ΥΓΕΙΑ: Το κρεμμύδι ρίχνει την «κακή» χοληστερίνη

Το ταπεινό κόκκινο κρεμμύδι μας προστατεύει από την καρδιοπάθεια επειδή ρίχνει την «κακή» χοληστερόλη, αφήνοντας ανέπαφη την «καλή», αναφέρουν επιστήμονες από το Χονγκ Κονγκ.

Η «κακή» χοληστερόλη είναι η LDL, η οποία συσσωρεύεται στα εσωτερικά τοιχώματα των αρτηριών προκαλώντας στένωση και εμποδίζοντας έτσι την ροή του αίματος.

Η «καλή» χοληστερόλη είναι η HDL, η οποία απομακρύνει την LDL από τις αρτηρίες, διευκολύνοντας την ροή του αίματος.

Η νέα μελέτη έγινε σε χάμστερ, τα οποία οι επιστήμονες τάιζαν με πλούσια σε χοληστερόλη τρόφιμα, δίνοντάς τους και πολτοποιημένο κόκκινο κρεμμύδι.

Έπειτα από οκτώ εβδομάδες, τα ζώα παρουσίασαν μείωση της «κακής» χοληστερόλης τους κατά 20%, παρ’ ό,τι έτρωγαν πάρα πολλή χοληστερόλη.

Η «καλή» χοληστερόλη τους, όμως, δεν παρουσίασε μείωση.

Όπως δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Ζεν Γιου Τσεν, από το Κινεζικό Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ, πολλές προγενέστερες μελέτες έχουν συσχετίσει την κατανάλωση κόκκινων κρεμμυδιών με χαμηλότερα επίπεδα χοληστερόλης. Ωστόσο, ο βιολογικός μηχανισμός της επίδρασής τους δεν είχε μελετηθεί κατά το παρελθόν.

«Το εύρημα της νέας μελέτης υποστηρίζει την θεωρία ότι η συστηματική κατανάλωση κρεμμυδιών μειώνει τον κίνδυνο στεφανιαίας νόσου», πρόσθεσε.

Τα κόκκινα κρεμμύδια χρησιμοποιούνται ευρέως όχι μόνο στις μεσογειακές χώρες, αλλά και στην Ινδία και στη Μέση Ανατολή. Είναι πολύ πιο γλυκά απ’ ό,τι τα λευκά που χρησιμοποιούνται ευρέως σε άλλες χώρες, όπως η Βρετανία, γι’ αυτό και μπορούν να προστίθενται ωμά στις σαλάτες.

Εναντίον και του καρκίνου

Εκτός από τις καρδιοπροστατευτικές ιδιότητές τους, μπορεί επίσης να ελαττώνουν και τον κίνδυνο καρκίνου.

Στην Τζώρτζια των ΗΠΑ, λ.χ., όπου καταναλώνεται ευρέως μια ποικιλία κρεμμυδιού που λέγεται βιντέλια, τα κρούσματα καρκίνου του στομάχου που διαγιγνώσκονται είναι τα μισά απ’ ό,τι ο τοπικός μέσος όρος όλων των άλλων καρκίνων μαζί.

Αντίστοιχα στην Κίνα, όπου οι κάτοικοι καταναλώνουν τα περισσότερα κρεμμύδια και σκόρδα απ’ ό,τι οποιοσδήποτε άλλος λαός, ο κίνδυνος αναπτύξεως καρκίνου του στομάχου είναι κατά 40% μειωμένος σε σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο.

Τα κρεμμύδια δρουν, τέλος, προστατευτικά και εναντίον του βήχα και του κρυολογήματος.

Πηγή
http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=1&articleID=10668&la=1
Διαβάστε περισσότερα...

H γη της ουτοπίας

ΜΑΡΙΝΑΛΕΝΤΑ: ΕΝΑ ΧΩΡΙΟ ΠΟΥ ΞΕΒΡΑΚΩΣΕ ΤΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Η Μαριναλέντα, µια κοινότητα 2.645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, δεν έχει ανεργία, δεν έχει αστυνοµικούς και τα σπίτια της νοικιάζονται µε 15 ευρώ τον µήνα.
Ο δήµαρχός της, ο κοµµουνιστής Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο, επανεκλέγεται εδώ και 31 χρόνια. Εδώ και πολλά χρόνια, την εβδοµάδα που οι άλλες πόλεις στην Ισπανία γιορτάζουν το Πάσχα, στη Μαριναλέντα γιορτάζουν την ειρήνη. "Ο δήµαρχός τους είναι τρελός", λένε στο γειτονικό χωριό. "Ενώ εµείς οι άλλοι Ισπανοί κάνουµε θρησκευτικές λιτανείες, εκείνοι κάνουν επί 5 µέρες πάρτι". Πολλοί νέοι από τη Σεβίλλη, τη Γρανάδα, τη Μαδρίτη, πηγαίνουν για να γιορτάσουν µε τους χωρικούς της Μαριναλέντα...

Οταν εξελέγη για πρώτη φορά, το 1979, ο Γκορντίγιο ήταν ο νεότερος δήµαρχος στην Ισπανία. Το 1986, έπειτα από 12 χρόνια αγώνων και καταλήψεων κυρίως από τις γυναίκες του χωριού, η Μαριναλέντα κατάφερε να πάρει από ένα γαιοκτήµονα 12.000 στρέµµατα γης και να δηµιουργήσει έναν αγροτικό συνεταιρισµό από τον οποίο ζει σήµερα σχεδόν όλο το χωριό. "Η γη δεν ανήκει σε κανέναν, η γη δεν αγοράζεται, η γη ανήκει σε όλους!", λέει ο δήµαρχος.

Στον συνεταιρισµό Εl Ηumoso οι συνεταίροι εργάζονται 6½ ώρες την ηµέρα, από τη Δευτέρα ώς το Σάββατο, δηλαδή 39 ώρες την εβδοµάδα. Ολοι έχουν τον ίδιο µισθό, ανεξάρτητα από τη δουλειά που κάνουν. Οι συγκοµιδές (ελαιόλαδο, αγκινάρες, πιπεριές κ.λ.π.) συσκευάζονται στο µικρό εργοστάσιο Ηumar Μarinaleda που βρίσκεται στη µέση του χωριού και στο οποίο εργάζονται, σε πολύ χαλαρή ατµόσφαιρα, περίπου 60 γυναίκες και 4-5 άνδρες. Τα προϊόντα πωλούνται κυρίως στην Ισπανία. Τα έσοδα του συνεταιρισµού δεν µοιράζονται, αλλά επενδύονται και πάλι στον συνεταιρισµό για να δηµιουργηθούν δουλειές. Γι’ αυτό στο χωριό δεν υπάρχουν άνεργοι. Οµως ακόµη και σε εποχές που δεν υπάρχουν αρκετές γεωργικές δουλειές για όλους, οι µισθοί καταβάλλονται.

Στη Μαριναλέντα, η στέγαση, η εργασία, ο πολιτισµός, η εκπαίδευση και η υγεία θεωρούνται δικαίωµα. Μια θέση στον παιδικό σταθµό µε όλα τα γεύµατα κοστίζει 12 ευρώ τον µήνα. Από την άλλη, "εδώ δεν έχουµε χωροφύλακες, θα ήταν µια άχρηστη σπατάλη", λέει ο δήµαρχος. "Δεν έχουµε ούτε παπά - δόξα τω Θεώ!", προσθέτει γελώντας. Πάντως η ελευθερία της λατρείας είναι εγγυηµένη και το Πάσχα έγινε µια µικρή θρησκευτική λιτανεία, η οποία πέρασε διακριτικά από τους δρόµους του χωριού, χωρίς θεατές και αποφεύγοντας την πλατεία όπου γινόταν η γιορτή.

