Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

ΥΓΕΙΑ : Oξυζενέ: Η άγνωστη θαυματουργή θεραπεία που μας κρύβουν οι επιστήμονες και οι φαρμακευτικές εταιρείες

Το γνωστό οξυζενέ φαίνεται να συμβάλλει σημαντικά στην αποτελεσματική αντιμετώπιση ενός ευρέος φάσματος ασθενειών. Παρόλο όμως, που αρκετοί επιστήμονες πραγματοποιούν αποκαλυπτικές μελέτες για τις ιαματικές του ιδιότητες, τα συμπεράσματά τους υποβαθμίζονται συστηματικά απο το ιατροφαρμακευτικό σύστημα Πριν από 170 χρόνια, όταν η Ινδία ήταν ακόμα βρετανική αποικία, οι αυτόχθονες έπιναν νερό, μέσα στο οποίο διέλυαν μικρές ποσότητες υπεροξειδίου του υδρογόνου για να αντιμετωπίσουν μια μεγάλη ποικιλία ασθενειών – από πιο ήπιες, όπως η γρίπη, έως σοβαρότερες ασθένειες, όπως η χολέρα και η μαλάρια. Τα αποτελέσματα αυτής της μεθόδου θεραπείας ήταν τόσο θετικά, ώστε θεωρήθηκε ότι η διάδοση της θα επηρέαζε το εμπόριο χημικών φαρμάκων που είχε αρχίσει τότε να καθιερώνεται και στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Για να αντιμετωπίσουν την απειλή, οι βρετανικές Αρχές προσέλαβαν έναν ρεπόρτερ, ο οποίος -προσποιούμενος τον γιατρό- «κατασκεύασε» μια ιστορία για ένα παιδί που πέθανε εξαιτίας εγκεφαλικής βλάβης, ύστερα από τη λήψη υπεροξειδίου του υδρογόνου. Το γεγονός ότι η είδηση προήλθε από έναν «ειδικό» επηρέασε καθοριστικά τους Ινδούς, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν τη χρήση του Η2Ο2 και να στραφούν στα βρετανικά φαρμακευτικά σκευάσματα (Madison Cavanaugh, The one-minute cure: The secret to healing virtually all diseases).
h202
Επρόκειτο για το πρώτο χτύπημα εναντίον μιας πολλά υποσχόμενης θεραπευτικής μεθόδου, η οποία από τότε καταπιέζεται συστηματικά από το φαρμακοκεντρικό ιατρικό μοντέλο. Πολλοί επιστήμονες (Willhelm, Warburg, Oliver, Holman, Farr, Barnard, Palthe, McCabe, Cummings) υποστηρίζουν ότι τα θεραπευτικά οφέλη της είναι πολύ σημαντικά για όλες σχεδόν τις ασθένειες, μετατρέποντας τη σε πανάκεια χωρίς προηγούμενο και, μάλιστα, με μηδενικό κόστος! Μεταξύ αυτών, κάποιοι την εφαρμόζουν ως εναλλακτική μέθοδο θεραπείας αφού η κλασική Ιατρική αρνείται να τη συμπεριλάβει στις καθιερωμένες πρακτικές της και η επιστημονική κοινότητα δεν χρηματοδοτεί επίσημες έρευνες για την αποτελεσματικότητα της.
Οξυγόνο: το κλειδί για έναν υγιή οργανισμό
Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται κατά 70%-80% από νερό, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου (89%) είναι οξυγόνο. Σχεδόν όλη η βιολογική ενέργεια του ανθρώπου πηγάζει από αυτό το δομικό στοιχείο, χάρη στο οποίο ο οργανισμός παραμένει ζωντανός και σε καλή κατάσταση. Και απόδειξη είναι το ότι ένας άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει εβδομάδες χωρίς φαγητό, αρκετές μέρες χωρίς νερό, αλλά μόνο λίγα λεπτά χωρίς οξυγόνο. Ο θεμελιώδης ρόλος του για τη διατήρηση της ζωής οδήγησε πολλούς επιστήμονες να μελετήσουν το ίδιο το οξυγόνο, καθώς και τη σχέση που μπορεί να έχει η έλλειψη του με την εμφάνιση ασθενειών, αλλά και την πιθανή αξιοποίηση του για την ανάκτηση της υγείας.
Το γενικότερο συμπέρασμα που προκύπτει από το σύνολο των μελετών είναι ότι η πρωταρχική αιτία των περισσότερων ασθενειών συνδέεται -σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό- με την ανεπαρκή παρουσία του, κυρίως σε κυτταρικό επίπεδο, και ότι η ενίσχυση του οργανισμού με επιπλέον οξυγόνο δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες για την πρόληψη ή καταπολέμηση της παθογένειας (Madison Cavanaugh, The one-minute cure: The secret to healing virtually all diseases). Μια από τις πιο σημαντικές ανακαλύψεις για τη δύναμη του οξυγόνου στη θεραπευτική διαδικασία πραγματοποιήθηκε το 1931.
Ο δρ. Otto Warburg κέρδισε το βραβείο Νόμπελ στη Φυσιολογία και Ιατρική, όταν απέδειξε ότι οι ιοί δεν μπορούν να επιβιώσουν και να αναπτυχθούν σε περιβάλλοντα πλούσια σε οξυγόνο, επειδή είναι αναεροβικοί. Επιπλέον, ο Warburg μέσω των πειραμάτων του διαπίστωσε ότι η αφαίρεση οξυγόνου από το κύτταρο κατά 35%, το μετατρέπει σε καρκινικό. Υποστήριξε ότι η βασική αιτία του καρκίνου είναι η ανεπαρκής οξυγόνωση των κυττάρων και ότι, αν αντιστρέψουμε αυτό το δεδομένο, ο καρκίνος θα μπορούσε να νικηθεί (Otto Warburg, The prime cause and prevention of cancer, 30/6/1966). Μετέπειτα μελέτες του ίδιου του Warburg και άλλων επιστημόνων συμπέραναν ότι σχεδόν όλες οι τοξίνες και τα βακτήρια εξουδετερώνονται σε περιβάλλοντα πλούσια σε οξυγόνο (Otto Warburg, The prime cause and prevention of cancer).. Κάποιες από τις θεραπείες που αναπτύχθηκαν με κεντρικό γνώμονα την παραπάνω διαπίοτωοη ονομάστηκαν «οξειδωτικές» γιατί, από τη μια, προκαλούν οξείδωση των προσβεβλημένων από βλαβερούς μικροοργανισμούς κυττάρων και, από την άλλη, θωρακίζουν τα υγιή κύτταρα οξυγονώνοντας τα.
Ωστόσο, η ιατρική και φαρμακευτική βιομηχανία επιμένουν να μην εκμεταλλεύονται αυτές τις θεραπευτικές λύσεις – προφανώς επειδή δεν τους δίνεται κανένα οικονομικό κίνητρο. Τόσο το όζον όσο και το υπεροξείδιο του υδρογόνου είναι ουσίες που δεν μπορούν να πατενταριστούν και το κόστος παρασκευής τους είναι εξαιρετικά χαμηλό. Επιπλέον, αν η θεραπευτική δράση τους αφορά όντως στο σύνολο των ασθενειών, τις μετατρέπει σε απειλή για την καθιερωμένη βιομηχανία ακριβών συμπτωματικών φαρμάκων και πολυδάπανων ιατρικών πρακτικών. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που το σύστημα δεν χρηματοδοτεί και επίσημες έρευνες που θα αποδείκνυαν την αξία τους (Madison Cavanaugh, The one-minute cure: The secret to healing virtually all diseases).
Μια παντοδύναμη θεραπευτική λύση με άγνωστη ιστορία
Πρωτοπόρος στην εκμετάλλευση αυτής της θεραπείας, της οποίας θεωρείται και πατέρας, υπήρξε ο δρ. Richard Willhelm. Κατά τη δεκαετία του 1940, ίδρυσε, τον οργανισμό Επιμορφωτικού Ενδιαφέροντος για το Υπεροξείδιο του Υδρογόνου (ECHO) θέλοντας να διαδώσει τα θεραπευτικά οφέλη του. Ο ίδιος το χρησιμοποίησε σε ασθενείς, βλέποντας πολύ ενθαρρυντικά αποτελέσματα σε δερματικά προβλήματα, πολιομυελίτιδα και διανοητικές ανωμαλίες που προκύπτουν από βακτηριακές μολύνσεις.
Προτού το ανακαλύψει ο Willhelm, ο βρετανός γιατρός Τ. Η. Oliver το είχε χορηγήσει πρώτος με ενδοφλέβιες ενέσεις σε 25 ασθενείς που έπασχαν από πνευμονία. Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό: το ποσοστό θνησιμότητας από την ασθένεια έπεσε από το 80% στο 48% και η ενδοφλέβια έγχυση υπεροξειδίου του υδρογόνου έγινε το μυστικό όπλο αντιμετώπισης της επιδημίας πνευμονίας που ξέσπασε λίγο μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το 1950, ο δρ. Reginald Holman διεξήγαγε πειράματα, στα οποία χορηγούσε υπεροξείδιο του υδρογόνου 0,45%, διαλυμένο στο νερό, το οποίο στη συνέχεια έπιναν ποντίκια με καρκινικούς όγκους. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα του, οι όγκοι εξαφανίστηκαν τελείως εντός ενός διαστήματος μεταξύ 15 και 60 ημερών (Madison Cavanaugh, The one-minute cure: The secret to healing virtually all diseases).
Πρόκειται για ελάχιστες περιπτώσεις της άγνωστης ιστορίας της θεραπευτικής δύναμης της ουσίας, οι οποίες αναφέρονται στο βιβλίο της Madison Cavanaugh The one-minute cure: The secret to healing virtually all diseases (Η θεραπεία του ενός λεπτού: το μυστικό για να γιατρέψεις σχεδόν όλες τις ασθένειες). Στο ίδιο βιβλίο έχουν συγκεντρωθεί και οι γνώμες ειδικών επιστημόνων που υποστηρίζουν τις εκπληκτικές ιδιότητες του υπεροξειδίου του υδρογόνου και γενικότερα των βιο-οξειδωτικών θεραπειών σε όλο το φάομα των ασθενειών, συμπεριλαμβανομένης, και της τριπλής μάστιγας: AIDS, καρκίνος και καρδιακά προβλήματα.
gallo-ximiko
Το 1993, ο Αμερικανός ερευνητής δρ. Charles H. Farr προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ στην Ιατρική, για την εργασία του σχετικά με την ευεργετική δράση του Υπεροξειδίου του Υδρογόνου στην καλύτερη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Συμφωνά με την έρευνα του, τα κοκκιοκύτταρα (είδος λευκών αιμοσφαιρίων) παράγουν την ουσία που αμύνεται εναντίον βακτηρίων, παρασίτων και ζυμομυκήτων που προσβάλουν τον οργανισμό, ρυθμίζει τις ορμόνες και το σάκχαρο του αίματος, και αποτελεί απολυμαντικό, αντισηπτικό και οξειδωτικό παράγοντα (C. Η. Farr, The therapeutic use of H2O2, Townsend letter for Doctors, 1987).
Ο δρ. David G. Williams, ένας από τους κορυφαίους επι στήμονες φυσικών θεραπειών, αναφέρει: « Ο αρχικός σκεπτικισμός μου για τη θεραπευτική λήψη υπεροξειδίου του υδρογόνου με οδήγησε σε ενδελεχή έρευνα, κλινική εργασία και πειραματισμό. Καταλαβαίνω ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων πιθανότατα δεν θα πειστεί ποτέ, ωστόσο εγώ είμαι πεπεισμένος ότι το H2O2 είναι ασφαλές, διαθέσιμο και με εξωφρενικά μικρό κόστος. Αλλά το καλύτερο απ’ όλα είναι ότι λειτουργεί!» (David G. Williams, The many benefits of hydrogen peroxide, 17/7/2003) Ο παθολόγος William C. Douglas προσθέτει ότι η ουσία «μπορεί να χορηγηθεί σχεδόν σε κάθε παθολογική περίπτωση, συχνά με εξαιρετικά αποτελέσματα» (William C. Douglas, MD, Hydrogen Peroxide: Medical Miracle, Second opinion publishing, 1996).
Ο δρ. Kurt Donsbach γράφει σε άρθρο του στο περιοδικό Alternatives ότι μια ουγκιά υπεροξειδίου του υδρογόνου 35%, διαλυμένη σε ένα γαλόνι νερό, βοηθά στην καλύτερη αναπνοή όσων πάσχουν από εμφύσημα και καρκίνο του λάρυγγα, αν ψεκάζεται στον χώρο που διαβιούν (Madison Cavanaugh, The one-minute cure: The secret to healing virtually all diseases). Ο ίδιος αναφέρεται με ενθουσιασμό και στην αξιοποίηση της θεραπείας με H2O2 για την καταπολέμηση του καρκίνου.(www. alkalizeforhealth.net/oxygen.htm).
Το 1986, ο γνωστός καρδιοχειρουργός Christiaan Barnard, φημισμένος για το γεγονός ότι πραγματοποίησε την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς, άρχισε να συστήνει τη θεραπεία με υπεροξείδιο του υδρογόνου σε ασθενείς, αφού πρώτα την εφάρμοσε ο ίδιος για να θεραπεύσει την αρθρίτιδα και άλλες ασθένειες που συνοδεύουν το γήρας και έμεινε έκπληκτος με το αποτέλεσμα. Ωστόσο, ο Barnard γελοιοποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό από την ιατρική κοινότητα, ώστε αναγκάστηκε να εγκαταλείψει κάθε σχέση του με τη θεραπεία για να διασώσει τη φήμη και τη δουλειά του (Madison Cavanaugh, The one-minute cure: The secret to healing virtually all diseases).
Η λύση για τον αλκοολισμό
Ο αλκοολισμός είναι μια χρόνια ασθένεια, η οποία εκδηλώνεται προοδευτικά και σχετίζεται με την αδυναμία του ατόμου να ελέγξει την κατανάλωση αλκοόλ, η τοξική επίδραση του οποίου επηρεάζει την κυτταρική αναπνοή. Ως αποτέλεσμα, δημιουργεί καθεστώς ανεπάρκειας οξυγόνου στους σωματικούς ιστούς οδηγώντας σε ιστοτοξική υποξία, κατά την οποία οι ιστοί και τα κύτταρα αδυνατούν να εκμεταλλευτούν και να μεταβολίσουν το οξυγόνο από το αίμα.
Πρόκειται για τη γνωστή σε όλους μέθη που,στην περίπτωση του αλκοολικού, παρατείνεται σε χρόνο και σταδιακά καταβάλλει τον οργανισμό. Το γεγονός ότι οι βαθιές εισπνοές βοηθούν να ξεμεθύσουμε πιο γρήγορα αποτελεί ένδειξη του καταλυτικού ρόλου που έχει το οξυγόνο στην αποτοξίνωση του οργανισμού από το αλκοόλ.
Ο δρ. P.M. Van Wulffren Palthe εργάστηκε με άτομα που έπασχαν από αλκοολισμό και διαπίστωσε ότι η στοματική λήψη υπεροξειδίου του υδρογόνου ανέστειλε την επιθυμία τους για αλκοόλ και τους βοήθησε να θεραπευτούν από τον εθισμό τους. Σύμφωνα με τον ίδιο, πρόκειται για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του αλκοολισμού, γιατί μπορεί να ανατρέψει την ανεπαρκή οξυγόνωση των ιστών και των κυττάρων που σχετίζεται με την προοδευτική εκδήλωση της ασθένειας (Madison Cavanaugh, The one-minute cure: The secret to healing virtually all diseases).
Προάσπιση της υγείας του εγκεφάλου και της διάθεσης
Όσοι ζουν σε μεγαλουπόλεις εμφανίζουν συχνά μεταβολές στη διάθεση τους και ατονία στις εγκεφαλικές τους λειτουργίες κατά τη διάρκεια της μέρας. Αυτό οφείλεται, εν πολλοίς, στον -κακής ποιότητας- αέρα που εισπνέουν, ο οποίος δεν προσφέρει επαρκή ποσότητα οξυγόνου.
Η καθημερινή ελλειμματική οξυγόνωση του οργανισμού γενικότερα, και ειδικότερα του εγκεφάλου, δημιουργεί πολλές εγκεφαλικές-ψυχολογικές διαταραχές, όπως κατάθλιψη, ατονία, ευερεθιστότητα, αδιαθεσία και εξασθένιση των πνευματικών ικανοτήτων, όπως η μνήμη, η συγκέντρωση, η κριτική ικανότητα και η καθαρή σκέψη.
Τα τελευταία χρόνια, η φαρμακευτική βιομηχανία έχει χτίσει γύρω από αυτά τα -ανεξήγητα για την ίδια- συμπτώματα μια ολόκληρη αυτοκρατορία ασθενειών που «κατασκευάστηκαν» και διαδόθηκαν, για να προωθήσουν νέου τύπου φάρμακα διά θεσης και συμπεριφοράς. Η προπαγάνδα που στήθηκε γύρω από αυτές τις ασθένειες οδήγησε στην αποδοχή τους από τον σύγχρονο άνθρωπο, που εκπαιδεύεται να θεωρεί το χάπι πανάκεια για κάθε περίπτωση.
Ο δρ. Ed McCabe υποστηρίζει ότι η συστηματική λήψη υπεροξειδίου του υδρογόνου αρκεί για να συμπληρωθεί η απαραί τητη ποσότητα οξυγόνου που χρειάζεται ο οργανισμός για να λειτουργεί σωστά και να μας τροφοδοτεί με ενέργεια και καλή διάθεση. Εξίσου ευεργετικό αποδεικνύεται για την καλή λει τουργία του εγκεφάλου και την ενίσχυση των πνευματικών μας ικανοτήτων, ακόμα και του βαθμού ευφυίας μας (Ed McCabe, Flood your body with oxygen : therapy for our polluted world, Energy puplications, 2003).
Απαλλαγή από τις περιοδοντικές επεμβάσεις
Ο δρ. Paul Cummings δίδασκε περιοδοντικές χειρουργικές τεχνικές στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καρολίνα, προτού ανακαλύψει ότι με το υπεροξείδιο του υδρογόνου μπορούσε να πετύχει καλύτερα αποτελέσματα. Στους 1000 ασθενείς στους οποίους εφάρμοσε αυτή τη θεραπεία, το 98% ξεπέρασε το περιοδοντικό του πρόβλημα χωρίς τη βοήθεια επέμβασης. Ο δρ. Cummings υποστηρίζει ότι οι δυνατότητες της ουσίας στην οδοντιατρική είναι συναρπαστικές και ότι οι συνάδελφοι του επιστήμονες πρέπει να αναγνωρίσουν την υπεροχή της, συγκριτικά με τις χειρουργικές επεμβάσεις (Jane E. Brody, Non surgical therapies for gums spurs aide debate, New York Times, 23/3/1982).
Στην πραγματικότητα, το Η2Ο2 χρησιμοποιείται ήδη στην οδοντιατρική διαδικασία λεύκανσης των δοντιών – μια υπηρεσία υψηλού κόστους για τους ενδιαφερόμενους. Επιπλέον, περιέχεται και στις εμπορικές οδοντόκρεμες που υπόσχονται λαμπερό χαμόγελο, οι οποίες όμως έχουν ενοχοποιηθεί για μακροπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες στη στοματική υγιεινή, εξαιτίας των υπόλοιπων χημικών συστατικών τους. Σύμφωνα με όσα αναγράφει η συγγραφέας Madison Cavanaugh στο βιβλίο της, αρκεί να βουρτσίζει κανείς τα δόντια του με υδάτινο διάλυμα που περιέχει 3% υπεροξείδιο του υδρογόνου, για να έχει λευκή και υγιή οδοντοστοιχία και ούλα, ξοδεύοντας ελάχιστα χρήματα.
Η «γκετοποίηση» της εναλλακτικής θεραπευτικής
Οι βιο-οξειδωτικές θεραπείες και γενικότερα οι θεραπευτικές πρακτικές που εστιάζουν στην ενεργή δράση του οξυγόνου θεωρούνται εναλλακτικές και ως τέτοιες αντιμετωπίζονται από το καθιερωμένο σύστημα – συχνά με καχυποψία ως προς την ποιότητα και αποτελεσματικότητα τους.
Φυσικά, η αξία του οξυγόνου αναγνωρίζεται και από την κλασική Ιατρική. Το περίεργο, όμως, είναι ότι το αξιοποιεί επιλεκτικά και με… μέτρο: χρησιμοποιείται, δηλαδή, συμπληρωματικά για να διευκολύνει ασθενείς που αδυνατούν να απορ ροφήσουν επαρκή ποσότητα οξυγόνου μέσω της αναπνοής τους.
Το υπερβατικό οξυγόνο χρησιμοποιείται για να θεραπεύσει δηλητηριάσεις από διοξείδιο του άνθρακα, γάγγραινα με εκπομπή αερίων και αεροεμβολισμό (νόσο του δύτη). Ακόμα, εφαρμόζεται σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης. Στις εντατικές των νοσοκομείων, ασθενείς που χαροπαλεύουν παραμένουν ζωντανοί, χάρη στο οξυγόνο που παίρνουν μέσω μηχανικής υποστήριξης.
Ακόμα και η παραγωγή ορισμένων φαρμακευτικών σκευασμάτων εκμεταλλεύεται τις θεραπευτικές ιδιότητες του οξυγόνου. Για παράδειγμα, οι περισσότερες συμβατικές θεραπείες για τον καρκίνο, συμπεριλαμβανομένων της χημειοθεραπείας και ακτινοβολίας, αλλά και φαρμάκων, επιτίθενται στα καρκινικά κύτταρα με οξυγόνο για να τα εξουδετερώσουν. Ωστόσο, όλα τα συμβατικά φάρμακα συνοδεύονται από πλήθος παρενεργειών, γεγονός που μακροπρόθεσμα τα καθιστά ζημιογόνα για το σύνολο του οργανισμού.
Έχοντας υπ’ όψιν τα παραπάνω, τίθενται κάποια ερωτήματα:
» Αφού η επιστήμη αναγνωρίζει τη δύναμη του οξυγόνου στη θεραπευτική διαδικασία, γιατί περιορίζει τη χρήση του μόνο σε κάποιες περιπτώσεις και δεν μελετά την αξιοποίηση του σε άλλες;
» Γιατί αγνοούνται τα πρωτοφανή συμπεράσματα ανεξάρτητων ερευνητών, εκ των οποίων κάποιοι χαρακτηρίζουν το οξυγόνο -και δη, το υπεροξείδιο του υδρογόνου- ως θεραπευτική λύση για κάθε ασθένεια;
» Γιατί, σε τελική ανάλυση, σνομπάρεται η εναλλακτική Ιατρική, η οποία τολμά να εφαρμόσει νέες μεθόδους θεραπείας όπως η παραπάνω, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις οδηγούν σε πολύ θετικά αποτελέσματα;
Το σχέδιο είναι πολύ καλά οργανωμένο και έχει ως πυρήνα την εμπορευματοποίηση των ασθενειών. Ο ιστός που έχει πλεχτεί γύρω από αυτή επιβιώνει μέσω ουσιών και διαδικασιών που πωλούνται ακριβά για να καταστείλουν μεμονωμένα συμπτώματα, χωρίς να επιφέρουν ίαση.
Ό,τι ξεφεύγει από τον παραπάνω κανόνα, και κυρίως ό,τι μοιάζει να τον απειλεί, καταστέλλεται ή γελοιοποιείται. Στην καλύτερη περίπτωση, γκετοποιείται σε μια κατηγορία που ονομάζεται «εναλλακτική», προκειμένου να ξεχωρίζει από το επίσημο, πέραν πάσης υποψίας, δόγμα και να ελέγχεται ευκολότερα από αυτό.

