
Πηγή
http://analytakis.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=31412&blid=54
Διαβάστε περισσότερα...
Αν έπρεπε να περιγράψουμε με λέξεις το μεγαλείο ή τα χαρακτηριστικά των ζώων και ειδικά των σκύλων, τότε σίγουρα θα αναφέραμε τις λέξεις “πίστη”, “αγάπη”, “συντροφικότητα”, “αλτρουισμός”. Μπορεί να βλέπουμε το σκυλάκι μας και να θεωρούμε ότι δεν μπορεί να κάνει και πολλά ώστε να το χαρακτηρίσουμε “ήρωα”, αλλά σίγουρα, παρότι δε το βλέπουμε μέσα του κρύβει τεράστια δύναμη και αγάπη, και το πιο πιθανό είναι να έδινε και την ζωή του για εμάς.
Γύρω μας υπάρχουν καταπληκτικοί άνθρωποι, αλλά στις μέρες μας δυστυχώς δεν είναι πολλοί και δύσκολα θα ρίσκαραν την ζωή τους για κάποιον. Παρακάτω θα διαβάσετε μερικές ιστορίες σκύλων που αψήφισαν τα πάντα για χάρη αυτών που αγαπούν. Σίγουρα υπάρχουν πολλές περισσότερες κι ευτυχώς όλο αυξάνονται. Συγχωρέστε τον χαρακτηρισμό “αφεντικό” που θα ακολουθήσει. Δε μου αρέσει καθόλου, αλλά κάπως έπρεπε να το πω. Οι ιστορίες είναι γραμμένες με τυχαία σειρά.
1)O Napoleon, το αγγλικό bulldog:
Είναι γνωστό πως το κολύμπι δεν είναι το πιο δυνατό σημείο των αγγλικών μπουλντόγκ. Αυτές οι όμορφες “ασχημοφατσούλες” έχουν τέτοια σωματική διάπλαση που δεν τους επιτρέπει να είναι καλοί κολυμβητές, μιάς και το μπροστά μέρος του σώματός τους είναι βαρύτερο από το πίσω. Το γεγονός αυτό, κάνει την ιστορία μας ακόμα πιο ενδιαφέρουσα!
Ο Napoleon, ένα υπάκουο σκυλί 2 ετών από το Michigan, ξέφυγε από τον έλεγχο του αφεντικού του, πέρασε τον δρόμο και έτρεξε προς μία λίμνη που βρισκόταν λίγο παραπέρα.Όταν το αφεντικό του κατάφερε να περάσει τον δρόμο, είδε τον σκύλο του να βγάζει από το νερό με μεγάλη προσύλωση κάτι που έμοιαζε με σακί, και να το σέρνει προς εκείνον.
Μόλις ο σκύλος πλησίασε αρκετά το αφεντικό του, εκείνος άκουσε νιαουρίσματα, και τότε διαπίστωσε πως μέσα στο σακί βρίσκονταν έξι νεογέννητα γατάκια!
Δυστυχώς, τα δύο είχαν ήδη χάσει την ζωή τους και τα υπόλοιπα ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση.
Παρόλα αυτά, με την κατάλληλη φροντίδα, αρχικά από την.. “μαμά” του Napoleon και στην συνέχεια από το κέντρο υιοθεσίας μικρών ζώων, τα μικρά έγιναν καλά και βρήκαν σπιτάκια!
Θα ξαναπείτε την φράση “Μαλώνουν σαν το σκύλο με την γάτα” λοιπόν; Μπαα… Δε νομίζω!
2)Η Blue το Australian Blue Heeler:
Η Ruth Gay, 85 ετών είχε βγάλει βόλτα την σκυλίτσα της την Blue ένα απόγευμα πίσω από το σπίτι της, όταν παραπάτησε. Από την πτώση έσπασε την μύτη της κι “έβγαλε” τον ώμο της. Για κακή της τύχη, τις φωνές τις άκουσε μόνο ένας πεινασμένος αλιγάτορας, και παρότι εκείνη δεν τον είδε στα σκοτεινά, η σκυλίτσα της άφησε το πλευρό της κι έτρεξε γρυλίζοντας προς άγνωστη κατέυθυνση.
Σχεδόν μία ώρα αργότερα η κόρη κι ο γαμπρός της κ. Gay έφτασαν στο σπίτι της όπου η Blue τους οδήγησε στην τραυματισμένη γυναίκα.
Αφού την πήραν στο νοσοκομείο, πήγαν και την Blue στην κλινική όπου διαπιστώθηκαν τα τραύματα της από τον αλιγάτορα. Η Blue, τα κατάφερε κι όχι μόνο έσωσε το αφεντικό της, αλλά και τον εαυτό της.
Για να τιμήσουν την πράξη της, η Heinz Pet Products που είναι γνωστή για τα βραβεία που δίνει σε σκυλιά-ήρωες, της έδωσαν $500 σε μετρητά (ποιός ξέρει πού τα χρησιμοποίησε!!), και ένα μπωλ φαγητού με χαραγμένη την φράση “Σκύλος-Ήρωας”. Έδωσαν επίσης κι $100 στην κλινική που την περιέθαλψε!
3) Ο Guinefort, ο Άγιος των μωρών:
Κι όμως, ένα σκυλί κατάφερε να λάβει την τιμή να λέγεται “Αγιος” αν και μόνο για λίγο. Η ιστορία λέει πως τον 13 αιώνα, ένας Γάλλος ιππότης άφησε το μωρό του υπό την προστασία του κυνηγόσκυλού του, κι όταν γύρισε σπίτι βρήκε το σπίτι άνω κάτω και τον σκύλο με αίμα στο πρόσωπό του. Το παιδί του ήταν άφαντο κι έτσι αμέσως σκέφτηκε πως ο σκύλος το έφαγε, έτσι, χωρίς δεύτερη σκέψη, τον σκότωσε με ένα βέλος. Λίγα λεπτά αργότερα βρήκε τον γιο του σώο κι αβλαβή δίπλα στα ματωμένα απομειναρια ενός φιδιού. Ο ιππότης ήταν τόσο ταραγμένος από το τραγικό του λάθος, κι έθαψε τον Guinefort σε ένα πηγαδάκι χτίζοντας ένα ναό από πάνω.
Οι ντόπιοι χωρικοί προσεύχονταν στο θαρραλέο σκυλί μέχρι που ένα μέλος της Ιεράς Εξέτασης διέλυσε τον ναό και ανακύρηξε τον σκύλο “αιρετικό”.