"Εφαρµόζουµε µια συµµετοχική δηµοκρατία, αποφασίζουµε για όλα, από τους φόρους ώς τις δηµόσιες δαπάνες, σε µεγάλες συνελεύσεις. Πολλά κεφάλια δίνουν πολλές ιδέες", λέει ο Γκορντίγιο. "Ξέρουµε πως οι άνθρωποι µπορούµε να δουλεύουµε και για άλλες αξίες, όχι αποκλειστικά για το χρήµα".

Σαφέστατα το παράδειγμα της Μαριναλέντα δεν πρόκειται για ένα ολοκληρωμένης μορφής σοσιαλιστικό καθεστώς παρά μια θετική προσπάθεια που έμπρακτα αποδεικνύει πως ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν είναι μονόδρομος αλλά ένα σύστημα που πλέον θα έπρεπε να ανήκει στην Ιστορία. Στην καπιταλιστική λοιπόν Ισπανία του 2010, το ενοίκιο ενός μικρού σπιτιού πολλές φορές αγγίζει τα 700 ευρώ (κυρίως στις μεγαλουπόλεις) ενώ ο βασικός μισθός δεν ξεπερνά τα 600 (ως γνωστόν η Ισπανία αποτελεί την χώρα με τα χαμηλότερα εισοδήματα στην Ευρώπη των 15 αμέσως μετά την Πορτογαλία). Σε ένα μικρό χωριό 2000-3000 κατοίκων που δεν βρίσκεται κοντά σε κάποιο αστικό κέντρο, ένα μέσο ενοίκιο εκτιμάται πως αγγίζει τα 100 με 150 ευρώ. Στην περίπτωση της Μαριναλέντα η στέγαση κοστίζει μόνο 15 ευρώ. Οι κοινωνικές παροχές της χώρας που κατακτήθηκαν με αγώνες και θυσίες έχουν πληγεί από αυστηρά μέτρα λιτότητας που παρά την θέληση των πολιτών η κυβέρνηση του "σοσιαλιστικού" κόμματος επέβαλε προκειμένου να αντιμετωπίσει την κρίση. Η ανεργία ξεπερνά το 20% (πόσοστό που θυμίζει αφρικανική χώρα) και σε πολλές περιπτώσεις οι εργασιακές συνθήκες θυμίζουν χώρες της Λατινικής Αμερικής. Στην Μαριναλέντα οι δείκτες ανεργίας εδώ και δεκαετίες δείχνουν μηδέν!!!





Πηγή
http://vasiliastismonaxias.blogspot.com/2010/09/juan-manuel-sanchez-gordillo.html
Διαβάστε περισσότερα...

Ανέκδοτο : Τα χρυσά κουτάλια

Πριν μερικά χρόνια ο Μητσοτάκης με τον Παπανδρέου ήταν μαζί σε ένα δείπνο στο μέγαρο Μαξίμου. Ηταν πολύ επίσημο δείπνο κι έτρωγαν στην κυριολεξία με χρυσά κουτάλια!

Μια στιγμή λοιπόν ο Παπανδρέου βλέπει έκπληκτος τον Μητσοτάκη να αρπάζει δυο χρυσά πιρούνια και να τα βάζει στην τσέπη του.

"Τον αλήτη!!! Κλέβει τα πιρούνια!!! ", σκέφτηκε. "Πρέπει να τα κλέψω κι εγώ!"

Πάει να τα πάρει από το πιάτο του αλλά έτρεμαν τα χέρια του (ήταν στα τελευταία του) κι έτσι χτυπούσαν τα πιρούνια πάνω στο πιάτο με αποτέλεσμα το γκαρσόνι να τρέχει να τον εξυπηρετήσει χωρίς έτσι να μπορεί να τα κλέψει μπροστά του.

Αυτό γινόταν συνεχώς. Κάποια στιγμή το γκαρσόνι πήγε κοντά του για πολλοστή φορά ρωτώντας τον μήπως ήθελε κάτι.

Τότε ο Ανδρέας του λέει εκνευρισμένος:
- Να σου κάνω ένα μαγικό;
- Βέβαια ό,τι θέλετε, του απαντά γεμάτος προθυμία
- Τα βλέπεις αυτά τα πιρούνια;
- Ναι τα βλέπω
- Πάρτα και βάλτα στην τσέπη μου!!
- Μάλιστα, απαντάει έκπληκτος το γκαρσόνι και χωρίς δεύτερη κουβέντα βάζει τα πιρούνια στην τσέπη του Παπανδρέου.
- Ωραίαα, του λέει μετά ο Ανδρέας. Βγάλτα τώρα από την τσέπη του Μητσοτάκη ! !

Πηγή
http://www.funny-city.gr/jokes/papandreou.shtml

Διαβάστε περισσότερα...

Οι ταινίες της εβδομάδας (8 Ωκτωβρίου 2010)

Από cinemanews.gr

Stone Σε 26 Αίθ.	Buried Σε 24 Αίθ.
Eat Pray Love Σε 29 Αίθ.	Τα Οπωροφόρα Της Αθήνας Σε 2 Αίθ.
Blessed Σε 3 Αίθ.	Vampires Suck Σε 3 Αίθ.

Από cine.gr

Τα Οπωροφόρα της Αθήνας (2010)

· Stone - Δόλωμα Γένους Θηλυκού (2010)

· Eat Pray Love (2010)

· Buried (2010)

· Vampires Suck - Βρικόλακες για Κλάματα (2010)

· Blessed - Ευλογημένες Ψυχές (2009)

· Ο ισπανικός εμφύλιος στον κινηματογράφο (2010)

"Διαβάστε περισσότερα". Διαβάστε περισσότερα...

Ιστορία μιας ζωής

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην οδό Νιόβης.

* Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τη δεκαετία του '70, μου έχει μείνει η ανάμνηση ότι οι πόρτες σε όλα τα σπίτια ήταν ανοικτές. Έπαιζα κρυφτό τότε μαζί με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς και έμπαινα άφοβα από τις ανοικτές εξώπορτες για να κρυφτώ για τις ανάγκες του παιχνιδιού. Μέχρι σήμερα που είμαι 40 ετών θυμάμαι καλά όλα τα κλιμακοστάσια και όλα τα υπόγεια των πολυκατοικιών του δρόμου, το πως μπαίνει (αν μπαίνει) το φως του ήλιου και ακόμα τις χαρακτηριστικές μυρωδιές τους. Οι ένοικοι των πολυκατοικιών γνωρίζανε εμένα και τις οικογένειες του πατέρα και του παππού μου και με το παραμικρό γνωρίζανε ποιό κουδούνι να χτυπήσουν (και για τα παράπονα).

* Μπάλλα, κυνηγητό, κρυφτό, μήλα, αγώνες με αυτοκινητάκια κλπ περιελάμβανε το ρεπερτόριο των παιχνιδιών μας μέχρι να πέσει ο ήλιος και να μη μπορούμε να βλέπουμε τίποτα. Μόνο τότε επιστρέφαμε στα σπίτια μας, πτώματα στην κούραση και μαύροι από τη βρώμα. Η μάνα μου ποτέ δε με απέτρεψε από το παιχνίδι, γιατί απλά δε φοβήθηκε ούτε μία στιγμή.
* Μέχρι σήμερα θυμάμαι τους φίλους του παππού μου και του πατέρα μου που συχνάζανε στον καφενέ στη γωνία Αχαρνών και Νιόβης: Δικαστές, Αξιωματικοί, Γιατροί, Επιχειρηματίες, Καλλιτέχνες. Στις παιδικές μου (ίσως εξιδανικευμένες) αναμνήσεις είναι όλοι τους καλοντυμένοι, όλοι τους αξιοπρεπείς η δε περιοχή χωρίς να είναι Κολωνάκι, ήταν μία από τις καλές περιοχές της Αθήνας.



* Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80 εγώ ήμουν μαθητής. Το 41ο γυμνάσιο (εγκατεστημένο μετά το σεισμό του '81 στο παλιό ιδιωτικό Τυχόπουλου) θυμάμαι είχε καλό όνομα (αφού οι περισσότερες καλές οικογένειες της περιοχής δεν είχαν φύγει ακόμα από εκεί).
* Όταν με το καλό πήγα λύκειο, άρχισαν τα ιδιαίτερα μαθήματα. Που αλλού θα πήγαινα, παρά στα φροντιστήρια γύρω από την πλατεία Κάννιγγος; Ποτέ κύριε Νικήτα μου δε φοβήθηκα να πάω εκεί και να γυρίσω (βράδυ μετά τις 10 μ.μ. με συγκοινωνία ή και με τα πόδια μέσω της Πατησίων ή της Αριστοτέλους). Ακόμα και όταν είχε γίνει η κατάληψη του Χημείου (το '86 ή το 87 δε θυμάμαι με ακρίβεια) και κλαίγαμε από τα δακρυγόνα στην Εμμ. Μπενάκη. Ακόμα και στις φασαρίες του Πολυτεχνείου, ακόμα και μέσα από τα κακόφημα Εξάρχεια, ακόμα και όταν στη Νιόβης άνοιξε η Pub Scandy στην οποία γινόταν διακίνηση. Έφηβος θα μου πεις.



* Τα χρόνια περάσανε. Η πλατεία Συντάγματος και η πλατεία Ομονοίας ξηλώθηκαν και ξαναφτιάχτηκαν κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές. Ήρθε το '90, τα σύνορα ανοίξανε με την γνωστή εγκληματική ελληνική προχειρότητα, ανοργανωσιά, απουσία σχεδιασμού και πάνω απ' όλα απουσία στόχων (ή μήπως υπήρξε δόλος). Η γειτονιά (ίσως νομοτελειακά) άρχισε να φθίνει.
* Οι πολυκατοικίες πάλιωναν και δεν μπορούσαν να αντικατασταθούν με νέες, καθώς οι παλιές μονοκατοικίες είχαν ήδη (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) μετατραπεί σε πολυκατοικίες. Οι ανύπαρκτοι χώροι πρασίνου, οι ανύπαρκτες πλατείες, οι ανύπαρκτοι χώροι στάθμευσης, η ασφυκτική πολυκοσμία, αποτελέσματα όλα του ανύπαρκτου πολεοδομικού σχεδιασμού κατά το κτίσιμο της πόλης σταδιακά δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μείγμα. Οι τιμές των (παλαιών πια) ακινήτων έπεσαν, το ίδιο και τα ενοίκια. Πολλοί άνθρωποι από αυτούς που σας παρέθεσα παραπάνω, σταδιακά άρχισαν είτε να πεθαίνουν, είτε να φεύγουν για άλλα μέρη, με νεόδμητες κατοικίες και λιγότερο πυκνοκατοικημένα (Κηφισιά, Μαρούσι, Θρακομακεδόνες, Άγιο Στέφανο, Μαραθώνα, Νέα Μάκρη, κλπ) και στη θέση τους έρχονταν κατά κύριο λόγο μετανάστες οι οποίοι χωρίς να λέω ότι ήταν κακοί άνθρωποι (κάθε άλλο), απλά όπως και να το κάνουμε δεν ήταν της ιδίας ποιότητας με τους παλιούς αγαπημένους φίλους που εγκατέλειπαν τη γειτονιά (και η σύγκριση αυτή σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει ρατσισμό - γιατί όπως και να το κάνουμε, άλλο ο παράνομος (ή μη) αλβανός που έζησε όλη του τη ζωή σαν αγρίμι υπό το καθεστώς του Χότζα που ήρθε μέχρι την Αθήνα με τα πόδια με μόνη περιουσία του τα ρούχα που φόραγε (υπερβάλλω;) κι άλλο ο καλοζωισμένος / μορφωμένος έλληνας).
* Οι πόρτες δε θα έμεναν ποτέ πια ανοικτές.
* Εγώ τη δεκαετία αυτή έβγαλα το πανεπιστήμιο ('88 - '95), πήγα στρατιώτης ('93 - '95), έπιασα δουλειά ('96), αλλά η οικογένειά μου έμενε πιστή στην περιοχή, έχοντας ένα ισχυρό συναισθηματικό δέσιμο το οποίο μας εμπόδιζε ίσως να βλέπουμε τη φορά των πραγμάτων.
* Όλα αυτά τα χρόνια, ακόμα και όταν η κατάσταση είχε αρχίσει να χαλάει λίγο, ποτέ δεν αισθάνθηκα άσχημα. Θυμάμαι ότι από το 1987 που τελειώσαμε το σχολείο μέχρι και το 1993 που παρουσιάστηκα φαντάρος, πηγαίναμε πολλά βράδια με τους κολλητούς φίλους στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμωνα ή στο παγκάκι της στάσης Καμέλια (Αχαρνών και Νιόβης) και καθόμασταν μέχρι 3 - 4 η ώρα το βράδυ φιλοσοφώντας για τη ζωή, τις γυναίκες, κλπ και τίποτα δε μας φόβιζε.
* Θυμάμαι ακόμα ότι όλα τα χρόνια που ήμουν φοιτητής στο Οικονομικό της Νομικής μου άρεσε να περπατάω από και προς το πανεπιστήμιο (για όσους δε γνωρίζουν Σόλωνος και Σίνα) και να χαζεύω τις γωνιές της Αθήνας. Περπάταγα λοιπόν στο Κολωνάκι, τα Εξάρχεια, στο Πεδίο του Άρεως, στα Χαυτεία, από την Ομόνοια μέχρι και τον Άγιο Νικόλαο και από το Σταθμό Λαρίσης, τον Κολωνό και τα Σεπόλια μέχρι την Άνω Κυψέλη και το Γαλάτσι. Μόλις τελείωσα τη θητεία μου και έπιασα δουλειά το 1996, στις παραπάνω περιοχές λόγω της τοποθεσίας της δουλειάς προστέθηκαν το Σύνταγμα, η Πλάκα, το Θησείο, του Ψυρρή, το Γκάζι και το Μεταξουργείο. Ποτέ δε φοβήθηκα. Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι κάτι κακό μπορεί να μου συμβεί. Λέτε αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι ήμουν ακόμα ένα ρωμαλέο αντράκι που αδιαφορούσε ή και ακόμα αγνοούσε τον κίνδυνο; "Ίσως" θα απαντήσω, "αλλά όχι αποκλειστικά" θα συμπληρώσω.
* Το 1998 (αν θυμάμαι καλά), ήρθε το σκηνικό με τον Ματέι. Χαλασμός! Όλα ξετυλίχτηκαν μπροστά στα τα μάτια μας. Έξω από την πόρτα μας. Η Αμαλία ήταν ένας από εμάς. Γνωστή φυσιογνωμία από το σχολείο και αυτη, τα αδέλφια της και η φουκαριάρα η μητέρα της. Το γεγονός αυτό γκρέμισε στα μάτια μου την εξιδανικευμένη εικόνα που είχα (28 χρονών πια) για την περιοχή μου. Για την πατρίδα μου τα Κάτω Πατήσια.
* Ξαφνικά διαπίστωσα ότι όλοι οι φίλοι της οικογένειας βρίσκονταν αλλού. Το ίδιο και οι δικοί μου φίλοι με εξαίρεση μόνο δύο (σήμερα μόνο ένας).
* Στους φίλους αλβανούς προστέθηκαν σταδιακά, οι φίλοι ρώσοι, πακιστανοί, μπαγκλαντέσιοι, αφρικανοί κλπ.
* Ο πρώτος όροφος στην πολυκατοικία της μάνας μου νοικιάστηκε αρχικά από ρώσους και κατέληξε σε μπαγκλαντέσιους, οι οποίοι σταδιακά το μετατρέψανε σε τζαμί της κοινότητάς τους (αφού κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τις ανάγκες αυτών των ανθρώπων) με αποτέλεσμα την ύπαρξη σημαντικής κίνησης στην είσοδο της πολυκατοικίας. Αλλά και πάλι δεν φοβηθήκαμε.



