Καμπάεβα. Η ίδια σε τηλεοπτική συνέντευξή της το 2013 είχε κληθεί να απαντήσει αν είναι ερωτευμένη κι η απάντηση ήταν ενθουσιωδώς θετική. «Εχω βρει τον κατάλληλο άντρα» είπε χωρίς να αποκαλύψει την ταυτότητά του, αλλά συνεχίζοντας με ενθουσιασμό: «Μερικές φορές είσαι τόσο ερωτευμένος και τόσο χαρούμενος που και εσύ ο ίδιος φοβάσαι για την τόση μεγάλη ευτυχία που
 έχεις».
Η προσωπική ζωή του προέδρου παραμένει θέμα ταμπού για τα ρωσικά μέσα. Το ίδιο και οτιδήποτε έχει σχέση με τις κόρες του με τη Λουντμίλα, οι ζωές των οποίων παραμένουν κρυφές -ούτε και τις έχουμε δει ποτέ σε δημόσιες εμφανίσεις του, πέρα από την εποχή που ήταν μωρά. Τα διεθνή κουτσομπολιά τον θέλουν να έχει κάνει ήδη άλλα δύο παιδιά με την Καμπάεβα (ένα γιο τριών ετών και μια μικρότερη κόρη, με την οποία τα σενάρια τους θέλουν να ζουν σε ένα πολυτελές καταφύγιο στο Σότσι).


















Η πιθανότητα γέννησης και πέμπτου παιδιού (τρίτου με την Καμπάεβα) πρόβαλλε σε πολλά κυρίως γερμανικά μέσα ως η εξήγηση στην πρόσφατη απουσία του -είχε, λέει, πάει στην Ελβετία, όπου γέννησε η αγαπημένη του. Το σενάριο διαψεύστηκε από εκπρόσωπό του. ΟΚ το πιστεύουμε, εκτός κι αν δεν επιτρέψουμε στην αλήθεια να χαλάσει μια τόσο ωραία ιστορία. Οπως στο σύνολό της δείχνει η ιστορία του προέδρου Πούτιν, μια συναρπαστική, κινηματογραφική, λαμπερή ιστορία, αρκεί να μην αφήνουμε κάποιες σκοτεινές αλήθειες να τη διαταράσσουν...

 Πηγή





Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 3 Μαΐου 2016

Το σχέδιο του Β.Πούτιν για δημιουργία "Ορθόδοξης Αυτοκρατορίας" και ο ρόλος της Ελλάδας

ΤΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΜΕ ΤΙΤΛΟ "ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΠΟΥΤΙΝ"
Λίγες ημέρες πριν την άφιξη του Ρώσου Προέδρου στην Ελλάδα και την επίσκεψη του στο Άγιο Όρος κυκλοφορεί το βιβλίο με τίτλο “Στο μυαλό του Βλαντιμίρ Πούτιν” και αναλύει το όραμα του για τη δημιουργία μιας Ορθόδοξης Αυτοκρατορία με σημαντικό σύμμαχο την Ελλάδα και συγκεκριμένα την Ελλαδική Εκκλησία και φυσικά το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης.

Το βιβλίο αυτό έρχεται σε συνέχεια του αποκαλυπτικού ρεπορτάζ του “pronews.gr” μόλις χθες, σύμφωνα με το οποίο ο Ρώσος Πρόεδρος Β. Πούτιν φέρεται να έχει δηλώσει σε στενό του κύκλο πώς “η Τουρκία πρέπει να πάψει να υποστηρίζει την Αλ Νούσρα στη Συρία, αλλιώς θα ολοκληρώσω το έργο του τελευταίου τσάρου Νικόλαου του Β΄ που έμεινε στη μέση όταν κατά τη διάρκεια του Α' ΠΠ, ήθελε να επαναφέρει την Κωνσταντινούπολη στη χριστιανοσύνη και να απελευθερώσει την ρωσική ναυτιλία ελέγχοντας τα Δαρδανέλια και τα Στενά του Βοσπόρου, αλλά η μοίρα τον εμπόδισε”.
"
Ξεκινώντας την καριέρα του στην Αγία Πετρούπολη όπου γεννήθηκε, ο Βλαντιμίρ Πούτιν κατέκτησε τη Μόσχα και από σύμβουλος Διεθνών Σχέσεων και πρώην ηγετικό στέλεχος της KGB κατέληξε στο τιμόνι της ρωσικής παντοκρατορίας, το οποίο κρατάει σταθερά εδώ και 17 χρόνια. Στην εμπέδωση του μεγαλεπήβολου πλάνου του για την αναβίωση του ρωσικού κλέους, σημαντικό ρόλο φαίνεται να παίζει η Ορθοδοξία, καθώς όπως και ο ίδιος είχε αναφέρει σε λόγο του: «Με την έλευση του χριστιανισμού, της Ορθοδοξίας, άρχισε να δημιουργείται το ρωσικό έθνος και το ενωμένο ρωσικό κράτος».

Δεν είναι τυχαίο ότι στη συνάντηση που είχε με τον Αλέξη Τσίπρα πρίν περίπου ένα χρόνο, ο Ρώσος ηγέτης όχι μόνο του ζήτησε να τον βοηθήσει στην οργάνωση των εκδηλώσεων για τον εορτασμό της σημαντικής επετείου της χιλιετίας της ρωσικής παρουσίας στο Αγιον Ορος, αλλά και να συμβάλει ενεργά στη διάδοση του ρόλου της Ορθοδοξίας.

Μάλιστα, ανάμεσα στα συμβολικά δώρα που χάρισε στον Ελληνα πρωθυπουργό ο Ρώσος πρόεδρος, ήταν και η εικόνα του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Σπυρίδωνος, την οποία είχε κλέψει αξιωματικός των Ες-Ες από μοναστήρι της Σπάρτης. Επιπλέον, ο Πούτιν στις συνεντεύξεις του δεν παραλείπει ποτέ να αναφέρει το γεγονός ότι η μητέρα του τον βάφτισε κρυφά χριστιανό ορθόδοξο όταν κάτι τέτοιο ήταν ακόμα απαγορευμένο, ενώ φρόντισε να αποθέσει τον βαφτιστικό του σταυρό πάνω στον Πανάγιο Τάφο κατά την επίσκεψή του στα Ιεροσόλυμα. Τι είναι αυτό, όμως, που έχει καταστήσει την Ορθοδοξία αναπόσπαστο μέρος του καθολικού οράματος του Βλαντιμίρ Πούτιν;

Στο άκρως ενδιαφέρον βιβλίο του Μισέλ Ελτσανινόφ «Στο μυαλό του Βλαντιμίρ Πούτιν» (μτφ. Τζία Καραγεώργου) εξετάζονται αναλυτικά όλοι οι θεωρητικοί παράγοντες που ενίσχυσαν το σχέδιο του Ρώσου ηγέτη και αποτέλεσαν τους κεντρικούς του πυλώνες. Οπως επισημαίνεται στο οπισθόφυλλο του διεθνούς μπεστ σέλερ που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Διάμετρος, αυτό που διερευνάται, μεταξύ άλλων, είναι «πώς συγκροτείται το όραμα του Πούτιν για τη “ρωσική οδό” και ποια επίδραση ασκούν στον Ρώσο πρόεδρο η Ορθοδοξία, το Βυζάντιο, το σοβιετικό καθεστώς, ο Μαρξ, ο Ντοστογιέφσκι, η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ή ο πανσλαβισμός».

Ο συγγραφέας, που θεωρείται από τους πλέον γνωστούς διανοούμενους στη Γαλλία, παρότι ρωσικής καταγωγής, γνωρίζει καλά την αντιφατική σχέση του προέδρου της Ρωσίας με τη Δύση, ενώ ως φιλόσοφος και μέλος της ομάδας των αρχισυντακτών του περιοδικού «Philosophie» ξέρει καλά με ποιον τρόπο ο Πούτιν χρησιμοποιεί τη θεωρία, τη φιλοσοφία και τη θρησκεία για την εδραίωση της δύναμής του.

Η ηγετική θέση του Ρώσου προέδρου εξηγείται άλλωστε από τον επαναπροσδιορισμό του πανσλαβισμού και τη χρήση της Ορθοδοξίας ως κατεξοχήν βάσης του σχεδίου του. Γι’ αυτό και μια πλειάδα ανθρώπων, φιλοσόφων, συνεργατών, συγγραφέων και σκηνοθετών συνιστά τη βασική ομάδα επιρροής του. Χαρακτηριστική είναι η υποστήριξη του Ρώσου προέδρου από τον διάσημο σκηνοθέτη Νικίτα Μιχάλκοφ, ο οποίος, όπως τονίζει ο Ελτσανινόφ στο βιβλίο του, «εδώ και δύο δεκαετίες ισχυρίζεται ότι ενσαρκώνει την ανανέωση της Λευκής Ρωσίας μετά την πτώση του κομμουνισμού και πρέπει να έχει κάνει τον πρόεδρο -είναι από τους πλησίον του- κοινωνό των αναγνωσμάτων του.

Αυτός είναι που έβαλε στα χέρια του ανδρός το έργο του φιλοσόφου Ιβάν Ιλίν». Αλλος ένας είναι ο Βλαντιμίρ Γιακούνιν, «αυτός που συμμετέχει ενεργά και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τα υπόλοιπα μέλη της εν λόγω ομάδας στη μελέτη της ρωσικής διανόησης και στην ανάπτυξη μιας συντηρητικής θεώρησης του κόσμου. Είναι διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και οργανώνει συναντήσεις διανοουμένων, που στοιχίζουν περιουσίες, γύρω από το θέμα του “Διαλόγου των πολιτισμών”».

Εξάλλου, δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι μιας νέας πνευματικής, θρησκευτικής ομήγυρης που δείχνουν να επηρεάζουν τον Πούτιν, όπως μεταξύ άλλων και ο πατέρας Τύχων Σεβκούνοφ. «Αυτός ο πρώην φοιτητής της Σχολής Κινηματογράφου της Μόσχας είναι τώρα ηγούμενος της Ιεράς Μονής της Υπαπαντής στο Σρέτενσκι στο κέντρο της Μόσχας, είναι ισχυρός, εμπνέει δέος και λέγεται πως ασκεί μεγάλη επιρροή στον πρόεδρο», γράφει χαρακτηριστικά ο Ελτσανινόφ.

