Κασιδιάρης: “Παρωδία η προανακριτική” - Επεισόδιο με Βενιζέλο - ΒΙΝΤΕΟ

 











Για την ένταση που επικράτησε σήμερα στην προανακριτική επιτροπή έγραψαν οι ειδησεογραφικές ιστοσελίδες:
Τα έσπασε όλα μέσα στην Προανακριτική ο Ηλίας Κασιδιάρης - "Είσαι γελοίος και χοντρός", φώναζε στον Βενιζέλο!
Του είπε επίσης απαντώντας σε προηγούμενο σχόλιο του κ. Βενιζέλου: "Εσύ Βενιζέλε έχεις έλλειψη τεστοστερόνης, γι' αυτό και από το βήμα της βουλής λες: Άντε καλέ"
- Νωρίτερα ο κ. Βενιζέλος είχε πει στους δημοσιογράφους: "Υπάρχει αυξημένη ένταση λόγω τεστοστερόνης"
- Ο Ηλίας Κασιδιάρης φέρεται να πέταξε κάτω τα ποτήρια με το νερό και άρχισε να υβρίζει τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ
Λίγα λεπτά αφότου είχε ξεκινήσει η διαδικασία της κατάθεσης του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελου Βενιζέλου η συνεδρίαση διεκόπη και ξανάρχισε μετά από λίγο. Τι προηγήθηκε όμως; Ξέσπασε ένας φοβερός καυγάς μεταξύ του Ηλία Κασιδιάρη και του Άδωνι Γεωργιάδη, γιατί ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής, θεώρησε ότι ο κ. Γεωργιάδης με την τοποθέτησή του δημιουργούσε πέπλο προστασίας στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Η ένταση ήταν τόσο μεγάλη που παρολίγο να πιαστούν στα χέρια.
Ο κ. Μαρκογιαννάκης λόγω του επεισοδίου, αποφάσισε να διακοπεί για λίγο η διαδικασία και τότε ο κ. Βενιζέλος άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω. Τον πήρε όμως στο κατόπι η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Ζωή Κωνσταντοπούλου η οποία φώναζε: "Δείτε προνομιακή μεταχείριση μάρτυρα που μπορεί να μπαίνει και να βγαίνει όποτε θέλει!"
Ο κ. Βενιζέλος δεν της απάντησε, αλλά απευθύνοντας τον λόγο στους δημοσιογράφους είπε: "Υπάρχει αυξημένη ένταση λόγω τεστοστερόνης. Είναι θέμα ενδοκρινολογικό. Σε κάθε περίπτωση, η ιατρική δεν έχει απαντήσει εάν η ψυχιατρική προηγείται της ενδοκρινολογικής ή το αντίθετο".
Όταν η συνεδρίαση επαναλήφθηκε, ο Ηλίας Κασιδιάρης επέστρεψε στην αίθουσα και μίλησε απαξιωτικά για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, χαρακτηρίζοντάς τον "γελοίο και χοντρό", και "σκάσε χοντρέ" προκαλώντας την έντονη αντίδραση του Χρ. Μαρκογιαννάκη, ο οποίος του αφαίρεσε τον λόγο. Μάλιστα, σχολιάζοντας τις δηλώσεις που έκανε ο κ. Βενιζέλος στους δημοσιογράφους, ο κ. Κασιδιάρης φέρεται να του είπε: "Εσύ Βενιζέλε έχεις έλλειψη τεστοστερόνης, γι' αυτό και απ' το βήμα της Επιτροπής λες έλα καλέ".
Ο κ. Κασιδιάρης φέρεται να πέταξε ποτήρια με νερό κάτω και οι φωνές ήταν τόσο έντονες που ακούστηκαν στην διπλανή αίθουσα όπου συνεδρίαζε η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής. Τότε, βγήκε από την αίθουσα ο Τέρενς Κουίκ και φέρεται να είπε: "Ρε παιδιά πείτε τους να μην φωνάζουν! Τα ακούμε όλα εδώ μέσα!"
Μιλώντας στους δημοσιογράφους, ο κ. Κασιδιάρης είπε: «το πολιτικό ανδρείκελο που παριστάνει τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ όταν του έκανα ερωτήσεις φώναζε την ασφάλεια να με βγάλει έξω. Ο Μαρκογιαννάκης τον προστατεύει. Είναι Επιτροπή συγκάλυψης, είναι μία παρωδία που δεν θέλω να λάβω μέρος».

Πρόταση μομφής Κασιδιάρη κατά Μαρκογιαννάκη για την συγκάλυψη του σκανδάλου Λαγκάρντ
ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΟΜΦΗΣ
Ηλία Κασιδιάρη, Βουλευτού Αττικής του «Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή»
ΚΑΤΑ
Χρήστου Μαρκογιαννάκη, Βουλευτού Ηρακλείου Νέας Δημοκρατίας και Προέδρου της Ειδικής Κοινοβουλευτική Επιτροπής «προς διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, κατά του πρώην Υπουργού, κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, σχετικά με την υπόθεση του ψηφιακού δίσκου ηλεκτρονικών αρχείων της Τράπεζας HSBC
Αθήναι 4/4/2013
Σήμερα και περί ώρα 11.30, κατά τη διάρκεια προσωρινής διακοπής της λειτουργίας της Προκαταρκτικής Επιτροπής, ο εξεταζόμενος Ευάγγελος Βενιζέλος, πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, εξήλθε της αιθούσης και απευθυνόμενος προς τους δημοσιογράφους επετέθη με προσβλητικό τρόπο και χαρακτηρισμούς κατά του προσώπου μου και προσβάλλοντας το κύρος της Επιτροπής, όλως αναιτίως , απροκλήτως και αντιδεοντολογικώς.
Αμέσως μετά τη διακοπή, πληροφορηθείς την ανοίκεια και απαράδεκτη επίθεση κατά του προσώπου μου από τον εξεταζόμενο μάρτυρα, διαμαρτυρήθηκα έντονα ενώπιον του Προέδρου της Επιτροπής, ο οποίος, αντί να προβεί σε αυστηρές παρατηρήσεις κατά του εκτραπέντος μάρτυρος Βενιζέλου και να ζητήσει απ’ αυτόν αν ανακαλέσει τους προσβλητικούς για την Επιτροπή χαρακτηρισμούς, διέταξε την απαγόρευση κατάθεσης ερωτήσεων εκ μέρους μου. Ενέργεια η οποία είναι παράνομη και αντικανονική.
Για τους λόγους αυτούς καταθέτω πρόταση μομφής κατά του κ. Μαρκογιαννάκη και αιτούμαι όπως ενεργήσετε αρμοδίως κατ’ αυτού τα δέοντα, σύμφωνα με τον κανονισμό της βουλής και τον κώδικα δεοντολογίας. Επισημαίνω ότι κατά την εξέταση του εν λόγω μάρτυρα, τον οποίο θεωρώ κρισιμότατο για τη διερεύνηση αυτής της μείζονος εθνικής σημασίας υπόθεσης, είχα σκοπό να θέσω συγκεκριμένα ερωτήματα για την περίοδο που διατελούσε Υπουργός των Οικονομικών, κατά την οποία η συγκεκριμένη λίστα με Έλληνες μεγαλοκαταθέτες στην Ελβετία, κυριολεκτικώς θάφτηκε. Εξαιτίας του γεγονότος αυτού το Ελληνικό Δημόσιο ζημιώθηκε με εκατομμύρια ευρώ, σε περίοδο απεγνωσμένης αναζήτησης εσόδων. Το δικαίωμα αυτό στη διερεύνηση της υπόθεσης, μου στέρησε ενεργώντας αντικανονικά ο κ. Μαρκογιαννάκης.
Ηλίας Κασιδιάρης
Βουλευτής Αττικής

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Χρυσή Αυγή: "Εμπαίζουν έναν ολόκληρο λαό"

Η Χρυσή Αυγή, μετά το τέλος της σύσκεψης των τριών αρχηγών, εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία τονίζει ότι "εμπαίζουν και κοροιδεύουν στεγνά έναν ολόκληρο λαό"...
Πιο χαρακτηριστικά η ανακοίνωση αναφέρει:
"Οι τροϊκανοί εσωτερικού εμπαίζουν και κοροϊδεύουν στεγνά έναν ολόκληρο λαό που τον έχουν καταδικάσει στην εξαθλίωση. Αντί ο Σαμαράς να τηρήσει την προεκλογική του δέσμευση και να καταργήσει το χαράτσι, του αλλάζει όνομα λες και οι Έλληνες τρώνε κουτόχορτο και τον πιστεύουν".