* Και πάλι δεν τα παρατήσαμε. Αντιθέτως φίλοι μου αποφάσισα να αγοράσω και σπίτι επί της οδού Νιόβης εν έτει 2003 για να είμαι κοντά στους γονείς μου. Το αγόρασα με 15 ετές δάνειο και με τη χρηματική (και όχι μόνο) συνδρομή των γονιών μου το έφτιαξα από την αρχή. Το καλοκαίρι του 2003 βρήκα τη γυναίκα της ζωής μου.
* Οι ολυμπιακοί αγώνες του 2004 τελείωσαν. Τα καινούργια πλακάκια της οδού Αχαρνών ξεκόλλησαν σχεδόν αμέσως γεμίζοντας νερά από τα πρωτοβρόχια και τα πάντα επέστρεψαν στους γνωστούς ρυθμούς τους.
* Το 2005 παντρευτήκαμε, στεγάσαμε τα όνειρά μας στο σπίτι μου, κάναμε το 2006 το πρώτο μας παιδί, όμως...
* Η μπόχα από τα σκουπίδια που δεν μάζευαν τα περήφανα απορριματοφόρα τα οποία πληρώνονται (όπως και οι υπάλληλοι που τα συνοδεύουν) από τα δημοτικά τέλη που και εγώ καταβάλλω μέσω της ΔΕΗ και όχι μόνο, έφταναν στον τέταρτο όροφο του σπιτιού μου. Την ευωδιά αυτή δεν ανεχόμουν, όχι επειδή είμαι ευαίσθητος (κάθε άλλο), αλλά επειδή είχα νεογέννητο παιδί ΜΕ αναπνευστικά προβλήματα κύριε Νικήτα. Αντίστοιχα με την μπόχα στον αέρα, ήταν φυσικά και η κατάσταση στο πεζοδρόμιο, όπου το καροτσάκι του μωρού μου δε μπορούσε να προχωρήσει απάνω στο πεζοδρόμιο λόγω σκουπιδιών και παρατημένων στρωμάτων, ξύλων, επίπλων, μπάζων κλπ και φυσικά αναγκαζόμασταν να κυκλοφορούμε με το καρότσι στο δρόμο (Προς απόδειξη των λεγομένων μου έχω φυλαγμένες φωτογραφίες με αντίστοιχες ημερομηνίες).
* Επειδή κύριε Κακλαμάνη μου έχω διάφορες ανησυχίες, αποφάσισα να ανακυκλώσω. Αλλά που ήταν ο κάδος; Τηλεφώνησα στο τηλέφωνο του Δήμου για να μου πουν που ήταν τοποθετημένος ο πλησιέστερος κάδος ανακύκλωσης. Με παρέπεμψαν στο αντίστοιχο Διαμέρισμα, η δε απάντηση ποιά ήταν; Ψάξτε εκεί τρυγύρω και θα τον βρείτε!! Και τι έκανα λοιπόν; Το πρωί που πήγαινα στη δουλειά μου με τα πόδια έβαζα τα χαρτιά κλπ σε μία σακούλα και περπατούσα μέχρι τη πλατεία Βικτορίας όπου υπήρχε ένα από αυτά τα κιόσκια ανακύκλωσης που τα βάζουν ιδιώτες. Ιδιώτες κύριε Κακλαμάνη μου. Σήμερα για να είμαι δίκαιος, έχει τοποθετηθεί κάδος ανακύκλωσης αρκετά κοντά στο παλιό μου σπίτι.
* Το δυστύχημα όμως, ήταν το κλείσιμο της Pub Scandy (ναι εκεί που γινόταν διακίνηση). Το μαγαζί ενοικιάστηκε από ένα ζευγάρι (αυτός νιγηριανός, αυτή ελληνίδα) και η pub Scandy μετετράπη σε pub Africana.
* Τα ναρκωτικά συνεχίσανε να διακινούνται. Αυτή τη φορά και έξω από την pub.
* Οι μεθυσμένοι άρρενες θαμώνες (αυτοί που λέγεται ότι έχουν κάποια ιδιαίτερα προσόντα αν με εννοείτε) δεν ικανοποιούσαν την ανάγκη τους στις τουαλέτες, παρά χρησιμοποιούσαν το δρόμο και το πεζοδρόμιο, χωρίς να διαθέτουν καμία αίσθηση ντροπής. Έχω γυναίκα και παιδιά όμως και δεν μου αρέσουν κάτι τέτοια.
* Οι πόρνες που στην περιοχή μας παραδοσιακά βρίσκονταν κλεισμένες μέσα στα δωμάτια των οίκων της οδού Φυλής, αποκτήσανε μαύρο χρώμα και στέκι στη γωνία Νιόβης και Φυλής. Εκεί που ποτέ μέχρι τότε δεν είχε ξεμυτήσει πόρνη.
* Οι φασαρίες μεταξύ των θαμώνων της pub ήταν συχνές και η τζαμαρία του μαγαζιού ούκ ολίγες φορές σπασμένη.
* Παρασκευές και Σάββατα, το μενού περιελάμβανε live ορχήστρα. Φυσικά μέχρι το ξημέρωμα! Η κυρία του πρώτου της πολυκατοικίας στην οποία βρισκόνταν η pub μέσα σε λίγο καιρό από το άνοιγμα του "κέντρου" γέρασε απότομα. Υπέφερε βλέπετε και κανένας δεν της έδινε βοήθεια. Κάποια μέρα χτύπησε το κουδούνι του σπιτιού μου και μου ζήτησε να βοηθήσω. Είχε απευθυνθεί όπου ήταν δυνατόν να απευθυνθεί. Στο αστυνομικό τμήμα Αγίου Παντελεήμονα όπου υπαγεται η περιοχή, στο Δήμο Αθηναίων, στο Συνήγορο του πολίτη, σε δικηγόρους, σε εφημερίδες. Από πουθενά καμία ανταπόκριση. Ο ένας την παρέπεμπε στον άλλο γιατί ήταν "αναρμόδιος". Μάλιστα μέσα σε όλη της την προσπάθεια, είχε "τσιμπήσει" την πληροφορία, ότι έχει γίνει κάποια σιωπηλή συμφωνία μεταξύ του Δήμου (ο οποίος ήταν ουσιαστικά ο φορέας που μπορούσε να δώσει τη λύση στο πρόβλημα) και της Πρεσβείας της Νιγηρίας προκειμένου να υπάρξει κάποιου είδους ασυλία για το συγκεκριμένο μαγαζί. Ομολογώ ότι πέρα από μία υπογραφή σε ένα χαρτί δεν της έδωσα παραπάνω βοήθεια.
* Δεν ήταν λίγες οι φορές που κάλεσα ο ίδιος την αστυνομία λόγω των φασαριών που δε μας αφήναν να κοιμηθούμε τα βράδια του καλοκαιριού που τα παράθυρα μέναν υποχρεωτικά ανοικτά. Όμως όταν η αστυνομία έκανε την εμφάνισή της, ο κύριος που λειτουργεί την pub α) "το έπαιζε" ότι δεν καταλάβαινε τίποτα από ελληνικά και β) ούκ ολίγες φορές σήκωνε τη φωνή του στους αστυνόμους που έρχονταν για συστάσεις και αν θυμάμαι καλά κάποια φορά είχαμε και σπρωξίματα. Εννοείται ότι μόλις το περιπολικό έφευγε, όλα γίνονταν όπως πρίν.
* Η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Αποφασίσαμε με τη γυναίκα μου για το καλό των παιδιών μας να πάμε στη Νέα Σμύρνη. Έβαλα πωλητήριο στο σπίτι μου και έπεισα τη μάνα μου να πουλήσει το δεύτερο διαμέρισμα της προίκας της προκειμένου να τσοντάρει για το καινούργιο σπίτι. Κατά μία εξωφρενική εύνοια της τύχης και τα δύο σπίτια πωλήθηκαν σε χρόνο ρεκόρ, αλλά σε τιμή όχι πολύ συμφέρουσα. Το σπίτι μου το αγόρασε έλληνας ομογενής από την Αλβανία, το δε σπίτι της μητέρας μου αλβανός που δήλωνε τουρκαλβανός με δάνειο από τον ΟΕΚ, (ενώ και το δεύτερο σπίτι της μάνας μου - αυτό στο οποίο μεγάλωσα - πωλείται κοψοχρονιά οσονούπω, πάλι με δάνειο του ΟΕΚ σε αφρικανό μετανάστη). Το δάνειο για την αγορά του νέου σπιτιού μου, επίσης βγήκε γρήγορα και μία Μεγάλη Εβδομάδα του 2008, χρεωμένος για τα επόμενα 30 χρόνια της ζωής μου, τα μάζεψα κακήν κακώς και μετακόμισα σε μία ήσυχη γειτονιά της Νέας Σμύρνης, η οποία με όλα της τα προβλήματα δε συγκρίνεται σε καμία περίπτωση με τη σκοτεινιά, τη βρωμιά και τη μιζέρια της αγαπημένης μου Αθήνας. Α! έχω και τον κάδο ανακύκλωσης έξω από την πόρτα μου.