4) Η Penny το μαύρο Labrador:
Η Penny με το αφεντικό της σε μια από τις βόλτες τους βρήκαν μία άδεια αναπηρική καρέκλα. Κοιτάζοντας καλύτερα, είδαν ένα σώμα στο νερό, και τότε το αφεντικό της Penny της έδωσε την εντολή “φέρ’το” (fetch). Η σκυλίτσα βούτηξε στο νερό και παρόλα τα ισχυρά ρεύματα του ποταμού, πάλεψε κι έβγαλε την αναίσθητη γυναίκα έξω. Ευτυχώς κατάφεραν και την επανέφεραν και στη συνέχεια κάλεσαν το ασθενοφόρο.
5) Η Zoe το μικρό Chihuahua:
Η Zoe είναι ένα μικρό chihuahua που απέδειξε πως δε χρειάζεται να είσαι μεγάλος για να είσαι ήρωας.
Όταν ένας κροταλίας πήγε να δαγκώσει το ενός έτους παιδί των αφεντικών της, το μικρό σκυλάκι πήδηξε πάνω στο φίδι και το ακινητοποίησε. Το παιδάκι έμεινε ανέπαφο, ενώ η Zoe δέχθηκε αρκετά δαγκώματα και σχεδόν έχασε το ένα της ματάκι, αλλά ο κτηνίατρός της κατάφερε και την έσωσε.
6) Ο Bandit:
Ο Bandit ήταν το καινούριο σκυλί της οικογένειας DeStefanis. Είχαν ήδη ένα Sharpei και μία γατούλα που δεν είχαν και τις καλύτερες σχέσεις, κι έτσι τα έβαλαν σε διαφορετικά δωμάτια και έβαλαν το νέο τους σκυλί στο δωμάτιο που μέχρι πριν ήταν τα άλλα δύο ζώα.
Η οικογένεια ξάπλωσε ξεχνώντας πως είχε αφήσει στον αποστειρωτή μία χτένα. Αφού το νερό εξατμίστηκε, η χτένα άρχισε να λιώνει και να καίγεται. Το σπίτι γέμισε με μαύρο τοξικό καπνό αλλά η αυτόματη πυρόσβεση -αν και καινούρια- δεν λειτούργησε. Η οικογένεια συνέχισε να κοιμάται κι ίσως να μην ξυπνούσε ποτέ αν δεν υπήρχε ο Bandit. Ο σκύλος άρχισε να χοροπηδάει πάνω τους ώσπου ξύπνησαν, είδαν τον καπνό, πήραν τα παιδιά τους και βγήκαν σώοι από το σπίτι.
7) Η Baby το Pit Bull:
Η Baby, το 4 ετών pitbull έσωσε την ιδιοκτήτρια της που κοιμόταν και δεν είχε καταλάβει τον κίνδυνο στον οποίο βρισκόταν όταν το διαμέρισμά της έπιασε φωτιά. Η Baby πήδηξε στο κρεβάτι και άρχισε να σπρώχνει το αφεντικό της με τα πόδια της, μέχρι που την ξύπνησε και κατάφεραν και βγήκαν από το φλεγόμενο σπίτι. Οι πυροσβέστες είπαν πως αν είχαν μείνει λίγα λεπτά παραπάνω, θα ήταν αδύνατον να βγουν ζωντανές.
8)Ο Hero το Golden Retriever:
Ένα golden retriever 4 ετών, ο Hero, έσωσε το παραπληγικό αφεντικό του όταν εκείνος “κόλλησε” με το αναπηρικό του καροτσάκι στη λάσπη, μακρυά από οποιαδήποτε ανθρώπινη βοήθεια.
Ο Hero, που είναι ο σκύλος βοηθός και ο καλύτερος φίλος του πρώην στρατιώτη, αμέσως κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Άρπαξε το σχοινί που του πέταξε το αφεντικό του και το τράβηξε, τραβώντας μαζί με αυτό και το αναπηρικό καροτσάκι. Δεν σταμάτησε να τραβάει μέχρι που το αφεντικό του ήταν μακρυά από την λάσπη για τα καλά.
Για την ιστορία, ο Hero έχει εκπαιδευτεί να κάνει πάνω από 100 πράγματα για να βοηθήσει το αφεντικό του, παρότι αυτό που έκανε εκείνη την ημέρα δε το είχε διδαχτεί.
9) Ο Dorado το Labrador:
Ο Dorado είναι ένας σκύλος οδηγός τυφλού. Το αφεντικό του, ή καλύτερα ο φίλος του, δούλευε ως τεχνικός υπολογιστών στον 71ο όροφο των Δίδυμων Πύργων, όταν τα αεροπλάνα χτύπησαν.
Ο ίδιος περιγράφει:
“Σηκώθηκα όρθιος και μπορούσα να ακούσω γυαλιά να πετάγονται παντού γύρω μου σπάζοντας. Ένιωθα τον καπνό να γεμίζει τα πνευμόνια μου και η ζέστη ήταν αφόρητη.
Χωρίς να μπορώ να δω ήξερα πως δεν υπήρχε περίπτωση να καταφέρω να τρέξω κάτω, ανάμεσα από όλα τα εμπόδια, όπως οι υπόλοιποι.
Κατάλαβα πως θα πέθαινα και αποφάσισα να λύσω τον Dorado ώστε να του δώσω την ευκαιρία να σωθεί. Δεν ήταν δίκαιο για εκείνον να πεθάνει μαζί μου σε αυτή την κόλαση. Σκέφτηκα πως είχα χαθεί για πάντα. Ο θόρυβος και η ζέστη ήταν τρομαχτικά αλλά έπρεπε να του δώσω την ευκαιρία να ζήσει. Έτσι, έβγαλα το λουρί του, τον χάϊδεψα και του είπα να φύγει. Ήλπιζα να μπορέσει να κατεβεί εγκαίρως και να σωθεί. Σκέφτηκα πως θα ήταν τόσο τρομαγμένος που θα έτρεχε. Τα πάντα ήταν χάος. Γυαλιά έσπαγαν γύρω από το κεφάλι μου και άνθρωποι έτρεχαν προς τις σκάλες.”
Σε εκείνο το σημείο ο Dorado παραμερίστηκε από το πλήθος κι ο κ.Rivera βρέθηκε μόνος για λίγα λεπτά μέσα στο πανδαιμόνιο. Αλλά μετά το απροσδόκητο συνέβει, στην μορφή ενός γνώριμου, μαλλιαρού σκουντήγματος στο πόδι.
Ο κ.Rivera εξηγεί:
“Γύρισε στο πλευρό μου λίγα λεπτά αργότερα και με οδήγησε 70 ορόφους κάτω και έξω στο δρόμο. Τότε κατάλαβα πως με αγαπούσε όσο κι εγώ εκείνον. Ήταν έτοιμος να πεθάνει με την ελπίδα να σώσει εμένα.