 




Πηγή 

Διαβάστε περισσότερα...

ΒΟΜΒΑ ΤΗΣ MORGAN STANLEY: Είστε οι επόμενοι για κούρεμα.

Απορρίπτει η Morgan Stanley τις αναλύσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας το τελευταίο διάστημα και οι οποίες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι χώρες που έχουν υπερτροφικό τραπεζικό τομέα σε σχέση με το μέγεθος της οικονομίας τους, είναι “υποψήφιες” για κούρεμα των καταθέσεών τους.
Μην κοιτάζετε τα κριτήρια του μεγέθους του τραπεζικού τομέα σε σχέση με την οικονομία ή της εξάρτηση του τραπεζικού συστήματος από τις εγγυημένες και ξένες καταθέσεις, ή ακόμα και της εξάρτησης των τραπεζών από τη χρηματοδότηση της διατραπεζικής αγοράς, σημειώνουν οι αναλυτές της Morgan Stanley. Έτσι, οι αναλύσεις που δείχνουν το Λουξεμβούργο και τη Μάλτα να είναι έτοιμες να πάρουν σειρά για κούρεμα καταθέσεων, μετά την Κύπρο, δεν βρίσκουν σύμφωνο τον αμερικανικό οίκο.
“Πιστεύουμε ότι η ποιότητα κεφαλαίων είναι αυτή που έχει τη μεγαλύτερη σημασία”, τονίζουν οι αναλυτές.

 
“Μόνο εάν υπάρξει μια ανάγκη για ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών, την οποία μία κυβέρνηση δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει μόνη της, και στην περίπτωση που κριθεί ότι η χρήση κεφαλαίων του ευρωπαϊκού μηχανισμού διάσωσης ESM για την ανακεφαλαιοποίηση θα έθετε σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα του χρέους, τότε, το bail in (κούρεμα) των senior τραπεζικών ομολόγων και των καταθέσεων θα μπορούσε να είναι μία πιθανότητα, όπως συνέβη στην Κύπρο”, εξηγεί η Morgan Stanley.
Στον πίνακα τον οποίο παραθέτουν οι αναλυτές του οίκου φαίνεται ξεκάθαρα ότι το τραπεζικό σύστημα που αντιμετωπίζει αυτό τον κίνδυνο, και μάλιστα πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, είναι το ελληνικό.
Οι ελληνικές τράπεζες εμφανίζουν το χειρότερο συνδυασμό της κακής ποιότητας κεφαλαίων και της χαμηλής κεφαλαιακής επάρκειας, σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία της Morgan Stanley. Παρακάτω, ακολουθούν οι τράπεζες της Ιταλίας και της Αυστρίας.


Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Στον αέρα η “προσέγγιση” Ισραήλ – Τουρκίας.

 Όπως σας αποκαλύψαμε προγενέστερα, οι αντιδράσεις στο Ισραήλ ειδικά μετά την καζούρα από τους Τούρκους ήταν εξόχως οργισμένες. Αυτό βεβαίως περιττεύει όταν μιλάμε για μία χώρα που οι μυστικές της υπηρεσίες δεν έχουν ενδιασμούς να αναλάβουν αποστολές επ’ αμοιβή, ακόμα και από “ορκισμένους εχθρούς” όπως οι Σαουδάραβες.
Το θέμα είναι καθαρά στην διαχείριση των υδρογονανθράκων. Το Ισραήλ δεν έχει κανένα συμφέρον να τους περάσει από την ανταγωνιστική Τουρκία. Αντίθετα, έχοντας μερίδιο και στην Κύπρο, πολλαπλασιάζει τα οφέλη από τον περιβόητο αγωγό Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδας και πάει όλη την παραγωγή απ’ ευθείας στην καρδιά του “πελάτη”, που είναι η Ευρώπη.




Όπως πάλι σας είχαμε ενημερώσει, η Gazprom ήδη έχει θυγατρική και κοινοπραξία στο
Ισραήλ για τον αγωγό, γι’ αυτό και θέλει διακαώς ΔΕΠΑ – ΔΕΣΦΑ για να ολοκληρώσει τον δρόμο.
Και πέραν από τα “ξανθά γένη” και άλλα ρομαντικά, ο απλούστατος λόγος που οι Ρώσοι κάνουν τριπλάσια προσφορά για τις Ελληνικές εταιρείες, είναι επειδή δεν θα περιμένουν πότε θα βγάλει πετρέλαιο το Κατάκολο, αλλά θα έχουν αγωγό για να περάσουν το αέριο Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδας (όποτε βγει) και τον περιβόητο Southstream. Εκτός εάν κάποιοι πιστεύουν τους γελοίους των Ελληνικών ΜΜ”Ε” και τις ονειρώξεις τους ότι οι Ρώσοι “δεν ενδιαφέρονται” για τον Southstream.
Το παιχνίδι είναι μεγάλο λοιπόν, η χώρα μας μικρή, αλλά μαγαζί γωνία. Λόγω των θυσιών από τους προγόνους μας που μας το άφησαν για να το ατιμάζουμε με παπανδρέηδες και αναστασιάδηδες. 


Πηγή 

Διαβάστε περισσότερα...

Αφρικανική φυλή έχει επαφές με εξωγήινους (Βίντεο)

Προηγμένες γνώσεις αστρονομίας, ισχυρίζονται ορισμένοι, ότι κατέχει μια φυλή που ζει στο Μαλί της δυτικής Αφρικής, οι οποίοι ονομάζονται Ντογκόν... Όλα ξεκίνησαν όταν ο γάλλος ανθρωπολόγος Marcel Griaule πραγματοποίησε πολυάριθμες ερευνητικές αποστολές στην περιοχή στα μέσα του 20ου αιώνα προκειμένου να μελετήσει την εν λόγω φυλή. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών αυτών, συνομίλησε με τον αποκαλούμενο σοφό άντρα της φυλής ο οποίος του έδωσε πληροφορίες αναφορικά με τι πιστεύουν ή γνωρίζουν για τον αστερισμό του Σείριου.


 
Εντυπωσιασμένος από την αντίληψη για το ηλιακό σύστημα που είχαν οι άνθρωποι του Σουδάν, ο ανθρωπολόγος σημειώνει σε σχετικό βιβλίο του: «Το πρόβλημα πώς χωρίς όργανα στη διάθεση τους, μπορούσαν να γνωρίζουν τις κινήσεις και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά άστρων που δεν μπορούμε να δούμε, δεν έχει επιλυθεί ούτε και τεθεί».

Παρόμοιους ισχυρισμούς προέβαλε αργότερα και ο αμερικάνος συγγραφέας Robert K. G. Temple, εντείνοντας το μυστήριο σχετικά με τους Ντογκόν. Ορισμένοι, όπως ο Walter van Beek, αμφισβήτησαν τα πορίσματα αυτά του Griaule.