Πηγή:Περιοδικό HELLENIC NEXUS
xespao
www.newsnow.gr/

Πηγή 









Διαβάστε περισσότερα...

«Τι χάρος είναι αυτό το πλοίο; Δεν ήθελα να ταξιδέψω» - Συγκλονιστική αφήγηση

Μια περιγραφή των όσων έγιναν στο Norman Atlantic περιέγραψε ένας Ελληνας επιβάτης στην προσωπική του σελίδα στο facebook. Πρόκειται για τον Ανδρέα Οικονόμου, ο οποίος είδε τον Χάρο με τα μάτια του, ταξιδεύοντας με τη σύζυγο και το παιδί του.
O κ. Οικονόμου αποκαλύπτει πως όταν είδε το πλοίο άλλαξε γνώμη και αρνήθηκε να ταξιδέψει, αλλά αναγκάστηκε να το κάνει γιατί το πλήρωμα του πλοίου του αρνήθηκε να βγάλει το αυτοκίνητο από το γκαράζ. Διαβάστε το postaρισμά του...



 


«Επεισόδιο πρώτο: Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΗ
Σάββατο 27 Δεκέμβρη.
Είναι το ταξίδι που εγώ και η οικογένειά μου το περιμένουμε τόσο πολύ. Είναι η ανάσα της χρονιάς για μας. Και το κάνουμε χρόνια τώρα. Φέτος θα πηγαίναμε στη Βενετία. Η Βενετία είναι παραμυθένια και το χειμώνα πιο πολύ!
Ταξίδι απ' την Ηγουμενίτσα, ώρα 11και 59 η αναχώρηση. Τέτοια ακρίβεια τρομάρα τους. Στον αληθινό κόσμο η αναχώρηση είναι κάπου μεταξύ 12 και 4 το πρωί.
Πλοίο το Hellenic spirit της ΑΝΕΚ. Έχω ταξιδέψει πολλές φορές μ' αυτό. Ξέρω αρκετούς απ' το πλήρωμα με τα μικρά τους ονόματα. Ξέρουν την Αλίνα μου και μου δείχνουν φωτογραφίες με τα δικά τους παιδιά.
Το Hellenic spirit όταν μπαίνει στο λιμάνι είναι χριστουγεννιάτικο δέντρο. Φώτα παντού, ανοίγει η καρδιά σου και βιάζεσαι να επιβιβαστείς.
Είμαι τελευταίος στη σειρά των ΙΧ αυτοκινήτων και περιμένουμε το καράβι. Προσπαθώ να τακτοποιήσω τα εισιτήρια στο φάκελο και το μάτι μου πέφτει στο όνομα του πλοίου. Norman Atlantic. Έτσι απλά. Χωρίς καμία ενημέρωση για την αλλαγή. Ούτε καν στο check in μια κουβέντα κάτι…
Άστο μπορεί να είναι κι΄αυτό καλό λέω στην Έλενα για να απαλύνω την απογοήτευση. Περιμένουμε (το 11 και 59 που λέγαμε, ε καμιά σχέση)
Και έρχεται. Ένα μουντό σκοτεινό πράμα εμφανίστηκε στο λιμάνι. Ο ελιγμός που κάνουν τα πλοία είναι τέτοιος που, εμείς που περιμένουμε στη σειρά, πρώτα βλέπουμε την πλώρη του (το μπροστά για τους αμύητους) και μετά γυρίζει και ακουμπά την πόρτα της πρύμνης (δεν χρειάζεται το εξηγήσω) του στην προβλήτα .
Τούτο, λόγω της απειρίας του Ιταλού κυβερνήτη στο συγκεκριμένο λιμάνι, στάθηκε αρκετή ώρα με την πλώρη προς εμάς. Μας κοίταζε. ΕΤΣΙ ΕΝΟΙΩΣΑ.
Και μου ξεφεύγει μπροστά στο Αλινάκι μου: ΡΕ ΕΛΕΝΑ ΤΙ ΧΑΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΌ. Κι η Ελενα μούδιασε. Αυτό άρχισε να γυρίζει. Άραξε. Άνοιξε την πόρτα και τα αυτοκίνητα άρχισαν να μπαίνουν. Εμείς τόση ώρα αμίλητοι. Κοιτούσαμε. Όταν ήρθε η σειρά μου να ξεκινήσω, ρώτησα: Έλενα θα μπούμε; Δεν ξέρω βρε Αντρέα, μου απαντά, εσύ τι λες; Δεν απαντάω και προχωράω. Κοντοστέκομαι λίγο πριν ανεβούμε στο πλοίο.
Έλενα δεν νοιώθω καλά, της λέω. Ούτε και εγώ, αλλά είναι το ταξίδι που περιμένουμε ρε Αντρέα, Αλινα εσύ τι λες; Το Αλινάκι μου ήθελε πολύ να πάμε. Μπήκα. Με βάλανε στο πρώτο υπόγειο. Το ασανσέρ ήταν χαλασμένο και ο Ιταλός ναύτης μου είπε ότι θα μας ανεβάσει από κάτι εσωτερικούς διαδρόμους που πάνε αυτοί. Έβλεπα παντού φρεσκοβαμμένες λαμαρίνες, «γαζώματα» φρεσκοβαμμένα όλα φρεσκοβαμμένα. πολύ μπογιά. Η ωραία η γυναίκα, σχολίαζε τρείς μέρες μετά ο καλός μου ο Χρηστάρας, δε χρειάζεται φτιασίδια. Τη μπαμπόγρια τη φτιάν'ς μπας και την παρ κάνα κορόιδο. Ποιος ξέρει τι έκφραση είχα πάρει και γίνεται έξαλλη η Ελενα.
Αμάν ρε Αντρέα με τρομάζεις σταμάτα το πια ή πάμε να φύγουμε.
Πάμε να φύγουμε της λέω και παραδόξως συμφωνεί αμέσως.
Φτάνουμε στη Reception και τους ανακοινώνω ότι δε θέλω να ταξιδέψω και βρίσκω ως αιτία το ότι δεν με ενημερώσανε για την αλλαγή του πλοίου. Δεν πιάνει όμως. Τότε γιατί ανέβηκες, μου λέει ο Αξιωματικός. Τι να του πω; Ότι όλα μέσα μου φωνάζουν φύγε; Θα γίνω γραφικός. Δεν το αντέχω όμως και όταν μου λέει ότι θα μου δώσει δυο site να γράψω τα παράπονά μου, του απαντώ σχεδόν έξαλλος. Από που θα τα γράψω; Απ' τον πάτο;
Του πάτησα τον κάλο και αγριεύει. Πόσα παιδιά έχεις κύριε, με ρωτάει. Ένα, του απαντώ, εγώ όμως έχω τρία και νομίζεις ότι θέλω να πνιγώ; Όχι του λέω ξέρω ότι δε θέλεις να πνιγείς αλλά εσύ είσαι υποχρεωμένος να μείνεις μέσα, εμένα είναι ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΟΥ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΩ.
Ζητώ να δω το πλοίαρχο και με οδηγούν στο ύπαρχο κύριο Παύλο ……. (σήμερα άκουσα στις ειδήσεις ότι στο καράβι έκανε ότι μπορούσε για να σώσει κόσμο και τον συγχαίρω γι αυτό. Εύχομαι όση ώρα πάλευε να είχε στο μυαλό του τι στη μικρή μου κόρη και αυτό να του έδινε δύναμη)
Ο κύριος Παύλος με αντιμετώπισε με το γνωστό Ελληνικό υφάκι. Ήρθε ο περίεργος που του μυρίζει η καμπίνα και πρέπει να τον ανεχτώ τον μ...α. Με άκουσε με θυμήθηκε που έχουμε ξαναταξιδέψει μαζί. Είναι γκρινιάρης ο σύζυγος λέει στην Έλενα τον θυμάμαι είχε ξαναδιαμαρτυρηθεί κάποτε. Είπε με ύφος κολητού.
Φωνές, καυγάς, κάποιος κάνει σσστ κοιμόμαστε, αγριεύω και μ' αυτόν και είπα κάτι Γαλλικό. Κατεβαίνουμε και βγαίνουμε απ' το πλοίο. Έρχεται και ένας νεαρούλης μουσάτος της ΑΝΕΚ να μου μιλήσει και να μου εξηγήσει ότι έχω άδικο και αυτό που ζητάω δεν μπορεί να γίνει. Μου σπάει τα νεύρα και ακούει και τι δεν ακούει.
Είχε ένα υφάκι, expert της NASA και πάνω. Δεν ασχολήθηκα πολύ μαζί του. Βλέπω το αυτοκίνητο του λιμενικού και πηγαίνω προς τα κει. Ένα κοριτσάκι με στολή με ακούει, ξαφνιάζεται, μου λέει ότι αυτή δεν ξέρει τι γίνεται σ' αυτή την περίπτωση και πρέπει να καλέσει την αξιωματικό υπηρεσίας. (Τελικά το κοριτσάκι αυτό ήταν η πιο πρόθυμη και η μόνη που έδειχνε ότι κατάλαβε τι ένοιωθα. Ισως.)
Η κυρία λιμενάρχης στο τηλέφωνο με αντιμετωπίζει με το γνωστό δημοσιοϋπαλληλικό τρόπο. Παρακαλώ ο κύριος……
Τέλος πάντων αυτό που ζητάτε δεν γίνεται, αλλά μπορείτε να κάνετε μήνυση στην εταιρεία αλλά να ξέρετε ότι η μήνυση είναι ακριβή. Εδώ τα χάνω και καταλαβαίνω ότι παλεύω το ανίκητο. ΤΗ ΒΛΑΚΕΙΑ.
Δε μπαίνω και απαιτώ να μου βγάλετε το αυτοκίνητο, ουρλιάζω. Αυτό δε γίνεται κύριος Απαντά ο κύριος Παύλος εκτός αν θες να σου ζητήσω αποζημίωση για τη ζημιά που θα πάθουν τα εμπορεύματα απ' την καθυστέρηση.
Ολοι αυτοί, μου δείχνει τα φορτηγά, θα σου ζητάνε αποζημιώσεις. Και μου σου πω τι είπε σε μένα η Λιμενάρχης. Τι σου είπε ρε μεγάλε τον ρωτάω απορημένος, αφού τώρα μίλαγα μαζί της.
Την πήρα εγώ πριν από σένα, μου απαντά, και μου είπε να σου κάνω μήνυση για παρακώληση συγκοινωνιών. Εδώ αρχίζω και φοβάμαι ότι δεν υπάρχει τρόπος να γίνει το δικό μου. Το τελευταίο όπλο.
Καλά φύγετε, του λέω, αλλά να δω πως θα βγάλεις τα άλλα αυτοκίνητα που τα έχω κλείσει, γιατί κλειδί εγώ δεν δίνω.
Σιγά το πρόβλημα, μου λέει, στην Αγκόνα θα το πάρει γερανός και θα το πετάξει έξω.
Μείνε στο λιμάνι. Έχασα. Μπήκα μέσα».
Επεισόδιο δεύτερο: Η CHRISTINE ΞΥΠΝΑΕΙ
(Για τους μικρότερους, ψάξτε για ένα film του 80 με τίτλο CHRISTINE και θα καταλάβετε)
Δυο ώρες περίπου τους πάλευα. Με είχαν χεσμένο εξ' αρχής.
Μπαίνοντας στο πλοίο πάλι, τα φορτηγά είναι τόσο σφηνωμένα που αδυνατούμε να βρούμε τρόπο να περάσουμε. Για να φτάσω στην πόρτα, το στήθος μου σερνόταν στον τοίχο και η πλάτη μου ξεσκόνιζε ένα φορτηγό. Χάλια έγινα, λέω στην Έλενα, εγώ δεν πήρα μπουφάν μου απαντάει, το άφησα στο αυτοκίνητο.
Η καμπίνα ένα χάλι και μισό. Σαν κάτι θυρωρεία σε ταινίες του 60. Έχουμε όμως χάσει και δε μας παίρνει για τίποτε.
Θα έχει κύμα; Ρωτάει με αγωνία η Έλενα την κοπέλα που μας συνόδεψε μέχρι την καμπίνα. Τώρα να μη σας πω και ψέματα, απαντά, λίγο θα κουνήσει μέσα, αλλά μη φοβάστε είναι πολύ γερό. Αυτό φτιάχτηκε για το Βόρειο Ατλαντικό αντέχει.
Για κάποιο Ρίο Αντίρριο του Βορείου Ατλαντικού, σκέφτομαι, Ηγουμενίτσα Αγκόνα ……. Θα δούμε.
Απ' το σφίξιμο που νιώθουμε πέφτουμε να κοιμηθούμε και οι τρεις στην ίδια κουκέτα. Αδύνατον.
Ελάτε παιδιά ο καθένας στο κρεβάτι του, λέω, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να είμαστε πτώματα αύριο. (Παραλίγο)
Εγώ κοιμάμαι κάτω η Αλίνα κάτω και η Έλενα στην πάνω κουκέτα.
Είμαστε στ' ανοιχτά και με ξυπνάει ένας ενοχλητικός θόρυβος. Το καράβι κουνάει, λίγο, και κάτι σα μεταλλικό κουτί στην πάνω από τη δική μας καμπίνα είναι στο πάτωμα και χτυπάει μια από δω μια από κει. Χρρρρρρ ντουκ Χρρρρρρρ ντουκ, την τύχη μου μέσα. Πάει ο ύπνος. Τα καταφέρνω ξανακοιμάμαι. Κάποια στιγμή ακούω την Έλενα να μου λέει, Αντρέα φοβάμαι θα κατέβω να κοιμηθούμε μαζί. Ξανακοιμάμαι. Αντρέα κρυώνω, μου λέει κάποια στιγμή, θα σηκωθώ να βάλω και δεύτερο θερμοεσώρουχο (Σωτήριο). Η ώρα πρέπει να είναι 4 και μισή.
Ξανακοιμόμαστε. Όμως απ' τις ομιλίες έχει ξυπνήσει και η Αλίνα. Δεν περνάνε μερικά λεπτά και η Αλίνα λέει δυνατά ψιθυριστά, μπαμπά είδα φωτιά στο παράθυρο.
Κοιμήσου αγάπη μου, της απαντώ, κάποιος κεραυνός θα ήταν, τι φωτιά αποκλείεται.
Ναι ρε Αντρέα μου λέει η Έλενα, κάτι μυρίζει. Ακούω ότι ενεργοποιείται το μεγάφωνο του δωματίου και μια αγωνιώδης κοφτή πρόταση ακούγεται
ΣΤΑ ΙΤΑΛΙΚΑ. Ανάβω το φωτάκι του κρεβατιού, βλέπω καπνό στο δωμάτιο. Κοιτάζω στο παράθυρο και βλέπω τη φωτιά που είδε η Αλίνα. Κάτω και λίγο πιο πίσω.
Καιγόμαστε ουρλιάζει η Έλενα και ανοίγει την πόρτα. Στο διάδρομο σαστισμένες φιγούρες μέσα σε καπνό. Παιδιά τι καίγεται ρωτάει μια γυναίκα.
Φωτιά φωνάζει κάποιος. Αντρέα μου καιγόμαστε ουρλιάζει η Έλενα και καταρρέει στο διάδρομο.
Την αρπάζω απ' τους ώμους και την ταρακουνάω. Όχι τώρα, Λενιώ όχι τώρα σε παρακαλώ πρέπει να σώσουμε την Αλίνα. Σηκώνεται. Η Αλίνα είναι πίσω μας και φωνάζει μαμά μαμά. Γυρίζουμε στη καμπίνα. Λέω στην Αλίνα να ντυθεί όσο μπορεί πιο γρήγορα. Ντυνόμαστε και εμείς. Το δωμάτιο έχει γεμίσει ασφυκτικά με καπνούς.
Δεν μπορώ να βρω τα παπούτσια μου ούτε η Αλίνα τα δικά της. Μένουμε με τις χαριτωμένες παντοφλίτσες του ΙΚΕΑ που είχαμε αγοράσει το πρωί. Αρπάζω ένα φάκελο που είχα πάνω στο τραπέζι γιατί είχα το τηλέφωνο μέσα. Πάνω στο φάκελο ήταν και τα γαλιά μου και τα πήρα κι' αυτά. Βγαίνουμε πάλι στο διάδρομο τρέχοντας προς τα Deck. Ακούγονται από κάτω μας κάτι σα δυνατά χτυπήματα. Τι χτυπάει, ρωτάω. Δε χτυπάει ρε φίλε, σκάνε κάτω τα φορτηγά, δεν ακούς, μου λέει ένας που πέρναγε τρέχοντας δίπλα μας, τρέξτε έξω.