Καθώς κατεβαίναμε βρήκαμε έναν συνεργάτη μου. Του έπιασα το χέρι και κατεβήκαμε μαζί με τον σκύλο. Το στενό πέρασμα ήταν γεμάτο με κόσμο. Άνθρωποι με έσπρωχναν και περνούσαν δίπλα μου. Επικρατούσε τρόμος. Ο κόσμος κατάλαβε πως έπρεπε να διατηρήσει την ψυχραιμία του κι έτσι καταφέραμε να κατεβούμε με τάξη αν και πήρε πολύ ώρα. Ο Dorado με βοηθούσε βήμα βήμα. Χρωστάω την ζωή μου σε εκείνον. Είναι ο σύντροφός μου και ο καλύτερός μου φίλος.”
10) Η Shana το ημιαιμάκι:
Όταν η Eve κι ο Norman Fertig έσωζαν ένα άρρωστο ημίαμο σκυλί 2 εβδομάδων σχεδόν 7 χρόνια πριν (ιστορία του 2006), δεν μπορούσαν καν να φανταστούν ότι αυτό το ζώο κάποτε θα τους έσωζε την ζωή.
Στις 12 Οκτωβρίου 2006 οι 81χρονοι Fertigs φρόντιζαν πληγωμένα ζώα σε ένα καταφύγιο στην ιδιοκτησία τους. Ήταν καθημερινότητα για το ζευγάρι να ταϊζει και να γυμνάζει πάνω από 12 ζώα μεταξύ αυτών ένα 18χρονο κοράκι. Έτσι κι εκείνη την ημέρα, γύρω στις 7 το απόγευμα.
“Καθώς βρισκόμασταν εκεί, το ρεύμα κόπηκε και καταλάβαμε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Βγήκαμε έξω για να δούμε τί συμβαίνει και τότε έπεσε ένα τεράστιο δέντρο, και στη συνέχεια έπεσαν κι άλλα μπροστά μας.” είπε η Eve.
Η τεράστια καταιγίδα που χτύπησε την Νέα Υόρκη έριξε τα δέντρα μπλοκάροντας το δρόμο προς τα υπόλοιπα κτίρια του καταφυγίου και προς το σπίτι τους που ήταν τουλάχιστον 70 μέτρα μακρυά.
“Έχουμε σοβαρό πρόβλημα”, είπε στον άντρα της “Φοβάμαι πως θα πεθάνουμε εδώ.”
Οι Fertigs σύρθηκαν σε ένα στενό πέρασμα ανάμεσα στο κτίριο του νοσοκομείου του καταφυγίου και των κλουβιών, οπού βρήκαν προστασία από τα δέντρα που έπεφταν. Δεν μπορούσαν να σκαρφαλώσουν στα πεσμένα δέντρα χωρίς να τραυματιστούν και δεν φορούσαν χοντρά ρούχα, αφού μέχρι λίγο πρίν ο καιρός ήταν καλός.
“Δεν ήμουν προετοιμασμένη γι’ αυτό, σκέφτηκα πως έιχαμε παγιδευτεί τελείως και τότε ήταν που η Shana άρχισε να σκάβει κάτω από τα σωριασμένα δέντρα.”
Το σκυλί που πάντα ακολουθούσε τα αφεντικά του, τους βρήκε και άρχισε να σκάβει ένα μονοπάτι/τούνελ κάτω από τα δέντρα, με νύχια και με δόντια και γαύγιζε καλώντας τους να την ακολουθήσουν. Αφού το τουνελ που έσκαψε έφτασε ως το σπίτι -περίπου στις 11:30 το βράδυ- γύρισε, άρπαξε το μανίκι της Eve, την τοποθέτησε πάνω στην πλάτη και το λαιμό της κι άρχισε να την τραβάει. Ο Norman, πιάστηκε από το πόδι της γυναίκας του και το σκυλί τους έσερνε και τους δύο στο σπίτι, όπου εφτασαν περίπου στις 2 τα ξημερώματα.
“Ήταν ότι πιο ηρωικό έχω δει. Ανοίξαμε την πόρτα και εκείνη έπεσε πάνω μας και μας κράτησε ζωντανούς. Εκεί περιμέναμε μέχρι που μας βρήκαν οι πυροσβέστες.”
Οι γείτονες που ανησύχησαν γιατί οι Fertigs δεν απαντούσαν στο τηλέφωνο είχαν καλέσει την πυροσβεστική, αλλά όταν οι πυροσβέστες τους βρήκαν τους είπαν ότι δεν μπορούσαν να πάρουν μαζί και τον σκύλο τους, καθώς θα πήγαιναν στον πρόχειρο καταυλισμό της πυροσβεστικής μαζί με άλλους ανθρώπους.
“Είπαμε, χωρίς εκείνη δεν πάμε πουθενά.Θα περιμένουμε να φύγουν οι άλλοι άνθρωποι και μετά θα έρθουμε μαζί της.”
Έτσι το ζευγάρι έμεινε σπίτι μέχρι την Κυριακή που άδειασε ο καταυλισμός. Τις τρεις αυτές μέρες, χωρίς ρεύμα, σόμπα και ζεστό νερό η Shana κοιμόταν μαζι τους για να τους κρατάει ζεστούς με το σώμα και την ανάσα της.
Οι πυροσβέστες που τους έφερναν νερό είδαν το τούνελ κι είπαν πως δεν είχαν ξαναδει κάτι παρόμοιο ποτέ.
Η Shana έλαβε το βραβείο “Citizens for Humane Animal Treatment’s Hero’s”. Τα αφεντικά τους ελπίζουν η ιστορία τους να ευαισθητοποιήσει τους ανθρώπους ώστε να φέρονται καλύτερα στα ζώα.
Ο ακαδημαϊκός Sir Βασίλειος Μαρκεζίνης έρχεται να ταράξει και πάλι, τα νερά της αποχαυνωμένης ελληνικής πολιτικής σκηνής και να σταθεί δίπλα στην απελπισμένη ελληνική κοινωνία. Το βιβλίο με τον τίτλο «Η Ελλάδα των Κρίσεων, ένα προσωπικό δοκίμιο», αποτελεί ένα είδος αυτοβιογραφίας αλλά και στοχασμών-προτάσεων για την Ελλάδα της κρίσης.
Ο Sir Βασίλειος Μαρκεζίνης απενοχοποιεί τον ελληνικό λαό με τα επιχειρήματά του και τον θωρακίζει απέναντι σε εκφράσεις του τύπου «μαζί τα φάγαμε» προσδίδοντας ιδιαίτερη σημασία στη δυνατότητα της ελληνικής κοινωνίας και των απλών ελλήνων να ξαναβρούν τον προσανατολισμό τους προς την ευημερία, την προκοπή και τη νοικοκυροσύνη. Να αξιοποιήσουν το ταλέντο τους και η χώρα να υψώσει το πραγματικό ανάστημά της απέναντι σε αυτούς που κατά καιρούς εμφανίζονται ως φίλοι αλλά υποσκάπτουν τελικά τη διεθνή εικόνα της χώρας.
Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το παρόν έργο από τη μια ως ένα ιστορικό σχεδίασμα της σύγχρονης πραγματικότητας μέσα από τη ματιά, τα βιώματα και τις αναζητήσεις ενός διανοούμενου και από την άλλη ως κατάθεση απόψεων για έναν αναπροσανοτολισμό και μια ανακατεύθυνση της ελληνικής πολιτικής ενός πολιτικού όντος, με την αριστοτελική διάσταση του όρου, που γνωρίζει καλά την εγχώρια και διεθνή πραγματικότητα.
Το βιβλίο ξεκινά με μια εξαιρετική εισαγωγή του συγγραφέα και την αναφορά του σε μια συνομιλία του με τον αείμνηστο μεγάλο έλληνα ηθοποιό Αλέξη Μινωτή ου συμβολισμός μιας φράσης του εξηγεί με το λακωνικότερο και περιεκτικότερο τρόπο τους λόγους που ώθησαν το συγγραφέα να γράψει το βιβλίο. Εξετάζει τις περισσότερες από τις κρίσεις που κοντεύουν να γονατίσουν την πατρίδα μας: την οικονομική, την εξωτερική, την μεταναστευτική, την αναίσχυντη υποβάθμιση της εθνικής μας συνείδησης, τα αυξανόμενα προβλήματα στη Θράκη λόγω του τουρκικού επεκτατισμού και τελειώνει με μια σειρά «νέων» προτάσεων και για τα εξωτερικά μας προβλήματα και για τα οικονομικά. Προπαντός όμως πρεσβεύει ότι σωτηρία δεν θα έλθει μέχρις ότου οι άνθρωποι που μας έφεραν στο χείλος της αβύσσου αποστρατευθούν οριστικά από την πολιτική μας ζωή. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται με «αποχή» ή «λευκό» παρά μόνο με στοχευμένο «μαύρισμα» στις επόμενες κάλπες…
Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ
Στους πρώτους -και καλυτέρους- μήνες της Νέας Δημοκρατίας, η οποία ήλθε στην εξουσία εκμεταλλευόμενη επιτυχώς την κόπωση των πολιτών με την εξουθενωμένη πλέον κυβέρνηση Σημίτη, το Σχέδιο Ανάν κατέρρευσε. Η τεράστια προσπάθεια των Αμερικανών, μέσω των χρηματοδοτούμενων ΜΚΟ τους, απέτυχε παταγωδώς, με τον μακαρίτη πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο να ηγείται του κυπριακού λαού στην άρνηση του να εκτουρκίσει πλήρως το κράτος.
Η δεύτερη πράξη αυτού του δράματος παίζεται καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές. Οι αντιτιθέμενοι στις αμερικανο - αγγλο - τουρκικές σχέσεις κρατούν ακόμη την αναπνοή τους.
Μέσα σε αυτή την απερίγραπτη σαθρότητα, η πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός. Σειρά κινήσεων, ιδίως επί υπουργίας Μολυβιάτη, έδωσαν την εντύπωση ότι η ελληνική κυβέρνηση επέστρεφε στην ιδέα μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, ανάλογης εκείνης της δεκαετίας του '80, αν όχι και περισσότερο συνυφασμένης με το νέο μεταψυχροπολεμικό τοπίο, όπως αυτό διαμορφωνόταν με τη μεθοδική αναγέννηση της Ρωσίας του Πούτιν. Προς στιγμήν, είχε κανείς την εντύπωση ότι ο λαός, ψηφίζοντας ΝΔ, είχε πιστέψει στην ιδέα ότι το κόμμα αυτό ήθελε και μπορούσε να φέρει πραγματική αλλαγή. Η δικαιοσύνη απαιτεί να δεχθούμε το πρώτο, η πραγματικότητα όμως επιβάλλει με την ίδια ειλικρίνεια να τιούμε ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση απέτυχε πλήρως στο δεύτερο.
Πράγματι, οι ελπίδες αυτές σύντομα διαψεύσθηκαν. Οι ΜΚΟ πολλαπλασιάστηκαν, τα χρήματα που λάμβαναν ήταν σχεδόν ανεξέλεγκτα, οι «ημέτεροι» -γνωστοί και ως «golden boys»- κερδοσκοπούσαν σε καλοπληρωμένες θέσεις, αποδεικνύοντας ότι, αν ο Ανδρέας διόρισε περισσότερους «κομματικούς φίλους» στη δημοσιοϋπαλληλία, η ΝΔ διόρισε περισσότερους «καλοπληρωμένους περιττούς».
Αμείφθηκαν, έτσι, «γερά» οι απανταχού διορισθέντες ειδικοί σύμβουλοι, οι οποίοι, αν και καλοπληρωμένοι, είδαν εντούτοις τη σημασία του έργου τους να τίθεται υπό σοβαρότατη αμφισβήτηση. Δημιουργήθηκε, έτσι, ένα άλλο προηγούμενο, το οποίο συμπλήρωσε η σημερινή κυβέρνηση με τα δικά της «silver boys», τα οποία συνέρρευσαν στο πρωθυπουργικό γραφείο.
Την ίδια στιγμή, οι ηγεμονικές τάσεις διαφόρων υπουργών, που μετά βίας συγκαλύπτονταν, αποκορυφώθηκαν κατά τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του κόμματος της ΝΔ στην εξουσία. Παρά τις δηλώσεις του πρωθυπουργού, ότι η ελληνική οικονομία ήταν «θωρακισμένη», η διεθνής κρίση πλησίαζε όλο και κοντύτερα. Οι εσωτερικές διχόνοιες, βασισμένες στο τι συνέφερε τον κάθε δελφίνο, δεν διευκόλυναν την πραγματοποίηση ορθολογικών αλλαγών. Η νέα ηγεσία στο υπουργείο Εξωτερικών έδινε συνεχώς την εντύπωση ότι ενδιαφερόταν περισσότερο να προωθήσει την προσωπική επικοινωνιακή της πολιτική, παρά να σχεδιάσει μια εθνική και ανεξάρτητη απάντηση στις συνεχώς αυξανόμενες τουρκικές απειλές - συμπέρασμα όχι και τόσο παράλογο, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι, ποιοτικά, αν όχι και ποσοτικά, οι τουρκικές παραβιάσεις του εναέριου και του θαλάσσιου χώρου μας αυξάνονταν συστηματικά.
Έτσι, το μεγαλύτερο διάστημα του 2009 πέρασε με φήμες για «σαρωτικές αλλαγές» στην κυβέρνηση, σχέδια ανασχηματισμών -που άρχισαν από το 2008-, αλλεπάλληλες κατηγορίες και υπόνοιες για σκάνδαλα, παραιτήσεις βουλευτών (που ανακαλούνταν στη θέση τους μερικές ημέρες αργότερα), απειλές διαγραφής από το κόμμα. Κοντολογίς: Το κατά πόσον ο πρωθυπουργός ήλεγχε την κυβέρνηση του ήταν θέμα σψόδρα αμψίσβητούμενο τόσο σε επίσημο, δημόσιο επίπεδο, όσο και σε επίπεδο φθοροποιού κουτσομπολιού.