Πηγή
http://ainatem.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=26837&blid=287
Διαβάστε περισσότερα...

Όποιος το βρει κερδίζει ένα χαμόγελο μαζί με ένα τριαντάφυλλο.

Θυμήθηκα ένα παιχνίδι πού έπαιζε ο Κ. Βουτσάς με κάποιους καλεσμένους στην ταινία: "Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά".
Το θυμάστε;

Τι θα λέγατε να το παίξουμε;


- Πώς λέγεται αυτός που όταν αναλαμβάνει το ύπατο αξίωμα και λέει ότι η χώρα του κατά την διάρκεια της θητείας του θα απωλέσει κυριαρχικά της δικαιώματα;
Όποιος το βρει κερδίζει [ένα δολάριο] come on, come on.
- Πώς λέγεται αυτός πού δίνει εντολή να υποσταλεί η Ελληνική σημαία από Ελληνικό έδαφος;
Όποιος το βρει κερδίζει (δύο δολλάρια) come on,come on.-
Πώς λέγεται αυτός που καταθέτει στεφάνι στο μνημείο του σφαγέα των Ελλήνων;
Όποιος το βρει κερδίζει (τρία δολλάρια) come on, come on.
- Πώς λέγεται αυτός που δέν επεκτείνει τα δικαιώματα του στα δώδεκα μίλλια γιατί ο εχθρός του τον ... απειλεί με πόλεμο;
Όποιος το βρεί κερδίζει(τέσσερα δολλάρια) come on, come on.
- Πώς λέγεται αυτός που αφαιρεί απο τις ταυτότητες των Ελλήνων το θρήσκευμα;
Oποιος το βρει κερδίζει (πέντε δολλάρια) come on,come on.
- Πώς λέγεται αυτός που επιτρέπει να αναγράφεται στα βιβλία της ιστορίας οι Έλληνες "Συνωστίζοντο στο λιμάνι της Σμύρνης";
Όποιος το βρει κερδίζει (εξι δολλάρια) come on, come on.
- Πώς λέγεται αυτός που αποδέχεται στο να απωλέσει η χώρα του ένα κομμάτι της αρκεί να κοιμόμαστε ήσυχοι;
Όποιος το βρει κερδίζει (επτά δολλάρια) come on, come on.
Και τέλος πώς λέγεται ΑΥΤΟΣ/Η
* Που φωνάζει ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ μπροστά στο απόσπασμα;
* Που τυλίγεται με την Ελληνική Σημαία και πέφτει από την Ακρόπολη;
* Που ανεβαίνει στον ιστό για να κατεβάσει την εχθρική σημαία και εκτελείται;
* Που αναχαιτίζει κάθε μέρα τον εχθρό πάνω από το Αιγαίο;
* Που σηκώνεται με το ελικόπτερο για αποστολή με καταιγίδα και καταρρίπτεται;
Όποιος το βρει κερδίζει ένα χαμόγελο μαζί με ένα τριαντάφυλλο.
Πηγή
http://emprosdrama.blogspot.com/2010/10/blog-post_3900.html#more
Διαβάστε περισσότερα...

Υπάρχει και αυτή η ιστορία στο σύγχρονο ελληνικό κράτος.

1824-1897: Η Ελλάδα έλαβε δέκα εξωτερικά δάνεια ύψους 770 εκατ. γαλλικών φράγκων. Στο «χέρι» πήρε μόνο 464,1 εκατ. γαλλικά φράγκα. Τα υπόλοιπα κάλυψαν την τιμή έκδοσης των δανείων και διάφορα έξοδα τραπεζών.
Το 1825 κηρύσσεται η πρώτη πτώχευση του ελληνικού κράτους.
Το 1843 το ελληνικό κράτος πτωχεύει για δεύτερη φορά.
Το 1893 χρεοκοπεί το ελληνικό κράτος για τρίτη φορά.
Το 1898 η Ελλάδα τίθεται υπό το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο και της παραχωρείται δάνειο 150 εκατ. Φράγκων.

1915-1923: Υπάρχουν δύο μυστικά γερμανικά δάνεια, ύψους 40 εκατομμυρίων μάρκων το καθένα, προς τη κυβέρνηση Σκουλούδη που τα κρατά μυστικά ακόμη και από τη Βουλή, για να μη χαρακτηριστεί γερμανόφιλη!
1924-1932: συνομολογήθηκαν εννιά εξωτερικά δάνεια ύψους 992 εκατομμυρίων φράγκων, τα οποία προήλθαν κυρίων από την Αγγλία και τις ΗΠΑ για την αποκατάσταση των προσφύγων, την εξυπηρέτηση του εξωτερικού δανεισμού και τη σταθεροποίηση της δραχμής.
Το 1932 το ελληνικό κράτος πτωχεύει για τέταρτη φορά.
Μέχρι το 1945 δε θα υπάρξει νέος εξωτερικός δανεισμός, ενώ θα παγώσει, λόγω παγκόσμιας κρίσης, η εξυπηρέτηση των παλαιών.
1946-1966: Η Ελλάδα σύναψε συνολικά 31 εξωτερικά δάνεια (551,40 εκατ. δολάρια). Ο μετακατοχικός δανεισμός προήλθε κυρίως από τις ΗΠΑ, τη Δυτική Γερμανία και την Αγγλία.
1967-1974: Εμφανίζονται τα δάνεια σε συνάλλαγμα τα οποία έπαιρναν από το εξωτερικό εργοληπτικές εταιρείες υπό την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου. Στη συνέχεια τα παραχωρούσαν στο ελληνικό δημόσιο προς εκτέλεση έργων, με ανάδοχους τις ίδιες εταιρείες.
1975-1989: Κυριαρχία του δολαρίου και απουσία της αγγλικής λίρας. Διόγκωση του δημόσιου τομέα. Διπλασιασμός δημοσίων υπαλλήλων από το 1978 έως το 1987 (640.000 από 300.000). Τα ελλείμματα του ευρύτερου δημόσιου τομέα από το 13,4% επί του ΑΕΠ το 1981 έφτασαν το 1989 το 26,1% και συνομολογούνται εξωτερικά δάνεια ύψους 18,4 δις δολαρίων, εκ των οποίων το 81% διατέθηκε για την εξυπηρέτηση των προηγούμενων δανείων!