Το μύθο σχετικά με τους Ντογκόν, ενισχύουν οι περιγραφές μελών της φυλής για επαφές με εξωγήινους που ήρθαν από το Σείριο.












Πηγή 

Διαβάστε περισσότερα...

«Ξένοι» από την Ανταρκτική

Η αρχαία λίμνη βρέθηκε σε περιοχή σεισμική ενεργότητας. Ένας σεισμός είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ρήγματος στον πυθμένα της λίμνης. Από τα έγκατα της Γης βγήκαν στην επιφάνεια άγνωστα μέχρι τώρα όντα. Αυτά μεγάλωσαν γρήγορα και μεταμορφώθηκαν σε τεράστια τέρατα. Πλέον η ανθρωπότητα βρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής. Η σωτηρία από τους «ξένους» είναι επιτυχής για λίγους.




 

Τυπική υπόθεση χολιγουντιανού μπλοκμπάστερ, ή τρομακτική πραγματικότητα; Επιστήμονες της Αγίας Πετρούπολης βρήκαν εξωγήινη ζωή. Γενετιστές από το Ινστιτούτο Πυρηνικής Φυσικής υποστηρίζουν, ότι οι μικροοργανισμοί της λίμνης Βοστόκ που βρίσκεται κάτω από τους πάγους της Ανταρκτικής δεν εμπίπτουν σε καμία γνωστή κατηγορία. Το DNA τους λιγότερο από 86% συμπίπτει με γνωστά είδη βακτηρίων. Όμως, αυτό σημαίνει ότι μπροστά μας έχουμε «ξένους». Δεδομένου ότι είναι αδύνατον να ταυτοποιηθεί το εύρημα, μπορούμε να μιλάμε όχι για την ανακάλυψη βακτηρίου, αλλά μόνο για την ανακάλυψη ενός αγνώστου DNA, εξηγεί στη «Φωνή της Ρωσίας» ο επικεφαλής της αποστολής στην Αρκτική και Ανταρκτική Βαλέρι Λουκίν:

Προς το παρόν ανακαλύψαμε μόνο το DNA αυτού του βακτηρίου. Οι προκαταρκτική έρευνα δεν αποκάλυψε καμία πληροφορία για τη φυσιολογία αυτού του οργανισμού, για τις συνθήκες διαβίωσής του. Αυτά τα δεδομένα προς το παρόν δεν τα διαθέτουμε. Προσδιορίσαμε ότι κάποιο δείγμα απλά υπάρχει. Αυτό αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του περιβάλλοντος. Αλλά για αυτόν τον οργανισμό προς το παρόν δε γνωρίζουμε τίποτα περισσότερο.

Για να λάβουν πιο ολοκληρωμένη πληροφορία, οι επιστήμονες πρέπει να συνεχίσουν τις έρευνες. Αλλά ήδη από τώρα μπορούν να υποστηρίξουν: δε μας απειλούν καθόλου αυτοί οι μικροοργανισμοί, σημειώνει ο ειδικός:

Αυτός ο μικροοργανισμός ζει σε ένα μοναδικό περιβάλλον, το οποίο εκτός από τη λίμνη Βοστόκ δεν συναντάται πουθενά αλλού. Δεν υπάρχει στη Γη. Και όταν αυτός ο μικροοργανισμός ανέλθει στην επιφάνεια, απλά θα πεθάνει. Επειδή δεν είναι προσαρμοσμένος να ζει σε συνθήκες, όπως αυτές της επιφάνειας. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν μπορεί να αποτελεί καμία απειλή για την ανθρωπότητα.

Προκύπτει ότι το σενάριο της ταινίας τρόμου στην πραγματική ζωή δεν απειλεί την ανθρωπότητα. Βέβαια, δεν αποκλείεται, ότι κάτω από το στρώμα πάγου χιλιομέτρων που καλύπτει τη λίμνη υπάρχουν και άλλα άγνωστα όντα. Η λίμνη Βοστόκ είναι ένα μοναδικό κλειστό οικοσύστημα, εντελώς απομονωμένο από την ατμόσφαιρα της Γης. Αποτελεί το μοναδικό ανάλογο ωκεανών κάτω από πάγο, που βρέθηκαν σε άλλους πλανήτες – τους δορυφόρους του Δία και του Κρόνου. Η ανακάλυψη νέων ειδών βακτηρίων θα μας βοηθούσε να μάθουμε περισσότερα για τις μορφές ζωής στη Γη, για την εξέλιξη και την αλλαγή του κλίματος.


Πηγή 

Διαβάστε περισσότερα...

Ταξίδια προς τα άστρα θα γίνουν πραγματικότητα;

Είναι δυνατό να φτάσουμε ως τα μη ηλιακά πλανητικά συστήματα γρηγορότερα από την ταχύτητα του φωτός; Ναι, είναι δυνατό,- βεβαιώνει ο Χάρολντ Γουάιτ (White Harold). Με την ομάδα του στη NASA, κατασκευάζει κινητήρα υπέρ φωτός (superluminal) για διαστρικά ταξίδια. Ως το σύστημα του άλφα Κενταύρου που βρίσκεται σε 4 έτη φωτός από τον Ήλιο τέτοιο σκάφος θα έφτανε μέσα σε 2 μόλις εβδομάδες.

  

 

Οι έρευνες του Γουάιτ είναι προσπάθεια τελειοποίησης της αντίληψης του Μεξικανού φυσικού Μιγκέλ Αλκουμπιέρ (Miguel Alcubierre), η οποία είχε προκαλέσει το 1994, έντονες συζητήσεις στον επιστημονικό κόσμο. Ο επιστήμονας πρότεινε, να συσταλεί, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, ο χώρος μπροστά στο διαστημικό σκάφος και να διασταλεί πίσω του. Το διαστημόπλοιο σαν να τοποθετηθεί μέσα σε «φούσκα» παραμορφωμένου χώρου και να παραμείνει ακίνητο με αποτέλεσμα οι άνθρωποι που θα βρίσκονται μέσα του δεν θα αντιμετωπίζουν οποιεσδήποτε υπερφορτώσεις. Γύρω του διαστημοπλοίου θα τρέχει ο ίδιος ο διαστημικός χώρος, εξασφαλίζοντας την μετακίνησή του. Ο διαστημικός χώρος μπορεί να διαστέλλεται και να συστέλλεται με ταχύτητα μεγαλύτερη από την ταχύτητα του φωτός.

Για την δημιουργία της «φούσκας» απαιτείται μια μυστηριώδης ουσία, η αρνητική μάζα της οποίας στις συνθήκες της ολοκληρωτικής διάλυσής της, θα ελευθεροποιήσει την απαραίτητη «σκοτεινή» ενέργεια. Στους υπολογισμούς των υποστηρικτών της θεωρίας του Αλκουμπιέρ αναφέρονται διάφορα μεγέθη της – το ισοδύναμό της με τρεις ηλιακές μάζες και με τη μάζα του Δία. Ο Χάρολντ Γουάιτ στους υπολογισμούς του την μείωσε ακόμη περισσότερο - μέχρι τα 700 κιλά υπό τον όρο ότι η «φούσκα» δεν θα έχει τη μορφή σφαίρας, αλλά σχήμα δακτυλιοειδούς τόρου ή σχήμα ντόνατ (doughnut shape). Ο Γουάιτ λέει ότι τα αποτελέσματα των εργασιών είναι ελπιδοφόρα. Η ομάδα του με τη βοήθεια των ακτίνων λέιζερ κατασκευάζει μικροσκοπικό μοντέλο του κινητήρα Αλκουμπιέρ - ένα μέρος προς 10 εκατομμύρια.