Η κρίση στην Ελλάδα λάμβανε ταχύτατα απροσδόκητες διαστάσεις στον οικονομικό τομέα, ενώ η συζητούμενη ή φημολογούμενη διαφθορά ανησυχούσε τον πολύ κόσμο διαρκώς περισσότερο. Αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι η κυβέρνηση απέκρυπτε συστηματικά την οικονομική αλήθεια, με εξαίρεση τους τελευταίους μήνες της, και ειδικότερα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, οπότε ο ίδιος ο πρωθυπουργός θεώρησε ότι μια πρόωρη (αλλά μαλακή) πτώση του θα τον ξανάφερνε στην εξουσία πολύ σύντομα.
Την αδυναμία, όμως, φρεναρίσματος της κατάρρευσης επισφράγισε η ιστορικά πιο αποτυχημένη συνέντευξη Τύπου που έγινε ποτέ από πρωθυπουργό κατά τη διάρκεια της Έκθεσης Θεσσαλονίκης το 2008.
Η γνώμη μου είναι -και, βεβαίως, μπορεί να σφάλλω- ότι ούτε ο ίδιος ούτε πολλοί από τους υπουργούς του συνήλθαν έκτοτε από την έντονη αποδοκιμασία που εξέφρασε ο λαός για όλους τους και τις ιδιότυπες ιδέες που διατύπωσαν περί δικαίου και ηθικής!
Από τις μεγαλΰτερες επιτυχίες της κυβέρνησης Παπανδρέου ήταν η αξιοποίηση της επικοινωνιακής της τέχνης, με τη βοήθεια ενός ταχύτατα πτωχεύοντος Τύπου (αλλά και των τηλεοπτικών καναλιών) και με σκοπό να επιρριφθεί η συνολική ευθύνη για τη σημερινή κρίση στη ΝΔ.
Η πολιτική αυτή πέτυχε πράγματι, παρά τις συνεχείς προσπάθειες του νεοεκλεγέντος τότε αρχηγού της ΝΔ κ. Σαμαρά να υπερασπιστεί την τιμή προηγούμενων κυβερνήσεων (στις αποφάσεις των οποίων δεν συμμετείχε ο ίδιος), αλλά και να τονίσει τη συνυπευθυνότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου για την έλλειψη συντονισμού, την αδράνεια και τα λάθη της κατά τους τρεις έως πέντε πρώτους μήνες του βίου της. Αξίζει, ίσως, να θυμηθούμε πώς περιέγραψε ο Αντώνης Σαμαράς τις διαχειριστικές ατέλειες των πρώτων αυτών μηνών:
«Με τα μέτρα που είχε ήδη ανακοινώσει η προηγούμενη κυβέρνηση στα τέλη Ιουνίου του 2009 και με εκείνα που εξήγγειλε πέρσι τέτοιο καιρό ο Κώστας Καραμανλής, το περσινό έλλειμμα θα έκλεινε οτο 9,9% το πολύ. Το ΠΑΣΟΚ ματαίωσε εκείνα τα διορθωτικά μέτρα, μετέθεσε έσοδα του 2009 στο 2010, μετέθεσε δαπάνες του 2010 και τις ενέγραψε στο 2009 και με μεθόδους "δημιουργικής λογιστικής" αύξησε το έλλειμμα του 2009 κατά 3,7 μονάδες. Και το πήγε τελικά από το 9,9% στο 13,6%!
»Παρ' όλα αυτά, ως τον περασμένο Δεκέμβριο, και, παρά τις "λαθροχειρίες" της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, η Ελλάδα είχε πρόβλημα ελλείμματος, όπως οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά δεν είχε ακόμα πρόβλημα δανεισμού... Πώς αποδεικνύεται αυτό; Από τα ίδια τα επιτόκια δανεισμού που αποτελούν τον καθρέφτη αξιοπιστίας μιας κυβέρνησης: Τον Οκτώβριο, όταν παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ τα λεγόμενα spreads ήταν 130 μονάδες βάσης. Το Νοέμβριο, αφού είχε μαθευτεί ότι το έλλειμμα θα ήταν διψήφιο, τα spreads βρίσκονταν ακόμα στις 180 μονάδες. Μέχρι και στα τέλη Ιανουαρίου τα spreads ήταν γύρω στις 200 μονάδες βάσης... Μετά εκτοξεύθηκαν. Και σήμερα βρίσκονται στις τριτοκοσμικές 1.000 μονάδες βάσης!
»Η αλήθεια, λοιπόν, είναι [ότι] το ΠΑΣΟΚ παρέλαβε πρόβλημα ελλείμματος παρόμοιο με αυτό που υπήρχε σε όλη την Ευρώπη. Και το μετέτρεψε, με ευθύνη του, σε ανεπανάληπτη κρίση δανεισμού, μοναδική στην Ευρώπη!»
Επακολούθησε η προσφυγή στο Μηχανισμό Στήριξης. Καθ' όλον το χρόνο που ακολούθησε αυτή την απόφαση, το ερώτημα στο στόμα πολλών ήταν αν αυτή η προσφυγή ήταν «αναπόφευκτη». Αυτό όμως αληθεύει; «Όχι», πιστεύουν όλο και περισσότεροι. Γιατί;
«Διότι [συνεχίζει ο κ. Σαμαράς] μέχρι τις αρχές του χρόνου, τρεις μήνες και πλέον μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ, οι διεθνείς αγορές δάνειζαν ακόμα την Ελλάδα όσο ήθελε και με λογικά επιτόκια. Περιμένοντας να κάνει κάτι... Όμως δεν έκανε τίποτε! [Και όμως] μέσα στον Ιανουάριο οι διεθνείς αγορές προσέφεραν άνεση δανεισμού, για να καλύψει το σύνολο των αναγκών της για ολόκληρο το 2010! Και σε επιτόκια λογικά ακόμα. [Έτσι] από τον Ιανουάριο ως τις αρχές Μαρτίου, οι ξένες αγορές μάς πρόσφεραν, για διάρκεια άνω του έτους, πάνω από 43 δισεκατομμύρια. Απ' αυτά αντλήσαμε μόλις 14! Ως τον Ιανουάριο ακόμα, οι αγορές εμπιστεύονταν να δανείσουν την Ελλάδα. Μετά έχασαν πλήρως την εμπιστοσύνη τους στα ελληνικά ομόλογα. [Όλα αυτά συνέβησαν] επί διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και εξαιτίας της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ».