Ο συγγραφέας παραπέμπει, μάλιστα, στο θρυλικό κείμενο των «Financial Times», το οποίο έκανε διεθνώς γνωστή την ισχυρή αλληλεπίδραση Πούτιν - πατέρα Τύχωνα, ο οποίος, όπως τονίζει η εφημερίδα, «μοιάζει εκπληκτικά με τον Ράσελ Κρόου», αλλά διατηρεί τρομερές διεθνείς διασυνδέσεις, με το μοναστήρι του να μοιάζει το κέντρο του ρωσικού σύμπαντος.

Στο άρθρο της εφημερίδας αναδεικνύεται η στενή σύνδεση της μονής με το Αγιον Ορος, που είναι, όπως αναφέρουν οι «F.T.», το πρότυπο. Σύμφωνα με το άρθρο, ο διάσημος πλέον Ρώσος αρχιμανδρίτης όχι μόνο γνωρίζει τον Πούτιν από την πρώτη μέρα της εκλογής του, αλλά είναι αυτός που τον συνοδεύει στα ταξίδια του στο εξωτερικό ασκώντας υψηλής τάξης διπλωματία.

Σε συνέντευξή του σε ελληνική εφημερίδα, αναφέρουν οι «F.T.», ο περιώνυμος αρχιμανδρίτης δήλωσε: «Ο πρόεδρος Πούτιν δεν είναι μόνο τυπικά χριστιανός ορθόδοξος, αλλά εξομολογείται, παρίσταται στις παρακλήσεις και δηλώνει υποταγή στον Θεό». Μάλιστα η αυτοβιογραφία του Τύχωνος όχι μόνο έγινε το απόλυτο ευπώλητο βιβλίο την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του στη Ρωσία, αλλά κατάφερε να εκτοπίσει ακόμα και τις πολυσυζητημένες «Πενήντα αποχρώσεις του Γκρι» - με τον ίδιο να θεωρείται πλέον κράτος εν κράτει.

Ωστόσο, το πολυεπίπεδο βιβλίο του Ελτσανινόφ δεν μένει μόνο στην περίπτωση του Τύχωνα, αλλά προσπαθεί να ρίξει φως σε όλες τις παραμέτρους της επιρροής της ορθόδοξης παράδοσης που έχει τις απαρχές της στο κίνημα των Λευκών και φτάνει έως τους μυστικιστές του 19ου αιώνα, ενώ περιλαμβάνει ακόμα και σύγχρονους ιερείς και μύστες. «Οι νοσταλγοί της εποχής του Λευκού Κινήματος είναι στα ουράνια εκείνη την Παρασκευή του Σεπτεμβρίου του 2005», γράφει χαρακτηριστικά ο Ελτσανινόφ για ένα περιστατικό που δείχνει την απόλυτη δύναμη της Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Ρωσία - και όχι μόνο. «Κάτω από τον θόλο του ορθόδοξου καθεδρικού ναού του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι, στο Παρίσι, αντηχεί η συγκινητική προσευχή για τους νεκρούς, το αιωνία τους η μνήμη, από μια χορωδία που κατέφθασε για την περίσταση από τη Ρωσία (...)

Ανάμεσα στους Μοσχοβίτες ένας νέος ιερωμένος, ο Αρχιμανδρίτης Τύχων Σεβκούνοφ, ηγούμενος της ξακουστής μονής που βρίσκεται στο κέντρο της Μόσχας, δυο βήματα από την έδρα της FSB, λέγεται ότι είναι ο πνευματικός του Πούτιν. Ολοι συμφωνούν πως ο ιερωμένος αυτός έχει μπροστά του λαμπρό μέλλον. Στην πρώτη σειρά βλέπει κανείς σημαντικές προσωπικότητες, όπως τον Ρώσο υπουργό Πολιτισμού και τον πρέσβη της Ρωσίας στη Γαλλία.

Ομως ο εκλεκτός των εκλεκτών είναι ο κινηματογραφιστής Νικίτα Μιχάλκοφ, ο πρωτομάστορας της τελετής. Αυτό που γίνεται τη συγκεκριμένη στιγμή στην εκκλησία είναι μια λειτουργία εις μνήμην των αποθανόντων που μόλις έχει γίνει η εκταφή των λειψάνων τους». «Χρειάζεται μια καινούργια ιδέα που θα πηγάζει από τη θρησκεία, ενώ η πνευματική πεμπτουσία της θα πηγάζει από το έθνος, γιατί μόνον αυτή μπορεί να βοηθήσει τη Ρωσία του αύριο να αναγεννηθεί και να εδραιωθεί», γράφει ο Ελτσανινόφ. Γι’ αυτό και «Ο Πούτιν αποφασίζει να κάνει τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία σύμμαχό του για να εξυγιάνει το ήθος του λαού».

Ως εκ τούτου, το όραμα της Ορθοδοξίας τον βοηθάει να νικήσει τις «πολύχρωμες» επαναστάσεις, όπως την Επανάσταση των Ρόδων στη Γεωργία ή την Πορτοκαλί στην Ουκρανία, καθώς ο Πούτιν βλέπει παντού γύρω του εχθρικές δυνάμεις. Επιρροή τότε ασκούν γύρω του διάφοροι γνωστοί μύστες του 19ου αιώνα, όπως ο Λεόντιεφ, που έδειχνε εκτός από «αισθητιστής, λάτρης του ηρωικού αρχαϊκού κάλλους, να διαθέτει και μια μυστικιστική πλευρά.

Μετά από μακρά παραμονή στο Αγιον Ορος, αυτός ο “Δον Ζουάν” σκέφτεται να γίνει καλόγηρος και αφού στα γεράματά του χειροτονήθηκε, εν πλήρη μυστικότητα, στο μοναστήρι της Οπτινα (στο οποίο ο Ντοστογιέφσκι τοποθετεί την ιστορία των Αδελφών Καραμαζόφ), πεθαίνει το 1891 στο εξίσου διάσημο μοναστήρι της Αγίας Τριάδας του Αγίου Σεργίου Λάβρας, στην πόλη Ποσάντ, στην ευρύτερη περιοχή της Μόσχας».

Με βάση τον Λεόντιεφ ο Πούτιν στήνει το σχέδιο για ένα «κράτος πολιτιστικό που στηρίζεται στον ρωσικό λαό, στη ρωσική γλώσσα, στον ρωσικό πολιτισμό, στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και στα λοιπά παραδοσιακά θρησκεύματα της Ρωσίας», όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο ίδιος ο Πούτιν στον λόγο του που παρατίθεται στο βιβλίο του Ελτσανινόφ.

Στόχος του Πούτιν είναι, επομένως, να εμφυσήσει στον ρωσικό λαό μια πίστη σε υψηλά ιδανικά, όπως αυτό της Ορθοδοξίας, θυμίζοντάς του τις επιτυχίες του «ενάντια στον ξένο κατακτητή και την ανάλογη “Ενωση όλων Σλάβων υπό την αιγίδα της Ρωσίας”», κατά τα πρότυπα του Ντανιλέφσκι.

«Αλλη ιδέα που δανείστηκε από τους σλαβόφιλους είναι εκείνη σύμφωνα με την οποία ο λαός που ενσαρκώνει με τον χαρακτήρα του αυτή τη θρησκευτικότητα απεχθάνεται τη βία, είναι ταπεινός, τρέφει σεβασμό. Πλην της θρησκείας, οι Σλάβοι χαρακτηρίζονται από την ικανότητά τους για πολιτική ανεξαρτησία και για την αγάπη τους για την κοινωνική ελευθερία. Ομως ο σλαβικός πολιτισμός, κατά τον Ντανιλέφσκι, βρίσκεται στις απαρχές του και για να βρει πραγματικά τον εαυτό του θα πρέπει να σταματήσει να μιμείται δουλικά τη Δύση - ως εκ τούτου θα πρέπει να την πολεμήσει», τονίζει ο συγγραφέας.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι σύμβουλοι του Κρεμλίνου να εργαστούν προς αυτή την κατεύθυνση της σύγκρουσης με τη Δύση για και στην ανάλογη εμπέδωση όχι μόνο ενός σλαβικού οράματος, αλλά κυρίως, όπως επισημαίνει ο Ελτσανινόφ, ενός ευρασιατικού ονείρου.

«Οταν επετεύχθη η συμφιλίωση μεταξύ του Πατριαρχείου της Μόσχας και της Εκκλησίας, της επονομαζόμενης “εκτός συνόρων”, η οποία ιδρύθηκε ως διαμαρτυρία για την υποταγή της Εκκλησίας στους μπολσεβίκους οι οποίοι την κηδεμόνευαν, ο Πούτιν το αναγγέλλει: “Η αναγέννηση της εκκλησιαστικής ενότητας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την αποκατάσταση της χαμένης ενότητας ολόκληρου του ρωσικού κόσμου, του οποίου ένα από τα πνευματικά θεμέλια ήταν ανέκαθεν η ορθόδοξη πίστη”.

Το ρωσικό κράτος δημιουργεί ή παρεισδύει στις γλωσσικές, οικονομικές, πολιτιστικές ή θρησκευτικές ενώσεις με σκοπό να καταφέρει να μετατρέψει τους Ρώσους εμιγκρέδες σε απολύτως υπάκουους φορείς επιρροής», γράφει ο Ελτσανινόφ στο βιβλίο του.

Καταλυτικό ρόλο, επομένως, στην ενωτική προοπτική του Πατριαρχείου της Μόσχας με την Ορθοδοξία φαίνεται να έπαιξε η Εκκλησία της Ελλάδος. Και ο Ελτσανινόφ θεωρεί ότι στόχος τους είναι, εφόσον δεν μπορούν να είναι ενωτικοί μέσω του Πατριαρχείου της Ρωσίας λόγω των αντιθέσεων των Εκκλησιών αλλά και των διαφορετικών θρησκειών που ενυπάρχουν στα βάθη της ρωσικής στέπας, να «καλοπιάσουν», κατά κάποιον τρόπο, εμάς τους Ελληνες και να ενωθούν με άρρηκτους φιλικούς δεσμούς με τη χώρα μας: «Είναι λοιπόν δυνατή η δημιουργία μιας ορθόδοξης ή χριστιανικής αυτοκρατορίας;

Μοιάζει δύσκολο επειδή, κατά κύριο λόγο, η Ρωσία είναι χώρα στην οποία συνυπάρχουν πολλές θρησκείες και δόγματα. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, οραματιζόμενος μια αυτοκρατορία θεμελιωμένη στις θρησκευτικές αρχές, θα αποξένωνε όλους τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της χώρας, για να μη μιλήσουμε για βουδιστές και σαμανιστές.