Ο Ολέγκ Νταλκάροφ, διευθυντής Τμήματος του Ινστιτούτου Φυσικής Λέμπεντεφ θεωρεί ότι η χρηματοδότηση τέτοιων ιδεών συμφέρει αποκλειστικά τους επινοητές τους, ενώ στην πραγματικότητα σημαίνει απλώς σπατάλη των χρημάτων:

-Διάφορες Υπηρεσίες, μαζί και στη χώρα μας, χρηματοδοτούν τέτοιου είδους εργασίες για διάφορους λόγους. Ένας απ’ αυτούς, όπως φαίνεται, συνίσταται στο ότι η ομάδα ειδικών, που επιλέχθηκε στη δοσμένη περίπτωση, δεν είναι αρκετά αρμόδια. Δεύτερον, οι εργασίες αυτές κάποτε συμφέρουν σε ορισμένες εταιρείες μόνο και μόνο για να πάρουν χρηματοδότηση. Θα περάσει ο χρόνος για τον οποίο είχε χορηγηθεί δάνειο και η ομάδα θα διαλυθεί, χωρίς να επιστρέψει ποτέ πια σ΄αυτή την ιδέα.

Παρόλα αυτά, είναι άραγε δυνατό να πραγματοποιηθούν οι ελπίδες για την κατασκευή τέτοιου διαστημοπλοίου; Θα πρέπει, πρώτ’ απ’ όλα να βρεθεί τρόπος «εξημέρωσης» της αρνητικής μάζας, με την οποία συνδέουν την δυνατότητα ανάπτυξης ταχύτητας των γαλαξιών και διαστολής του Σύμπαντος. Όμως προς το παρόν οι φυσικοί είναι έτοιμοι μόνο να συζητήσουν διάφορα μαθηματικά μοντέλα και εργαστηριακά πειράματα.

Πηγή 

 

 

Διαβάστε περισσότερα...

Το βίντεο του Λαζόπουλου που λογόκριναν στην Κύπρο

Συνέβη στο Αλ Τσαντίρι Νιουζ και οι συντελεστές της πετυχημένης εκπομπής του Λάκη Λαζόπουλου δεν μπορούν να το πιστέψουν! Σύμφωνα με το αποκλειστικό ρεπορτάζ του enikos.gr, στο ταχυδρομείο της εκπομπής έφτασαν εκατοντάδες επιστολές διαμαρτυρίας, από Κύπριους τηλεθεατές στις οποίες καταγγέλλουν ότι η εκπομπή λογοκρίθηκε. Συγκεκριμένα αφαιρέθηκε ένα εννιάλεπτο απόσπασμα με τις αναφορές του «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» στην κυπριακή κυβέρνηση και τον Πρόεδρο, Νίκο Αναστασιάδη. Η εκπομπή αναμεταδίδεται από τον τηλεοπτικό σταθμό «Sigma» τον οποίο πλημμύρισαν με τις διαμαρτυρίες τους, δεκάδες τηλεθεατές.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του enikos.gr σοκ έχουν υποστεί οι συντελεστές της εκπομπής που ανακάλυψαν το θέμα από τις επιστολές των τηλεθεατών στην Κύπρο.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ το "απαγορευμένο" βίντεο του Αλ Τσαντίρι, με τις αναφορές στην Κυπριακή κυβέρνηση και τον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη.


 














Πηγή 

Διαβάστε περισσότερα...

ΠΕΘΑΝΑΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ 500 ΚΑΙ 322 π.Χ. ΛΕΕΙ ΤΟ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟ MAIL

ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ «ΜΟΥΦΑ» ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

«Ελλάς το μεγαλείο σου» ΛΕΕΙ ΤΟ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟ MAIL που κυκλοφορεί και πολλοί το έχουν κάνει και κορνίζα που κοσμεί από τα γραφεία και τα μαγαζιά τους ως την προσωπική τους σελίδα στο facebook, περί εξορίας και θανάτου μεγάλων φιλοσόφων και προσωπικοτήτων της Αρχαιότητας. Δείτε όμως ποια είναι η αλήθεια…

Έχει διαφημιστεί φυσικά και στην τηλεόραση (π.χ. από την γνωστή σατιρική εκπομπή) στην προσπάθεια να περάσουν μηνύματα μέσω της αλλοίωσης της ιστορίας. Αν “γκουγκλίσετε” θα σας δώσει πάνω από 6χιλιάδες αποτελέσματα…

ΠΕΘΑΝΑΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ 500 ΚΑΙ 322 π.Χ.

 

Πυθαγόρας: 80 χρονών, στην εξορία από πείνα.
Μιλτιάδης: 65 χρονών, στη φυλακή.
Αριστείδης: 72 χρονών, στην εξορία από πείνα.
Θεμιστοκλής: 66 χρονών, στην εξορία.
Αισχύλος: 69 χρονών, στην εξορία.
Περικλής: 66 χρονών, κατηγορήθηκε.
Φειδίας: 66 χρονών, στη φυλακή.
Αναξαγόρας: 72 χρονών, στην εξορία.
Ηρόδοτος: 59 χρονών, στην εξορία.
Ικτίνος: 58 χρονών, στην εξορία.
Σοφοκλής: 90 χρονών, στην εξορία από πείνα.
Ευριπίδης: 74 χρονών, στην εξορία.
Αλκιβιάδης: 48 χρονών, στην εξορία.
Σωκράτης: 71 χρονών, ήπιε το κώνειο.
Θουκυδίδης: 64 χρονών, στην εξορία.
Αριστοφάνης: 61 χρονών, στην εξορία από πείνα.
Πλάτων: 80 χρονών, στην εξορία.
Ισοκράτης: 99 χρονών, στην εξορία.
Δημοσθένης: 62 χρονών, πήρε δηλητήριο.
Αιτία θανάτου ο φθόνος και η αχαριστία των Ελλήνων.

ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΑΠ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ:

Πυθαγόρας: http://el.wikipedia.org/wiki/ Ο Πυθαγόρας πέθανε, σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο, καθώς προσπαθούσε να διαφύγει από την καταδίωξη Κροτωνιατών που φοβήθηκαν την εγκαθίδρυση τυραννίας λόγο της μεγάλης δύναμης που είχε αποκτήσει αυτός και οι μαθητές του στην πόλη.

Αριστείδης: http://el.wikipedia.org/wiki/ Στο εξής (μετά το 477 π.Χ.) δεν διασώζεται καμία συγκεκριμένη πληροφορία για το πρόσωπό του από κάποια πηγή. Πιθανόν γιατί ήταν απασχολημένος αποκλειστικά με την οικονομική οργάνωση της Α’ Αθηναϊκής Συμμαχίας. Ακόμη και η ακριβής χρονολόγηση και ο τόπος του θανάτου του δεν είναι βέβαιη. Μία εκδοχή υποστηρίζει ότι πέθανε σε ταξίδι προς τον Εύξεινο Πόντο, όπου πήγαινε για υποθέσεις της Συμμαχίας

Αισχύλος: http://el.wikipedia.org/wiki/ Λέγεται ότι σκοτώθηκε όταν δέχτηκε στο κεφάλι του μία χελώνα, την οποία είχε ρίξει από ψηλά ένας αετός, προκειμένου να σπάσει το καβούκι της και μετά να τη φάει

Περικλής: http://el.wikipedia.org/wiki/ Επανεκλέγεται Στρατηγός για τελευταία φορά, και πεθαίνει από τον φοβερό λοιμό μετά τον θάνατο των δύο γιων του, Ξάνθιππου και Πάραλου.