Μήπως η απειλή χρεοκοπίας κατέστησε εκείνη τη στιγμή απαραίτητη την αποδοχή του Μνημονίου; Κατά τον κύριο Σαμαρά, και αυτή η εκδοχή, όμως, δεν πείθει.
«Γιατί η απειλή της ελληνικής χρεοκοπίας δεν αφορούσε μόνο την Ελλάδα τη στιγμή εκείνη. Αφορούσε ολόκληρη την Ευρώπη. Γιατί οι ευρωπαϊκές τράπεζες ήταν "φορτωμένες" με ελληνικά ομόλογα. Και το τελευταίο που ήθελαν τότε ήταν να χρεοκοπήσει η Ελλάδα, μια και αυτό θα δημιουργούσε σοβαρούς κλυδωνισμούς σε ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης.
»Αρα μπορούσαμε να διαπραγματευθούμε διαφορετικούς όρους. Που θα ήταν πολύ λιγότερο οδυνηροί και πολύ περισσότερο αποτελεσματικοί. Όμως, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν διαπραγματεύθηκε τίποτε. Και υπέγραψε ένα Μνημόνιο, το οποίο όχι απλώς δεν έλυνε το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, αλλά το έκανε πολύ χειρότερο. Και όπως αποδείχθηκε λίγο αργότερα, δεν είχαν καν συναίσθηση τι υπέγραφαν...
»Διότι το Μνημόνιο δεν αφορά μόνο τα άμεσα σκληρά μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί. Αφορά και τα χειρότερα για το τέλος του χρόνου και για τα επόμενα χρόνια. Περιλαμβάνει πρόσθετα μέτρα και άλλων περικοπών που επίσημα στο Μνημόνιο αναφέρονται ως "αδιευκρίνιστα". 11 δισεκατομμύρια από τα 30 της συνολικής δημοσιονομικής προσαρμογής του Μνημονίου είναι- αν είναι δυνατόν- "αδιευκρίνιστα"! Όμως εμείς δεσμευτήκαμε να τα αποδεχθούμε από τώρα».
Αυτές οι σκέψεις είναι σημαντικές γιατί, με λίγα λόγια, εξηγούν πας η πολιτική Παπανδρέου έπαιξε και αυτή σημαντικό ρόλο στη μιζέρια που μαστίζει τη χώρα σήμερα. Διότι επίκεντρώθηκε στον περιορισμό εξόδων που, με τη σειρά τους, προκάλεσαν μείωση εσόδων. Και δεν προέβλεψαν τίποτε οι κυβερνώντες αναφορικά με την ανάπτυξη, η οποία, κατ' ουσίαν, μπήκε στο κυβερνητικό ραντάρ μόλις το φθινόπωρο του 2010.
Από την άλλη πλευρά, τα λάθη Παπανδρέου δεν σβήνουν τα λάθη Καραμανλή. Δεν σβήνουν τη συνέχιση των προσλήψεων, δεν σβήνουν τις σπατάλες για τα άχρηστα -θα έλεγαν πολλοί- ή πάντως δυσαναλόγως ακριβά «golden boys», δεν εξηγούν γιατί οι αγρότες έλαβαν 500 εκατομμύρια τη στιγμή ακριβώς που οι Ευρωπαίοι προειδοποιούσαν την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση ότι επέρχεται κατάρρευση - δεν εξηγούν, με άλλα λόγια, τις διαβεβαιώσεις που μας έδινε η τότε κυβέρνηση (και μάλιστα διά στόματος πρωθυπουργού) ότι η οικονομία μας ήταν «θωρακισμένη» έναντι της χρηματοπιστωτικής κρίσης που ερχόταν από το εξωτερικό.
Η αλήθεια είναι, λοιπόν, μία και απλή, τουλάχιστον για όσους πιστεύουν στην αξία της ανεξάρτητης σκέψης. «Όλες οι κυβερνήσεις έφταιξαν», επειδή έφεραν την Ελλάδα σε θέση πιο δεινή από άλλες χώρες τη στιγμή που η εξ Αμερικής θύελλα πλησίαζε την Ευρώπη. Και αν φταίνε όλες συλλογικά και σοβαρά, είναι γιατί όλες άφησαν τον κομματισμό να κυριεύσει τον κρατικό μηχανισμό, να τον γεράσει με «ημέτερους», να διευρύνει φορείς κοινωνικής προνοίας τους οποίους ακόμη και πλούσια κράτη δεν θα μπορούσαν να διατηρήσουν, και όλες ανέχθηκαν όλους αυτούς τους διοριζόμενους, ακόμη και όταν αυτοί δεν δούλευαν ή δούλευαν κατά τρόπο πανάκριβο (βλ., π.χ., όσους δούλευαν στη Βουλή) ή επιλήψιμο (βλ., π.χ., μερικούς από αυτούς που δούλευαν στις εφορίες ή στη Στατιστική Υπηρεσία).
Τα λάθη αυτά τα πληρώνουμε σήμερα όλοι, ιδίως -δυστυχώς-οι πιο ασθενείς και συνήθως πιο αθώοι! Το λαϊκό αίτημα να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι, και ειδικά όσοι πλούτισαν από τις παρανομίες τους, δεν είναι μόνο δίκαιο, αλλά χρήζει και άμεσης ικανοποίησης.
Το θέμα όμως είναι ότι η «διαρθρωτική» -και όχι... διακοσμητική- αλλαγή της ελληνικής οικονομίας και του ελληνικού κρατικού μηχανισμού εξακολουθεί να αποτελεί επιτακτική ανάγκη, και, ίσως, ως προς αυτό το σημείο, το περίφημο «Μνημόνιο» έπαιξε χρήσιμο ρόλο. Τολμώ δε να προβλέψω ότι κάτι παρόμοιο -όχι ίδιο— ίσως χρειαστεί και στο μέλλον, προκειμένου να ληφθούν αποφάσεις για ευαίσθητα θέματα όπως τα ασφαλιστικά, τα εργασιακά, τα οικονομικά των ΔΕΚΟ, καθώς και τα λεγόμενα «κλειστά επαγγέλματα».
Πράγματι, μέτρα αυτού του είδους δεν λαμβάνονται χωρίς «εξωτερικό καταναγκασμό» ή, καλύτερα, κάποιας μορφής κοινοβουλευτική δικτατορία.29 Η αλήθεια για το περιβόητο Μνημόνιο πρέπει να βρίσκεται κάπου στο μέσο: Οι όροι του θα μπορούσαν να είναι καλύτεροι, και ίσως ακόμη θα μπορούσαν να καλυτερεύσουν (αν και πιστεύω ότι μας περιμένει μεγαλύτερη λιτότητα)' ταυτόχρονα όμως το Μνημόνιο κατέστησε δυνατή τη λήψη μέτρων που ήταν απολύτως αναγκαία, στο πλαίσιο πάντα των «διαθρωτικών αλλαγών» που χρειάζεται η χώρα μας.