Ο πρόεδρος χρησιμοποιεί τη θρησκεία για να εξασφαλίσει την υποστήριξη της ορθόδοξης πλειοψηφίας της χώρας, για να κολακεύσει, εάν και εφόσον χρειαστεί, τους Ελληνες ή τους Σέρβους».

Παράμετροι που είναι σημαντικό να λάβει κανείς υπόψη, δεδομένης της επικείμενης άφιξης του Πούτιν στη χώρα μας αλλά και της έκθεσης «Αθως. Το Αγιον Ορος», που διοργανώνεται στη Ρωσική Δούμα, στο πλαίσιο του αφιερωματικού «2016: Ετος Ελληνικού Πολιτισμού στη Ρωσία και Ρωσικού Πολιτισμού στην Ελλάδα».

Το ταξίδι του Ρώσου Προέδρου στην Ελλάδα έχει προγραμματιστεί για τις 28 Μαίου. Είναι βέβαιο πώς θα πάει στο Άγιο Όρος και πολύ πιθανό πώς θα έχει συναντήσεις με τιν πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της χώρας, αλλά δεν έχει ακόμη δημοσιοποιηθεί που και πότε.
 Πηγή












Διαβάστε περισσότερα...

Αριστοτέλης: Η ψυχή είναι πολυτιμότερη από την περιουσία και το σώμα

Συνήθως, οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι, όση και να έχουν αρετή, είναι αρκετή, ενώ για τον πλούτο, τα χρήματα, την ισχύ, τη δόξα, και όλα τα σχετικά, πιστεύουν πως, όσα και να έχουν, δε φθάνουν.

Ο Αριστοτέλης, σε όλους αυτούς, διαμηνύει να προσέξουν ότι δεν αποκτούν και δεν μπορούν να διαφυλάξουν τις αρετές με τα εξωτερικά αγαθά, αλλά, αντίθετα, εκείνα με αυτές. Την ευτυχισμένη ζωή, είτε υπάρχει στη χαρά, είτε στην αρετή, είτε και στα δυο, περισσότερο τη βρίσκουμε σ’ εκείνους που έχουν καλλιεργήσει στο έπακρο το ήθος τους και τη διάνοια, ενώ παραμένουν μετριοπαθείς και μετρημένοι όταν πρόκειται για την κτήση εξωτερικών αγαθών' όχι, όμως, σ’ εκείνους που διαθέτουν αγαθά περισσότερα από τα χρήσιμα, ενώ, την ίδια στιγμή, υπολείπονται στο ήθος και τη διάνοια. Γιατί τα εξωτερικά αγαθά εξαντλούνται, και περισσότερο αποτελούν μέσο, όπως καθετί που χρησιμεύει σε κάτι άλλο' η υπερεπάρκειά τους, όμως, αναγκαστικά, είτε βλάπτει είτε, τελικά, δεν ωφελεί καθόλου όσους τα διαθέτουν.

"
Τα αγαθά, τώρα, που αφορούν στην ψυχή, όσο κι αν αφθονούν, τόσο πιο πολύ είναι χρήσιμα' εφόσον, βέβαια, πρέπει να ζητούμε και σ’ αυτά, όχι μόνο το ωραίο αλλά και το χρήσιμο. Αν επιπλέον, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η ψυχή είναι πολυτιμότερη από την περιουσία και το σώμα, θα πρέπει, για το καθένα, να εξασφαλίσουμε την καλύτερη εκδοχή, σύμφωνα με την ιεραρχία που εγκαθιστούμε ανάμεσά τους. Άλλωστε, από τη φύση, επιβάλλεται να επιλέγουμε τα εξωτερικά αγαθά προς όφελος της ψυχής, πράγμα που πρέπει να κάνουν όλοι όσοι σκέφτονται σωστά,' και όχι να υποτάσσουμε την ψυχή στην αναζήτηση των εξωτερικών αγαθών





















Καθένας, τώρα, αξιώνεται την ευδαιμονία στο βαθμό που διαθέτει αρετή και φρόνηση, και φροντίζει να ενεργεί σύμφωνα με αυτές. Τον εσωστρεφή προσανατολισμό, και την εσωτερική διάσταση της ευδαιμονίας, ο Αριστοτέλης την κατοχυρώνει με την αναφορά στο θεό. Εκείνος είναι ευδαίμων και μακάριος όχι εξαιτίας των εξωτερικών αγαθών, αλλά χάρη στον εαυτό του και σε αυτό που είναι από τη φύση. Γι’ αυτό, αναγκαστικά, η ευδαιμονία διακρίνεται από την ευτυχία. Η δεύτερη αφορά στα αγαθά που δεν έχουν να κάνουν με την ψυχή' γι’ αυτά αρμόδια είναι η τύχη. Δίκαιος και σώφρων, όμως, δεν είναι κανένας από τύχη. Το ίδιο, ακριβώς, ισχύει και για την πόλη που θέλει να ζει ευτυχισμένα. Είναι αδύνατο να ευτυχούν εκείνοι που δεν ενεργούν σωστά. Κανένα έργο, ανθρώπου ή πόλης, δεν είναι καλό, που δε συνοδεύεται ή δεν απορρέει από την αρετή και τη φρόνηση. Επομένως, άριστος βίος, τόσο μεμονωμένα, για τον κάθε άνθρωπο, όσο και γενικά, για τις πόλεις, είναι εκείνος που συνέχεται από αρετή σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι πράξεις που έχει να επιδείξει, να είναι πράξεις αρετής - See more at: http://www.pronews.gr/portal/20160503/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1/%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%B7-%CF%88%CF%85%CF%87%CE%AE-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BC%CF%8C%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%8E%CE%BC%CE%B1#sthash.l554gn04.dpuf

 
Καθένας, τώρα, αξιώνεται την ευδαιμονία στο βαθμό που διαθέτει αρετή και φρόνηση, και φροντίζει να ενεργεί σύμφωνα με αυτές. Τον εσωστρεφή προσανατολισμό, και την εσωτερική διάσταση της ευδαιμονίας, ο Αριστοτέλης την κατοχυρώνει με την αναφορά στο θεό. Εκείνος είναι ευδαίμων και μακάριος όχι εξαιτίας των εξωτερικών αγαθών, αλλά χάρη στον εαυτό του και σε αυτό που είναι από τη φύση. Γι’ αυτό, αναγκαστικά, η ευδαιμονία διακρίνεται από την ευτυχία. Η δεύτερη αφορά στα αγαθά που δεν έχουν να κάνουν με την ψυχή' γι’ αυτά αρμόδια είναι η τύχη. Δίκαιος και σώφρων, όμως, δεν είναι κανένας από τύχη. Το ίδιο, ακριβώς, ισχύει και για την πόλη που θέλει να ζει ευτυχισμένα. Είναι αδύνατο να ευτυχούν εκείνοι που δεν ενεργούν σωστά. Κανένα έργο, ανθρώπου ή πόλης, δεν είναι καλό, που δε συνοδεύεται ή δεν απορρέει από την αρετή και τη φρόνηση. Επομένως, άριστος βίος, τόσο μεμονωμένα, για τον κάθε άνθρωπο, όσο και γενικά, για τις πόλεις, είναι εκείνος που συνέχεται από αρετή σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι πράξεις που έχει να επιδείξει, να είναι πράξεις αρετής 





















 
Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η αρετή έχει να κάνει με τη χαρά, την αγάπη και το μίσος που κατευθύνονται σωστά, «ορθώς». Η εισαγωγή στο βίο της αρετής, είναι, πρώτα, έργο της παιδείας, και συγκεκριμένα της μουσικής, που περιλαμβάνει την ποίηση, την όρχηση και το μέλος, και αποστολή της είναι να διδάσκει και να εθίζει στην ορθή κρίση, αλλά και στη χαρά με τα ευγενή ήθη και τις ωραίες πράξεις. Οι ρυθμοί και οι μελωδίες εξομοιώνουν, διαμορφώνουν ομοιώματα ηθών όπως η οργή, η πραότητα, η ανδρεία και η σωφροσύνη, αλλά και τα αντίθετα σε αυτά. Στην πράξη, μάλιστα, η ψυχή υφίσταται μεταβολή, όταν ακούγονται παρόμοιοι ρυθμοί και μελωδίες. Έτσι, καθώς οι άνθρωποι συνηθίζουν να λυπούνται και να χαίρονται με τις εξομοιώσεις, φθάνουν, και σε πραγματικές συνθήκες, σε αληθινές περιστάσεις, να νιώθουν με τον ίδιο τρόπο……..

********

Από το παράρτημα του βιβλίου Αριστοτέλης – "Περί ψυχής" εκδόσεις Ζήτρος, Σχόλια Ι.Σ.Χριστοδούλου

Πίνακες: Νίκος Γυφτάκης


 Πηγή















Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν για την έλευση του Χριστού - Ιδού οι αποδείξεις!

Έχουν διασωθεί αρχαία κείμενα που το αποδεικνύουν
Στην Πολιτεία του Πλάτωνα (B, V , 362) – βιβλίο που όλοι το αποδέχονται – περιέχεται μία προφητεία ισάξια μ’ αυτές των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης:

«Θα απογυμνωθεί απ’ όλα εκτός της δικαιοσύνης, διότι φτιάχτηκε αντίθετος στην ως τότε συμπεριφορά. Χωρίς να αδικήσει κανέναν θα δυσφημισθεί πολύ ως άδικος ώστε να βασανισθεί για την δικαιοσύνη και θα γεμίσει με δάκρυα εξαιτίας της κακοδοξίας αλλά θα μείνει αμετακίνητος μέχρι θανάτου και ενώ θα είναι δίκαιος θα θεωρείτε άδικος για όλη του τη ζωή. Έχοντας τέτοιες διαθέσεις ο δίκαιος θα μαστιγωθεί, θα στρεβλωθεί, θα δεθεί, θα ανάψουν τα μάτια του και στα τελευταία του αφού πάθει κάθε κακό θα καρφωθεί πάνω σε πάσσαλο, και να ξέρεις ότι δεν είναι δίκαιο αλλά αφού έτσι το θέλει ας γίνει».