Ηρόδοτος: http://el.wikipedia.org/wiki/ Για τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες. Πέθανε ανάμεσα στα χρόνια 421 και 415.

Ικτίνος: http://el.wikipedia.org/wiki/

Σοφοκλής: τιμήθηκε μετά το θάνατό του ως ήρωας «Φιλαθηναίος» http://el.wikipedia.org/wiki/

Ευριπίδης: http://el.wikipedia.org/wiki/

Αριστοφάνης: Διαθέτουμε ελάχιστες ανεξάρτητες πληροφορίες για την ζωή του και συχνά στοιχεία για την βιογραφία του αντλούνται από τις ίδιες τις κωμωδίες του, και πρέπει γιαυτό να αντιμετωπίζονται με μεγάλη επιφυλακτικότητα. http://el.wikipedia.org/wiki/

Πλάτων: Επέστρεψε στην Αθήνα όπου μέχρι το θάνατό του ασχολήθηκε με τη διδασκαλία και με τη συγγραφή φιλοσοφικών έργων http://el.wikipedia.org/wiki/

Ισοκράτης: Σύμφωνα με την παράδοση αυτοκτόνησε με τη μέθοδο της λιμοκτονίας, όταν άκουσε τα νέα για την κατάκτηση του Φιλίππου στην μάχη της Χαιρώνειας. Ωστόσο, κάτι τέτοιο είναι μάλλον απίθανο, αφού ήταν από εκείνους που ενθάρρυναν τον Φίλιππο να το πράξει http://el.wikipedia.org/wiki/

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ Η Ιστορία

Μια πόλη αξεπέραστου μεγαλείου

Χιλιάδες χρόνια μετά την υποτιθέμενη καταβύθισή της στα κρύα και σκοτεινά νερά του Ατλαντικού Ωκεανού, η νησιωτική ήπειρος της Ατλαντίδας, εξακολουθεί να επιβιώνει σαν ένα από τα πιο βασανιστικά αινίγματα της ιστορίας. Αν πράγματι
ένας τέτοιος κόσμος υπήρξε, τότε η Ατλαντίδα ήταν ένας πολιτισμός που δεν γνώρισε όμοιό του πριν ή μετά. Δίκαια ταυτίζεται με τον χαμένο παράδεισο, και κάθε όραμα ομορφιάς, ακόμα και σήμερα, έχει εκεί τις υποσυνείδητες ρίζες του.

 
 



Σύμφωνα με την περιγραφή που διέδωσε ο Πλάτωνας, η Ατλαντίδα ήταν μια χώρα όπου ικανοί γεωργοί καλλιεργούσαν ευωδιαστά περιβόλια και όπου αφθονούσαν τα άγρια ζώα, μεταξύ των οποίων και μεγάλος αριθμός ελεφάντων. Η πρωτεύουσα της ήταν δακτυλοειδής:  

απλωνόταν πάνω σ'ένα λόφο και περιλάμβανε τρείς ζώνες νερού και δυο ζώνες ξηράς. Πάνω από τα κανάλια περνούσε μια λεωφόρος, η οποία οδηγούσε από την εξωτερική πόλη στο ιερό του Ποσειδώνα. 

Στην ευρύτερη πόλη σε ομορφιά και πολυτελεία τα ξεπερνούσε μόνο το βασιλικό ανάκτορο. Χτισμένο πάνω σ'ένα μικρό λόφο στο κέντρο της πόλης, περιλάμβανε στο εσωτερικό του το ναό του Ποσειδώνα. Το συγκρότημα είχε κατασκευαστεί από τον ’τλαντα, το μεγαλύτερο γιο του θεού και πρώτο βασιλιά της Ατλαντίδας. Αλλά και οι επόμενοι ηγεμόνες δεν άφησαν το μέρος όπως το βρήκαν. Καθένας προσέθετε και κάτι στα υπάρχοντα κτίσματα, ώσπου στο τέλος τα ανάκτορα αποτέλεσαν ένα θαυμαστό τόπο διαμονής γεμάτο μεγαλείο, ομορφιά και αριστουργήματα τέχνης. Αλλά ούτε το χρυσάφι ούτε η δόξα μπόρεσαν να σώσουν τους Ατλάντειους. Η αυξανόμενη υλιστικότητά τους προκάλεσε την οργή των θεών και - όπως γράφει ο Πλάτωνας - ολόκληρος ο πολιτισμός καταδικάστηκε σ'ένα γρήγορο και θεαματικό τέλος...
Σοφία πέρα από τα θνητά

Το πνευματικό κέντρο της Ατλαντίδας ήταν ο ναός του Ποσειδώνα. Εδώ συγκεντρώνονταν οι κυβερνήτες της χώρας για να συντάξουν τους νόμους τους.
  

Ο ναός αποτελούσε μια εκπληκτική απόδειξη της μεγάλης ικανότητας των Ατλάντειων στην κατεργασία των μετάλλων. Περιβαλλόταν από ένα χρυσαφένιο τείχος και το εξωτερικό του κτιρίου, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ήταν καλυμμένο με ασήμι, εκτός από τα σημεία της οροφής που ήταν από χρυσό. Όσο για το εσωτερικό, το ταβάνι ήταν από ελεφαντόδοντο... στολισμένο με χρυσό, ασήμι και ορείχαλκο. Ένα τεράστιο χρυσό άγαλμα του Ποσειδώνα, που τον απεικόνιζε να οδηγεί έξι φτερωτά άλογα, κυριαρχούσε στην κεντρική αίθουσα του ναού, ενώ στις διάφορες κόγχες βρίσκονταν αγάλματα θαλάσσιων νυμφών. 

Ο ανώτερος βασιλιάς της Ατλαντίδας και τα εννιά αδέλφια του, πρίγκιπες εννέα άλλων επαρχιών, συγκεντρώνονταν κάθε πέντε με έξι χρόνια σ'αυτό τον επιβλητικό βωμό. Αφού θυσιάζαν έναν ταύρο σαν προσφορά στους θεούς, οι κυβερνήτες μαζεύονταν γύρω στη μισοσβησμένη πυρά και συνεδρίαζαν. Τις αποφάσεις τους τις κατέγραφαν πάνω σε έναν χρυσό πίνακα. Κυβερνώμενος με σοφία. ο λαός της Ατλαντίδας ζούσε αρμονικά. Για πολλές γενιές, γράφει ο Πλάτωνας, η καρδιά τους ήταν ειλικρινής και ευγενική και εξέφραζαν καλοσύνη μαζί με σοφία.
Μία φοβρή και αποτρόπαιη μέρα Στο αποκορύφωμα της δόξας της, (9.200 χρόνια πριν από τη γέννηση του Πλάτωνα) η νησιωτική αυτοκρατορία της Ατλαντίδας κυριαρχούσε στο μεγαλύτερο μέρος της Μεσογείου. Τότε, πάνω απ'όλα (γράφει ο Πλάτωνας), φαίνονταν υπερβολικά όμορφοι και ευλογημένοι. Όπως, οι φιλοδοξία και δύναμη.Η απεριόριστη πολυτέλεια είχε παίξει τον φθοροποιό ρόλο της. Οι Ατλάντειοι δεν εκτιμούσαν πια το ψυχικό μεγαλείο περισσότερο από τον υλικό πλούτο. Το θείο μέρος τους έγινε αμυδρό και αδύνατο καθώς αναμιγνύοταν πολύ συχνά με μεγάλο μέρος θνητότητας. 