Τρέξαμε και βγήκαμε έξω. Αρκετός κόσμος. Βιασύνη αλλά όχι πανικός. 9 με 10 μποφόρ Η φωτιά είναι τεράστια και φλόγες αναπηδούν απ' τα πλάγια του πλοίου απ' το κάτω γκαράζ.
Η Έλενα προχωράει μπροστά η Αλίνα στη μέση και εγώ πίσω. Κολλητά. Η Αλίνα είναι απίστευτα ψύχραιμη. Στο μυαλό μου έχει κολλήσει η σκέψη, ακολούθα τις οδηγίες και μη πανικοβληθείς.
ΠΛΗΡΩΜΑ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΕΙ. ΟΔΗΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΚΟΥΣΕΙ.
Ψάχνουμε για σωσίβια. Βλέπω ότι τα παίρνουν από ένα μεγάλο άσπρο κουτί. Τρέχουμε εκεί. Είναι κάποιος μέσα και χωρίς να τον ρωτήσω μου δίνει ένα. Άλλο ένα και ένα παιδικό του λέω. Σκύβει ψάχνει και βρίσκει το παιδικό. Είσαι πλήρωμα τον ρωτάω, τι κάνουμε τώρα; Επιβάτης είμαι μου απαντάει πηδώντας απ' το κουτί.
Πώς τα βάζουμε τα σωσίβια; Εδώ βλέπω κάποιον που ήταν πλήρωμα. Ο πρώτος που είδα. Πως το δένουμε, του λέω, δέσε της κόρης μου και της γυναίκας μου σε παρακαλώ. Μας τα έδεσε. Τώρα τι κάνουμε; Απ΄ το μυαλό μου, η ιδέα της εγκατάλειψης του πλοίου, ακόμη δεν είναι αποδεκτή. Η λαμαρίνα είναι πολύ ζεστή και ξαφνικά βλέπω δίπλα μου μια μικρή κόκκινη κουκκίδα, καταλαβαίνω τι είναι, ανοίγω το βήμα σπρώχνοντας την Αλίνα. Η παντόφλες κολλάνε στο πάτωμα και σε κάθε βήμα νιώθω ότι θα μου φύγουν. Η μικρή κόκκινη κουκκίδα σε δευτερόλεπτα έγινε ασπροκόκκινος κύκλος και άνοιξε. Η λαμαρίνα έλιωνε. Έλιωνε παντού.
Τότε η Έλενα μεταμορφώνεται. Τόση ώρα άκουγα κάτι μουρμουρητά, κρίμα, γιατί ρε γαμώτο, ως εδώ ήταν, το Αλινάκι μου τι φταίει …. και ξαφνικά γίνεται θηρίο. The eye of tiger το ξέρετε; Πάμε φύγουμε μου λέει. Όχι ρε Έλενα της λέω, γιατί ξέρω πόσοι χάνονται τη στιγμή που προσπαθούν να μπουν στη βάρκα. Πάμε να φύγουμε Αντρέα μου ουρλιάζει αγριεμένη. Έχει δει τη σωσίβια λέμβο και πάει προς τα 'κεί. Όμως εγώ δεν έχω δει πλήρωμα εκεί και ξέρω ότι δεν έχει κάγκελα και είναι το χάος μετά.
Πηδάει το πρώτο κάγκελο και κατευθύνεται στη λέμβο. Λενιώ πρόσεχε το κενό πρόσεχε, ουρλιάζω. Στη λέμβο γίνεται χαμός. Τη έχουν σηκώσει την έχουν βάλει σε θέση πτώσης και αιωρείται. Κόσμος είναι ήδη μέσα, κόσμος προσπαθεί να μπει μέσα. Καταφέρνει να μπει μέσα. Έχουμε περάσει και εμείς το κάγκελο και κρατάω κόντρα στα βήματά μου για να μη με σπρώξουν και πέσουμε στο κενό. Μόλις η Έλενα μπήκε στη λέμβο γυρνάει και φωνάζει, Αντρέα την Αλίνα δώς μου την Αλίνα..
Διστάζω γιατί πρέπει να τη σηκώσω πάνω απ΄το κενό. Ξέρω ότι δεν μπορώ να την κρατήσω πολύ ώρα έτσι, αν δεν την αρπάξει αμέσως. Και η Έλενα δεν φτάνει να έρθει πιο κοντά. Δεν το κάνω. Δεν τη δίνω. Ουρλιάζει, την κόρη μου την κόρη μου. Το αποφασίζω, τη σηκώνω και την κρατάω στο κενό. Τότε γυρίζει ένας γεροδεμένος άντρας την αρπάζει και την τραβάει μέσα. Όλα είναι πιο εύκολα τώρα. Η Λέμβος ταλαντώνεται και πέφτει. Όμως ένα μέτρο πιο κάτω μπλοκάρει, μένει κρεμασμένη και αιωρείται. Αυτό ήταν. Αρκεί να πιαστώ απ' το σίδερο πού σημάδευα και να περάσουν τα πόδια μου μέσα. Όρμησα. Το έπιασα το σίδερο (αλλά κουτούλησα και σπάσαν τα γυαλιά μου) πέρασα μέσα. Είμαστε όλοι μαζί.
Σωθήκαμε!
Τα δύσκολα πέρασαν. Τουλάχιστον έτσι νόμιζα.
Επεισόδιο τρίτο: ΚΑΡΑΒΙ ΕΝΑ.
ΑΠ' ΤΟ ΔΟΞΑ ΤΟ ΘΕΟ ΣΤΟ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ΦΥΛΑ ΜΑΣ!
Είμαι μέσα. Πετάω τα σπασμένα γυαλιά μου. Όσοι φοράνε γυαλιά καταλαβαίνουν την απελπισία μου. Θα το ζήσω με την τύφλα μου..
Η βάρκα μέσα είναι ΣΧΕΔΟΝ ΑΔΕΙΑ. Η κατασκευή της είναι τέτοια, με τα διαδρομάκια και τα καθίσματα, που όλοι μπλοκαρίστηκαν στον πρώτο διάδρομο. Σφήνωσαν οι κνήμες και οι φτέρνες και κανένας δεν μπορούσε να κάνει βήμα. Και έφραξε η πρόσβαση στο εσωτερικό της. Η ανορθόδοξη είσοδός μου στη λέμβο με έσωσε απ' το μπλοκάρισμα.
Η Έλενα όμως ούρλιαζε, τα πόδια μου τα πόδια μου, και δίπλα το Αλινάκι μου ούρλιαζε, σάντουιτς ανάμεσα στην Έλενα και ένα τεράστιο άνδρα που προσπαθούσε ο δόλιος να σωθεί, αλλά και να μη τις λειώσει. Τράβηξα κοντά μου την Αλίνα. Ένιωσα σα να την ξεκόλλησα. Κοιτώντας χαμηλά στα πόδια της για να βεβαιωθώ ότι είναι εντάξει, είδα το Ράφι (Ραφαήλ) ένα μικρό αγοράκι τεσσάρων ετών, πεσμένο σ' αυτόν τον καταραμένο διάδρομο και να τον πατούν. Ήταν τυχερός γιατί το τεράστιο σωσίβιό του τον προστάτευσε. Τον άρπαξα και αυτόν και τον πέταξα στα καθίσματα. Καμιά σκέψη, χωρίς λόγια, μια κίνηση μόνο. Και τον ξέχασα.
Τον ξαναείδα αργότερα στην αγκαλιά της Αλεξάνδρας μαζί με τον αδελφό του.
Η Έλενα, γυάλιζε το μάτι της είπαμε, σπρώχνει τον άνδρα με δύναμη απεγκλωβίζεται και καταφέρνουν και οι δυο να κάνουν το επόμενο βήμα στον επόμενο διάδρομο. Ο ένας πάνω απ' τον άλλο με κάθε τρόπο καταφέρνουμε να απλωθούμε σ' όλη τη λέμβο. (η δημοσιογράφος, αργότερα, με ρώτησε: πείτε μου τι γινόταν μέσα στη βάρκα, ουρλιάζανε κλαίγανε..) Απόλυτη σιγή. Κάποια βογγητά πόνου, παιδικά ονόματα, Νίκο, Κορίννα, Ράφι, Αλίνα, Ρόμι και η απάντηση που επιβεβαίωνε ότι είναι καλά.
Η βάρκα όμως είναι κολλημένη. Οι καπνοί έχουν πνίξει τα πάντα. Μέσα στη βάρκα είναι πολύ δύσκολο να αναπνεύσεις. Αυτό που αναπνέω μου προκαλεί έναν απίστευτο σπασμό στο στομάχι και ξερνάω. Ξερνάω ασταμάτητα. Ξερνάνε κι' άλλοι, ξερνάνε όλοι. Συνέχεια. Γιατί δεν πέφτουμε, φωνάζει κάποιος. Ακούω Ιταλικά που είναι μάλλον εντολές κάποιου απ' το πλήρωμα προς κάποιον άλλο. Έχουμε τουλάχιστον δυο ναυτικούς σκέφτομαι, ενώ είμαι γονατισμένος στα τέσσερα και ξερνάω για χιλιοστή φορά. Ξέρω ότι αυτό που μου συμβαίνει δεν είναι ναυτία και ανησυχώ πολύ.
Αν έχω δηλητηριαστεί ποιος θα τις φροντίσει. Και συνεχίζω να ξερνάω. Μπαμπά είσαι καλά, φωνάζει έντρομη η Αλίνα μόλις με είδε να γονατίζω. Μου φώναζε συνέχεια και εγώ να μη μπορώ να σηκώσω ούτε το δαχτυλάκι μου απ' το ξέρασμα. Μόνο το μυαλό μου και το στομάχι μου υπερλειτουργούσαν και όχι μ' αυτή τη σειρά. Κάποια στιγμή κατάφερα να σηκώσω το αριστερό μου χέρι και να της κάνω τη γνωστή κίνηση με τον υψωμένο αντίχειρα. Μαμά καλά είναι, φώναξε και σταμάτησε.
Ο Ιταλός συνεχίζει να φωνάζει. Κάτι για ανεμόσκαλα ακούω κάποιος ανεβαίνει ή κατεβαίνει στη βάρκα. Στις Ιταλικές φωνές προστίθενται και Ελληνικές. Είναι οδηγίες στα Ελληνικά. Λύσε το …. στρίψε το …. ναυτικοί όροι που δεν κατανοώ. Έχουμε και Έλληνα πλήρωμα σκέφτηκα. Ακόμα καλύτερα. Ήταν ο Γιώργης απ' τους Αγίους Σαράντα (και ένας αυτός σαρανταένας). Πλήρωμα. Είχε κατέβει στη λέμβο για να τη λύσει. Και την έλυσε. Και σκάσαμε στο νερό. Νόμισα ότι σπάσανε όλα τα κόκαλά μου.
Δεν γίνεται άλλο με το ξέρασμα είπα και σήκωσα το κορμί μου φωνάζοντας και ξερνώντας ταυτόχρονα. Αλίνα Έλενα. Καλά είμαι, μου απαντά η Έλενα και ξερνάει. Μπαμπά έκανα εμετό, κλαψουρίζει το Αλινάκι. Δε μπορώ να μιλήσω και της χαϊδεύω τα μαλλιά. Πάμε να φύγουμε.., πάρτε τη βάρκα από δω.., θα σκάσουμε.., θα πνιγούμε απ' τους καπνούς… . ανοίχτε τις τέντες…
Τώρα ναι ουρλιάζουν αρκετοί. Η Έλενα ανοίγει κάτι σαν παράθυρο δίπλα και πάνω απ' το κεφάλι μου. Τη βοηθάει ο Genaio. Ιταλός, πλήρωμα. Μπαίνει δυνατός αέρας, με χτυπά στο πρόσωπο και νιώθω καλύτερα. Νιώθω ανακούφιση γιατί φεύγουμε. Τότε, απ' το παράθυρο που μπήκε ο αέρας, σήκωσα το κινητό μου και τράβηξα το videaki που είδατε. Η μηχανή της λέμβου ανάβει. Ξεκινάει. Ήμασταν, έμαθα αργότερα, καμιά πενηνταριά πάνω κάτω. Μόλις απομακρυνόμαστε απ' το πλοίο, καταλαβαίνω ότι τόση ώρα μας έκοβε τον αέρα με τον όγκο του. Γι' αυτό μπορέσαμε να μετακινηθούμε να καθίσουμε, να βγάλω video…..
Και άρχισε.
Τα 10 μποφόρ ήταν αλλιώς πάνω στο σιδερένιο κολαστήρι κι αλλιώς στην πλαστική λέμβο. Το 'χετε δει στο σινεμά ε; Το είχα δει και εγώ. Καμιά σχέση!!!
Δεκαπέντε μέτρα πάνω, γύρισμα η μύτη, βουτιά σχεδόν ελεύθερη πτώση. Σκάσιμο. Άντε πάλι απ' την αρχή. Νερά από παντού. Η βροχή δυναμώνει, αστραπές, αέρας πολύ αέρας. Κύματα, που μια φορά που τόλμησα μέσα στο σκοτάδι να τα κοιτάξω κατάματα, ένιωσα το μεγαλύτερο φόβο της ζωής μου. Κάποιοι που με ξέρετε θα ξέρετε ότι η θάλασσα ήταν ο εφιάλτης μου από παιδί. Και τον ζούσα. Δεν ξανακοίταξα. Κλείσαμε ότι άνοιγμα ήταν ανοιχτό. Το παράθυρο δεν έκλεινε και όταν ξεσκάλωσε έπιασε το χέρι του Genaio και παραλίγο να του το κόψει. Πιαστήκαμε σφιχτά ο ένας με τον άλλο. Σιωπή. Μόνο ο Genaio βόγκαγε ματωμένος και οι Ιταλοί και ο Γιώργης κάτι λέγαν. Στα ναυτικά.
Και τότε αρχίζει το ξέρασμα 2.
Αυτή τη φορά από ναυτία. Και τι να βγάλεις; Πόνος ατελείωτος. Κάποια στιγμή ο σπασμός του εμετού έμεινε πάνω από ένα λεπτό και νόμισα ότι θα πάθω ασφυξία. Ξερνούσαμε ο ένας πάνω στο άλλο και δεν λέγαμε τίποτα. Καθόμουνα στο μεσαίο διάζωμα θέσεων είχα την Αλίνα δεξιά μου και μετά η Έλενα. Σφιχτά. Απέναντί μου ήταν η Ράνια.Ξυπόλυτη. Κράταγε σφιχτά την κορούλα της την Κορίννα.
Δίπλα της ο Σπύρος ο άνδρας της κρατούσε το γιο τους το Νικόλα. Ο Σπύρος ήταν ακίνητος με κλειστά τα μάτια, σα να μην ελέγχει το κεφάλι του που κρέμονταν απ' τον λαιμό του. Είχα πάθει υποκαλιαιμία, μου εξήγησε μετά (ο Σπύρος και Ράνια είναι γιατροί) και προκαλεί μυϊκή απόλυτη αδυναμία. Καλέ μου Σπύρο μόνο η λέξη μου έλειπε το υπόλοιπο το ήξερα.
Ο Ιταλός έψαχνε κάτι σε κάτι μπαούλα. Ήταν νερό, σε σακουλάκια. Έφτασε ένα στα χέρια μου αλλά στάθηκε αδύνατο να το ανοίξω. Είδα ένα μισοάδειο στο πάτωμα και ήπια. Άρχισα να στυλώνομαι. Η Έλενα δεν ξέρω αν ήπιε η Αλίνα δεν ήθελε.
Άρχισε να ξημερώνει. Μάλλον ο Ιταλός είδε ένα καράβι και πήγαινε σφαίρα κατά πάνω του. Έτσι ήτανε. Το είδα και εγώ. Η Έλενα σηκώθηκε και πήγε στο παράθυρο.
Φωνές, ουρλιαχτά, βοήθεια Help, aiuto, Η Αλίνα σηκώθηκε κι αυτή και φώναζε κι αυτή στα ελληνικά στα αγγλικά στα ιταλικά. Ότι άκουγε προσπαθούσε να το φωνάξει. Και πλευρίζουμε το πλοίο. Φόρα είχαμε, κύμα είχε, ο Ιταλός τρελάθηκε, και το κάρφωσε το βαρκάκι στα πλευρά του πλοίου. Άκουσε και τι δεν άκουσε απ' το Γιώργη το δικό μας.
Ένα container ήταν το πλοίο, με λίγο φορτίο άρα με μικρό βύθισμα. Ουρανοξύστης μου φάνηκε στο ύψος. Χάος. Αλλά σωθήκαμε. Σωθήκαμε;