Στο έργο Προμηθεύς Δεσμώτης του Αισχύλου, ο Προμηθέας όντας φυλακισμένος στον Καύκασο προλέγει ότι ο λυτρωτής του θα γεννηθεί από την παρθένο Ιώ και τον Θεό (στ.772, 834, 848) θα είναι δηλαδή υιός Θεού και υιός Παρθένου. Αυτός ο Θεάνθρωπος θα καταλύσει την εξουσία των παλαιών θεών και θα αφανίσει αυτούς και την δύναμή τους (908,920). Ο Ερμής τότε σταλμένος από τον Δία προαναγγέλλει στον Προμηθέα τα εξής:
«Τοιούδαι μόχθου τέρμα μη τί προσδόκα πριν αν θεός τις διάδοχος των σων πόνων φανή, θελήση τ’ είς αναύγητον μολείν ‘Άιδην, κνέφαια τ’ άμφί Ταρτάρου βάθη» μετάφραση «μην περιμένεις να λυτρωθείς από τους πόνους προτού θεός πάρει τα πάθια τα δικά σου πάνω του και με τη θέλησή του κατέβει στον ‘Άδη τον ανήλιαγο, στους άφεγγους του Ταρτάρου βυθούς» (στ. 1041-1043).

Ο Σωκράτης στην απολογία του αναφέρει τα ακόλουθα:
«Θα μείνετε κοιμισμένοι σε όλη σας τη ζωή εάν δεν σας λυπηθεί ο Θεός να σας στείλει κάποιον άλλον» (Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους 18{31α}).
Στο Άγιον Όρος υπάρχουν χειρόγραφα που διασώζουν προφητείες της Σίβυλλας –της ιέρειας του Απόλλωνα– για την έλευση του Χριστού π.χ σε χειρόγραφο με την ονομασία «Υπόμνημα εις τον Άγιον Απόστολον Φίλιππον» πού φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Δοχειαρείου αναφέρονται τα εξής:
«Ύστερα από πολύ καιρό θα φθάσει κάποιος εις αυτήν την πολυδιηρημένην γη και θα γεννηθεί με σάρκαν αμόλυντον. Με ανεξάντλητα όρια ώς Θεότητα θα λυτρώσει τον άνθρωπον από την φθοράν των ανίατων παθών. Και θα τον φθονήσει άπιστος λαός και θα κρεμασθεί ψηλά ώς κατάδικος εις θάνατον. Όλα αυτά θα τα υποφέρει με πραότητα».

Στο ίδιο χειρόγραφο αναφέρεται μία ανατριχιαστική προφητεία για την θεανθρώπινη φύση του Χριστού, για το εκούσιον πάθος Του, αλλά και για την Ανάστασή Του:
«Ένας ουράνιος με πιέζει ισχυρά, ό οποίος είναι φως τριλαμπές. Αυτός είναι ο παθών Θεός, χωρίς να πάθει τίποτε ή Θεότης Του, διότι είναι συγχρόνως θνητός και αθάνατος. Αυτός είναι συγχρόνως Θεός και άνθρωπος, που υποφέρει από τους θνητούς τά πάντα, δηλαδή τον σταυρό, την ύβριν, την ταφή. Αυτός κάποτε από τα μάτια του έχυσε δάκρυα θερμά. Αυτός πέντε χιλιάδες χόρτασε με πέντε άρτους, κάτι που ήθελε δύναμη θεϊκή. Ο Χριστός είναι ο δικός μου Θεός, ο οποίος εσταυρώθη εις το ξύλον, ο οποίος εξέπνευσεν, ο οποίος εκ του τάφου ανήλθεν εις τον ουρανόν».
Οι παραπάνω προφητείες αναφέρονται και σε άλλα χειρόγραφα πού βρίσκονται σε άλλες Μονές του Αγίου Όρους η αλλού(π.χ Μονή Σινά). Παρατίθενται ακόμη σε σύγχρονο βιβλίο, στον Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Αρχιμανδρίτη Βίκτωρος Ματθαίου.

Και γι’ αυτούς που ίσως αμφισβητήσουν ότι τα παραπάνω ειπώθηκαν πράγματι από την Σίβυλλα και ισχυριστούν ότι είναι επινοήσεις κάποιον Χριστιανών Μοναχών, αρκεί το εξής αδιαμφισβήτητο γεγονός. Από διάφορες πηγές έχει διασταυρωθεί πώς τις προφητείες αυτές αλλά και άλλες –είτε της Σίβυλλας είτε άλλων σοφών Ελλήνων- χρησιμοποίησε η Αγία Αικατερίνη. Συγκεκριμένα, το 305 η Αγία Αικατερίνη η Αλεξανδρινή έλεγχε τον αυτοκράτορα Μαξιμίνο για την ειδωλολατρική του πολιτική.
Ό τελευταίος συγκέντρωσε τότε τους σοφότερους ειδωλολάτρες της αυτοκρατορίας για να την μεταπείσουν και να την κάνουν παγανίστρια. Στο διάλογο που ακολούθησε, αυτή η πάνσοφη και σπουδαγμένη στην Ελληνική παιδεία γυναίκα στην προσπάθειά της να αποδείξει ότι ο Χριστός είναι ο μοναδικός Θεός ανέφερε – μεταξύ άλλων – και τις προφητείες της Σίβυλλας. Και για να προληφθεί η κάθε απερίσκεπτη “σκέψη”, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να έπλασε αυτές τις προφητείες η ίδια η Αγία για τους εξής βασικότατους λόγους: Δεν θα μπορούσε να πει ένα τόσο μεγάλο ψέμα σχετικά με την ιέρεια του Απόλλωνα μπροστά στους σοφότερους εκπροσώπους της αρχαίας θρησκείας, διότι αμέσως όλοι θα διαπίστωναν το ψέμα της. Όμως, όχι μόνο δεν την κατηγόρησε κανείς για αναλήθειες, αλλά αντιθέτως οι σοφοί ειδωλολάτρες παραδέχτηκαν την λεκτική τους ήττα και όλοι αμέσως ασπάστηκαν με τη θέληση τους τον Χριστιανισμό με αποτέλεσμα ο αυτοκράτορας να τους θανατώσει.
Κανείς δεν μπορεί λοιπόν να αμφισβητήσει την αδιάσειστη αλήθεια ότι τα προφητικά αυτά λόγια βγήκαν από το στόμα της Σίβυλλας. Σε άλλο χειρόγραφο που βρίσκεται στην Αγιορείτικη Μονή Διονυσίου, αναφέρεται μια άλλη προφητεία της Σίβυλλας:

«Σας προφητεύω έναν τρισυπόστατο Θεό στα ύψη εκτεινόμενο του οποίου ο αιώνιος Λόγος σε ανυποψίαστο κόρη θα κυοφορηθεί, όπως ακριβώς το φέρον φωτιά τόξο, το μέσον του κόσμου διαπερνώντας. Όλο τον κόσμο αφού επαναφέρει στην ζωή, και στον Πατέρα θα τον προσφέρει σαν δώρο. Μαρία θα είναι το όνομα αυτής».
Βλέπουμε λοιπόν ότι η Θεία Πρόνοια μέσω του “σπερματικού λόγου” (όπως τον ονόμασαν οι Πατέρες της Εκκλησίας) φώτισε κάποιους Έλληνες της Αρχαιότητας και έτσι άφησαν εκατοντάδες χρόνια πρίν τον Χριστό προφητείες για την έλευσή Του.
Και άλλοι αρχαίοι λαοί έδωσαν τέτοιες προφητείες χωρίς να πλησιάζουν σε καμία περίπτωση την ακριβολογία των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης περιοριζόμενες αποκλειστικά και μόνο στην αναφορά για τον ερχομό κάποιου Σωτήρα πού θα λυτρώσει τον κόσμο.
Οι προφητείες όμως των αρχαίων Ελλήνων δίνουν λεπτομερέστατα στοιχεία για τον Χριστό (γέννηση Του από την Παρθένο Μαρία, θεανθρώπινη φύση Του, θαύματα Του, Σταύρωση, Κάθοδος στον Άδη και Ανάσταση Του, τρείς υποστάσεις του Θεού). Έτσι, πολλές απ’ αυτές καθίστανται ισάξιες με τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, ενώ κάποιες άλλες τις ξεπερνούν κιόλας.

Αυτό ακριβώς αναγνωρίζει και ο μεγάλος μας εκκλησιαστικός συγγραφέας Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (2ος αιώνας μ.Χ), ο οποίος στο έργο του Στρωματείς (5,13) δηλώνει απερίφραστα: «Ούκ οίμαι υπό Ελλήνων σαφέστερον προσμαρτυρήσεσθαι τόν Σωτήρα ημών» δηλαδή «δεν είναι δυνατόν, νομίζω, να προαναγγελθεί σαφέστερα από τους Έλληνες ό Σωτήρας μας».

Βλέπουμε λοιπόν ότι οι σοφοί Έλληνες της αρχαιότητας όχι μόνο πίστευαν σε ένα Θεό αλλά μίλησαν κιόλας για την τριαδικότητα Του, για την διττή φύση του Χριστού, για την Σταύρωση και την Ανάστασή Του. Προσπαθούσαν να αποδεσμευτούν από τη δυναστεία των θεών και να πλησιάσουν τον ένα και αληθινό Θεό.
Αποδεικνύεται πως περίμεναν καρτερικά την έλευση του Χριστού για αιώνες. Γι’ αυτό και όταν έγινε η συνάντηση Χριστού και Ελλήνων, ο Χριστός είπε: «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου» (Κατά Ιωάννην -12,23) δηλαδή «έφτασε ή ώρα να δοξαστεί ο Υιός του Ανθρώπου (=ο Χριστός)». Και έτσι έγινε..
 Πηγή








Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

Έρχεται ο Β.Πούτιν στην Αθήνα - Ορθόδοξο "τόξο", αναβίωση South Stream και αμυντική συνεργασία η βασική ατζέντα

ου Θεόφραστου Ανδρεόπουλου

Επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα θα πραγματοποιήσει ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Β.Πούτιν μέχρι τις 15 Ιουνίου. Πιθανότερη περίοδο έλευσης τον Μάιο για να συζητηθούν μείζοντα θέματα με τον Έλληνα πρωθυπουργό Α.Τσίπρα,

Σύμφωνα με πληροφορίες αυτό θα είναι το πιο "βαρύ" θέμα προς συζήτηση θα είναι η αναβίωση του "South Stream".το πλαίσιο της ελληνορωσικής αμυντικής συνεργασίας που εισέρχεται σε νέα φάση μετά την έγκριση από την Βουλή της συμφωνίας-πλαίσιο που είχαν υπογράψει οι υπουργοί Αμυνας, Δ.Αβραμόπουλος και Σ.Σοϊγκου, η συριακή σύγκρουση που ήδη εισέρχεται σε νέα φάση, αλλά και γενικότερα ενεργειακά θέματα, συμμετοχή της Ρωσίας στο όγραμμα αποκρατικοποιήσεων, θέματα τουριστικής συνεργασίας κλπ.