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του συγγραφέα Ν. Δήμου, «η Ελλάδα ζούσε πάντα υπό τη σκιά κάποιου άλλου παντοδύναμου κράτους, είτε του βυζαντινού, είτε του οθωμανικού, είτε αργότερα του δικού μας, του ελληνικού. Ποτέ στην χώρα μας δεν υπήρξε μεσαία τάξη πολιτών. Ακόμα και μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους, η κοινωνία μας ήταν σε μεγάλο βαθμό φεουδαρχική.»

Πηγή από το περιοδικό GEO Αύγουστος 2010.


Υ.Γ. Η δική μου γενιά (του 1976) άρχισε να ασκεί το δικαίωμα ψήφου το 1994 λόγω ενηλικίωσης.
Από τότε ευθύνομαι κι εγώ για τη χώρα αυτή.

Πηγή
http://kamposnews.blogspot.com/2010/10/blog-post_6389.html
Διαβάστε περισσότερα...

Αργοπεθαίνοντας για το χρυσάφι. Αφιερωμένο στους 33 έγκλειστους του Σαν Εστεμπάν

33 ανθρακωρύχοι, όσα τα χρόνια του Χριστού, είναι αποκλεισμένοι απο τις 5 Αυγούστου σε βάθος 500 μέτρων στο ορυχείο χαλκού και χρυσού του Σαν Εστεμπάν στην πόλη Κοπιάπο, 850 χιλιόμετρα βόρεια του Σαντιάγκο, στη Χιλή.

Μέχρι τις 22 Αυγούστου δεν ήξεραν στον πάνω κόσμο, αν ζούσαν και πόσοι ζούσαν. Όσπου εκείνη την ημέρα οι παγιδευμένοι ανθρακωρύχοι έδωσαν σημεία ζωής δένοντας ένα σημείωμα σε ένα τρυπάνι που είχε φτάσει κοντά στο σημείο όπου είχαν παγιδευτεί. «Ολοι μας είμαστε καλά στο καταφύγιο», έγραψαν με κόκκινα γράμματα στο σημείωμα. Και υπέγραφαν los 33

Νομίζω ότι εμείς γινόμαστε θεατές και αυτοί μάρτυρες ενός δράματος με πανανθρώπινες διαστάσεις।

Ξέρω ότι πολλοί απο εσας που με διαβάζετε θα μου αποδώσετε μελό διάθεση. Όμως δεν είναι έτσι. Σίγουρα υπάρχει άπειρη δυστυχία στον κόσμο γύρω μας. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουν ατυχήματα σε ορυχεία. Μερικά δράματα όμως για άγνωστο λόγο αποκτούν μια ιδιαίτερη σημασία. Και τότε ο κάθε ένας αντιμετωπίζει το γεγονός ανάλογα απο τη σκοπιά του. Όλοι όμως συμμετέχουμε. Έτσι :

Ο πρόεδρος της χώρας Σεμπαστιάν Πινέρα πιέζει τους αρμόδιους υπουργούς να κινητοποιήσουν κάθε δυνατή βοήθεια. Κεντροδεξιός, πολυεκατομμυριούχος, πρώην γερουσιαστής, είναι ο πρώτος πρόεδρος με δεξιό προσανατολισμό μετά το 1990 όταν παραιτήθηκε ο δικτάτορας Πινοσέτ. Ίσως δεν ξεχνά όμως ότι καθοριστικός παράγοντας στην ήττα της προηγουμένης κεντροαριστερής προέδρου και πρώτης γυναίκας στο αξίωμα, της Michelle Bachelet, ηταν η ολιγωρία της να κινητοποιήσει το στρατό στους σεισμούς του Φεβρουαρίου του 2010, κύρια για να εμποδίσει το πλιάτσικο και τις λεηλασίες. Έτσι παρά το αγωνιστικό της παρελθόν, (κρατούμενη και βασανισμένη απο τη Χούντα), έχασε τις εκλογές.

Η εταιρία πάλι η Compania Minera San Esteban Primera Company με έναν ιδιότυπο κυνισμό «πληροφόρησε» ότι ενδέχεται να μην μπορεί να πληρώσει τους 33 ανθρακορύχους επειδή βρίσκεται υπό πτώχευση αφού η μετοχή της έχει πάει στα τάρταρα. Το ότι είναι θυγατρική άλλης μεγαλύτερης εταιρίας, Αργεντίνικης έμαθα μετά απο μια μικρή έρευνα, δεν σημαίνει τίποτε. Δηλαδή πτωχεύουμε για να μην υποστούμε τις συνέπειες;

Φυσικά η Χιλιανή κυβέρνηση αντέδρασε. Κεντροδεξιός ο Πρόεδρος αλλά υπάρχουν και υπερκείμενες στην πολιτική.

Η Λατινική Αμερική δεν είναι Κίνα στο θέμα των εξορύξεων. Ήδη οι μεγαλύτερες εταιρίες του κλάδου στην Λατινική Αμερική έσπευσαν να διαβεβαιώσουν με στοιχεία ότι υιοθετούν ολοένα αυστηρότερα συστήματα. Πάντως στο συγκεκριμένο ορυχείο είχαν γίνει και άλλα μικρότερα ατυχήματα όπου μεμονωμένοι ανθρακορύχοι έχασαν τη ζωή τους σε μκρότερα ατυχήματα τα τελευταία χρόνια.

Εδώ αξίζει να σας αναφέρω ότι στην Χιλή, λειτουργούν εκατοντάδες ορυχεία, υπάρχει μεγάλη διαστρωμάτωση μεταξύ τους. Ξεκινάμε απο μεγάλα ορυχεία - εταιρίες και φτάνουμε σε μια μορφή μικρών οικογενειακά ιδιόκτητων ορυχείων, κατάλοιπο των παλαιών γαιοκτητικών κοινωνικών δομών, τα οποία παλεύουν για την επιβίωσή τους, παραβιάζοντας βάναυσα κάθε έννοια επιστημονικά ελεγχόμενης εξόρυξης.

Η διεθνής κοινότητα με τη σειρά της αναρωτιέται αν τέτοια ατυχήματα είναι προϊόν μιας άπληστης λογικής κέρδους ή αποτέλεσμα ελλιπων ελεγκτικών δομών.

Ας πάμε όμως στην ανθρώπινη πλευρά. Η μη ολοκλήρωση του δράματος, με την απώλεια 33 ζωών, μας αναγκάζει όλους να διαχειριστούμε ουσιαστικά μια κατάσταση. ¨Ενας θάνατος θα προκαλούσε οδύνη αλλά θα επέτρεπε να ξεχάσουμε.

Συγχωρέστε με αλλά το κέρδος απο τον χρυσό που έχω αγοράσει, όπως και πολλοί απο εσάς άλλωστε, έχει μέσα του και λίγο απο την αγωνία των ανθρώπων αυτών που περιμένουν ότι θα τους βγάλουν μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου, την ημέρα της Ανεξαρτησίας της Χιλής, αλλά και των συγγενών τους. Όλοι όμως ξέρουν ότι το στοίχημα είναι τα Χριστούγεννα.

Εκεί πάνω απο το ορυχείο του Σαν Εστεμπάν παίζεται μια τραγωδία που όλοι ελπίζουμε ότι «δι΄ελέου και φόβου» θα έχει την επιθυμητή «κάθαρση».

Οι 33 έγκλειστοι είναι δικοί μας. Δακρύζουμε για αυτούς όπως τότε που μαθητές του Λυκείου, ακούγαμε στους παράνομους ραδιοφωνικούς σταθμούς, (αργότερα ήρθαν οι εικόνες), για το πραξικόπημα του Πινοσέτ και την πτώση του Αλλιέντε, στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973.