Η μηχανή με το τράκο έσβησε και ποτέ δεν ξαναλειτούργησε. Η βάρκα ακυβέρνητη. Πετάνε σχοινιά. Ο Γιώργης δίνει μάχη να τα δέσει. Το ίδιο και ο άλλος Ιταλός ο Francesco και κάποιοι επιβάτες. Μάχη. Γιατί δεν έχουμε μηχανή και πώς να σταθείς δίπλα στο πλοίο.
Τότε κατέρριψα το ρεκόρ φόβου που είχα από λίγες ώρες πριν.
Το κύμα μας σήκωσε στο Θεό και μας έσκασε πάνω στο σιδερένιο τοίχο. Τιναχτήκαμε απ' τις θέσεις μας. Έχασα την Αλίνα. Τα πόδια μου τσακίστηκαν στο διάζωμα των καθισμάτων. Η Έλενα χτύπησε το κεφάλι της σε ένα σίδερο γιατί έπεσε με ορμή κάποιος πάνω της. Και πριν προλάβουμε να καταλάβουμε τι έγινε, πάλι δεκαπέντε μέτρα πάνω, κι άλλο σκάσιμο στον τοίχο.
Σε κάθε χτύπημα το βαρκάκι να σπάει, να ανοίγει και να μπάζει νερά.
Εδώ αναλαμβάνει η Ράνια. Μιλάει Αγγλικά και Ιταλικά. Αρκετές φορές μετέφρασε αυτά που μας έλεγε ο Ιταλός. Τώρα όμως ανέλαβε για τα καλά.
Όρθια, ξυπόλυτη, είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους δικούς μας Ιταλούς, στο Γιώργη και στο πλήρωμα του πλοίου που καταλαβαίνουν (;) Αγγλικά. Νά 'σαι καλά κοριτσάρα μου!!! Οι γυναίκες έχουν αναλάβει!
Το πλοίο αφήνει μια ανεμόσκαλα. Όσοι μπορούν να σταθούν βοηθάνε. Πιάνουνε την ανεμόσκαλα, τη χάνουμε, σκάμε πάνω στο πλοίο. Αυτό να γίνεται συνέχεια. Οι κάβοι σπάνε κάτι χτυπάει το Γιώργο και του ανοίγει το κεφάλι. Όλη την ώρα είναι με το μισό κορμί έξω απ' τη βάρκα δίνει οδηγίες, τραβάει σχοινιά, αφήνει σχοινιά. Κάποια στιγμή το πλοίο παίρνει τέτοια θέση που κόβει τον καιρό. Η ανεμόσκαλα μένει για κάποια δευτερόλεπτα στα χέρια μας και φεύγει ο πρώτος. EΙΝΑΙ Ο ΙΤΑΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΣΕ ΤΗ ΒΑΡΚΑ. Γι' αυτό βιαζόταν.
Δεύτερος φεύγει ένας Έλληνας. Αργότερα έμαθα ότι ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΛΗΡΩΜΑ. Όχι ο Γιώργης, αυτός είναι εδώ και ματώνει!!! Τον ξέρουμε ποιος είναι. Θα περιμένω να δω τι θα πει και μετά θα πράξουμε. Γιατί όσο ανεπίτρεπτο κι' αν είναι να σε εγκαταλείπουν αυτοί που μπορούν, στο βάθος καταλαβαίνω την ανάγκη να σωθεί και να δει τα παιδιά του. ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ.
Οι εκπαιδευμένοι λάκισαν. Ήρθε η ώρα να φύγει κάποιος από εμάς.
Το σφυροκόπημα συνεχίζεται. Σκάμε πάνω στο πλοίο. Τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που μένουμε εκεί, πρέπει να πιάσεις την ανεμόσκαλα και να ανέβεις τουλάχιστον πέντε σκαλοπάτια. Αν αργήσεις, σε βρίσκει η βάρκα και σε λιώνει πάνω στο πλοίο. Κάποιος αποφασίζει να το κάνει. Δεν μπορεί. Άργησε. Βρέθηκε ανάμεσα. Δεν τον ξαναείδαμε.
Προσπαθεί ένας ακόμη. Τα καταφέρνει! Νομίζω και ένας τρίτος. Χάνεται ο τέταρτος.
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ. Η Αλίνα μου με σφίγγει.
Εγώ έχω παγώσει! Εδώ νιώθω τον υπέρτατο φόβο όταν συνειδητοποιώ ότι αυτό που φαινόταν σωτηρία, το πλοίο, μπορεί να είναι ο τάφος μας.
ΕΓΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΙΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑ. ΟΥΤΕ ΜΟΝΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑΤΟ ΚΑΝΩ. ΑΝ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΠΕΘΑΝΑΜΕ.
Ήταν η πρώτη απ' τις δυο φορές που σκέφτηκα το θάνατο. Απ' την πρώτη στιγμή κάτι μέσα μου μου έλεγε ότι θα τα καταφέρουμε. Ήταν η πρώτη φορά που έχασα επαφή μαζί του.
Το πλοίο ξαναγύρισε, ο καιρός μας ξανάπιασε στο μέγιστο, τα χτυπήματα στο πλοίο διέλυαν πλέον εμφανώς τη βάρκα. Ο Γιώργος βγάζει ένα σουγιά και κόβει τα σχοινιά που μας δένανε στο πλοίο. Φεύγουμε μακριά απ' αυτό που νομίσαμε ότι θα μας σώσει. Και ενώ τόση ώρα δεν έβρεχε, μόνο φυσούσε, ξεσπά μπόρα.
Επεισόδιο τέταρτο: TΩΡΑ ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΦΟΒΑΜΑΙ!
Πάει το πλοίο. Σε μερικά λεπτά το χάσαμε. Τώρα ξέρουμε. Δεν είναι το δύσκολο να βρεις το πλοίο. Το δύσκολο είναι να ανέβεις σε πλοίο από ακυβέρνητη βάρκα.
Τώρα έχουμε εμπειρία. Η βροχή λιγοστεύει και σχεδόν δεν τη νιώθουμε. Έκανε κάτι τέτοια ο καιρός. Σαν να έπαιζε κάποιος φλιπεράκι. Κάπου κάπου μας ηρεμούσε για λίγα λεπτά, φτερούγιζε η καρδία μας και ξαφνικά πατούσε το κουμπάκι κι άρχιζε το σφυροκόπημα.
Μια τέτοια ανάπαυλα είναι και τώρα. Δεν μιλάμε πολύ. Λίγα λόγια. Είσαι καλά.., σ' αγαπώ.., μη φοβάσαι.., κρυώνεις… Κρυώνω πολύ μου λέει η Αλίνα. Αντρέα έχω παγώσει λέει η Έλενα δεν αντέχω άλλο! Τις τρίβω με μανία. Στην πλάτη στα χέρια όπου και όπως μπορώ.
Η Αλίνα μου φοράει τα παντοφλάκια της, εγώ φοράω το παντοφλάκι μου. Με δυο παντόφλες μπήκα στη βάρκα, σε κάποιο τράκο έχασα τη μία. Η Ράνια απέναντι αρχίζει να τουρτουρίζει. Βάλε τις πατούσες σου ανάμεσα στα πόδια μου, της λέω. Φορούσα κοτλέ παντελόνι. Σφίγγω με δύναμη τις πατούσες της ανάμεσα στις κνήμες μου και αμέσως καταλαβαίνω τη διαφορά θερμοκρασίας.
Ήταν ξύλο τα πόδια της. Έσφιγγε την Κορρίνα ρωτούσε το Σπύρο και τον Νικόλα πως είναι. Όλοι αγκαλιασμένοι. Δεν κοιτούσα αλλού. Μόνο τους ανθρώπους που είχα γύρω μου. Η Έλενα κρύωνε πολύ. Την τύλιξα με ένα δεύτερο σωσίβιο και κάλυψα μερικά σημεία του κορμιού της.
Ήταν το πρώτο ταξίδι που δεν πήρα βαρύ ζεστό μπουφάν. Έλενα της είχα πει, φέτος θα πάρω ένα ελαφρύ υφασμάτινο μπουφάν και άλλο ένα αμάνικο με πούπουλα. Αν θα έχει κρύο θα τα φοράω και τα δυο αν δεν θά 'χει θα φοράω το ένα. Μόνο που τώρα φόραγα το ελαφρύ κι μια θερμοφανέλα.
Να βγάλω το σακάκι; Δεν θ' αντέξω. Ναι έκανα τέτοιες σκέψεις! Μετρούσα τι ρούχα φόραγαν τα κορίτσια μου. Η Αλίνα μου ήταν μάλλον εντάξει.
Κάτι παράξενο.
Τα παντοφλάκια μούσκεμα κι όμως κρατούσαν θερμότητα. Το ήξερα, γιατί η διαφορά θερμοκρασίας στα δυο πέλματά μου ήταν σημαντικά διαφορετική. Την Έλενα την έσωζε το δεύτερο θερμοεσώρουχο και η αδιάβροχη επένδυση του πουλόβερ που φορούσε. Κρύωσε μόλις κάθισε.
Ήξερα ότι όταν θα ξαναγρίευε θα ξεχνούσε το κρύο. Η προσευχές της Ράνιας ακούγονται πια δυνατά. Με ανακουφίζουν.
Ανάπαυλα τέλος. Βροχή ξαφνική και δυνατός αέρας. Μπουρίνι. Κι' άλλο πλοίο φαίνεται. Μας είδε; Φωνές, κραυγές, η σκηνή ξαναστήνεται.
Ο Francesco και ο Γιώργος παλεύουν με τα σχοινιά. Η Ράνια πάλι ο ενδιάμεσος κρίκος. Η Έλενα φωνάζει για βοήθεια το ίδιο και η Αλίνα.
Φωνάζουν κι' άλλοι. Εγώ κρατάω την Αλίνα. Και αρχίζει το σφυροκόπημα. Τώρα όμως ξέρουμε. Τώρα το βαρκάκι είναι ήδη σπασμένο και ξέρουμε τι θα ακολουθήσει. Κάθε φορά που κατευθυνόμαστε με ορμή πάνω στο πλοίο κάποιος φωνάζει δυνατά Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΚΑ ΣΚΟΡΠΑ. Και τσακιζόμαστε. Και ξαναπιάνουμε τη σκάλα. Τώρα ο πρώτος που φεύγει ξέρει και τα καταφέρνει. Ο δεύτερος, ένας Ιερέας , όχι όμως Έλληνας, Βούλγαρος μάλλον είπαν, αποφασίζει να ανέβει. Είναι εύσωμος. Πολύ. Έχουμε βρει συντονισμό. Ο Γιώργος παρακολουθεί το κύμα. Άμα έρχεται μεγάλο, φωνάζει όχι όχι και αφηνόμαστε. Και τσακιζόμαστε.
Όταν έρχεται μικρό φωνάζει, τώρα τώρα, ο Francesco και δυο ακόμη, πιάνουν την ανεμόσκαλα και πρέπει να φύγεις γρήγορα. Κάθε φορά που προσπαθεί κάποιος είμαστε όλοι βουβοί. Ο Ιερέας πιάνει την ανεμόσκαλα, ο Γιώργης του λέει τώρα, ο Ιερέας διστάζει, φύγε, του φωνάζουν, φύγε, ο Ιερέας ανεβαίνει ένα σκαλοπάτι και μένει εκεί. Η βάρκα μας σηκώνεται απ' το επόμενο μεγάλο κύμα και σκάει πάνω στο πλοίο. Στην ανεμόσκαλα δεν είναι κανείς. Κι όμως η διαδικασία συνεχίζεται.
Χωρίς λεπτό χαμένο (Αυτό ήταν ήταν σοκαριστικό για όλους. Το ότι δε νιώθαμε τίποτα. Ο επόμενος). Η επόμενη ήταν μια κυρία. Η πρώτη γυναίκα που θα προσπαθούσε. Δυο προσπάθειες έκανε. Στην πρώτη δεν μπορούσε γιατί την εμπόδιζε το σωσίβιο. Στη δεύτερη τη βλέπω να το βγάζει. Πιάνω το κεφαλάκι της Αλίνας και το χαμηλώνω. Κλείνω και εγώ τα μάτια.
Μπράβο μπράβο, ανέβα, της φωνάζουν. Σπάει ο πίσω κάβος και ο Γιώργης ορμάει να κόψει και τον μπροστά. Η βάρκα απομακρύνεται αλλά ο μπροστινός κάβος δεν κόβεται με το σουγιά. Η γυναίκα φαίνεται μπροστά μας πάνω στην ανεμόσκαλα. Δεύτερο, τρίτο, τέταρτο σκαλί και γλιστράει. Χάνεται στη θάλασσα κάτω απ' το πλοίο. Κάποιος πετάει ένα σωσίβιο προς το σημείο που χάθηκε. Εμείς είμαστε δεμένοι με τον κάβο και ο Γιώργης ουρλιάζει προς το πλήρωμα για να μας ελευθερώσουν αυτοί από πάνω. TΙ ΚΑΝΕΙ Ο ΗΛΙΘΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΚΟΤΏΣΕΙ ΟΛΟΥΣ. ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΕΙ ΚΑΤΩ ΑΠ ΤΗ ΠΡΥΜΝΗ. ΚΟΨΤΟ, ΑΣΤΟ ΟΥΡΛΙΑΖΑΜΕ ΟΛΟΙ Σ' ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ. Tο κόβουν και ελευθερωνόμαστε.
Η φορά μας όμως είναι προς την πρύμνη. Αδέλφια μας σκότωσε, μας σκότωσε λέει ο Γιώργος. Ο Francesco πάγωσε και κοιτούσε. Αδέλφια αυτό ήταν, μας σκότωσε λέει άλλη μια φορά ο Γιώργος. ΜΠΑΜΠΑ ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ φωνάζει η Αλίνα. Και παγώνουμε όλοι. Τη σφίγγω στην αγκαλιά μου και φωνάζω μ' όση δύναμη έχω. ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΑΛΙΝΑ ΜΟΥ. ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ. To έλεγα στην Αλίνα, αλλά έκανε καλό σ' όλους μου είπαν μετά. Και τότε σήκωσα πάλι το κεφάλι.
Από πάνω μας ήταν η πρύμνη του πλοίου. Ψηλά και συνέχιζε να ανεβαίνει με το κύμα. Μπροστά μας η προπέλα. Και η πρύμνη θα πέσει. Και πέφτει. Η δεύτερη φορά που ο θάνατος πλημμύρισε τα πάντα μέσα μου. Απόλυτος τρόμος.
ΕΝΑ ΑΠΟΝΕΡΟ, ΕΙΠΑΝ, ΑΠ' ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΠΛΟΙΟ. ΕΝΑ ΚΥΜΑ. ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΠΟΥ ΗΜΑΣΤΑΝ ΕΚΕΙ. ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ.
Κάτι μας έσπρωξε την τελευταία στιγμή. Και το θηρίο σκάει πίσω μας και μας εκσφενδονίζει είκοσι μέτρα μακριά του. Δεν σας θέλω είπε. Σωθήκαμε; Ο Γιώργης αλαφιασμένος τρέχει να μαζέψει τον κάβο που σέρνεται πίσω μας και σε λίγο θα περάσει απ' την προπέλα. αν το αρπάξει χαθήκαμε.
Ο Αι Γιώργης μας όμως ήταν γρήγορος. Με πήρε η κόρη μου στο τηλέφωνο, μου έλεγε αργότερα, και μου λέει, γιατί μπαμπά έφυγες απ' το πλοίο, τα κανάλια λένε ότι το πλήρωμα παράτησε τον κόσμο. Να μου δώσεις Γιώργο μου την κόρη σου, να της πω εγώ τι έκανε ο μπαμπάς της, του απάντησα και του φίλησα το σπασμένο κεφάλι.