Μοναδικές περιπτώσιες να αναβληθεί η επίσκεψη ή να υποβιβαστεί σε μονοήμερη ιδιωτική επίσκεψη στο Αγιο Ορος είναι να έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις η σύγκρουση στην Συρία ή να υπάρξει οξεία πολιτική αναταραχή στο εσωτερικό μέτωπο.

Σε αυτή την περίπτωση η επίσκεψη θα πραγματοποιηθεί το ερχόμενο φθινόπωρο.

Οι δυο άνδρες στην πρόσφατη τηλεφωνική τους συνομιλία συζήτησαν και την κοινή ελληνορωσική πρωτοβουλία του «Έτους 2016- έτος φιλίας Ελλάδας-Ρωσίας».

Το πρόγραμμά του, οπωσδήποτε θα περιλαμβάνει επίσκεψη στο Άγιον Όρος, καθώς φέτος εορτάζονται και τα 1.000 χρόνια ρωσικής παρουσίας στην Αθωνική Πολιτεία.

Ο συμβολισμός της επίσκεψης είναι ιδιαίτερα σημαντικός καθώς το Άγιο Όρος αποτελεί τον θεμέλιο λίθο στους ρωσικούς σχεδιασμούς για την δημιουργία του ορθόδοξου τόξου, που θα ξεκινάει από την Μόσχα και θα καταλήγει στην Λευκωσία

Στην Αθήνα ήδη ήλθε ο αντιπρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Σεργκέι Πριχόντκο, σηματοδοτώντας την έναρξη του προγράμματος εκδηλώσεων του «Έτους Ρωσίας στην Ελλάδα».

Ο Πριχόντκο, εκτός από τη συνάντησή του με τον Αλέξη Τσίπρα το βράδυ της Πέμπτης έκανε μαζί με τον υπουργό Πολιτισμού Αριστείδη Μπαλτά τα εγκαίνια των πρόδρομων εκθεμάτων από το Μουσείο Ερμιτάζ στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης.

Το αφιερωματικό έτος για τις ελληνορωσικές σχέσεις στρώνει το έδαφος για μία επίσκεψη, στην οποία το Μαξίμου έχει επενδύσει μέσα από την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και την αναθέρμανση των σχέσεων με το Κρεμλίνο.

Καλά ενημερωμένες πηγές αναφέρουν στην ατζέντα του Ρώσου προέδρου θα βρίκσονται και επενδυτικά πλάνα για τη χώρα, καθώς εκπεφρασμένο είναι το ενδιαφέρον ρωσικών κεφαλαίων για επενδύσεις πέραν της ενέργειας και στον τον τουρισμό, αλλά και στην εκμετάλλευση λιμένων.

Η Μόσχα αναζητά νέους ενεργειακούς διαδρόμους προς τις ευρωπαϊκές αγορές, γεγονός που αναβαθμίζει τη γεωστρατηγική θέση της χώρας, καθώς με την Τουρκία πια δεν θέλη να έχει "ούτε πυρετό" παραφράζοντας παλιά ελληνική ταινία.

Η αναβίωση του "νότιου διαδρόμου" ή αλλιώς γνωστού ως "South Stream" με σκοπό τον αποκλεισμό της Τουρκίας και της Ουκρανίας ως διαμετακομιστικού κέντρου του ρωσικού φυσικού αερίου όπως αποκάλυψε ήδη το pronews.gr, έχει ήδη ξεκινήσει με την Ιταλία να "καίγεται" για την υλοποίησή του.

Μετά την υπογραφή προ δεκαπέντε ημερών στη Ρώμη από την ελληνική ΔΕΠΑ, την ιταλική Edison και την ρωσική Gazprom μνημονίου για την ανάπτυξη αγωγού φυσικού αερίου από την Ελλάδα προς την Ιταλία έρχεται τώρα η Βουλγαρία και ζητά το "ξεπάγωμα" του South Stream όπως δήλωσε σήμερα ο Ρώσος αναπληρωτής υπουργός Ενέργειας  Yuriy Sentyurin.

Δεν ήταν λοιπόν διόλου τυχαία η υπογραφή των τριών εταιριών καθώς συφώνησαν επί του πρακτέου για την κατασκευή του ρωσικού "νότιου διαδρόμου" από τα βουλγαρικά σύνορα μέχρι την Ιταλία!

Φυσικά εταιρείες σαν την Gazprom και την Edison που είναι κολοσσοί δεν θα προχωρούσαν σε τέτοια συμφωνία εάν δεν γνώριζαν ότι κάτι αλλάζει στην βουλγαρική πλευρά.

Ο Ρώσος υπουργός ενέργειας είπε "οι Βούλγαροι εταίροι ενεργά θέτουν το ζήτημα της επανέναρξης των διαπραγματεύσεων για τον South Stream τουλάχιστον αυτή η πληροφόρηση έφτασε στο υπουργείο μας".

Σημειώνεται ότι μόλις πριν τρεις ημέρες ο Σέρβος πρόεδρος Τόμισλαβ Νίκολιτς δήλωσε ότι "ελπίζω να πραγματοποιηθεί ο South Stream παρά την πρότερη ακύρωσή του". Ούτε αυτή η δήλωση ήταν τυχαία, το πολιτικό timing έχει πάντοτε πρώτιστη σημασία και προπαντώς σημειολογία.

Θυμίζουμε ότι η Ρωσία τον Δεκέμβριο του 2014 λόγω της αρνητικής στάσης της ΕΕ ανακοίνωσε την απόρριψη του "South Stream"

Ο αγωγός θα περνούσε από τις Βουλγαρία, Σερβία και Ουγγαρία. Αντίθετα την θέση του πήρε η νέα χάραξη του Turkish-Greek Stream ο οποίος θα περνούσε από την Τουρκία και από τον Έβρο θα συνέχιζε μέσω του ελληνικού εδάφους.

Αυτό το σχέδιο όμως ακυρώθηκε, λόγω της απερίσκεπτης ενέργειας της Τουρκίας να καταρρίψει το ρωσικό μαχητικό στον συριακό ενάεριο χώρο (έκτοτε τα τουρκικά μαχητικά αποφεύγουν να πετάξουν στα συριακά σύνορα από τον φόβο της άμεσης κατάρριψης)

Πρόκειται λοιπόν για το πρώτο ρεαλιστικό βήμα που γίνεται τα τελευταία χρόνια στην κατεύθυνση της αναβίωσης του ελληνοϊταλικού αγωγού ITGI και το οποίο μπορεί να καταστήσει δυνατή την υλοποίηση της περίφημης νότιας διαδρομής για τη μεταφορά ρωσικού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη δηλαδή ο ITGI θα λειτουργήσει σαν κομμάτι του South Stream.

Την ελληνική εταιρεία αερίου εκπροσώπησε ο διευθύνων σύμβουλος Θόδωρος Κιτσάκος, ενώ για την Gazprom έδωσε το παρών ο ισχυρός άνδρας Alexey Miller αλλά και ο διευθύνων της Edison Marc Benayoun. 

Είχε προηγηθεί της τελετής υπογραφής του μνημονίου συναντηση του Miller με την υπουργό οικονομικής ανάπτυξης της Ιταλίας Federica Guidi, ενώ το παρών έδωσε και ο γενικός γραμματέας ΔΟΣ του ΥΠΕΞ Γ. Τσίπρας. 

Η συμμετοχή στο εγχείρημα του αγωγού δύο μεγάλων ευρωπαϊκών εταιρειών όπως η ΔΕΠΑ και η Edison δημιουργεί το απαραίτητο έδαφος, ώστε, σε αντίθεση με άλλες προσπάθειες που καταβλήθηκαν στο παρελθόν, το έργο να εξασφαλίσει τις απαραίτητες εγκρίσεις και να παρακάμψει εμπόδια που στο παρελθόν δεν επέτρεψαν σε ανάλογα σχέδια να προχωρήσουν. 

Όπως αναφέρει η κοινή ανακοίνωση που εκδόθηκε από τις τρεις εταιρείες, ΔΕΠΑ, Edison και Gazprom, η συμφωνία αποτυπώνει το ενδιαφέρον των συμβαλλόμενων μερών για μια όδευση προμήθειας φυσικού αερίου από τη Ρωσία – μέσω της Μαύρης Θάλασσας και μέσω τρίτων χωρών – στην Ελλάδα και από την Ελλάδα στην Ιταλία.  

Για το σκοπό αυτό, τα συμβαλλόμενα μέρη προτίθενται να εκμεταλλευθούν και αξιοποιήσουν στο μέγιστο δυνατό βαθμό το έργο που έχει ήδη πραγματοποιηθεί από τη ΔΕΠΑ και την Edison, στο πλαίσιο του έργου ITGI Poseidon.

Το προ τριων ημερών τηλεφώνημα του Ρώσου προέδρου Β.Πούτιν στον Α.Τσίπρα μόνο εθιμοτυπικό δεν ήταν καθώς ήθελε να τον ενημερώσει για την αλλαγή πολιτικής που κυοφορείται στην Βουλγαρία ως προς το σχέδιο της "νότιας διαδρομής".

Η συμφωνία αποτελεί άμεση απειλή για τον αγωγό που προέρχεται από το Αζερμπαϊτζάν μέσω Τουρκίας και Ελλάδας και καταλήγει στην ιταλική περιοχή της Απουλίας

Η αλήθεια είναι ότι το χάος στη Λιβύη, σε συνδυασμό με την έναρξη στρατιωτικής επέμβασης του ΝΑΤΟ στην χώρα αυτή, θα μείωνε σημαντικά τον εφοδιασμό σε πετρέλαιο της χώρας, ενώ η ιταλική ζήτηση για φυσικό αέριο είναι σχετικά ανεξέλεγκτη.