Τι από όλα αυτά διαφαίνεται; Σχεδόν τίποτε με βεβαιότητα, και η αβεβαιότητα ενίοτε είναι χειρότερη από τα κακά μαντάτα. Κάτι, όμως, που όντως διαφαίνεται είναι μια πηγαία τάση ανυπακοής προς τους νόμους, ένας εντεινόμενος κυνισμός προς τις ικανότητες της κυβέρνησης να ελέγξει την κατάρρευση, μια γενικότερη κόπωση από τον μεροληπτικό τρόπο με τον οποίο δουλεύουν τα ΜΜΕ, μια διαδεδομένη αμφιβολία για το κατά πόσον ο υπάρχων πολιτικός κόσμος μπορεί να δώσει βιώσιμη λύση στα προβλήματα.
Πριν από έναν χρόνο, όσοι από εμάς προειδοποιούσαμε για αυτές τις εξελίξεις είτε αντιμετωπιζόμαστε τελείως αδιάφορα είτε κατηγορούμαστε ως κινδυνολόγοι. Τώρα, καθώς ο χειμώνας πλησιάζει στο τέλος του, οι ενδείξεις ανοιξιάτικης αισιοδοξίας σπανίζουν. Οι φόβοι κοινωνικών αναταραχών που εξέφραζα πριν από αρκετό καιρό αρχίζουν να μισοεμφανίζονται στα γραφόμενα στον Τύπο. Αλίμονο, όμως, εάν επαληθευτούν αυτοί οι φόβοι, αν και, τότε, όλοι θα ξέρουμε ποιοι θα φέρουν την ευθύνη. Εκείνο που δεν ξέρουμε είναι ποιοι θα βγουν κερδισμένοι από τη μέλλουσα αναταραχή.
Κ. Παπουτσή τι έγινε ο φράχτης που εξάγγειλες 5 μήνες πριν;
Αντί να κάνεις πράξη τα όσα υποσχέθηκες δηλώνεις την ημέρα της στυγνής δολοφονίας του άτυχου πατέρα οτι η εγκληματικότητα στο κέντρο της Αθήνας έχει μειωθεί!…
Ως έργο που γίνεται αλλά ποτέ δεν αρχίζει, εξελίσσεται ο φράχτης του Εβρου για την αποτροπή εισροής λαθρομεταναστών από τα χερσαία ελληνοτουρκικά σύνορα.
Πέντε μήνες μετά την κυβερνητική εξαγγελία για την κατασκευή του φράχτη και ένα μήνα μετά την πρόβλεψη ότι αυτός «θα είχε ολοκληρωθεί αρχές Απριλίου», ο ευρωπαϊκός σκεπτικισμός που είχε εκφραστεί διά της κοινοτικής επιτρόπου Εσωτερικών Υποθέσεων Σεσίλιας Μάλμστρομ και οι αντιδράσεις από ΜΚΟ και φορείς, εντός και εκτός της περιοχής, έχουν μάλλον θέσει το σχέδιο του φράχτη «εν υπνώσει» όπως χαρακτηριστικά δηλωσε η αντιπεριφερειάρχης Εβρου κ. Γεωργία Νικολάου-Μαυρανεζούλη.
Το σίγουρο είναι ότι η κατασκευή του φράχτη έχει καθυστερήσει χρονικά. Παρόλο που ο κ. Χρ. Παπουτσής επαναβεβαίωσε, πριν λίγες ημέρες, την πρόθεση για την κατασκευή του, δηλώνοντας ότι «έχουν ήδη ολοκληρωθεί οι μελέτες οι οποίες βρίσκονται στο στάδιο της αξιολόγησης και ξεκινούν άμεσα οι διαδικασίες υλοποίησης», το τελευταίο διάστημα παρατηρείται κυβερνητική απροθυμία να «τοποθετηθούν» γι’ αυτόν και για τις διαδικασίες κατασκευής του. «Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία ενημέρωση και καμία κίνηση για την κατασκευή του» είπε η αντιπεριφερειάρχης Εβρου, επισημαίνοντας ότι η περιφέρεια Αν. Μακεδονίας και Θράκης έχει πάρει σχετική απόφαση και στηρίζει τη βούληση της τοπικής κοινωνίας που στην πλειονότητά της έχει ταχθεί κατά της κατασκευής του.
Ο Δήμος Ορεστιάδας με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου του έχει μεν ταχθεί υπέρ της κατασκευής του φράχτη, μήκους 12,5 χλμ. από τις Καστανιές έως τη Νέα Βύσσα, «αλλά δεν γνωρίζουμε αν θα γίνει ή όχι. Δεν υπάρχει καμία ενημέρωση» ανέφερε ο δήμαρχος Δ. Μουζάς.
Οσον αφορά τη σημερινή κατάσταση με την εισροή λαθρομεταναστών, κατά τον δήμαρχο, η περιοχή παραμένει «ξέφραγο αμπέλι». Τα στατιστικά στοιχεία της ΕΛ. ΑΣ. (και της Frontex) δείχνουν μείωση από τα χερσαία σύνορα στον βόρειο Εβρο, αλλά σταδιακή αύξηση από τα περάσματα του ποταμού στον νότιο. Με τη βελτίωση των καιρικών συνθηκών οι φορείς του Έβρου αναμένουν ότι οι αριθμοί των λαθρομεταναστών θα αυξηθούν και πάλι κατακόρυφα.
Οι δήμοι Διδυμοτείχου και Αλεξανδρούπολης εμφανίζονται αρνητικοί στη δημιουργία κέντρων υποδοχής μεταναστών στην επικράτειά τους, καθώς θεωρούν ότι αυτά θα εξελιχθούν σε μόνιμα κέντρα. Σύμφωνα με πληροφορίες, το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη προσανατολίζεται στη λειτουργία δύο κέντρων, σε παλιό στρατόπεδο της Καρωτής Διδυμοτείχου και στις εγκαταστάσεις βιομηχανίας στις Φέρρες. Τον νομό Εβρου επισκέφθηκε προχθές κλιμάκιο του Ευρωπαϊκού Δικτύου Πόλεων για την αστική ασφάλεια και οι επικεφαλής δεσμεύτηκαν να υποστηρίξουν τις ελληνικές θέσεις για τη λαθρομετανάστευση στα ευρωπαϊκά όργανα.
μάθημα ζωής...
Μιλάμε για Νοοτροπία, χωρίς να έχουμε ιδέα τι ακριβώς εννοεί η λέξη.