Πάλι μόνοι, με τα κύματα και τη βροχή. Ο καιρός είναι λίγο καλύτερος. Δεν έχει εκείνη τη μανία. Όλοι σιωπηροί. Παίρνουμε πάλι τις γνωστές θέσεις μας. Είμαστε καταπονημένοι αλλά εγώ νιώθω ότι αφού βγήκαμε απ' αυτό, δεν γίνεται να χαθούμε. Το σκάφος αυτό δε βουλιάζει με τίποτα τους είπα. Ας τα κλείσουμε όλα και να περιμένουμε. Δε βουλιάζει με τίποτα. Χωρίς ρωγμές όμως.
Μείναμε για λίγο σιωπηροί. Τότε είδα την Αλεξάνδρα. Άκουγα άλλη μια γυναικεία φωνή εκτός της Ράνιας και της Έλενας. Μια σταθερή σχεδόν αυστηρή φωνή. Μετέφραζε και αυτή Ιταλικά Αγγλικά. Αλλά τώρα την είδα. Το κινητό της έπιανε και άρχισε να καλεί. Άκουγα που επικοινωνούσε με κάποιους στις ανάπαυλες που λέγαμε. Μόνο το δικό της τηλέφωνο είχε σήμα. Και της Ράνιας που και που. Ήταν Ιταλική η σύνδεση, έμαθα αργότερα. Η Αλεξάνδρα μετέδιδε σιγουριά. Κάθε φορά που έλεγε κάτι, ένιωθες καλά. Ένα απ΄τα χαρίσματά της.
Άρχισε πάλι η αναμονή. Για τρίτο καράβι; Κανείς πλέον δεν το λαχταρούσε και τόσο πολύ νομίζω. Έχει γεμίσει αίματα το αριστερό μπατζάκι του παντελονιού μου. Κοιτάζω τα πόδια της Ράνιας, είναι εντάξει. Άρα δικό μου είναι. Ανασηκώνω το μπατζάκι και βλέπω αίμα. Αρκετό αίμα. Ψηλά στο καλάμι, κάτω απ' το γόνατο πονάω λίγο. Σπασμένο δεν είναι τίποτα. Το ξεχνάω.
Δεν πέρασε πολύ ώρα και να το τρίτο πλοίο.
Σφίξιμο στην καρδία.
Μας είδε και έρχεται για εμάς.
Επεισόδιο πέμπτο και τελευταίο: ABY JEANNETTE
ΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ «ΣΩΤΗΡΕΣ»
Το προαίσθημα είναι καλό στη θέα του πλοίου. Είναι τεράστιο 324 μέτρα αλλά χαμηλό. Είναι φορτωμένο και έχει μεγάλο βύθισμα. Εδώ μπορεί και να τα καταφέρω, σκέφτομαι. Όλα αρχίζουν να φαίνονται καλύτερα. Μέχρι και τη δεύτερη παντόφλα μου, πήρε το μάτι μου, σφηνωμένη στον πρώτο (που αλλού) διάδρομο. Όλα αρχίζουν να πηγαίνουν καλύτερα. Δεν βρέχει καθόλου, φυσάει αρκετά, όχι τρομακτικά άλλα έχει μεγάλο και βουβό κύμα.
Ο Γιώργος λέει, αυτός είναι γάτα, για το καπετάνιο του πλοίου, αυτός μάλλον θα μας σώσει. Τον βλέπουμε να κάνει μανούβρες για να μας πλησιάσει έτσι ώστε να μας κόβει τον καιρό. Έξυπνος άνθρωπος. Το επιβεβαίωσα στο υπερθετικό αργότερα.
Η Αλεξάνδρα μας ενημερώνει ότι έχουν ενημερωθεί στην Αθήνα και μάλιστα όταν της λέω να ειδοποιήσουν οι δικοί της τις αρχές, μου απαντά ότι ποιο ψηλά απ' αυτόν που ενημέρωσε η ίδια, δεν υπάρχει. Είμαι απόλυτα ήρεμος ότι τελειώνουμε. Πλευρίσαμε.
Το κύμα μας ανεβοκατεβάζει και στο ανέβασμα είμαι στο ύψος του καταστρώματος και βλέπω τους ναύτες. Είμαι σίγουρος ότι εδώ θα την ανέβω την ανεμόσκαλα.
Απ' το πλοίο μας γνέφουν και φωνάζουν. Είναι Φιλιππινέζοι. Μας πετάνε τους κάβους. Ο καπετάνιος στρίβει το πλοίο όπως αυτός θέλει.
Κεντούσε, έλεγε αργότερα ο Γιώργος. Στο πρώτο πλεύρισμα μας πετάνε αμέσως μπουκάλια με νερό.
Προσπαθούν με όλο τους το είναι. Λύνεται ένα κάβος και ξαναζούμε ένα απίστευτο στραπατσάρισμα πάνω στο πλοίο. Απ' τα πιο δυνατά. Για πρώτη φορά φεύγει ένα κομμάτι απ' τη βάρκα μας. Δεύτερο χτύπημα. Το ίδιο δυνατό. Η βάρκα ανοίγει εμφανώς. Ο Χρήστος, έλεγε μετά, έβλεπε τους ναύτες να κλαίνε που μας χάνουν. Είμαι σίγουρος ότι έτσι ήταν. Δεν είναι εύκολο ούτε τώρα σκέφτηκα.
Η ανεμόσκαλα έπεσε. Τη πιάσαμε. Κάποιος έκανε την πρώτη προσπάθεια. Δεν πέτυχε. Ευτυχώς έπεσε μέσα στη βάρκα. Και η δεύτερη προσπάθεια δεν πέτυχε. Δεν χάνουμε όμως κανέναν. Κάποιος φωνάζει να λύσουμε τους κάβους να φύγουμε γιατί θα σπάσει η βάρκα.
Η Ράνια ουρλιάζει να μην το κάνουμε. Εγώ δεν είμαι σίγουρος, πάω να συμφωνήσω με το λύσιμο αλλά βλέπω τα ανοίγματα στη λέμβο και φωνάζω να μην φύγουμε. Η σκάλα αποσύρεται. Μα που πήγαν, αναρωτιέται κάποιος βρίζοντας, τι κάνουν κι αυτοί; Σε λίγα λεπτά όμως πέφτει ένα χοντρό δίχτυ δεμένο με σχοινά. Κάτι σαν αυτοσχέδιο καλάθι. Έξυπνοι άνθρωποι. Θέλανε να μας σώσουν.
Το μόνο που θα έπρεπε να κάνουμε είναι να κρατηθούμε γερά απ' τα σχοινιά. Θα μας τραβούσαν επάνω.
Έναν έναν. Νομίζω ότι αρχικά ανέβηκαν δυο άντρες. Ήταν σαφές ότι όλοι μπορούσαμε να το κάνουμε. Μια γυναικεία φωνή, όχι απ' τις γνωστές, με ξενική προφορά, ακούστηκε να λέει, οι μάνες με τα παιδιά πρώτα. Ήταν σα διαταγή. Γυρίζω στο Λενιώ μου και της λέω, Έλενα εσύ και η Αλίνα τώρα. Αντρέα θα τα καταφέρω; Πιο σίγουρα από μένα, της απαντώ. Είμαι σίγουρος ότι και στην ανεμόσκαλα η Έλενα θα τα κατάφερνε μαζί με την Αλίνα. Και η Ράνια και η Αλεξάνδρα. Όλες είχαν γίνει λέαινες.
Η Έλενα πλησίασε στους άντρες που είχαν τον έλεγχο του διχτυού. Δεν ήταν εύκολο. Ήθελε κι' αυτό ταχύτητα και συγχρονισμό με το κύμα.
Κάποιος την εμπόδισε και μπαίνει να της πάρει τη θέση. Η Έλενα αγριεύει αλλά την σταματάω. Δεν είναι ώρα για τέτοια. Έρχεται η σειρά της.
Μπαίνει η Αλίνα στο δίχτυ και την ακολουθεί. Αλινάκι πιάσε με γερά και μη μ' αφήσεις ότι κι αν γίνει. Αλίνα δε φοβάσαι τίποτα της φωνάζω, σε ένα δευτερόλεπτο θα είσαι επάνω. Και φεύγουν. Σφίχτηκε η ψυχή μου, αλλά ήμουν βέβαιος. Μέτρησα πόντο πόντο το ανέβασμα. Τα κατάφεραν. Και ξαφνικά ήμουν άλλος. Σηκώθηκα και φώναξα στη Ράνια. Εσύ τώρα, μη το σκέφτεσαι. Ανέβηκε. Μαζί της δεν κινδυνεύει κανείς. Ανέβηκε κι Αλεξάνδρα με τα αγόρια της. Αυτή με το μικρούλι Ράφι και ο μπαμπάς με τον Ρομέο. Περπάτησα μέσα στη βάρκα, είδα όλα τα πρόσωπα, κατάλαβα ότι υπήρχαν δυο Francesco τόση ώρα.
Ήταν και ένας μικρός στην ηλικία, πλήρωμα κι' αυτός. Ήταν τρομοκρατημένος. Ο μεγάλος εξουθενωμένος. Ο Γιώργης ακούραστος. Έμαθα ότι τον έβαλαν με το ζόρι, προτελευταίος, να ανέβει. Κάθισα δίπλα σ' ένα παλικάρι που έδειχνε να πονάει πολύ. Ο Γιώργος. Οδηγός φορτηγού. Φορτηγατζής. Τον χάιδεψα στο πρόσωπο και τον ρώτησα που πονάει. Μου δείχνει τις γυμνές πατούσες του. Έγκαυμα στα δάχτυλα και στις φτέρνες. Βαθιά πληγή. Απ' το κολαστήρι του Norman Atlantic. Θυμάμαι και εγώ το πόδι μου. Το παντοφλάκι που του φόρεσα έγινε κόκκινο. Ένα άσπρο ένα κόκκινο. Κάτι δεν πήγαινε καλά και ζήτησα να πάρω σειρά για πάνω. Αμέσως μου την παραχωρήσαν.
Το μάτι μου πήρε την τσάντα της Έλενας. Να την πάρω; Κι αν χαθώ για μια τσάντα. Κάπου στην Αλβανία βρέθηκε, άκουσα σήμερα στις Ιταλικές ειδήσεις. Πιάστηκα σφιχτά. Άρχισαν να με ανεβάζουν. Το κινητό μου χτύπησε για πρώτη φορά. Έφτασα επάνω. Με αρπάξαν απ' τα χέρια κι απ' το μπουφάν και με τραβήξαν στο κατάστρωμα. Όταν σηκώθηκα όρθιος μέτρησα επτά άτομα. Με τα σχοινιά στα χέρια.
Οι δυο είχαν πέσει κάτω. Ο ψηλότερός τους ήταν μέχρι τον λαιμό μου. Και χαμογελούσαν όλοι. Βλέποντας το πόδι μου γεμάτο αίματα ένας μικρόσωμος Φιλιππινέζος με το ξυρισμένο κεφάλι, ο Recio, προσπαθεί να με πάρει αγκαλιά. Τον καθησυχάζω ότι είμαι εντάξει. Όση ώρα περπατούσαμε του φιλούσα τα χέρια και την γυαλιστερή του καράφλα. Περπατάμε για εκατό μέτρα σε ψιλόβροχο με αέρα και μπαίνουμε σε κλειστό ασφαλή χώρο.
Επιτέλους τέλος! Τέλος;
Με οδηγεί στο ιατρείο του πλοίου. Δίπλα στην είσοδο ήταν. Δυο βήματα. Ξαναχτυπά το κινητό μου. Επικοινωνώ με τους δικούς μας. Σε 42 δευτερόλεπτα οι αγαπημένοι μας γύρισαν απ' την κόλαση στον παράδεισο και δεν ξαναέχω σήμα.
Ένα δωματιάκι μ' ένα κρεβάτι και πάνω στο κρεβάτι κουλουριασμένοι άνθρωποι. Η Έλενα έκλαιγε, η Αλεξάνδρα ψύχραιμη αγκάλιαζε την Έλενα, η Ράνια που δεν έκλαιγε παρά μόνο αργότερα αν μιλούσε στο τηλέφωνο με κάποιον αγαπημένο της, ο Σπύρος δίπλα της ήταν γιατρός πια, δεν ήταν διασωθείς. Τα παιδιά όλα στο κρεβάτι κουλουριασμένα και τα πέντε.
Στο κρεβάτι κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά του την Αλίνα μου, ένας γελαστός ευτυχισμένος άνθρωπος. Νάτος ο μπαμπάς αγάπη μου, της λέει. Δεν τον έχω ξαναδεί. Δεν ήταν στη βάρκα μαζί μας. Ήταν ο Νικήτας. Ναυαγός που κολύμπησε ώρες μέχρι να τον μαζέψει ο captain της καρδιάς μας. Έχει δύσκολη ¨ιστορία¨ ο Νικήτας αλλά αυτή θα σας την πει ο ίδιος. Κάποτε. Φορά εσώρουχα Φιλιππινέζου. Είναι πάνω από 1,80.
Ο Σπύρος μου φτιάχνει το πόδι. Είναι ορθοπεδικός. Ένα μικρό σχίσιμο είχα, αλλά κόπηκε κάποια φλεβίτσα και το αίμα έτρεχε άφθονο. Σε τρία λεπτά ο Σπύρος μ' έφτιαξε. Τα γεγονότα αρχίζουν να τρέχουν με πραγματικές ταχύτητες. Μεταφερόμαστε στο ¨υπνοδωμάτιο¨. Στους διαδρόμους χαμογελαστές φατσούλες μας χαιρετάνε ευγενικά. Με αξιοπρέπεια. Δεν είμαστε τα ¨λάφυρά¨ τους να τα φωτογραφίζουν για να δείχνουν τι κάνανε αυτοί. Σαν να βρισκόμασταν μέρες μαζί τους. Με χαμόγελο παραμέριζαν να περάσουμε εμείς. Η ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΓΙΝΑΜΕ ΕΜΕΙΣ.
Δεν θα το κάνω μελό αλλά πρέπει να μαθευτούν μερικά πράγματα για το τι σημαίνει δοτικότητα.
Μας δώσανε τα πάντα. Δεν είχες παρά να ζητήσεις κάτι και θα στο έβρισκαν. Κι αν δεν μπορούσαν θα επέστρεφαν συντετριμμένοι που δεν πρόσφεραν. Πήραν τα ρούχα μας. Τα έπλυναν τα στέγνωσαν τα σιδέρωσαν. Το φαγητό. Εδώ τα λόγια δεν φτάνουν. Ο μάγειρας! Ήταν εκείνος ο καραφλούλης που λέγαμε. Ο υπέροχος Recio. Σας ευχαριστούμε που μας σώσατε, του είπε κάποια στιγμή, η Έλενα, μα και σεις μας σώζετε παράλληλα, της απάντησε, για να συνεχίσει, θεωρείστε το σα δεύτερη ζωή. Τι θα κάνετε μ' αυτή;
Ο μάγειρας. Και άρχισε το φαγητό. Έφερνε έφερνε έφερνε. Τρώγαμε πρωινό, δεκατιανό λιγοπριτομεσημεριανό, μεσημεριανό, απογευματινό, πριντοβραδινό, βραδινό …
Θα μας βρν δυο τρία κιλά βαρύτερς κι αντε να τ' ς πεις ότ ναυάγσες, έλεγε ο καλός μου ο Χρήστος όταν δεν τον έπνιγε ή οργή με αυτά που του συμβήκανε. Αλλά και τότε τα μπινελίκια του ήταν απόλαυση.
Τα παιδιά μας. Media player με ΟΛΕΣ τις παιδικές ταινίες (Ράνια μου πόσες είδες αλήθεια τα βράδια που δεν κοιμόσουν; ) MONOPOLY, ντόμινο, σκάκι. Ο παιδικός παράδεισος. Παγωτά, γλυκά, όχι σερβιρισμένα, με τις κούτες.
Οι Φιλιππινέζοι, αμούστακα παιδιά (τα περισσότερα) να εμφανίζονται διακριτικά, να φέρνουν κάτι και να χάνονται. Ούτε ευχαριστώ δεν προλαβαίναμε να πούμε.
Μπορούσαμε να κυκλοφορούμε παντού. Άνοιγες την πόρτα και έμπαινες. Δεν σου έλεγε κανείς τίποτε. Μόνο χαμόγελα. Στη γέφυρα του πλοίου.
Η παιδική χαρά των παιδιών! Με τα κιάλια του καπετάνιου, στη θέση του καπετάνιου. Και να μην ενοχλείται κανείς. Και όχι δήθεν.
Ο καπετάνιος. Solarte Rodrigo Bolo το όνομα. Υπέροχος, πράος, έξυπνος, πατέρας όλων και αρχηγός. το παρατήρησα αρκετά και κατάλαβα πολλά για τη διαχείριση των ανθρώπων.