Έτσι οι Ιταλοί αναγκαστικά θα σκεφτούν τον εαυτό τους όπως και πρέπει να κάνει ο καθένας.

Στο επίκεντρο του νέου γύρου των δραστηριοτήτων της Gazprom στη νότια Ευρώπη ευρίσκεται και η Βουλγαρία όπου προωθείται νέα ενεργειακή συμμαχία.

Στη Βάρνα, προβλέπεται η κατασκευή ενός νέου κόμβου φυσικού αερίου.
 Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

Ο Ερντογάν με τους πρόσφυγες ανατινάζει την Ευρώπη – Όλο το σχέδιο «τελικής λύσης»

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τινάζει την Ευρώπη στον αέρα. Έχει ανοίξει τις πύλες της Τουρκίας και «αδειάζει» τη Συρία στην Ευρώπη. Η Ευρώπη παρακολουθεί αμήχανη.
Εδώ και δύο χρόνια το TRIBUNE είχε προειδοποιήσει ότι η οικονομική κρίση ήταν μια φάρσα, μια απάτη, μια γερμανική «μηχανή» για να κατακτηθεί η Ευρώπη από το Βερολίνο και δεν αποτελούσε μια πραγματική κρίση.
Αντιθέτως, προειδοποιούσαμε, διαβάζοντας τον μεγάλο χάρτη της ανατολικής Μεσογείου, ότι η πραγματική κρίση που ερχόταν ήταν γεωπολιτική. Προσφυγικό, τρομοκρατία, τζιχάντ (ιερός πόλεμος).
Λέγαμε, από τότε, ότι η Ελλάδα έπρεπε να πιέσει την απεμπλοκή της από τα μνημόνια γιατί έρχονταν «αποκαλυπτικές» εξελίξεις εξαιτίας του τζιχάντ στη Μέση Ανατολή.
Λέγαμε και λέμε ότι η Ελλάδα, λόγω ιστορικών και γεωγραφικών λόγων, είναι ο προμαχώνας της Ευρώπης απέναντι στην Ανατολή.


Υποστηρίξαμε ότι αυτό είναι το μεγάλο μας «όπλο» και επιχείρημα για να απεμπλακούμε από τη μνημονιακή φτωχοποίηση και μιζέρια, δίχως φυσικά να σήμαινε κάτι τέτοιο ότι θα αποφεύγαμε τις λογικές και αναγκαίες μεταρρυθμίσεις ώστε να φτιάξουμε ένα λειτουργικό και οικονομικό κράτος. Αλλά μπορούμε να φτιάξουμε κράτος δίχως να εκβιαζόμαστε και να πιεζόμαστε με όπλο τη λιτότητα, που στόχος της από ό,τι έχει αποδειχθεί δεν είναι ο εκσυγχρονισμός αλλά η κατάκτηση της Ελλάδας από τη Γερμανία.

Όταν η ελληνική κυβέρνηση προειδοποιούσε

Η κυβέρνηση Τσίπρα, σε αντίθεση με την κυρίως γερμανόφιλη διακυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, προσπάθησε να «συνδέσει» το γεωπολιτικό με τα μνημόνια και δέχτηκε επίθεση από διάφορα «νεοφιλελέ» σκουπίδια που έλεγαν ότι κάτι τέτοιο ήταν «απαράδεκτο». Γιατί ήταν και είναι «απαράδεκτο» δεν το κατάλαβα ποτέ, ίσως επειδή τους είπε η Γερμανία να το πουν.
Οι Βρυξέλλες, υπό γερμανική μπότα, έδειξαν να μην κατανοούν ούτε να έχουν διάθεση να ακούσουν την Ελλάδα όταν τους είπε ότι «εάν εμείς πέσουμε θα πλημμυρίσετε με εκατομμύρια πρόσφυγες».
Και τι δεν είπαν! Τον Κοτζιά και τον Καμμένο κατηγόρησαν ως «εκβιαστές», επειδή τους προειδοποίησαν για το κακό που ερχόταν. Και το χειρότερο, σε αυτή την επίθεση που εξαπέλυσαν οι αλκοολικοί των Βρυξελλών στους Έλληνες υπουργούς, είχαν και τα ντόπια ελληνόφωνα παπαγαλάκια, τα γνωστά «νεοφιλελέ» σκουπίδια, να αναπαράγουν τις κατηγορίες κατά της χώρας μας.
Διότι, να το πούμε επιτέλους, μπροστά στα εγχώρια ΜΜΕ που εκπέμπουν προπαγάνδα του Βερολίνου, οι φερόμενοι ως εκβιαστές του χιλιάρικου που πιάστηκαν πριν μερικές ημέρες είναι «πταίσματα».

Το όνειρο του Ερντογάν για αναβίωση του χαλιφάτου

Ο Ερντογάν έχει ένα όνειρο. Την αναβίωση του χαλιφάτου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Σε αυτό το χαλιφάτο βλέπει τον εαυτό του «σουλτάνο». Αυτό νομίζω το έχουμε εμπεδώσει όλοι στον τόπο μας, ακόμα και τα «νεοφιλελέ» σκουπίδια.
Αλλά και να μην το είχαμε εμπεδώσει εμείς το λένε η κυβέρνηση του Ιράκ, η κυβέρνηση της Συρίας (η ίδια που ο Βενιζέλος ήθελε να της κηρύξει τον πόλεμο), το λένε οι Κούρδοι, το λένε και οι Ισραηλινοί.
Ο Ερντογάν είναι μέλος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (ή αλλιώς Αδελφοί Μουσουλμάνοι).
Αυτή η οργάνωση είναι παγκόσμια.
Πρόκειται για ένα διεθνές δίκτυο που επιδιώκει την αναβίωση του χαλιφάτου, το οποίο καταλύθηκε μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο με τελευταίο χαλίφη τον Οθωμανό Σουλτάνο που κατάργησε ο Κεμάλ Ατατούρκ.
Η Μουσουλμανική Αδελφότητα βρίσκεται πίσω από κάθε ισλαμιστική μετριοπαθή ή εξτρεμιστική οργάνωση.
Το χαλιφάτο ήταν αραβικό, θα αναρωτηθεί κάποιος, που κολλάει ο Ερντογάν;
Πράγματι, το χαλιφάτο ήταν η αραβική αυτοκρατορία στα χρόνια του μεσαίωνα αλλά από το 1517 ο τίτλος του χαλίφη πέρασε στον Οθωμανό Σουλτάνο.
Τελευταίος Οθωμανός χαλίφης του Ισλάμ ήταν ο Αμπντούλ Μετζίτ Β΄ (1922-1924).
Το χαλιφάτο καταργήθηκε το 1924 από τον Κεμάλ Ατατούρκ και ο τελευταίος χαλίφης πέθανε εξόριστος στο Παρίσι στις 23 Αυγούστου 1944, σε ηλικία 76 ετών.
Όταν ο Ερντογάν μιλά για αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μιλά συνάμα και για αναβίωση του χαλιφάτου.
Η Μουσουλμανική Αδελφότητα έχει δισεκατομμύρια, εάν όχι τρισεκατομμύρια, δολάρια στη διάθεσή της για τους σκοπούς της.
Που τα βρίσκει τα χρήματα η Μουσουλμανική Αδελφότητα;
Το ταμείο είναι οι Σαουδάραβες. Οι Σαουδάραβες επίσης διεξάγουν και εξάγουν όλη την προπαγάνδα.
Χρηματοδοτούν ιμάμηδες και τζαμιά σε όλο τον πλανήτη για να προωθούν το αυστηρά ορθόδοξο Ισλάμ που είναι το ίδιο με το εξτρεμιστικό.
Στόχος τους είναι η κατάκτηση της Ευρώπης και δεν το έκρυψαν ποτέ.

Η «Αραβική Άνοιξη» των ισλαμιστών

Όταν το 2011 ξεκίνησε η λεγόμενη Αραβική Άνοιξη, και διάφορα εγχώρια αριστερίστικα ασπόνδυλα πανηγύριζαν, διότι νόμισαν ότι επρόκειτο για κάποια επανάσταση, η Μουσουλμανική Αδελφότητα γρήγορα την καπέλωσε.
Όταν η «άνοιξη» αυτή έφτασε στη Λιβύη, ο Καντάφι φώναζε ότι οι «επαναστάτες» υποκινούνται από την Αλ Κάιντα, επίσης παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.
Η Δύση δεν άκουγε, νόμιζε ότι θα έκανε τη Λιβύη δική της και ο Καντάφι της ήταν εμπόδιο σε αυτό το σχέδιο.
Ούτε είχαν πάρει χαμπάρι στα δυτικά ανακτοβούλια τι συνέβαινε στην πραγματικότητα.
Τα δυτικά αεροπλάνα στη Λιβύη, που βομβάρδιζαν τον Καντάφι, άνοιγαν τον δρόμο στους ισλαμιστές να καταλάβουν η χώρα.
Όταν η «άνοιξη» έφτασε στην Αίγυπτο, η Μουσουλμανική Αδελφότητα κέρδισε τις εκλογές και εξέλεξε Πρόεδρο της χώρας του Νείλου τον Μοχάμεντ Μόρσι.
Στη σύντομη διακυβέρνησή του ο Μόρσι έφερε τον Ερντογάν στην Αίγυπτο και από κοινού διακήρυξαν ότι Τουρκία και Αίγυπτος ήταν μια πανίσχυρη δύναμη 150.000.000 ανθρώπων.
Στην ίδια σύντομη διακυβέρνηση των ισλαμιστών, νομοθετήθηκε και το δικαίωμα της νεκροφιλίας… Εάν το θυμάστε…
Όταν τα δυτικά σαΐνια κατάλαβαν τι παιζόταν με τους ισλαμιστές με ανακούφιση υποδέχτηκαν την ανατροπή του Μοχάμεντ Μόρσι από τον Άμπντελ Φάταχ αλ Σίσι, ο οποίος επανέφερε την Αίγυπτο στα χέρια των κοσμικών και δυτικότροπων δυνάμεων της χώρας.
Ο Σίσι «χάλασε» και τη συμμαχία του Μόρσι με τον Ερντογάν, γινόμενος σύμμαχος της Ελλάδας και της Κύπρου και αποκατέστησε τις διπλωματικές σχέσεις της Αιγύπτου με το Ισραήλ, που είχε διακόψει η Μουσουλμανική Αδελφότητα.
Ο Σίσι ήταν εκείνος ο ηγέτης που πρώτος κατήγγειλε ότι πίσω από το Ισλαμικό Κράτος και την Αλ Κάιντα βρίσκεται η Τουρκία. Αλλά δεν ίδρωσε κανενός το αφτί.