Οι 33 έγκλειστοι της μοίρας, πρέπει να παλέψουν με την έλλειψη φωτός, χρόνου και χώρου. Ζώντας σε περιορισμένο χώρο με μοναδική συντροφιά την δυνατότητα επικοινωνίας που απέκτησαν επειδή διανήχθηκε μια μικρή χαραμάδα απο όπου τροφοδοτούνται αλλά και έχουν επικοινωνία με τον πάνω κόσμο, πρέπει να αντέξουν ψυχολογικά. Χάρις το διαδίκτυο ο Γολγοθάς τους γίνεται θέαμα για μας. Η απόσταση προσφέρει ασφάλεια.

Ε όχι λοιπόν Σας προτρέπω να συνυπογράψετε όσοι θέλετε ένα μικρό λιτό μύνημα.

«Προς τους ανθρακωρύχους του Σαν Εστεμπάν

Είμαστε μαζί σας. Οι Έλληνες φίλοι σας»

Ακολουθούν ήδη 7 ονόματα.

(Στα σχόλια πιο κάτω περιγράφεται η διαδικασία αποστολής του ονόματός σας αν σας ενδιαφέρει)

Θα σταλεί απο εμένα στην Χιλιανή πρεσβεία την άλλη εβδομάδα με την συνδρομή φίλου διπλωμάτη.

Τελειώνοντας σας υπενθυμίζω ένα εξαιρετικό ποίημα του Πάμπλο Νερόυντα με τον τίτλο «Αργοπεθαίνει». Είναι προφανές ότι στόχευε αλλού. Όμως όλα όσα γράφει με μια άλλη ανάγνωση, είναι αυτά που ζούν οι 33 έγκλειστοι. Δυστυχώς όμως και πολλά που αφορούν εμάς...

Αργοπεθαινει...
Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Pablo Neruda

( Μετάφραση από Ιταλική δημοσίευση : Βασίλη Χατζηγιάννη )

Και για να σας ανεβάσω το ηθικό σας δίνω το link του βίντεο των έγκλειστων εργατών

http://www.youtube.com/watch?v=RquT9thZ34o

Πηγή
http://maecenas.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=26579&blid=404
Διαβάστε περισσότερα...

Ανέκδοτο : ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ..

Ο Dr. Marc Faber, γκουρού των επενδύσεων, ολοκλήρωσε τη μηνιαία αναφορά του με τα παρακάτω σχόλια:

Dr. Marc Faber tells it how it is

"Αν ξοδεύουμε τα χρήματά μας στο Wal-Mart, αυτά καταλήγουν στην Κίνα. Αν τα ξοδέψουμε σε βενζίνη, πάνε στους Αραβες. Αν αγοράσουμε PC, πάνε στην Ινδία. Αν αγοράσουμε φρούτα και λαχανικά, πάνε στο Μεξικό, την Ονδούρα και τη Γουατεμάλα. Αν αγοράσουμε καλό αυτοκίνητο, πάνε στη Γερμανία. Τίποτε απ' αυτά δε βοηθάει την Αμερικανική Οικονομία.

Ο μόνος τρόπος να κρατήσουμε τα λεφτά εντός συνόρων είναι να τα ξοδέψουμε σε πουτάνες και μπύρες, γιατί αυτά είναι τα μόνα προϊόντα πια, που παράγονται στις ΗΠΑ.

Εγώ κάνω ό,τι μπορώ...."

Λοιπόν... στην Ελλάδα **οι μπύρες είναι Γερμανικές**, και **οι πουτάνες είναι Ρωσίδες**... άρα **χέσε μέσα**


Πηγή
http://korfiatis.blogspot.com/2010/02/dr-marc-faber.html
Διαβάστε περισσότερα...

Ζητάμε την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα

Ψήφισε στο site της εκστρατείας www.bringthemback.org!

Reunite Them! “BRING THEM BACK!”
Στο Βρετανικό Μουσείο φιλοξενούνται χιλιάδες κομμάτια ελληνικών αρχαιοτήτων. Η καμπάνια μας δε ζητάει την επιστροφή όλων αυτών. Ζητάμε την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα για να επανενωθεί το Μνημείο.
Eμείς οι χρήστες του διαδικτύου έχουμε τη δύναμη και μπορούμε να κινητοποιήσουμε την παγκόσμια κοινή γνώμη. Ο σκοπός μας μπορεί να επιτευχθεί με αυτό τον τρόπο.
Πιστεύεις ότι είναι δίκαιο; Αν ναι, βοήθησε να γίνει πραγματικότητα.
Πες το δικό σου “BRING THEM BACK!”


Πηγή
http://www.bringthemback.org/
Διαβάστε περισσότερα...

ΥΓΕΙΑ: Σπιτικά «γιατροσόφια» για καλύτερη ζωή

Κάνετε γαργάρες με αλατόνερο όταν πονάει ο λαιμός σας; Μήπως πίνετε μία κούπα ζεστό γάλα για να κοιμηθείτε καλύτερα το βράδυ; Οι περισσότεροι από εμάς καταφεύγουμε κάποια στιγμή σε «συνταγές» της γιαγιάς μας για να νιώσουμε καλύτερα – και αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό.

Τα περισσότερα «γιατροσόφια» που περνούν από γενιά σε γενιά δεν έχουν μελετηθεί επισταμένα σε κλινικές μελέτες, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η δράση τους δεν έχει επιστημονική εξήγηση, κατά τον δρα Ρομπ Χικς, έναν από τους πιο διάσημους γενικούς γιατρούς στο Λονδίνο.

«Ακόμα και όταν η επιστήμη δεν έχει αποδείξει πως κάποιο όντως ωφελεί, εφ’ όσον αυτό δεν βλάπτει όποιον τον εφαρμόζει και εκείνος κατανοεί πως η θετική επίδρασή του μπορεί κάλλιστα να οφείλεται στην αυθυποβολή, δεν υπάρχει λόγος να μην το δοκιμάσει», λέει στην εφημερίδα «Daily Mail».

Ο δρ Χικς συνδύασε την ιατρική γνώση με το ενδιαφέρον του για τις συμπληρωματικές θεραπείες για να συγκεντρώσει σε ένα βιβλίο τις αποδεκτές, τις διφορούμενες και τις πραγματικά παράδοξες μεθόδους αυτοθεραπείας για συχνά προβλήματα υγείας.

Μερικές από αυτές παρατίθενται στη συνέχεια – αλλά εννοείται πως δεν πρέπει να τις χρησιμοποιήσει κανείς ως υποκατάστατο των συμβουλών ενός γιατρού.

ΚΑΚΟΣΜΙΑ ΣΤΟΜΑΤΟΣ

ΝΤΟΜΑΤΕΣ. Δύο ή τρεις ντομάτες την ημέρα μπορεί να καταπολεμήσουν την κακοσμία του στόματος, κατά τον δρα Χικς. Η κακοσμία του στόματος οφείλεται στις θειούχες ουσίες που παράγουν τα στοματικά βακτήρια. Οι ντομάτες περιέχουν ουσίες γνωστές ως ιονόνες, οι οποίες πιστεύεται ότι εξουδετερώνουν την μυρωδιά των θειούχων ενώσεων και έτσι την κακοσμία του στόματος.

ΓΙΑΟΥΡΤΙ. Ένα γιαούρτι με προβιοτικά την ημέρα μπορεί να μειώσει την κακοσμία, εξουδετερώνοντας τα μικρόβια που παράγουν τις θειούχες ενώσεις στο στόμα.

ΚΑΡΩΤΑ. Αν νομίζετε ότι το στόμα σας μυρίζει, μασουλήστε λίγο ωμό καρώτο. Η κακοσμία οφείλεται συχνά σε υπολείμματα τροφίμων που αποσυντίθενται κολλημένα ανάμεσα στα δόντια. Όταν μασάμε, διεγείρετε η παραγωγή σάλιου, το οποίο «ξεπλένει» τα μόρια των τροφίμων. Επιπλέον, οι ίνες του καρώτου δρουν ως οδοντόβουρτσα στα δόντια και στα ούλα.