Η ομάδα ετερόκλητων ανθρώπων προσπαθεί να γνωριστεί. Γιατί μας έδεσε η ζωή εννιά ώρες μαζί πάνω στη λεπτή, πολύ λεπτή γραμμή. Και τότε δένεσαι με όλους. Ταιριάζεις δεν ταιριάζεις. Κι αν ταιριάζεις τότε αγαπάς και ξέρεις ότι απέκτησες φίλους ζωής. Δεμένος θα είσαι πάντα με όλους.
Εμείς βρήκαμε την Ράνια το Σπύρο και την Αλεξάνδρα.
Η Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2014 πέρασε. Η πιο τυχερή μέρα της ζωής μου. Τα γενέθλιά μου μεταφέρονται.
Την επομένη, 29 Δεκεμβρίου, απ' το πρωί η Αλεξάνδρα ξεδιπλώνει τις οργανωτικές της ικανότητες. Φτιάχνει λίστες με ονόματα και τηλέφωνα.
Βγάζει φωτοτυπίες, μιλά στο τηλέφωνο, δίνει πληροφορίες. Αρχηγός. Για οτιδήποτε στην Αλεξάνδρα.
Και αρχίζει το παράλογο.
Το πλοίο μένει στο ίδιο σημείο που μας μάζεψε. Κάνει κύκλους. Έχει λιακάδα (!!!) και βλέπουμε τα πλοία που συμμετέχουν πλέον στη διάσωση.
Σχηματίζουν έναν τεράστιο κύκλο γύρω απ' το Norman Atlantic. Βλέπουμε αμυδρά τον καπνό της φωτιάς, και τα ελικόπτερα. Η πρώτη μέρα πέρασε εύκολα. ξαναπήραμε τα ρούχα μας καθαρά (παπούτσια ήταν αδύνατον να βρω και κυκλοφορούσα (πάλι) με καρό παντοφλάκια νούμερο 37 (στο τέλος, το παιδί που του το ζήτησα, μου βρήκε. Δεν το ξέχασε, έψαχνε) Ένα ελικόπτερο πήρε τον Βούλγαρο τραυματία που είχαμε(είχε σπάσει τον ώμο του σε μια προσπάθεια σκαρφαλώματος, Ευτυχώς μετά την συντριβή του μεταξύ πλοίου και βάρκας το κύμα τον έριξε μέσα )
Γνωριζόμαστε κάθε ώρα και καλύτερα. Ο Νικήτας ρωτά συνέχεια για την Αλίνα μου. Ο Νικήτας έχει κακά τατουάζ στα χέρια αλλά κλαίει σα μωρό παιδί αγκαλιά με τους σωτήρες του. Τι έκανα, τι έκανα, τι λάθη έκανα μου είπε……. Νικήτα έχεις τεράστια, υπέροχη καρδιά. Είσαι γεμάτος αγάπη! Για όλους! Όποιος δεν το βλέπει σε σένα είναι εχθρός σου.
Τα τηλέφωνο της Ράνιας και του Δημήτρη έχουν πάρει φωτιά. Τα ξαδέλφια της με τα παιδιά τους είναι καλά. Ήταν το ζευγάρι των γιατρών που έμειναν στο πλοίο και στάθηκαν σ' όλους.
Η Ράνια έχει γνωριμίες. Η Αλεξάνδρα το ίδιο. Όλοι ειδοποιούν κάποιον. Πότε θα βγούμε; Καμία απάντηση.
Σενάρια δικά μας. Πρέπει να μείνουμε 48 ώρες υποχρεωτικά για τους ναυαγούς. Κι άλλο βράδυ σε πλοίο. Δύσκολα κοιμάσαι σε μια καρέκλα. Όλα μας τα δώσαν οι Φιλιππινέζοι, μόνο τα κρεβάτια τους δεν μας δώσαν. Είχαμε νομίζω δυο ή τρεις καμπίνες μπορούσαμε να πλυθούμε, αλλά είμαστε 59 άτομα σε πλοίο για 20. Τα βράδια δυσκολεύουν.
Οι χαρακτήρες και τα ελαττώματα αρχίζουν να διακρίνονται. Κάποιοι είναι γαϊδούρια τελικά και τίποτε δεν τους κάνει ανθρώπους. Είμαστε 21 Έλληνες 7 Αλβανοί, 4 Γερμανοί, 1 Ολλανδός (έδωσε μάχη στη βάρκα, ψύχραιμος), 2 Ιταλοί, 2 Βούλγαροι, 1 Ρουμάνος και 1 Τούρκος (ο γκαρντάςς). Δυο εθνότητες είχαν γαϊδούρια.
Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου. Πότε θα φύγουμε; Έλα μου ντε. Ο καιρός χαλάει. Έρχεται χιόνι και κρύο. Εμείς στο πλοίο.
Ο καπετάνιος τραβάει τα μαλλιά του απ΄ το αλαλούμ των Ιταλών. Είμαστε ΤΡΕΙΣ ΩΡΕΣ ΑΠ' ΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ. Του λένε να μας πάει στην ΚΡΟΑΤΙΑ (!!;;;;). Αρνείται πεισματικά. Πως θα παραδώσει ανθρώπους χωρίς χαρτιά σε χώρα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης; Οι Ιταλοί το χαβά τους.
Εμείς βάζουμε ότι μέσο ξέρουμε για να συμβεί κάτι λογικό. Άκου Κροατία! Η Ράνια κανονίζει και μιλάω σε πρωινή εκπομπή. Το ίδιο και η Αλεξάνδρα.
Πέφτουν απ' τα σύννεφα. Γνωρίζουν την ύπαρξή μας αλλά επισήμως δεν υπάρχουμε. Δυστυχώς έχει αναλάβει το Ιταλικό κράτος και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, απαντάνε τα «μέσα» μας.
Είναι απαράδεκτο κάτι πρέπει να κάνουμε λέει η Δημοσιογράφος. Τέλειωσε η εκπομπή ξεχαστήκαμε. Ίσως αύριο πάλι. Ξαναζεσταμένο θέμα δεν ξαναβγαίνει. Εκτός αν έχει αίμα και θάνατο LIVE.
ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ 5 ΠΑΙΔΙΑ ΖΗΣΑΝΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΤΕ. ΟΤΙ 5 ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΔΑΝ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟ, ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΑΓΓΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ.
ΤΑ ΑΦΗΣΑΝ ΝΑ ΕΜΠΕΔΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥΣ 4 ΜΕΡΕΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ.
Άσε εμάς. Εμείς έχουμε (;) τον έλεγχο του μυαλού μας. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ;;;; ΤΙ ΖΗΜΙΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ;;;
Έχει αναλάβει το Ιταλικό κράτος; Το καταλαβαίνω απολύτως. Εσύ, που δεν έχει την επιχειρησιακή ευθύνη τι κάνεις;; ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΠΟΙΑ ΕΥΘΥΝΗ;;;
Γιατί τότε:
Α. Καλείς επίσημα στο κατάστρωμα την ¨αρχηγό¨ μας και την ενημερώνεις. Της εξηγείς το σχέδιο το οποίο απαιτείς απ' τους Ιταλούς. Αν αλλάξει ξανακαλείς και ενημερώνεις. Δημιουργείς αίσθημα ασφάλειας. Επισήμως εκλήθησαν όλοι οι παραπάνω υπήκοοι. Πλην των Ελλήνων.
Β. Με το που μαθαίνεις ότι υπάρχει έστω και ένα παιδί στέλνεις με Super Puma με Super man με Super Duck με ότι σου επιτρέψουν οι Ιταλοί. έναν ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΟ. Να φροντίσεις ψυχές. (Ψήφος Ψυχή Ψαροκασέλα Ψωροκώσταινα το μυαλό των υπευθύνων (υπό την ευθύνη ))
Όμως αυτά μπορεί να τα κάνει και ο νο 2 . Αυτός που πήρε φόρα και έρχεται. Αν το θέλει πολύ. Πόσο κοστίζει ένα ιδιωτικό ελικόπτερο να πετάξει και να φέρει παιδοψυχολόγο σταλμένο απ΄την ελπίδα της πατρίδας μας; Έτσι θα πράξουμε για όλους θα ήταν η σημειολογία της πράξης. Κι ας του το απαγορεύσουν.
Θεατρινισμοί μου είπε, φτηνοί θεατρινισμοί. Μόνο αν εσύ κάνεις θέατρο είναι θεατρινισμός. Αν το κάνεις αληθινά εμείς θα το νιώσουμε. Η πολιτική γίνεται επί της ουσίας και όχι κατά περίπτωση μου συνέχισε χτες, στελεχάρα που έρχεται………
Η ζωή της κόρης μου, η ουσία της ζωής μου, είναι μια περίπτωση.
Φοβάμαι ότι το να καώ ή να πνιγώ, θα το ξαναζήσω σύντομα.
Τζίφος και πάλι. Θα πάμε στο Μπάρι λένε οι Ιταλοί. Και γιατί να πάμε στο Μπάρι να πάμε στο Μπρίντεζι Όχι ξαναλένε οι Ιταλοί θα πάτε στο Μαμφρεντόνια . Ήμαρτον κύριε! Αυτό πάλι τι είναι; Ένα μικρό λιμανάκι πάνω απ την Ανκόνα όπου θα μας κατεβάσουν οι Ιταλοί. 12 ώρες ταξίδι.
Το δελτίο λέει ότι ο χιονιάς έρχεται και θα συναντηθούμε στο Μανφρεντόνια.
Ο πλοίαρχος είναι σε παράκρουση απ' τη μα…. (ζητώ συγνώμη) που του δέρνει όλους! Έχω 59 άτομα λέει (πάντα ήρεμος ) στους Ιταλούς και σωστικά για 25. Εγώ που μάζεψα ανθρώπους δεν θέλω να ζητάω να με μαζέψετε ( έτσι ακριβώς!) Πάτε στο Μανφρεντόνια απαντάνε οι Ιταλοί, θα τους αποβιβάσεις εκεί.
Και ξεκινάμε. Τα αδέλφια μας, μας είδαν διαλυμένους απ' την κούραση και μας πίεσαν να πάμε στην καμπίνα να κοιμηθούμε. Ήταν στον 5 όροφο. Ξαπλώσαμε και οι τρεις στο ίδιο κρεβάτι. Το πλοίο κουνούσε. Η Αλίνα πανικοβλήθηκε και μας ικέτεψε να γυρίσουμε κάτω, στους άλλους, να είμαστε όλοι μαζί.
(Μόνο το σχολείο της κόρης μου τα σκέφτηκε όλα αυτά και επικοινώνησε με παιδοψυχολόγο. Απλά ένας άνθρωπος ξέρει ότι έχει την ευθύνη και την ανέλαβε.)
Κατεβήκαμε. Κοιμήθηκα στο πάτωμα. Κάποια στιγμή κούνησε πολύ και έτυχε να ακουστεί κάτι απ' τα μεγάφωνα. Πετάχτηκα. Το ξανάζησα. Φρίκαρα. Ήρθε και η Έλενα στο πάτωμα.
Τρίτη 30 Δεκεμβρίου. Ξημερώνουμε στο Μαμφρεντόνια. Μαζεύουμε τα πράγματα. Τακτοποιούμε. Άντε θα φύγουμε. Φωτογραφίες, χαρές, αγκαλιές. Θα φύγουμε.
ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΕΚΑΝΕ ΕΡΑΝΟ ΚΑΙ ΜΑΖΕΨΑΝΕ 500 ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΤΑ ΔΩΣΟΥΝ. Τρελαθήκαμε. Ο Νικήτας ακόμη κλαίει!
Το σχέδιο βρίσκεται εν εξελίξει!! Περιμένουμε Super Puma λέει ο ένας, φρεγάτα λέω εγώ (δεν έχω μπει και γούσταρα πολύ) C 130 o άλλος και τι δεν περιμέναμε. Περιμέναμε. Χιονοθύελλα έξω. Ψόφος κακός. Περιμέναμε. και έφτασε. Έχετε δει κάτι βάρκες που έχουν κάτι σα θυρωρείο πάνω τους. Ε, κάτι τέτοιο με ποιο μικρή βάρκα και πιο ψηλό θυρωρείο. Του λιμενικού.
Έκανε γύρους γύρω απ' το Θηρίο το ¨δικό¨ μας. Το σχέδιο: Θα απλώσουν κάτι σα συρματόσχοινο απ' το πλοίο στο θυρωρείο και μ' ένα καλάθι, ένας ένας θα περνάμε. Με χιονοθύελλα. Σοβαρά τώρα. Δεν κάνω πλάκα. Μου είναι αδύνατον να καθίσω πάνω από τριάντα δευτερόλεπτα; οπουδήποτε. Δεν πιστεύω στ' αυτιά μου, ότι κάποιος πρότεινε αυτό το σχέδιο. Ο Captain είναι ήρεμος αλλά το είδα το φρυδάκι του που κουνιόταν.
Δεν τους παραδίδω με τίποτα. Θα κατέβουν απ' το πλοίο μου μόνο αν μου βρείτε τρόπο αποβίβασης 150% σίγουρο.
Το θυρωρείο κάνει δυο βόλτες και φεύγει.
Νέο σχέδιο……. Άστο, σκέφτηκε η πλοιοκτήτρια εταιρεία. Μπλέξαμε με τα επιτελικά σαϊνια και μέχρι το Πάσχα ακόμα βόλτες θα κάνουμε.
Αναλαμβάνει την ευθύνη ο ιδιοκτήτης και αποφασίζει να μας πάει στον (κρατηθείτε) Τάραντα (απ' το Δημοτικό είχα να το ακούσω αυτό το όνομα) στη Νότια Ιταλία (αν ψάχνετε είναι στη μπότα στο τακούνι από μέσα) στη μεγαλύτερη ναυτική βάση της Ιταλίας. Να πάει το καραβάκι μας, χωρίς κίνδυνο να βρει πουθενά και πάθουμε καμιά ζημιά, να πατήσουν και οι χριστιανοί (και άλλοι) χώμα. Τελεία και παύλα.
Και ξεκινήσαμε (χάλασε η μηχανή για κάνα δίωρο, αλλά τα γατόνια το φτιάξανε) Και πάμε Νότια τώρα!
Νύχτα πάλι! Δεν κοιμάμαι. Λιποθυμώ απ' την κούραση.
ΤΕΤΑΡΤΗ 31 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ. Ξημέρωσε. Φτάσαμε στη νότιο Ιταλία.
Μέχρι το μεσημέρι είχαμε φτάσει στη βάση. Χιόνια παντού. Φαντάσου τι θα γινόταν στη Βόρειο Ιταλία.
Σα περιστέρια στο σύρμα, παγωμένους, θα μας μαζεύανε με κανένα (μεγαλύτερο) θυρωρείο.
Τέρμα τα ψέματα.
Ανέβηκε στο πλοίο Λιμενικός με στολή και σχέδιο (σωστό) αποβίβασης.
Σε λίγες ώρες έφτασαν μπουφάν παπούτσια κάλτσες, όλα τα κομφόρ. Δεν υπήρχε περίπτωση να μη κατέβουμε.
Μας περίμεναν 40 Νοσοκομειακά, (μόνο μη σε χάσουν οι Ιταλοί γιατί άμα σε βρουν Άρχοντας ).
Κατεβήκαμε!!!!
Κύριε Οικονόμου, η αλήθεια είναι ΄τι μας δώσανε οι Ιταλοί το όνομα του πλοίου, αλλά επειδή η επιχείρηση ήταν σε εξέλιξη, κάτι έγινε και ΞΕΧΑΣΤΗΚΑΤΕ. Μόλις σήμερα ειδοποιήθηκα επίσημα εγώ ότι υπάρχετε.
Βουλιάξαμε γύρω στις 6 το πρωί της Κυριακής, πατήσαμε χώμα αργά το απόγευμα της Τετάρτης.
Έχει αρκετά ακόμη αλλά ίσως κάποια άλλη φορά.
12 και 59 μπήκα στο σπίτι μου.
Αν πρέπει να γίνει κάτι ας γίνει για τους είκοσι ΑΓΓΕΛΟΥΣ TOY ABY JEANNETTE