Το σφαγείο της Μέσης Ανατολής

Ο Ερντογάν όταν έχασε την Αίγυπτο από το οθωμανικό του όνειρο δεν απογοητεύτηκε.
Βάλθηκε παρέα με τη Σαουδική Αραβία, και το κρατίδιο του Κατάρ, που διακινεί όλο το χρήμα της «επανάστασης», να τα παίξουν όλα για όλα στη Συρία.
Και από εκεί που ο Ερντογάν ήταν «κολλητός» φίλος του Άσαντ, άρχισε ξαφνικά να τον βρίζει και να τον πολεμά.
Όπως έχει πει ο ίδιος ο πρόεδρος Άσαντ, αυτό έγινε ξαφνικά, δίχως ποτέ να του εξηγήσει ο Ερντογάν γιατί από «κολλητό» τον έκανε τον χειρότερό του εχθρό.
Ο Ερντογάν με τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ άρχισαν να χρηματοδοτούν και να εξοπλίζουν τους ισλαμιστές εξεγερμένους της Συρίας.
Η Δύση, για δεύτερη φορά αποδείχτηκε ηλίθια (η πρώτη ήταν στη Λιβύη).
Είδαν διάφοροι δυτικοί, που κάνουν γεωπολιτική με όρους 19ου αιώνα, το χάος στη Συρία και νόμισαν ότι θα μπορούσαν και εκείνοι να πάρουν μερικά από τα ιμάτια της πλούσιας χώρας.
Ο Ολάντ -για παράδειγμα- έστελνε όπλα στους ισλαμιστές, το έχει παραδεχθεί, υπολογίζοντας την επιστροφή της αποικιοκρατικής Γαλλίας στην παλιά της αποικία, στη Συρία.
Οι Αμερικανοί, που ήθελαν να ξεφορτωθούν τον Άσαντ, ανέθεσαν στους «συμμάχους» τους Τούρκους και Σαουδάραβες τη διαχείριση του πολέμου. Και φυσικά πρόσφεραν βοήθεια.
Η CIA εκπαίδευε «μετριοπαθείς» αντάρτες που υποδείκνυε η Τουρκία, τους εξόπλιζε κιόλας.
Βεβαίως τα περισσότερα αμερικάνικα όπλα που πήραν οι στασιαστές τα παρέλαβαν από τη Σαουδική Αραβία μέσω Τουρκίας.
Επίσης, οι «μετριοπαθείς» έχουν και κινεζικό οπλισμό, διότι Τουρκία και Σαουδική Αραβία «ψώνιζαν» για τον εξοπλισμό τους και από άλλες αγορές, ακόμα και «μαύρες».
Ερντογάν και Σαουδική Αραβία, όμως, ενώ έλεγαν στις ΗΠΑ ότι εκπροσωπούν τα δικά τους συμφέροντα στην περιοχή, στην πραγματικότητα δούλευαν τη δική τους ατζέντα.
Και αυτή φάνηκε όταν το Ισλαμικό Κράτος, πρώην παρακλάδι της Αλ Κάιντα στο Ιράκ, εισέβαλε τον Ιούνιο του 2014 στο Ιράκ για να το κατακτήσει.
Εκεί οι Αμερικανοί άρχισαν να μπερδεύονται.
Τι δουλειά είχαν οι τζιχαντιστές να εισβάλουν στο Ιράκ; Αφού το Ιράκ το είχαν «καθαρίσει» από την εποχή του Σαντάμ, το είχαν δικό τους -βασικά συγκυριαρχία με το Ιράν- αλλά το είχαν δικό τους.
Οι σφαγές των Κούρδων Γιαζίντι, τον Αύγουστο του 2014, ανάγκασαν τις ΗΠΑ να επέμβουν στον πόλεμο για να σταματήσουν το Ισλαμικό Κράτος. Και από τότε άρχισε να ξετυλίγεται η αλήθεια.
Ο Ερντογάν και οι Σαουδάραβες ήθελαν να αναβιώσουν το σουνιτικό χαλιφάτο. Έπρεπε λοιπόν να καταλάβουν τη Συρία, το Ιράκ και τον Λίβανο για αρχή.
Ύστερα σειρά είχαν οι Παλαιστίνιοι – Ιορδανία. Εξάλλου τη Γάζα την ελέγχουν μέσω της Χαμάς, που αποτελεί το παλαιστινιακό παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.
Στο τέλος θα βάραγαν και το Ισραήλ. Το Ισραήλ το έχουν αφήσει γενικώς για το τέλος, γιατί ξέρουν ότι εκεί για να την πέσουν πρέπει πρώτα να έχουν τελειώσει με όλα τα άλλα.
Στον Λίβανο οι τζιχαντιστές αναχαιτίστηκαν. Ένας λόγος είναι ότι η χώρα είναι κατά το ήμισυ χριστιανική και ο νότος της είναι μουσουλμάνοι σιίτες. Οι σουνίτες είναι μειονότητα, άρα δεν τους παίρνει.
Στο Ιράκ κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος των σουνιτικών εδαφών και στη Συρία το ίδιο.
Και εκεί που δεν φαινόταν κανείς ικανός να τους σταματήσει, στάθηκαν οι Κούρδοι.
Τόσο στο βόρειο Ιράκ όσο και στη βόρεια Συρία, οι Κούρδοι ανέλαβαν να πολεμήσουν το Ισλαμικό Κράτος και την Αλ Κάιντα.
Το φλερτ των Αμερικανών με τους Κούρδους του Ιράκ είναι παλιό. Ο έρωτάς τους όμως με τους Κούρδους της Συρίας γεννήθηκε στα οδοφράγματα της Κομπάνι. Η κουρδική πόλη που πολιορκήθηκε από το Ισλαμικό Κράτος από τον Σεπτέμβριο του 2014 μέχρι τον Ιανουάριο του 2015 αναδείχθηκε σε παγκόσμιο σύμβολο της αντίστασης ενάντια στους τζιχαντιστές.
Οι Αμερικανοί τότε πείστηκαν ότι μόνο με τους Κούρδους μπορούσαν να συνεργαστούν.
Και σταδιακά, μέχρι το καλοκαίρι του 2015, οι Αμερικανοί απέσυραν κάθε στρατιωτική και οικονομική βοήθεια που έδιναν στους ισλαμιστές – τζιχαντιστές του Ερντογάν και της Σαουδικής Αραβίας και αφοσιώθηκαν στους Κούρδους.
Όταν ο Ερντογάν είδε αυτό που συνέβαινε, ήδη από τις αρχές του 2015, και όταν κατάλαβε ότι ο ρόλος του στη Μέση Ανατολή είχε αποκαλυφθεί, αποφάσισε να περάσει στην αντεπίθεση.
Ποια ήταν αυτή;
Τους Σύρους πρόσφυγες που κρατούσε επί 4 ολόκληρα χρόνια στους καταυλισμούς στην Τουρκία, αποφάσισε να τους στείλει όλους στην Ευρώπη.
Να δημιουργήσει έτσι πρώτα εκείνος πρόβλημα στη Δύση, πριν τον «τελειώσει» η Δύση.

Το προσφυγικό

Η Ελλάδα είχε μόλις αποκτήσει νέα κυβέρνηση, του Τσίπρα, και είχε να διαπραγματευτεί ένα μνημόνιο.
Αντί όλο το βάρος της ελληνικής κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης να πέσει σε όσα συνέβαιναν στη Μέση Ανατολή και στον πόλεμο που κήρυττε στη Δύση ο Ερντογάν με το προσφυγικό, οι Βρυξέλλες, σε παράλληλο σύμπαν και εξαιτίας των γερμανικών εμμονών, είχαν ως προτεραιότητα το ελληνικό θέμα να επιλύσουν.
Μόνο ο Ρέντσι, απηυδισμένος κάποια στιγμή είχε αναφωνήσει: Έλεος πια με αυτή την ελληνική διαπραγμάτευση, έχουμε και γεωπολιτικά θέματα να ασχοληθούμε.
Όταν ο Κοτζιάς και ο Καμμένος προσπάθησαν κάτι να πουν για τους πρόσφυγες, τους την έπεσαν όλοι, ότι δήθεν «εκβίαζαν».
Η κατάσταση βεβαίως ήταν περίπλοκη και στο εσωτερικό της χώρας, διότι η αξιωματική αντιπολίτευση, ανίκανη να αντιληφθεί τον μεγάλο χάρτη, έβγαζε κορώνες περί Τασίας ή δεν έκανε τίποτα γιατί είχε να λύσει τα εσωκομματικά της (ένα χρόνο ολόκληρο έκαναν στη ΝΔ να βγάλουν Πρόεδρο, τόσο αχαρακτήριστοι).
Στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, οι ιδεοληπτικοί του Λαφαζάνη και της Ζωής, ήταν επίσης σε παράλληλο σύμπαν και η όλη κατάσταση περιπλεκόταν με τον εξωφρενικό Βαρουφάκη, ο οποίος επίσης ήταν σε άλλο ανέκδοτο.
Ο Τσίπρας είχε να διαχειριστεί το εσωτερικό μπάχαλο και την εσωτερική ανοησία και ασυνεννοησία.
Βυθισμένος ο ελληνικός «πολιτικός» κόσμος στην εσωστρέφεια δεν καταλάβαινε (και ούτε καταλαβαίνουν ακόμα και σήμερα οι περισσότεροι) απολύτως τίποτα.
Διότι σε αυτή την κρισιμότατη και ταραγμένη εποχή, έχουμε την ατυχία της πληθώρας βλακών και ανιστόρητων απαίδευτων στα δημόσια αξιώματα.
Η Μέρκελ, από την άλλη, επειδή της είπαν οι Γερμανοί βιομήχανοι πως χρειάζονταν εργατικά χέρια, με το μικρό και περιορισμένο μυαλό της, άνοιξε τα σύνορα και παράλληλα το έπαιζε και φιλάνθρωπη. Τόσο λίγη.
Και ο Ερντογάν χαμογελούσε κάτω από τα μουστάκια του. Εκμεταλλευόταν όλες τις αδυναμίες, ευαισθησίες, κουτοπονηριές και αγκυλώσεις της Ευρώπης για να κάνει τη δουλειά του.
Κάποιοι που ήταν εκτός «φάσης», Ούγγροι, Τσέχοι, κ.α. άρχισαν να γκρινιάζουν. Αλλά επειδή τους έχουν όλοι για γραφικούς, τους γείωναν.
Και ο Ερντογάν συνέχιζε και συνεχίζει να στέλνει τους Σύρους στην Ελλάδα. Και όχι μόνο Σύρους, ό,τι να ναι.
Διότι πέρα από το πρόβλημα που δημιουργεί στην Ευρώπη, η μπίζνα της λαθρομετανάστευσης είναι πολλά δισεκατομμύρια ευρώ. Και μην έχετε αμφιβολίες, από αυτή τη δουλειά «βγάζει» και ο Ερντογάν.