Έτσι οι Ατλάντειοι, ανίκανοι να σηκώσουν το βάρος των αποκτημάτων τους, έχασαν την αρετή τους. Και τώρα έφτιαχναν πολυάριθμο στρατό για να κατακτήσουν την Αθήνα και τα μέρη της Ανατολής που είχαν ξεσηκωθεί εναντίον τους.

Όμως ο Δίας, ο αρχηγός των Θεών, εξαπέλυσε ένα δικό του χτύπημα μια τιμωρία αφάνταστα ολοκληρωτική: (Συνέβησαν φοβεροί σεισμοί και κατακλυσμοί, και μια φοβερή μέρα και νύχτα τους βρήκε, όταν... το νησί της Ατλαντίδας... το κατάπιε η θάλασσα και χάθηκε). Ο Πλάτωνας αμφέβαλλε για το αν θα βρισκόταν ποτέ κανένα ίχνος της χαμένης χώρας. Ο ωκεανός στο σημείο εκείνο, γράφει, έχει γίνει αδιαπέραστος από τη λάσπη και είναι δύσκολο να ερευνηθεί.

Από τότε η Ατλαντίδα παραμένει βυθισμένη στα σκοτεινά νερά του θρύλου...
  

Οι βασιλείς του Φωτός, αποχώρισαν οργισμένοι... οι πράξεις των ανθρώπων έχουν γίνει μαύρες, ώστε η Γη να τρέμει από τη μεγάλη αγωνία της. Οι γαλάζιοι θρόνοι μένουν κενοί. Ποιοί από τους Καστανόχρωμους, ποιοί από τους Κόκκινους ή από τους Μαύρους μπορούν να καθίσουν στους θρόνους του Ευλογημένου, στους θρόνους της Γνώσης και της Ευσπλαχνίας;Ποιοί μπορούν να κρατήσουν το άνθος της δύναμης, το φυτό με το χρυσό μίσχο και το γαλάζιο λουλούδι;

Στη μυστική αίθουσα του ναού του Ποσειδώνα με τους εβένινους κίονες και στις χρυσοστόλιστες οροφές, στέκουν σοβαρές και αμίλητες. Γνωρίζουν καλά πως όλα έχουν τελειώσει τίποτα δεν μπορεί να σώσει τη χώρα από την καταδίκη της. Πριν από λίγες ώρες ήρθε το μήνυμα από το μεγάλο βασιλιά με το ακτινοβόλο πρόσωπο. Έστειλε τα αερόπλοια με έμπιστους ανθρώπους σε όλους τους αρχηγούς, δίνοντάς τους τις τελευταίες οδηγίες: Ετοιμαστείτε. Μαζέψτε τους ανθρώπους του Αγαθού Νόμου και διασχίστε τη χώρα όσο είναι ακόμα ξηρά. Οι Κύριοι της θύελλας πλησιάζουν. Μια νύχτα και δυο μέρες μόνο θα ζησουν σ'αυτή την υπομονετική χώρα οι Κύριοι του Σκοτεινού Προσώπου, έπειτα θα βυθιστούν μαζί της. Οι υπόγειοι Κύριοι των Πυρών ετοιμάζουν τα μαγικά όπλα τους... Χρησιμοποιήστε κι εσείς τη δική σας μαγική δύναμη. Κάθε Κιτρινοπρόσωπος ας κοιμήσει κα΄θε Μαυροπρόσωπο, ώστε ακόμα και εκείνοι να αποφύγουν τον πόνο και την οδύνη. Κάθε πιστός των ηλιακών θεών ας παραλύσει τους πιστούς των σεληνιακών θεών, εκτός από εκείνους που πρέπει να σωθούν ή να υποφέρουν. Κάθε Κιτρινοπρόσωπος ας προσφέρει το νερό της ζωής του στα αμιλούντα ζώα των Μαυροπρόσωπων για να μην ξυπνήσουν τους κυρίους τους. Η ώρα έφτασε, η μαύρη νύχτα είναι έτοιμη ...Το πεπρωμένο τους ας εκπληρωθεί. Είμαστε υπηρέτες των μεγάλων Τεσσάρων. Είθε οι βασιλείς του φωτός να επιστρέψουν!

Και το χρονικό, που αφηγείται τις τελευταίες στιγμές της Ατλαντίδας, συνεχίζει: Αυτά ήταν τα λόγια των αγγελιοφόρων, και όταν οι βασιλείς συγκεντρώθηκαν για τελευταία φορά τα νερά είχαν κιόλας κινηθεί. Αλλά οι δίκαιοι, ειδοποιημένοι εγκαίρως είχαν φτάσει σε ξερές χώρες πέρα από το σημάδι του νερού. Οδηγήθηκαν στις χώρες της Ανατολής και του Βορρά. Τα αστέρια έπεφταν βροχή στις χώρες των Μαυροπρόσωπων, αλλά αυτοί κοιμούνταν. Τα ομιλούντα ζώα, οι φυλακές τους, έμεναν σιωπηλά. Οι Υπόγειοι Κύριοι περίμεναν τις εντολές, αλλά αυτές δεν έρχονταν, γιατί οι κύριοί τους κοιμότανε. Τα νερά σηκώθηκαν και κάλυψαν τις κοιλάδες από μια άκρη της γης έως την άλλη. Τα υψίπεδα και οι αντίποδες παρέμειναν στεγνά. Εκεί κατοίκησαν με το βαθύ βλέμμα....

  

Όταν οι Κύριοι των Σκοτεινοπρόσωπων ξύπνησαν και αναζήτησαν τα ιπτάμενα οχήματά τους, είδαν ότι έλειπαν. Μερικοί από τους ισχυρότερους μάγους του Σκοτεινοπρόσωπου, που ξύπνησαν νωρίτερα από τους άλλους, καταδίωξαν εκείνους που είχαν πάρει τα αερόπλοια τους. Σαν το δράκοντα που αναδιπλώνει αργά το σώμα του, έτσι και οι γιοί των ανθρώπων, οδηγούμενοι από τους Γιούς της Σοφίας άνοιξαν τις πτυχές τους σαν ένα ρυάκι γλυκού νερού... Πολλοί άτολμοι ανάμεσά τους χάθηκαν αλλά οι περισσότεροι σώθηκαν. Όμως οι διώκτες ήταν πάνω από το νερό, τους κυνήγησαν για τρία σεληνιακά τέρμινα, μέχρις ότου τελικά τους έφτασε τα ανερχόμενο νερό και χάθηκαν όλοι, γιατί το έδαφος υποχωρούσε κα΄τω από τα πόδια τους και η γη αγκάλιασε εκείνους που την είχαν βεβηλώσει...

Έτσι περιγράφει το αρχαίο χρονικό το τέλος της μεγάλης ηπείρου της Ατλαντίδας. Σύμφωνα με διάφορες μαρτυρίες η ήπειρος αυτή εκτεινόταν κάποτε πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια, στη θέση που τώρα βρίσκεται ο Ατλαντικός ωκεανός. Απ'όλους τους μυστηριώδεις τόπους της γής, η Ατλαντίδα είναι εκείνη που γοητεύει περισσότερο και εξάπτει τη φαντασία των ανθρώπων, γιατί ο θρύλος της είναι συνδεμένος με την ανάμνηση μιας Εδέμ, ενός παραδείσου πνευματικού και υλικού που τώρα αναπαύεται στα σκουροπράσινα βάθη του ωκεανού...