 Πηγή





Διαβάστε περισσότερα...

Πόσο δίκιο είχε ο Κικέρων...


Διαβάστε περισσότερα...

Κοσμογονική ανακάλυψη: Οι λευκές πυραμίδες της Ανταρκτικής (vid)

Στην ανακάλυψη τριών αρχαίων πυραμίδων στη σκεπασμένη από πάγο, ήπειρο της Ανταρκτικής, οδηγήθηκε ομάδα οκτώ επιστημόνων και ερευνητών από την Αμερική και την Ευρώπη, σύμφωνα με το euronews.
Το ερώτημα που παραμένει όμως, είναι αν οι πυραμίδες αποτελούν τεχνητή ή φυσική κατασκευή.









The Pyramid
Οι πρώτες αναφορές σχετικά με τις πυραμίδες εμφανίστηκαν στα δυτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης πριν ένα χρόνο. Εύλογα δημιουργήθηκε η απορία αν είναι δυνατό η Ανταρκτική να ήταν κάποτε αρκετά ζεστή ώστε να πρόσφερε τη δυνατότητα δημιουργίας αρχαίου πολιτισμού.
quintin-lake-arctic01-4

Οι πυραμιδικές δομές εξωτερικά μοιάζουν πολύ με τις πυραμίδες της Αιγύπτου, η παλιότερη εκ των οποίων πιστεύεται ότι χτίστηκε πριν από 4500 χρόνια.
417429_orig
Για  την ώρα, η ερευνητική ομάδα διατηρεί τη σιωπή της, καθώς συνεχίζει τις έρευνες, οπότε τα δεδομένα είναι λίγα.
Οι μόνες αξιόπιστες πληροφορίες είναι πως οι δύο πυραμίδες βρίσκονται σε απόσταση 16 χιλιομέτρων από την ακτή και η τρίτη πυραμίδα λίγο πιο μακριά ώστε να είναι ορατή από τον ωκεανό.
arctic-pyramid2
Η ταυτότητα των πυραμίδων αποτελεί μυστήριο για τους εξερευνητές, οι οποίοι δεν έχουν εξακριβώσει ακόμη εάν τις κατασκεύασε άνθρωπος ή εάν αποτελούν φυσικό δημιούργημα.
Piramidka Antactica
Σε περίπτωση που αποδειχθεί ότι αποτελούν ανθρώπινο δημιούργημα, θα πρόκειται αναμφισβήτητα για μια από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις στην ιστορία. Το χρονικό πλαίσιο της αποστολής παραμένει άγνωστο.












Πηγή 






Διαβάστε περισσότερα...

Ποιοί ήταν οι Κάβειροι;

Στις αρχαίες πηγές υπάρχουν αρκετές εκδοχές σχετικά με την γενεαλογία, την προέλευση, το πλήθος και τις ιδιότητές τους. Τα ονόματα των Καβείρων ετυμολογούνται από τα ρήματα κάω, κύω ή κάπτω. Η λέξη "Κάβειροι" σχετίζεται, ενδεχομένως, ετυμολογικά με την λέξη Κύπρος, καθώς οι ρίζες (Καβρ-) και (Κυπρ-) είναι περίπου ταυτόσημες αν δεχθεί κανείς τον κανόνα εναλλαγής των χειλικών συμφώνων (π, β, φ). Η εσωτερική διδασκαλία των Καβείριων μυστηρίων ήταν η γέννηση ή μάλλον η πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου.

Τα Καβείρεια τελούνταν κυρίως στην Σαμοθράκη την Λήμνο την Ίμβρο, αλλά και στην Θράκη, στην Μακεδονία, καθώς και στην Βοιωτία. Εύλογη φαίνεται να είναι η υπόθεση πως οι Κάβειροι ήταν ηφαιστειακά πνεύματα και πως η αρχαιότατη λατρεία τους ξεκίνησε στους Πελασγούς και διαδόθηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα.


Μια σημαντική πληροφορία έχει διασώσει ο Χριστιανός συγγραφέας Ιππόλυτος (2ος μ.χ αιώνα): "Διότι οι Σαμοθράκες σαφώς ονομάζουν τον τιμώμενο παρ' αυτών εις τα μυστήρια, τα οποία επιτελούν, τον Αδάμα τον αρχικόν άνθρωπον. Υπάρχουν δε εις το ιερόν της Σαμοθράκης δυο αγάλματα γυμνών ανθρώπων, εχόντων και τας χείρας τεταμένας άνω προς τον ουρανόν και τους φαλλούς εστραμένους προς τα άνω, όπως έχει και το εν Κυλλήνη άγαλμα του Ερμού, τα προειρημένα αγάλματα είναι εικόνες του αρχανθρώπου και του αναγεννώμενου πνευματικού ανθρώπου, ο οποίος είναι κατά πάντα ομοούσιος προς εκείνον τον άνθρωπον".

Σχετικά με τα ονόματα και τις ιδιότητες των Καβείρων υπάρχουν πολλές θεωρίες.
Ο Στράβων γράφει "Διά τους εν Σαμοθράκη τιμωμένους Θεούς πολλοί έχουν είπει ότι είναι οι Κάβειροι οι ίδιοι, αλλά ούτε αυτοί οι ειπόντες τούτο, ημπορούν να μας είπουν οποίοι τινές είναι οι Κάβειροι".
Ο Μνασέας απεκάλυψε τέσσερα ονόματα: Αξιόκερσος (ταυτίζεται με τον Ήφαιστο ή τον Δία αλλά κυρίως τον Άδη ή Πλούτωνα), Αξίερος (Δήμητρα), Αξιόκερσα (κυρίως η Περσεφόνη ή σε κάποιες παραλλαγές η Αθηνά) και Καδμίλος ή Κάδμιλος ή Κασμίλος (Ερμής).

Οι πρώτοι τρεις εμφανίζονται ως μια Αγία Τριάδα με την Μητέρα τον Πατέρα και την Κόρη.

Κατά άλλους, υπάρχουν δύο Θεοί η Αξίερος και ο Αξιόκερσος προστάτες της Θεάς Αξιοκέρσα, ενώ ο τέταρτος είναι ο Αγγελιαφόρος ο οποίος συμπληρώνει την Τετράδα.
Άλλοτε εμφανίζονται ως γιοι του Δία ή του Ήφαιστου και της Καβείρας, κόρη του Πρωτέα, έχοντας μορφή Καρκίνων.

Κατά μια ακόμα θεωρία, πρόκειται για θεότητες στην υπηρεσία της Ρέας. Ο Πλούταρχος γράφει για τις απόρρητες πληροφορίες που γνώριζε αλλά δεν μπορούσε να αποκαλύψει:
"Οποίοι τινές είναι οι Κάβειροι και όποια τινά μυστήρια τελούν εις την Μητέρα Ρέαν θα ζητήσω συγγνώμη από τους φιλομαθείς διά την σιωπήν μου αυτήν. Οποία δε η παρακαταθήκη και τα εις αυτήν τελούμενα δεν μοι επιτρέπεται να γράψω".

Τέλος, κάποιες θεωρίες τους τοποθετούν ως γραφείς του Θωθ - ταυτίζεται με τον Ερμή.

Χαρακτηριστικά της λατρείας τους είναι η μυστικότητα, η μύηση καθώς και η αποφυγή προσφώνησης των πραγματικών ονομάτων αντικαθιστώντας τα με την προσφώνηση «Θεοί, Ισχυροί, Μεγάλοι». Η χριστιανική προσφώνηση του Θεού ως «Άγιος ο Θεός, άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος κλπ» πολύ πιθανόν να προέρχεται από τη προσφώνηση των Καβείρων.

Κατά μυστικιστικές διδασκαλίες, οι αρχικοί Κάβειροι είναι ο Κάβειρος και η Καβειρώ από τους οποίους προέρχονται τρείς αρσενικοί Κάβειροι οι οποίοι με τον Πατέρα σχηματίζουν τον Αιθέριο Σπόρο και τρεις θηλυκές Καβειρίδες οι οποίες με την μητέρα αποτελούν τον αντίστοιχο υλικό. Η αέναη ένωσή τους δημιουργεί τον Κόσμο.
 
 

Διαβάστε περισσότερα...

Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν σε ελληνικό ναυάγιο μυθικό μέταλλο της Ατλαντίδας (εικόνες)

Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν σε αρχαιοελληνικό ναυάγιο το σπάνιο χυτό μέταλλο ορείχαλκος, που σύμφωνα με τον Πλάτωνα, προέρχεται από την Ατλαντίδα.
 
Οι ερευνητές εντόπισαν 39 ράβδους του συγκεκριμένου μετάλλου διάσπαρτες σε όλο τον αμμώδη πυθμένα της θάλασσας κοντά σε ένα ναυάγιο 2.600 ετών στα ανοικτά των ακτών της Σικελίας.
 
Το ναυάγιο ανακαλύφθηκε πρώτη φορά το 1988, σε ρηχά νερά περίπου 300 μέτρα στα ανοικτά των ακτών της Γέλας στη Σικελία. Ο Σεμπαστιάνο Τούσα, υπεύθυνος του τμήματος θαλάσσιων ερευνών στη Σικελία είπε στο Discovery News ότι η ανακάλυψη των ράβδων από ορείχαλκο, που για πολύ καιρό εθεωρείτο ένα μυστηριώδες μέταλλο, είναι σημαντική καθώς «τίποτα παρόμοιο δεν έχει ποτέ βρεθεί». Και πρόσθεσε: «Ξέραμε τον ορείχαλκο από τα αρχαία κείμενα και λίγα διακοσμητικά αντικείμενα»


Η λέξη ορείχαλκος προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις όρος και χαλκός, που σημαίνει κυριολεκτικά χαλκός του βουνού και σύμφωνα με κείμενα του Πλάτωνα, ο ορείχαλκος θεωρείτο το δεύτερο μέταλλο σε αξία μετά το χρυσό και εξορυσσόταν σε πολλά μέρη της θρυλικής Ατλαντίδας στην αρχαιότητα.
 
Ο Πλάτωνας έγραψε ότι, οι τρεις εξωτερικοί τοίχοι του ναού του Ποσειδώνα και της Κλειτούς στην Ατλαντίδα ήταν επενδυμένοι αντίστοιχα με μπρούτζο, κασσίτερο και ο τρίτος, «έλαμπε με το κόκκινο φως του ορειχάλκου». Οι εσωτερικοί τοίχοι, οι κολώνες και τα πατώματα του ναού καλύπτονταν πλήρως από ορείχαλκο και η οροφή είχε χρυσό, ασήμι, και ορείχαλκο. Στο κέντρο του ναού βρισκόταν ορειχάλκινη κολόνα, στην οποία αναγράφονταν οι νόμοι του Ποσειδώνα και τα αρχεία των πρώτων βασιλιάδων υιών του Ποσειδώνα.
 
 
 
One of the lumps of 'orichalcum' that was found on the seabed just off the coast of Gela, in southern Sicily
 
The metal found on the sea floor off Sicily (above) was found to be an alloy of copper, zinc, lead, nickle and iron



 Πηγή









Διαβάστε περισσότερα...

Το Ισλάμ εισβάλλει στην Ευρώπη - Το χτύπημα στο Παρίσι ήταν μόλις η αρχή

ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΙ ΠΛΗΘΥΣΜΟΙ ΤΗΣ ΕΕ "ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑΝΤΑΙ" ΜΕ ΤΑΧΥ ΡΥΘΜΟ

Η σημερινή αιματηρή επίθεση ισλαμιστών στο Παρίσι στα γραφεία του περιοδικού Charlie Hebdo με τους 12 νεκρούς έρχεται λίγες μέρες μετά την απειλή των δολοφόνων της ISIL ότι «Αργά ή γρήγορα θα κατακτήσoυμε την Ευρώπη». 
 
Ως προοίμιο είχαν προηγηθεί επιθέσεις εναντίον πεζών στη Γαλλία αλλά και τις διαδηλώσεις κατά του ισλαμισμού στη Γερμανία, που καταδείκνυαν το γεγονός ότι οι Χριστιανοί (ακόμα) πολίτες της Ευρώπης νιώθουν ότι πρεπει να αντιδράσουν πριν να έιναι αργά. Δυστυχώς είναι αργά, και μόλις σήμεα ισλαμιστές δολοφόνοι το γνωστοποίησαν  βροντερά σε όλη την Υφήλιο.
 
Μόλις πριν δεκαπέντε ημέρες οδηγός έριξε το αυτοκίνητό του επάνω σε περαστικούς φωνάζοντας "Ο Θεός είναι μεγάλος" (Allahu Akbar) στην πόλη της Ντιζόν, τραυματίζοντας ένδεκα ανθρώπους, δύο από τους οποίους σοβαρά.



Η επίθεση πραγματοποιείται μία ημέρα μετά την επίθεση άνδρα οπλισμένου με μαχαίρι σε αστυνομικό τμήμα στην κεντρική Γαλλία, όπου ο δράστης τραυμάτισε τρεις αστυνομικούς φωνάζοντας επίσης "Ο Θεός είναι μεγάλος" .
 
Μόλις πριν τρία χρόνια το Μάρτιο του 2012 η Γαλλία είχε λάβει την πρώτη σοβαρή προειδοποίηση για το τι θα επακολουθούσε: Την 11η και την 15η Μαρτίου ο Μοχάμεντ Μερά, 23 ετών, σκοτώνει στην Τουλούζη και το Μοντομπάν τρεις στρατιωτικούς. Κατόπιν, την 19η Μαρτίου, σκοτώνει τρία παιδιά και έναν δάσκαλο σε εβραϊκό σχολείο της Τουλούζης. Τρεις ημέρες αργότερα σκοτώθηκε από αστυνομικούς που είχαν περικυκλώσει το διαμέρισμα όπου είχε ταμπουρωθεί.
 
 
Πρόσφατα στη Γερμανία όπου ο κόσμος δείχνει να έχει αρχίσει να "ξυπνά" τουλάχιστον 17.500 άνθρωποι (οι διοργανωτές τους ανεβάζουν στους 20.000) συμμετείχαν σε μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις κατά του εξισλαμισμού της Δύσης από το κίνημα  PEGIDA η οποία πραγματοποιήθηκε στη Δρέσδη της Α. Γερμανίας.
 
Το κύμα κατά του εξισλαμισμού και της σταδιακής κατάληψης των πόλεων των δυτικών χωρών από εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνους αποκτά σημαντικό ρεύμα ιδιαίτερα σε χώρες όπου πλήττονται περισσότερο από αυτό όπως η Γερμανία ή Γαλλία ή η Σουηδία. Και η Ελλάδα πλήττεται φυσικά ίσως και περισσότερο από κάθε άλλη χώρα αναλογικά με τον πληθυσμό και την καλπάζουσα  υπογεννητικότητα αλλά προς το παρόν τα κοινωνικά "αντισώματα"  βρίσκονται εν υπνώσει.  
 
Η διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη Δρέσδη ήταν η δέκατη κατά σειρά κατά του ισλάμ και σε αυτή οι χιλιάδες διαδηλωτές  οι τραγούδησαν χριστουγεννιάτικα κάλαντα εναντίον του «εξισλαμισμού της Δύσης» ενώ ζήτησαν αυστηρότερους κανόνες μετανάστευσης.
 
 «Πυρήνες ισλαμιστών», σπέρνουν τον τρόμο στην Ευρώπη κατόπιν « άνωθεν εντολών». Αυτοί που πατρονάρουν αυτούς του φονιάδες, θέλουν να δημιουργήσουν πανικό, τρόμο και φόβο στις ψυχές των ευρωπαίων κατοίκων της γηραιάς ηπείρου, εκμεταλλευόμενοι, τους ανθρώπινους νόμους, που διέπουν τα κράτη της ΕΕ.
 
Ποιός άραγε πιστεύει ότι αυτά τα κτήνη, που τα πιάνει αμόκ και πέφτουν με τα αυτοκίνητα πάνω σε ανυποψίαστους πολίτες η σκοτώνουν εν ψυχρώ δημοσιογράφους και αστυνομικούς έξω από ένα περιοδικό γιατί δεν τους αρέσουν αυτά που γράφουν (ούτε σε εμάς αρέσουν οι περί αθεϊας απόψεις του περιοδικού, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να θανατώνοτναι για αυτό) , το κάνουν από ίδια κίνητρα.
 
Όλοι αυτοί από κάπου παίρνουν εντολές , από κάπου εκπαιδεύονται και φανατίζονται, για να «σπείρουν» τον όλεθρο στην Ευρώπη. Το πιο επικίνδυνο κομμάτι με τους ισλαμιστές, για εμάς εδώ στην Ευρώπη, είναι η θρησκευτική και ιδεολογική προσήλωση τους , έως θανάτου στον σκοπό τους.
 
Ο Γερμανός συγγραφέας Juergen Todenhoefer, ο οποίος ταξίδεψε βαθιά μέσα στο έδαφος του Ισλαμικού Κράτους στις περιοχές του χαλιφάτου της Raqqa στην Συρία και στην Μοσούλη στο Ιράκ, έστειλε μια αυστηρή προειδοποίηση προς την Δύση: εδώ οι μαχητές έχουν δεσμευτεί και πιστεύουν ότι σύντομα θα κατακτήσουν ολόκληρη την Ευρώπη.
 
«Δεν είναι ανόητοι», είπε σε συνέντευξή του ο ίδιος στο CNN σχετικά. «Ένας από αυτούς που συναντήσαμε είχε μόλις αποφοιτήσει από την Νομική. Υπήρχαν καλές προσφορές εργασίας, αλλά εκείνος τα αρνήθηκε όλα για τον ISIS… συναντήσαμε μαχητές από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Ένας από αυτούς ήταν από το New Jersey. Μπορείτε να φανταστείτε ένα πρόσωπο από το New Jersey να ταξιδεύει για να πολεμήσει για το ΙSIL; ρωτά ο γερμανός συγγραφέας.
 
Ο Todenhoefer δήλωσε επίσης ότι τα μέλη του Ισλαμικού Κράτους όχι μόνο είναι σε θέση να πεθάνουν στο πεδίο της μάχης, αλλά και να δώσουν τα πάντα για τον αγώνα τους, γράφει η εφημερίδα του Κοσσόβου koha.net. Ως γνωστόν το Κόσοβο αποτελεί κέντρο προστασίας και βοήθειας του ISIL και των εξτρεμιστών ισλαμιστών. Δεκάδες Κοσοβάροι πολεμούν στην Συρία διαπράτοντας εγκλήματα για τα οποία δεν ακούμε ούτε σε μυθιστορήματα τρόμου.
 