ΜΕΛΑΝΙΕΣ

ΞΥΔΙ. Οι μελανιές εμφανίζονται όταν για κάποιον λόγο (λ.χ. ένα κτύπημα) υποστούν ρήξη τα επιφανειακά αιμοφόρα αγγεία και το αίμα διασκορπιστεί κάτω από το δέρμα, προκαλώντας οίδημα (πρήξιμο), αποχρωματισμό και πόνο. Το ξύδι αυξάνει την ροή του αίματος κοντά στην επιφάνεια του δέρματος, με αποτέλεσμα να απορροφάται πιο γρήγορα το αίμα που έχει συσσωρευτεί στην μελανιά. Να βάζετε επί 10-20 λεπτά πάνω στη μελανιά ένα πανί μουλιασμένο σε κρύο ξύδι, συνιστά ο δρ Χικς.

ΚΡΕΜΜΥΔΙΑ. Τα κρεμμύδια περιέχουν άφθονη κερσετίνη – ένα συστατικό που πιστεύεται ότι έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες, οι οποίες μειώνουν το οίδημα στην μελανιά. Να αναμιγνύετε πολτοποιημένο κρεμμύδι με λίγο αλάτι και να το βάζετε πάνω στη μελανιά για λίγα λεπτά κάθε φορά (έως 10 το πολύ).

ΚΑΚΟΣΜΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

ΡΑΠΑΝΑΚΙΑ: Τα ραπανάκια περιέχουν ουσίες με αντιβακτηριακές και αντιμυκητιακές ιδιότητες. Για την κακοσμία χρειάζεστε τον χυμό από λιωμένα ραπανάκια. Μετά το μπάνιο, στεγνώστε καλά τις μασχάλες και τα πόδια σας χωρίς να τα τρίψετε και μετά απλώστε λίγο χυμό. Αφήστε τον να στεγνώσει πάνω στο δέρμα σας. Αν το πρόβλημα εστιάζετε στα πόδια σας, μην ξεχάσετε τις περιοχές ανάμεσα στα δάκτυλα.

ΔΙΤΤΑΝΘΡΑΚΙΚΗ ΣΟΔΑ. Η σόδα απορροφά τον ιδρώτα, το λίπος και όλες τις άλλες ουσίες που συμβάλλουν στην κακοσμία του σώματος. Ρίξτε σόδα (με μορφή σκόνης) σε όποιο σημείο του σώματός σας έχει άσχημη μυρωδιά.

ΔΥΣΚΟΙΛΙΟΤΗΤΑ

ΑΓΓΟΥΡΙ: Να τρώτε καθημερινά μισό αγγούρι. Είναι πλούσιο σε υγρά και φυτικές ίνες και ασκεί ήπια υπακτική (καθαρτική) δράση, που βοηθεί την λειτουργία των εντέρων.

ΓΛΥΚΟΡΙΖΑ. Να πίνετε ρόφημα γλυκόριζα, να μασάτε και να καταπίνετε γλυκόριζα ή να πίνετε μισό κουταλάκι του καφέ σκόνη από ρίζα γλυκόριζας αναμεμιγμένη με ζεστό νερό. Και αυτή έχει ήπια υπακτική δράση.

ΒΗΧΑΣ ΚΑΙ ΚΡΥΟΛΟΓΗΜΑ

ΘΥΜΑΡΙ. Να κάνετε γαργάρες με ρόφημα θυμαριού (αναμίξτε καυτό νερό με μια χούφτα θυμάρι και αφήστε το να κρυώσει). Η θερμότητα απελευθερώνει την δραστική ουσία του θυμαριού (λέγεται θυμόλη), η οποία έχει ισχυρές αντισηπτικές ιδιότητες. Να κάνετε γαργάρες όσο συχνά πρέπει.

ΠΙΤΥΡΙΔΑ

ΕΛΑΙΟ ΚΑΡΥΔΑΣ. Η πιτυρίδα συχνά οφείλεται σε μύκητες και το έλαιο καρύδας περιέχει αουρικό και καπρυλικό οξύ – δύο ουσίες με αντιϊικές και αντιμυκητιακές ιδιότητες. Να τρίβετε το κρανίο σας με το έλαιο και να το αφήνετε όλο το βράδυ, για να ξεπλυθείτε το πρωί.

ΔΙΑΡΡΟΙΑ

ΜΗΛΟ. Το μήλο περιέχει πηκτίνη (μία ουσία που μειώνει τη φλεγμονή στα έντερα και την διάρροια), καθώς και μαλικό και ταρταρικό οξύ (ρυθμίζουν την οξύτητα του στομάχου). Πλύνετε καλά ένα μήλο και βάλτε το στο μπλέντερ για να πολτοποιηθεί, χωρίς να το ξεφλουδίσετε. Αφήστε το 15-20 λεπτά να «μαυρίσει» πριν το φάτε, ώστε να αυξηθεί η συγκέντρωση των παραπάνω ουσιών.

ΚΑΦΕ ΖΑΧΑΡΗ. Αναμίξτε ένα ή δύο κουταλάκια του καφέ καφέ ζάχαρη με ζεστό νερό και πιείτε το. Η μελάσα στην καφέ ζάχαρη ασκεί απολυμαντική δράση που συμβάλλει στην εξουδετέρωση των παθογόνων μικκροοργανισμών, που συχνά ευθύνονται για τη διάρροια.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

ΛΑΧΑΝΟ. Καταπραϋνετε την ευαισθησία στο στήθος και τον πόνο στην κοιλιά βάζοντας μέσα στο σουτιέν ή πάνω στην κοιλιά αντιστοίχως παγωμένα φύλλα από λάχανο από το ψυγείο. Ασκούν την ίδια δράση με αυτήν μιας παγωμένης κομπρέσας. Αν, όμως, σας ανακουφίζει καλύτερα η θερμότητα, ζεματίστε για λίγα δευτερόλεπτα τα φύλλα σε βραστό νερό και αφού γίνουν χλιαρά προς ζεστά, χρησιμοποιήστε τα.

ΚΡΕΜΜΥΔΙ. Να τρώτε μισό κρεμμύδι την ημέρα 2-3 μέρες πριν από την περίοδο. Οι ορμόνες σας παρουσιάζουν μεγάλες διακυμάνσεις τις μέρες αυτές και το χρώμιο που περιέχει το κρεμμύδι πιστεύεται ότι δρα εξισορροπιστικά. Το ωμό κρεμμύδι είναι καλύτερο, διότι με το μαγείρεμα μειώνονται τα επίπεδα του χρωμίου. Όσο πιο «δυνατό» και με πιο ισχυρή μυρωδιά το κρεμμύδι, τόσο μεγαλύτερο το όφελός του.

ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟΣ

ΜΠΑΝΑΝΕΣ. Λιώστε μια ώριμη μπανάνα και βάλτε την στο σημείο του κεφαλιού που πονάει για 15 λεπτά τη φορά (επαναλάβετε όσες φορές χρειάζεται). Οι μπανάνες περιέχουν μαγνήσιο, το οποίο μπορεί να χαλαρώσει τα αιμοφόρα αγγεία, αμβλύνοντας έτσι τον πονοκέφαλο.

ΚΡΕΜΜΥΔΙΑ. Εάν πονάει το κεφάλι και νιώθετε «πιασμένο» τον αυχένα σας, τοποθετήστε πάνω του μια φέτα ωμό κρεμμύδι. Θα δράσει ως κρύο επίθεμα στον αυχένα, ελαττώνοντας ό,τι τον έχει καταπονήσει.

Tips

Αν έχετε στρες, κάνετε αφρόλουτρο με νερό στο οποίο θα έχετε βάλει λίγες σταγόνες έλαιο γαριφάλλου. Το έλαιο περιέχει ουσίες με αναλγητικές ιδιότητες και επίσης διεγείρει την κυκλοφορία του αίματος και χαλαρώνει τους μυς.

Πηγή
http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=18&articleID=10554&la=1
Διαβάστε περισσότερα...