Εκτός από τα αρχαία σχόλια που ήδη αναφέραμε και που η πηγή τους, όπως μας λέει η Ε. Π. Μπλαβάτσκυ, είναι τα αρχεία των μυημένων εκείνης της φυλής τα οποία σώζονται σε μυστικές κρύπτες, υπάρχουν και αρκετές άλλες αναφορές και διηγήσεις για την Ατλαντίδα που προέρχονται από πηγές πολύ πιο αποδεκτές από το μέσο αναγνώστη και τον σκεπτικιστή. Η πρώτη γνωστή αναφορά για την Ατλαντίδα και τον πολιτισμό της μας δίνεται από τον Πλάτωνα, ο οποίος έζησε από το 428 έως το 348 π.Χ. Οι διάλογοι στους οποίους κάνει αναφορές για την Ατλαντίδα είναι ο Τίμαιος και κυρίως ο Κριτίας. Η ιστορία της χαμένης ηπείρου εξιστορείται από τον Κριτία, όπως την είχε ακούσει από συγγενείς του μεγάλου πολιτικού και νομοθέτη Σόλωνα, όταν ο τελευταίος είχε επισκεφτεί την Αίγυπτο.

  

Σύμφωνα, λοιπόν, με τους ιερείς της Αιγύπτου που αφηγήθηκαν την ιστορία στον Σόλωνα, κάποτε οι πρόγονοι των Αθηναίων είχαν νικήσει ένα έθνος άγριο και δυνατό, που ερχόταν πέρα από τις Στήλες του Ηρακλή, από μια νήσο μεγαλύτερη από τη Βόρεια Αφρική και τη Μικρά Ασία μαζί, δηλαδή από μια ήπειρο που περιλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος του γνωστού τότε κόσμου. Στην ήπειρο αυτή είχε εμφανιστεί μια μεγάλη και εκπληκτική δύναμη, η Ατλαντίδα, οι βασιλείς της οποίας άπλωσαν την επιρροή τους στη Μεσόγειο μέχρι την κεντρική Ιταλία και την Αίγυπτο. Οι Ατλάντειοι ήταν φιλόδοξοι και επιδίωκαν την κυριαρχία του κόσμου. Αλλά οι γενναίοι προπάτορες των Αθηναίων κατάφεραν να νικήσουν το στρατό των Ατλάντειων στη διάρκεια μιας μεγάλης μάχης και να αναχαιτίσουν την ορμή τους, ελευθερώνοντας όσους βρίσκονταν ανατολικά των Στηλών του Ηρακλέους. Λίγο καιρό αργότερα συνέβησαν βίαιοι σεισμοί και καταλυσμοί που κατέστρεψαν τους πρώτους Αθηναίους και βύθισαν ολόκληρη την ήπειρο της Ατλαντίδας κάτω από τα νερά της θάλασσας εξαφανίζοντάς την ολοκληρωτικά μέσα σε μια μέρα και μια νύχτα.

Οι Αγύπτιοι ιερείς πληροφόρησαν επίσης τον Σόλωνα πως τέτοιες καταστροφές ήταν αρκετά συνηθισμένες και πως αντίθετα με τους Έλληνες, που είχαν χάσει τα αρχεία της προϊστορίας τους, η Αίγυπτος προστατέυθηκε από τέτοιες καταστροφές χάρις στις πλημμύρες του Νείλου, και έτσι μπόρεσε να διατηρήσει τα αρχεία και τη γνώση των αρχαίων πολιτισμών.


Σόλωνας


Η χρυσή πολιτεία

Σύμφωνα με τη διήγηση του Σόλωνα η καταγωγή της Ατλαντίδας ήταν πολύ αρχαία, και αναγόταν στην εποχή που οι θεοί μοίρασαν τη γη μεταξύ τους. Ο θεός Ποσειδώνας διάλεξε μια όμορφη και πλούσια ήπειρο με πολλά νησιά. Εκεί, με τη σύζυγό του Κλειτώ, γέννησε πέντε ζευγάρια διδύμων. Το πρώτο παιδί ήταν ο ’τλας απο τον οποίο πήραν το όνομά τους η ήπειρος και ο ωκεανός που την περιέλαβε.

Ο Ποσειδώνας χώρισε την Ατλαντίδα σε δέκα τμήματα. Στον ’τλαντα έδωσε το μεγαλύτερο και καλύτερο μέρος, ορίζοντάς τον κυβερνήτη των αδελφών του, οι οποίοι εξουσίαζαν τα υπόλοιπα τμήματα. Η Ατλαντίδα ήταν μια χώρα με μεγάλες πεδιάδες και με άφθονη χλωρίδα και πανίδα. Το υπέδαφος ήταν γεμάτο με χρυσάφι, ασήμι και άλλα μέταλλα, μεταξύ των οποίων και ένας μυστυριώδης ορείχαλκος, για τον οποίο ο Πλάτωνας γράφει ότι άστρφτε σαν φλόγα.

Στο νότιο άκρο της ηπείρου οι βασιλείς έκτισαν μια μεγαλοπρεπή πόλη αντάξια της δύναμης και του πλούτου της χώρας, την οποία και καλώπιζαν συνεχώς, προσπαθώντας ο καθένας να ξεπεράσει τον προηγούμενο. Η πόλη ονομάστηκε Ατλαντίδα και περιβαλλόταν από ομόκεντρους δακτύλιους ξηράς και νερού.

  

Στο κέντρο, πάνω στον ψηλό λόφο όπου ο Ποσειδώνας με την Κλειτώ είχαν γεννησει τον ’τλαντα και τους δίδυμους αδελφούς του, οι Ατλάντειοι ανέγειραν έναν τεράστιο ναό προς τιμήν του θεού. Μέσα στο ναό υπήρχε το άγαλμα του θεού που τον παρίστανε να οδηγεί ένα χρυσό άρμα μέσα στη θάλασσα συντροφιά με δελφίνια. Στην πόλη υπήρχαν πηγές με ζεστό και κρύο νερό, μερικές για τη χρήση του βασιλιά και άλλες για τους πολίτες, καθώς και για τα μεταφορικά ζώα. Οι εξωτερικοί δακτύλιοι της πόλης περιλάμβαναν ιπποδρόμια και κατοικίες πολιτών. Τα εσωτερικά λιμάνια ήταν γεμάτα πολεμικά σκάφη.

Για αρκετές γενιές οι δέκα βασιλείς κυβέρνησαν τις χώρες τους υπακούοντας πάντα στους απαράβατους νόμους που είχαν τεθεί από τον Ποσειδώνα, αιώνες πριν. Κατά διαστήματα πέντε και έξι ετών οι μονάρχες συναντούνταν και εκτελούσαν μια μεγαλοπρεπή και περίπλοκη τελετουργία, στη διάρκεια της οποίας θυσιαζόταν ένας άγριος ταύρος με το αίμα του οποίου βάφονταν οι ιερές μπρούτζινες στήλες του ναού. Έπειτα οι βασιλείς ντυμένοι με επίσημα ενδύματα συζητόυσαν για τα διάφορα προβλήματα που είχαν τυχόν παρουσιαστεί και κατέγραφαν τα συμπεραματά τους σε χρυσούς πίνακες.

  

Η Ατλαντίδα προικισμένη με πλούτο, δύναμη και εσωτερική αρμονία δεν άργησε να απλώσει την επιρροή της προς τα έξω. Ταυτόχρονα όμως, ο θείος και ενάρετος χαρακτήρας των κατοίκων της άρχισε να χάνεται με το πέρασμα των αιώνων.

Η ανθρώπινη φύση υπερίσχυσε, όπως αναφέρει ο Πλάτωνας, και οι Ατλάντειοι άρχισαν να εμφανίζουν κατώτερα χαρακτηριστικά. Η φιλοδοξία, η απληστία, και η κακία, αυξήθηκαν τόσο μεταξύ των πολιτών όσο και μεταξύ των κυβερνητών τους.