«Όταν μείναμε στο κτίριο που γίνονταν η στρατολόγηση τους, κάθε μέρα ερχόντουσαν πάνω από 50 νέοι πολεμιστές», είπε ο ίδιος, στο CNN. «Δεν μπορώ να πιστέψω ότι, τα μάτια τους έλαμπαν από ενθουσιασμό σε αυτούς τους ανθρώπους. Αισθανόντουσαν σαν να είχαν έρθει στη Γη της Επαγγελίας , σαν να αγωνίζονταν για την ελευθερία και άλλα ιδανικά». αναφέρει ο γερμανός συγγραφέας. .
 
Σε ένα σημείο, ο Todenhoefer αφηγήθηκε ότι συνάντησε ένα παιδί με στολή πολεμιστή του ισλαμικού κράτους το οποίο κρατούσε ένα ΑΚ-47, και το οποίο ήταν 13 ετών, αν και φαινόταν πολύ νεότερο, λέει ο ίδιος . Αργότερα, ο ίδιος του επετράπη και πήρε συνέντευξη από το μέλος της ηγετικής ομάδας της οργάνωσης, γερμανικής καταγωγής ο οποίος μίλησε εκ μέρους της ηγεσίας του ΙSIL.
 
«Μια μέρα θα κατακτήσουμε την Ευρώπη», του διεμήνυσε η ηγεσία του ISIS μέσω του μέλους αυτού . «Δεν είναι θέμα του εάν θα κατακτήσουμε την Ευρώπη, το μόνο θέμα είναι ο χρόνος , δηλαδή το πότε θα συμβεί αυτό.
 
Ωστόσο, η κατάκτηση της Ευρώπης είναι σίγουρη. … Για εμάς, δεν υπάρχουν όρια. Για μας υπάρχει μόνο η γραμμή του μετώπου. Η επέκτασή μας θα είναι συνεχής. … Και οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να γνωρίζουν ότι όταν ερχόμαστε σε αυτούς , και δεν είμαστε μόνοι μας . Θα έρθουμε με τα όπλα μας. Και όσοι δεν ασπαστούν το Ισλάμ ή θα πληρώσουν το ισλαμικό φόρο, είτε θα πρέπει να θανατωθούν», κατέληξε το μέλος του ISIS που μιλούσε εξ’ονόματος της ηγεσίας της οργάνωσης.
 
Ο Todenhoefer τον ρώτησε επίσης να εξηγήσει σ “αυτόν, εάν πιστεύουν στον θεσμό της δουλείας στο ΙSIL. όσο αφορά τους αιχμαλώτους ως προϋπόθεση για την μουσουλμανική πίστη τους.
 
«Θα έλεγα ότι η δουλεία είναι πολύ χρήσιμη, και θα συνεχίσουμε να σκλαβώνουμε ανθρώπους », είπε το μέλος κατά τη διάρκεια της συνέντευξης με τον Todenhoefer. «Είναι μέρος της θρησκείας μας … πολλοί σκλάβοι προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ και έχουν αλλαξοπιστήσει».
 
Ο γερμανός συγγραφέας Todenhoefer προειδοποιεί για τα ευρήματά του στο κράτος της ισλαμικής τρομοκρατίας, και λέει ότι η οργάνωση αυτή «είναι πολύ πιο επικίνδυνη από ό, τι νομίζουν οι δυτικοί ηγέτες», διότι τα μέλη της οργάνωσης «πιστεύουν σε αυτόν τον αγώνα με τυφλό πάθος, και ετοιμάζονται ευρύτερες εκστρατείες για την θρησκευτική κάθαρση του κόσμου».
 
Eίναι γνωστό ότι η ISIL χρηματοδοτήθηκε από τις ΗΠΑ, και εξοπλίστηκε και με βαρύ οπλισμό, παρότι οι Αμερικανοί τώρα κάνουν το "παπί" λόγω της γενικής κατακραυγής από την κοινή γνώμη, κατά βάθος συνεχίζουν να το κάνουν, καθώς η ύπαρξη αυτών των τρελών τους είναι άκρως χρήσιμη. 
 
Τριχτόμησαν το Ιράκ, έριξαν την ιρακινή σιιτική κυβέρνηση και εξολοθρεύτηκαν οι χριστιανικοί ορθόδοξοι πληθυσμοί της Μέσης Ανατολής που τολμούσαν να συμπαθούν τους Ορθόδοξους Ρώσους, τη μόνη δύναμη στον πλανήτη που αμφισβητεί την κυριαρχία των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα ακόμα διατηρούν ελπίδες στην Ουάσιγκτον ότι θα ανατρέψουν τον Σύρο πρόεδρο Άσαντ, αν και αυτό μόλις πέσει το Χαλέπι θα αποτελέσει όνειρο "θερινής νυκτός".
 
Ο μακροπρόθεσμος στόχος των νεοταξικών κέντρων εξουσίας της Ανατολικής Ακτής των ΗΠΑ έιναι ένας ολοκληρωτικός πόλεμος της Ευρώπης με το Ισλάμ με αποτέλεσμα την καταστροφή των παλαιών θρησκειών και την ίδρυση της διαβολικής Πανθρησκείας, ώστε να δημιουργηθεί η απαραίτητη υποδομή για ένα Παγκόσμιο Κράτος, που θα κυβερνάται από έναν Παγκόσμιο Ηγεμόνα. Στις Γραφές αιωνες πριν γράφτηκε πως θα τον λένε αυτόν. Ζούμε σε έσχατες εποχές και ο λόγος είναι γιατί πέσαμε όλοι μαζι στον "ύπνο" όπως το ήθελαν τα νεοταξικά κέντρα.
 
Αυτό πουισχυρίζονται οι ισλαμιστές περί κατάκτησης της Ευρώπης, έχει εν μέρει γίνει, πολλές περιοχές στις ευρωπαϊκές πόλεις αποτελούν άβατο για τους ιθαγενείς λευκούς χριστιανούς.
 
Τρανό παράδειγμα η Ολλανδία, στην οποία η αστυνομία δεν ασκεί πλεόν τα καθήκοντά της έχει υποκατασταθεί από την Ισλαμική Αστυνομία της Σαρίας!
 
Ανέλαβαν δράση μουσουλμανικά σώματα περιπολίας ακόμα και την Πρωτοχρονιά στην Χάγη για να μην θίγεται η φάρα του προφήτη… 
Η ολλανδική αστυνομία έχει κριθεί πλέον ανεπαρκής και ακατάλληλη στην αστυνόμευση των ισλαμικών γκέτο της χώρας και είδηση που βρήκε το φως της δημοσιότητας πριν λίγες ημέρες φανερώνει την εγκληματική απραξία των ευρωπαίων ηγετών που δεν μπορούν να διαχειριστούν την μουσουλμανική επέλαση στις χώρες τους.
 
Οι αστυνομικές αρχές της Ολλανδίας δεν μπορούν να εφαρμόζουν πια το νόμο σε περιοχές όπου ζουν μουσουλμάνοι μετανάστες με την πολιτική αρχή της χώρας να στρατολογεί σαλαφιστές μουσουλμάνους (άκρως συντηρητικούς μουσουλμάνους) για να επανδρώσει τις νέες αστυνομικές περιπόλους στα μουσουλμανικά γκέτο. 
 
Η νέα μουσουλμανική αστυνομία της Ολλανδίας είναι αρμόδια για την ευνομία σε περιοχές γύρω από τα ισλαμικά τεμένη και τους εμπορικούς δρόμους στις πόλεις όπου διαμένουν οι μουσουλμάνοι μετανάστες.
 
 Η απουσία της τυπικής αστυνομίας από αυτές τις περιοχές κρίθηκε απαραίτητη και για την ασφάλεια των ίδιων των αστυνομικών οργάνων, τα οποία είχαν πολλάκις δεχτεί επιθέσεις από νεαρούς μουσουλμάνους, αλλά και για την αποφυγή προσβολής των ισλαμικών κανόνων που τηρούνται από τους μουσουλμάνους εντός των κοινοτήτων τους. Τι καλύτερη λύση, δηλαδή, από την δημιουργία ειδικού ισλαμικού σώματος ασφαλείας σε ευρωπαϊκό έδαφος!… 
 
Μάλιστα, το ειδικό μουσουλμανικό σώμα ασφαλείας έδωσε το παρόν και κατά την διάρκεια των εορτασμών της Πρωτοχρονιάς στις μουσουλμανικές γειτονιές, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση ορισμένων Ολλανδών βουλευτών. Ο βουλευτής Joram van Klaveren και το μέλος του κόμματος VNL, Louis Bontes εξέφρασαν την οργή τους για την συνεργασία του αστυνομικού τμήματος της Χάγης και των μελών του τζαμιού As-Sunnah. 
 
Εθελοντές από το εν λόγω τζαμί ανέλαβαν την περιπολία στις περιοχές Transvaal και Schilderswijk της πόλης κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων για την Πρωτοχρονιά, με σκοπό την αποτροπή επεισοδίων κυρίως από μέρους νεαρών μουσουλμάνων. Οι εθελοντές έλαβαν μάλιστα από την διοίκηση της πόλης για την… αφιλοκερδή τους δράση τουριστικά κουπόνια.
 
Το «Κόμμα για την Ολλανδία» (VNL) έκρινε την συγκεκριμένη κίνηση ως απαράδεκτη, υποστηρίζοντας ότι η ολλανδική κυβέρνηση «δεν θα έπρεπε να αντικατασταθεί από μουσουλμάνους εθελόντες στους δρόμους της χώρας». Παράλληλα, ο τέως επικεφαλής του «Κόμματος για την Ελευθερία» δήλωσε σχετικά με τη νέα πραγματικότητα στην χώρα: «Είναι λανθασμένη ανάπτυξη, γιατί μια εξτρεμιστική ισλαμική οργάνωση, της οποίας ο εκπρόσωπος τύπου είπε ότι δεν πιστεύει στα παγκόσμια ανθρώπινα δικαιώματα και ότι η ολλανδική κοινωνία είναι χτισμένη πάνω σε μια άθεη βάση, δεν θα έπρεπε να γίνει συνέταιρος στην κοσμική μας κυβέρνηση». 
 
Με τον πρόσφατο επικεφαλής του «Κόμματος της Ελευθερίας» στην πόλη της Χάγης, Leon de Jong, να καταθέτει σειρά ερωτημάτων στο δημοτικό συμβούλιο της Χάγης σχετικά με την δημιουργία του ισλαμικού σώματος περιπολίας στην πόλη, αποκαλώντας το νεοϊδρυθέν σώμα «αστυνομία της σαρίας». «Αυτού του είδους η ισλαμοποίηση υποβαθμίζει την αρμοδιότητα της αστυνομίας. Η αστυνομία θα έπρεπε να ελέγχει τους δρόμους.
 
Γι’ αυτόν τον λόγο δεν θα έπρεπε να υπάρχει σε καμία περίπτωση χώρος για κανένα είδος επιβολής του ισλαμικού νόμου στην Χάγη»
 
Στη Σουηδία η σουηδική σημαία έχει πλέον απαγορευθεί σε ένα δημοτικό σχολείο. Ο λόγος είναι ότι η σημαία μπορεί να είναι «προσβλητική» για ορισμένες ομάδες και παραβιάζει το νόμο περί "επίθεσης εναντίον εθνοτικών ομάδων."
 
Η συγκλονιστική απαγόρευση εισήχθη στο σχολείο Söndrum στο Χάλμσταντ. Η χρήση της σημαίας τώρα επιτρέπεται μόνο κατά την εθνική εορτή ή όταν καλούνται ξένοι μαθητές.
 
Σε μια εσωτερική επιστολή προς τους μαθητές και τους γονείς τους, η οποία εστάλη λίγο πριν τα Χριστούγεννα, ο διευθυντής του σχολείου γράφει ότι «δεν επιτρέπεται καμία άλλη χρήση της σουηδικής σημαίας».
 
Φυσικά οι εθνοτικές ομάδες που αναφέρθηκε ο διευθυντής του σχολείου είναι μουσουλμανικές. Δηλαδή σε άλλη μια χώρα το Ισλάμ έχει επιβάλλει την ατζέντα του και εξοβελίζει το χριστιανικό χαρακτήρα της χώρας.
 
Η εξάπλωση των μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ευρώπη είναι ταχύτατη και φαίνεται από τους αριθμούς αντικατάστασης των χριστιανικών εκκλησιών με τζαμιά και από τους χαμηλούς ρυθμούς γονιμότητας των Ευρωπαίων . 
 
Χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πρώτο στοιχείο είναι η Μεγάλη Βρετανία όπου τουλάχιστον δέκα χιλιάδες εκκλησίες έκλεισαν από το 1960 συμπεριλαμβανομένων οκτώ χιλιάδων εκκλησιών μεθοδιστών και χιλίων επτακοσίων αγγλικανικών εκκλησιών ενώ έχουν ανοίξει πάνω από 1700 επίσημα τζαμιά και 2000 αίθουσες προσευχής .
 
Στην Γαλλία ο συνολικός αριθμός των τζαμιών έχει φθάσει τις 2000 κατά την διάρκεια των δέκα χρόνων. 
 
Το δεύτερο στοιχείο αφορά τους ρυθμούς γονιμότητας των Ευρωπαίων οι οποίοι το 2007 ήταν στη Γαλλία 1,8 στην Αγγλία 1,6 στην Ελλάδα και τη Γερμανία 1,3 στην Ιταλία και Ισπανία 1,2.Επειδή η φύση συμπληρώνει πάντα τα κενά η μη αύξηση του πληθυσμού της Ευρώπης μέσω των γεννήσεων θα συμπληρωθεί από τη μετανάστευση. Φυσικά μιλάμε κυρίως για τη μουσουλμανική μετανάστευση που αποτελεί σήμερα το 90% της συνολικής μετανάστευσης στην Ευρώπη .
 
Στη Μεγάλη Βρετανία, κατά τα τελευταία 30 χρόνια, ο μουσουλμανικός πληθυσμός αυξήθηκε από 82.000 σε 2.500.000, δηλαδή μεγάλωσε 30 φορές. Στην Ολλανδία το 50% των νέων γεννήσεων είναι μουσουλμάνοι. Στο Βέλγιο το 25% του πληθυσμού και το 50% των γεννήσεων είναι μουσουλμάνοι.
 
Και ενώ όλα δείχνουν την ταχεία εξάπλωση των μουσουλμάνων στην Ευρώπη στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να προσποιηθεί ότι όλα βαίνουν καλώς παρότι είχαμε τη στυγνή δολοφόνία του Μ.Καντάρη για μια βιντεοκάμερα από τρεις ισλαμιστές, και την αποτρόπαιη δολοφνία Έλληνα τοξικομανούς στον Πειραιά τον οποίο ισλαμιστές διαμέλισαν ζωντανό, αφήνοντας το κεφάλι για το τέλος, και πέταξαν τα απομεινάρια του στη θάλασσα.
 
Η Ελλάδα επί σειρά ετών αποτελεί το σημείο εισόδου για τους μουσουλμάνους που εισέρχονται κατά χιλιάδες για εγκατάσταση πρώτα στην Ελλάδα και στη συνέχεια στην Ευρώπη.
 
Ως και το 2001 οι έλληνες μουσουλμάνοι αποτελούσαν το 1,3% του πληθυσμού της χώρας. Σε αυτούς συγκαταλέγονταν κυρίως τα μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη στην Κω στη Ρόδο αλλά και ορισμένοι Παλαιστίνιοι που έφτασαν στη χώρα τη δεκαετία του ΄70 και πολιτογραφήθηκαν Έλληνες. 
 
Σήμερα η κατάσταση δείχνει εκ διαμέτρου αντίθετη και σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται από την Ένωση Μουσουλμάνων και τα οποία σχεδόν συμφωνούν με αυτά του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης στην Ελλάδα εκτιμάται ότι υπάρχουν περίπου1.000.000 μουσουλμάνοι. 
 
O κύριος όγκος των μουσουλμάνων μεταναστών και λαθρομεταναστών κατοικεί στην Αθήνα στον Πειραιά και στο Λαύριο και ειδικότερα σε πυκνοκατοικημένες πόλεις όπως ο Νέος Κόσμος η Κυψέλη η Καλλιθέα και το Παγκράτι. 
 
Η Μουσουλμανική Ένωση Ελλάδος αριθμεί περίπου 18.000 μέλη και πρόεδρος είναι ο κ. Ναΐμ Ελγκαντούρ ο οποίος σε δηλώσεις του αναφέρει πως υπάρχουν περισσότερα από 100 αυτοσχέδια τεμένη στην Αθήνα. 
 
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία η εισροή μουσουλμάνων λαθρομεταναστών συνεχίζεται και ειδικά από χώρες όπως το Αφγανιστάν είναι υψηλή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα σύμφωνα με καταγραφές το 2006 εισήλθαν παράνομα στη χώρα 5.200 Αφγανοί το 2007 ο αριθμός τους διπλασιάστηκε και το 2011 έφτασαν τις 35.500. 
 
Ο πληθυσμιακός χάρτης τής αμιγώς επί πολλές δεκαετίες χριστιανικής και ορθόδοξης Ελλάδας δείχνει να αλλάζει καθώς στη χώρα μας εισρέουν καθημερινά χιλιάδες μουσουλμάνοι.
 
Εάν δεν αντιδράσει η ΕΕ και η Ελλάδα τότε σύντομα θα βλέπουμε πράγματα που τα διαβάζαμε μόνο στο Δικαστή Ντρεντ όταν είμασταν παιδιά. Στην τελική αν η ΕΕ θέλει να αυτοκτονήσει, ας μην την ακολουθήσουμε και εμείς.

 Πηγή


Διαβάστε περισσότερα...