Πριν την ολοκληρωτική καταστροφή

Από τον Σεπτέμβριο του 2015 στη Συρία πολεμά και η Ρωσία.
Αμερικανοί και Ρώσοι έχουν μοιράσει τη Συρία. Οι Αμερικανοί παίζουν μπάλα ανατολικά του Ευφράτη, οι Ρώσοι δυτικά.
Οι Κούρδοι υποστηρίζονται από τους Ρώσους δυτικά του Ευφράτη και ανατολικά από τους Αμερικανούς.
Η ρωσική επέμβαση στη Συρία ματαίωσε τους σχεδιασμούς Ερντογάν για κατάληψη της βορειοδυτικής Συρίας από την Αλ Κάιντα και μετατροπής της σε τουρκικό προτεκτοράτο.
Ο Ερντογάν προσπάθησε να προκαλέσει προβοκάτσια, με την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού, και να βάλει το ΝΑΤΟ να πολεμήσει με τη Ρωσία.
Όμως η Δύση δεν έχει καμία όρεξη να μπει σε Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο για χάρη της Τουρκίας.
Αποτέλεσμα, ο Ερντογάν κατέστρεψε και τις σχέσεις του με τη Ρωσία, που στοιχίζουν στη χώρα του πολλά δισεκατομμύρια δολάρια.
Ο τουρκικός τουρισμός έχει καταρρεύσει, δεν είναι μυστικό. Και όχι μόνο…
Ο Ερντογάν έχει σαλτάρει από αυτές τις εξελίξεις, όχι μόνο γιατί βάζουν ταφόπλακα στα οθωμανικά του όνειρα, αλλά και γιατί από εκεί που νόμιζε ότι θα κάνει ξανά την Τουρκία αυτοκρατορία, τώρα είναι αντιμέτωπος με την ισχυρή πιθανότητα διχοτόμησής της.
Εξάλλου το παραδέχθηκε και ο ίδιος σε πρόσφατες δηλώσεις του, μετά την τελευταία βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα: Δεν θα αφήσουμε να διχοτομήσουν τη χώρα μας, είπε. Άρα ξέρει ότι τον έχουν «τελειωμένο».
Παράλληλα πρέπει κάποια στιγμή ιστορικά να δικαιωθούν και οι Κούρδοι. 50.000.000 έθνος δίχως πατρίδα δεν υπάρχει άλλο στον πλανήτη.
Χώρια που οι Αμερικανοί βλέπουν στους Κούρδους έναν σύμμαχο που τους έλειπε πραγματικά.
Επιπλέον, ποια η ανάγκη της Τουρκίας όταν στην ίδια περιοχή μπορεί να «παίζει» τον ίδιο ρόλο το Κουρδιστάν;
Και μάλιστα επειδή οι Κούρδοι δεν είναι Άραβες ή Τούρκοι, ούτε φανατικοί μουσουλμάνοι, μπορούν να είναι σύμμαχοι με την Ελλάδα και το Ισραήλ, κυρίως με το Ισραήλ, που έχει μόνο έναν φίλο, την Ελλάδα και αυτόν τον απέκτησε πρόσφατα.
Ο Ερντογάν τώρα παίζει το τελευταίο του χαρτί.
Συμφώνησαν με τη Σαουδική Αραβία να εισβάλουν στη Συρία.
Χρειάζεται μια αφορμή, είναι ειδικός στις προβοκάτσιες, κάτι θα σκεφτεί.
Η Ρωσία τον προειδοποίησε ότι εάν μπει στη Συρία, τότε έχουμε Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αυτό θέλει και ο Ερντογάν. Αλλά θέλει να το στήσει σωστά, να μην του γυρίσει και αυτό μπούμερανγκ.
Παράλληλα στέλνει καραβιές στην Ευρώπη πρόσφυγες. Ξέρει τι κάνει.
Αυτή τη στιγμή η Ευρώπη αντιμετωπίζει πλέον προσφυγική και ανθρωπιστική κρίση αλλά και η ίδια κινδυνεύει να καταρρεύσει ως Ενωμένη Ευρώπη.
Γιατί τόσο καιρό, αντί να κοιτάξουν να οικοδομήσουν μια πραγματική πολιτική Ευρωπαϊκή Ένωση, αυνανίζονταν με την Ευρωζώνη και με τις γερμανικές σαχλαμάρες.
Στην πρώτη προσφυγική κρίση, η Ευρώπη κινδυνεύει με διάλυση όχι από την Ελλάδα ή το ευρώ, αλλά από τους πρόσφυγες που στέλνει ο Ερντογάν.
Όποιος πει ότι οι τύποι που αποφασίζουν στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο ότι είναι «στόκοι» δεν θα έχει και πολύ άδικο. Το αποτέλεσμα τουλάχιστον αυτό δείχνει.
Αλλά ακόμα και να μην διαλυθεί, βυθισμένη η Ευρώπη στο προσφυγικό χάος είναι εξουδετερωμένη, δεν μπορεί να «μαζέψει» τον Ερντογάν.
Και η Ελλάδα είναι πλήρως δεμένη χειροπόδαρα. Με προσφυγικό, μνημόνια, λιτότητα, φτώχεια, ο μεγάλος εφιάλτης της Τουρκίας, ένας πόλεμος με την Ελλάδα, εξουδετερώνεται. Άσε που μπορεί στο τέλος να κερδίσει και κάτι στο Αιγαίο, σκέφτεται ο Ερντογάν.
Παράλληλα υπολογίζει, ότι εάν εισβάλει στη Συρία θα έχει τον Ρώσο μόνο του απέναντι. Οι Αμερικανοί είναι μακριά, νομίζει, και οι Ισραηλινοί ξέρει ότι δεν θα εμπλακούν.
Οι Αμερικανοί την πήραν γραμμή τη δουλειά και σε συνεννόηση με την ελληνική κυβέρνηση έφεραν το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο.
Το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο δεν είναι για τους πρόσφυγες, αυτό είναι η δικαιολογία.
Δεν είναι ούτε για τους Ρώσους αποκλειστικά, όπως οι οπαδοί των θεωριών περί «ξανθού γένους» νομίζουν.
Το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο είναι και για τους Τούρκους, διότι οι Τούρκοι έχουν ξεφύγει εντελώς και οι Αμερικανοί το γνωρίζουν καλύτερα από όλους αυτό και φοβούνται μην ο τρελός τινάξει στον αέρα όλη την ανατολική Μεσόγειο, τα Βαλκάνια και την Ευρωπαϊκή Ένωση μαζί.
Και φυσικά οι πρόσφυγες θα συνεχίσουν να έρχονται…
Ο μόνος τρόπος για να «σωθούμε», εάν δεν έχει χαθεί εντελώς η μπάλα, είναι η Δύση να τελειώνει επιτέλους με το τουρκικό πρόβλημα.
Δεν αρκεί η απομάκρυνση του Ερντογάν, αυτό θα ηρεμήσει μόνο προσωρινά τα πράγματα μέχρι να αναδειχτεί ο επόμενος μουρλός στη διακυβέρνηση της Άγκυρας.
Το τουρκικό πρόβλημα, που το γνωρίζουν όλοι οι Έλληνες και το παραδέχονται πλέον Σύροι, Ιρακινοί, Κούρδοι, Ισραηλινοί (αν και αυτοί κρατάνε χαμηλούς τόνους γιατί τους έχουν όλοι οι μουρλοί στη «μπούκα») και Ρώσοι, οφείλει να το αναγνωρίσει και η Ουάσιγκτον.
Και λέμε η Ουάσιγκτον, διότι οι Βρυξέλλες είναι μια φάρσα.
Το Βερολίνο, το πραγματικό αφεντικό, είναι ανίκανο να διαχειριστεί γεωπολιτικά ζητήματα και επειδή είναι και αυτό σε αμερικανική δυσμένεια, εξαιτίας της λιτότητας στην Ευρώπη και των όσων παλαβών συνέβησαν στην Ουκρανία, δεν μπορεί να παίξει κανένα ρόλο.
Οι Γερμανοί μόνο να τα κάνουν χειρότερα μπορούν… Έχουν εξάλλου αυτό το ταλέντο.
Μόνο απευθείας οι ΗΠΑ εάν θελήσουν να ασχοληθούν για να επιλύσουν το πρόβλημα, το τουρκικό πρόβλημα, τότε όλα θα δείτε ως «δια μαγείας» πώς θα ηρεμήσουν…
Τι θα γίνει όμως μέχρι τότε κι εάν δεν αντιμετωπιστεί το τουρκικό πρόβλημα στη ρίζα του από τους Αμερικανούς;
Ο Ερντογάν θα συνεχίσει να αδειάζει τη Συρία, το Αφγανιστάν, την Αφρική, το Πακιστάν, όλη την Ασία εάν μπορεί, στην Ευρώπη, δηλαδή στην Ελλάδα.
Όχι μόνο για να έχει Ελλάδα και Ευρώπη αποδυναμωμένες, αλλά και γιατί έχει και άλλο σχέδιο στο ημίτρελο μυαλό του.
Ποιο;
Την κατάκτηση της Ευρώπης.
Μπορεί να μην τα λέει επισήμως αυτός, να τα λέει μόνο το Ισλαμικό Κράτος, αλλά και αυτός τα ίδια ακριβώς πρεσβεύει.
Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα και… καλά σε όλους μας ξεμπερδέματα.

 Πηγή



Διαβάστε περισσότερα...