Διαβάστε το γεγονός αυτό για να έχετε ένα παράδειγμα σύγκρισης μεταξύ δύο λαών. Συμφωνούμε ότι πρόκειται ίσως για εξαίρεση. Γιατί όμως εμείς να μη του μοιάζουμε έστω και στο ελάχιστο βαθμό... Η παρακάτω επιστολή γράφτηκε από τον Βιετναμέζο μετανάστη Ha Minh Thanh, ο οποίος εργάζεται ως αστυνόμος στη Φουκουσίμα, και εστάλη σε έναν φίλο του στην πατρίδα του Δημοσιεύθηκε στο New America Media στις 19 Μαρτίου. Αποτελεί μαρτυρία για την δύναμη του πνεύματος των Ιαπώνων αλλά και ένα ενδιαφέρον "στιγμιότυπο" ζωής κοντά στο κέντρο της Ιαπωνικής κρίσης, το πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα. Η επιστολή μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον αρχισυντάκτη του New America Media, Andrew Lam, συγγραφέα μεταξύ άλλων του East Eats West: Writing in Two Hemispheres.
Αδελφέ μου,
Πώς είσαι εσύ και η οικογένειά σου; Τις τελευταίες μέρες εδώ όλα είναι ένα χάος. Όταν κλείνω τα μάτια μου, βλέπω νεκρά σώματα. Όταν τα ανοίγω, βλέπω πάλι νεκρά σώματα. Πρέπει όλοι μας να δουλεύουμε 20 ώρες την ημέρα. Θα ήθελα η κάθε μέρα να είχε 48 ώρες, για να συνεχίζουμε να βοηθάμε και να σώζουμε τον κόσμο. Είμαστε χωρίς νερό και ηλεκτρικό, και τα αποθέματα φαγητού έχουν σχεδόν εξαντληθεί. Και με το που καταφέρνουμε να μετακινήσουμε τους πρόσφυγες από το ένα σημείο στο άλλο, έρχονται καινούργιες διαταγές να τους πάμε ακόμα παραπέρα.
Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη Φουκουσίμα, περίπου 25 χλμ μακριά από το πυρηνικό εργοστάσιο. Έχω τόσα πολλά να σου πω, που αν τα έγραφα είμαι σίγουρος ότι θα έβγαινε ολόκληρο μυθιστόρημα για τις ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές σε στιγμές κρίσης.
Ο κόσμος έχει παραμείνει ήρεμος. Η αίσθηση αξιοπρέπειας και σωστής συμπεριφοράς που έχουν είναι πολύ καλή, γι' αυτό και τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο θα μπορούσαν να είναι. Αλλά σε μια εβδομάδα από τώρα, δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι θα είμαστε ακόμη σε θέση να προσφέρουμε προστασία και τάξη. Άνθρωποι είναι κι αυτοί. Κι όταν η πείνα και η δίψα ξεπεράσουν την αξιοπρέπεια, τότε θα κάνουν, δεν ξέρω, αυτό που θα πρέπει να κάνουν. Η κυβέρνηση προσπαθεί να στείλει προμήθειες μέσω αέρος, τροφή και φάρμακα, αλλά είναι σαν να ρίχνεις μια χούφτα αλάτι στον ωκεανό.
Αδελφέ μου, μου έτυχε και κάτι πραγματικά συγκινητικό, με ένα μικρό Ιαπωνεζάκι, που έδωσε σε μένα τον ενήλικα μάθημα ζωής για το πως να συμπεριφέρομαι σαν άνθρωπος.
Χθες το βράδυ, με έστειλαν σε ένα σχολείο να βοηθήσω μια φιλανθρωπική οργάνωση να μοιράσει φαγητό στους πρόσφυγες. Η ουρά ήταν στριφογυριστή και τεράστια. Κάποια στιγμή εντόπισα ένα μικρό αγόρι, περίπου 9 ετών. Φορούσε ένα T-shirt και ένα σορτσάκι. Το κρύο όλο και μεγάλωνε, και το αγοράκι ήταν ακριβώς στο τέλος της ουράς. Σκέφτηκα ότι μέχρι να έρθει η σειρά του, δεν θα έχει μείνει καθόλου φαγητό. Πήγα κοντά του και του μίλησα. Μου είπε ότι ήταν στο σχολείο όταν έγινε ο σεισμός.
Ο πατέρας του δούλευε εκεί κοντά και οδηγούσε προς το σχολείο. Ο μικρός είχε ήδη φτάσει στον μπαλκόνι του τρίτου ορόφου του σχολείου, όταν είδε το τσουνάμι να παρασύρει το αυτοκίνητο του πατέρα του.
Τον ρώτησα για την μητέρα του. Είπε ότι το σπίτι τους βρισκόταν ακριβώς δίπλα στην παραλία και ότι η μητέρα και η μικρή του αδερφή το πιθανότερο είναι να μην επέζησαν. Γύρισε το κεφάλι του αλλού και σκούπισε τα δάκρυά του όταν τον ρώτησα για τους συγγενείς του. Ο μικρούλης έτρεμε από το κρύο και έτσι έβγαλα και του έδωσα το μπουφάν της αστυνομίας που φορούσα Τότε ήταν που έπεσε η σακούλα με το συσσίτιό μου. Το σήκωσα και του το έδωσα. "Όταν έρθει η σειρά σου, μπορεί να έχει τελειώσει το φαγητό. Πάρε τη μερίδα μου.
Εγώ έχω ήδη φάει.
Πάρε την να την φας εσύ."
Το αγόρι πήρε το σακουλάκι και υποκλίθηκε. Νόμιζα ότι θα έτρωγε αμέσως, αλλά δεν το έκανε. Πήρε τη σακούλα με το φαγητό και πήγε και την εναπόθεσε στην αρχή της γραμμής, εκεί που ήταν συγκεντρωμένο όλο το φαγητό για διανομή.
Σοκαρίστηκα. Τον ρώτησα γιατί δεν έφαγε και έβαλε τη σακούλα μαζί με τα άλλα φαγητά. Και μου λέει: "Γιατί βλέπω πολλούς άλλους πολύ πιο πεινασμένους από μένα. Αν τη βάλω εκεί τότε θα μοιραστεί ισότιμα." Όταν το άκουσα αυτό πήγα και στάθηκα παραπέρα, γιατί δεν ήθελα να με δει ο κόσμος να κλαίω. Η κοινωνία που μπορεί να εμφυσήσει σε ένα εννιάχρονο παιδί την έννοια της θυσίας για το ευρύτερο καλό, πρέπει να είναι μια σπουδαία κοινωνία, σπουδαίος λαός.
Σου έγραψα δύο γραμμές για να στείλω τις ευχές μου σε σένα και την οικογένειά σου. Πρέπει να επιστρέψω στη βάρδια μου.
Ha Minh Thanh
το πρωτότυπο:
http://newamericamedia.org/2011/03/letter-from-fukushima-a-vietnamese-japanese-police-officers-account.php