Βλέποντας ότι μια άξια φυλή είχε πια ξεπέσει, ο Δίας κάλεσε τους θεούς για να αποφασίσουν ποιά τιμωρία θα επέβαλαν στους Ατλάντειους.

Και στο σημείο αυτό σταματάει ξαφνικά η αφήγηση του Πλάτωνα. Για άγνωστους σε μας λόγους ο Έλληνας σοφός δεν θέλησε να δώσει λεπτομέρειες ούτε του πολέμου με τους Αθηναίους, ούτε και των σεισμών και καταποντισμών που βύθισαν την ευλογημένη χώρα στο βυθό του ωκεανού.

Ώστόσο η αφήγηση του Πλάτωνα περιέχει τόσες πολλές λεπτομέρειες ως προς την αρχιτεκτονική, τις μηχανικές κατασκευές, τις τελετουργίες και τον πολιτισμό των Ατλάντειων, ώστε είναι δύσκολο να θεωρήσει κανείς ότι σκοπός του δεν ήταν να εμφανιστεί ακριβής σαν γεωγράφος, εθνολόγος ή ιστορικός, αλλά μάλλον να διδάξει κάποιες ηθικές αρχές με τη βοήθεια του παραδείγματος από το παρελθόν.
Οι απόγονοι των Ατλάντειων

Η ήπειρος αυτή, την οποία οι Μπρασό και ντε Πλονζόν την τοποθετούν στον Κόλπο του Μεξικού και στη δυτική Καραϊβική, παρουσιάζει μεγάλη ομοιότητα με την Ατλαντίδα. Όπως και η χαμένη ήπειρος του Πλάτωνα, έτσι κι αυτή αποτελείται από δέκα χωριστά βασίλεια και είχε καταστραφεί, σύμφωνα με τα αρχεία των Μάγια, πριν από 8.000 χρόνια περίπου.

Τα στοιχεία αυτά συμφωνούν με τα όσα συνανταμε αργότερα σε έργα διαφόρων αποκρυφιστών και θεοσοφιστών σχετικά με την Ατλαντίδα.   

Για παράδειγμα, στα έργα της Ε. Π. Μπλαβάτσκυ αναφέρονται αρκετά πράγματα για τον πολιτισμό της Ατλαντίδας και τις φυλές της, μεταξύ των οποίων και το γεγονός ότι οι Ατλάντειοι που σώθηκαν από την καταστροφή διέφυγαν σε διάφορα μέρη του κόσμου και εκεί ίδρυσαν νέους πολιτισμούς. Η φυλή των Ατλάντειων ήταν χωρισμένη σε υποφιλές. Από αυτές η έβδομη υποφιλή κατέφυγε στα υψίπεδα της Ασίας όταν έφτασε το τέλος της Ατλαντίδας και από εκεί κατέβηκε στην ήπειρο και τα νησιά της Ευρώπης, όταν άρχισαν να αναδύονται από τη θάλασσα εγκαθιστώντας εκεί αποικίες. Αυτοί ήταν που διέδωσαν τον πολιτισμό στους αρχαίους Έλληνες και τους Αιγύπτιους και απ'αυτούς προήλθαν οι Φοίνικες και οι βόρειες φυλές.

Στο απώτατο παρελθόν, ο πολιτισμός της Ατλαντίδας ήταν πολύ ανώτερος από κάθε άλλον πολιτισμό που υπήρξε πριν ή μετά από αυτή. Ακόμα και οι εκφυλισμένοι απόγονοι των Ατλάντειων, το έθνος της Ατλαντίδας του Πλάτωνα, ήταν εκείνοι που έχτισαν τις πρώτες πυραμίδες στην Αίγυπτο και σίγουρα πολύ πριν από την έλευση των "Ανατολικών Αιθιόπων", όπως ονομάζει τους Αιγύπτιους ο Ηρόδοτος. Οι πρώτοι Αιγύπτιοι χωρίζονται από τους τελευταίους Ατλάντειους με αμέτρητες εποχές. Οι ίδιοι οι Αιγύπτιοι κατάγονται από μια ξένη φυλή και εγκαταστάθηκαν στην Αίγυπτο πριν από 400.000 χρόνια, αλλά οι μύστες τους, διατήρησαν όλα τα αρχεία.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

ΓΕΛOIOΓΡΑΦΙΑ : Ανασκόπηση Μαρτίου 2013 μέσω γελοιογραφιών

 





 








 

 Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Ρωσία προς τρόικα: «Θα νιώσετε τι σημαίνει ρωσική οργή αν πειράξετε την RCB στην Κύπρο»

"Μην τολμήσετε να πειράξετε την Ρωσική Εμπορική Τράπεζα (RCB) γιατί τότε θα νιώσετε τι σημαίνει ρωσική οργή"! Με αυτή την απροκάλυπτη προειδοποίηση η Ρωσία επεμβαίνει για πρώτη φορά από τότε που υλοποιήθηκε η κατάσχεση των καταθέσεων μεταδίδει το πρακτορείο RIA Novosti: "Η ρωσική κυβέρνηση θα παρακολουθήσει στενά την κατάσταση γύρω από την κατάσταση της Ρωσικής Εμπορικής Τράπεζας (RCB) - θυγατρική της κρατικής τράπεζας VTB - μέχρι να αποφασίσει τους τρόπους παροχής στήριξης στην οικονομία της Κύπρου", δήλωσε σήμερα o Ρώσος πρωθυπουργός Dmitry Medvedev, διά της εκπροσώπου Natalya Timakova.





Η VTB είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πάροχος δανείων στην κυπριακή αγορά μέσω της RCΒ (Russian Commercial Bank) η οποία έχει ύψος καταθέσεων περί τα 2 δισ. €. Σύμφωνα με την VTB η Ρωσική Εμπορική Τράπεζα είναι η τρίτη μεγαλύτερη τράπεζα που δραστηριοποιείται στην Κύπρο με συνολικό κεφάλαιο 14 δισ. € και με στενές σχέσεις στην διατραπεζική αγορά με την Τράπεζα Κύπρου και την Λαϊκή Τράπεζα.
Στις αρχές της κρίσης στην Κύπρο η VTB είχε αναφέρει ως πιθανές απώλειες στην Κύπρο, βάσει των χειρότερων σεναρίων,  ποσά ύψους αρκετών δισ. €. Ο Ρώσος πρώτος τη τάξη αναπληρωτής πρωθυπουργός  Igor Shuvalov δήλωσε πως η RCB είναι μια τράπεζα με μηδενικά προβλήματα και ότι οι ρωσική κυβέρνηση ελπίζει πως είτε δεν θα επηρεαστεί από την οικονομική καταστροφή στην Κύπρο είτε δεν θα παρουσιάσει καθόλου ζημιές.
Η εκπρόσωπος του Ρώσου πρωθυπουργού είπε πως ο Medvedev είχε συνάντηση το Σάββατο με το οικονομικό επιτελείο της ρωσικής κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένου και του επικεφαλής της ρωσικής κεντρικής Τράπεζας όπου συζητήθηκε το θέμα της αναδιάρθρωσης του δανείου που έχει συνάψει η Κύπρος με τη Ρωσία το 2011 όπως και τη λήψη μέτρων για την προστασία της Ρωσικής Εμπορικής Τράπεζας.
Στις 25 Μαρτίου εκπρόσωπος του Ρώσου Προέδρου  Vladimir Putin είχε δηλώσει πως θα μελετηθεί το κυπριακό αίτημα για την για αναδιάρθρωση του κυπριακού δανείου.
Οι ρωσικές τράπεζες ξεκίνησαν να δραστηριοποιούνται στην κυπριακή αγορά από τις αρχές του 1990 εκμεταλλευόμενες το χαμηλό ύψος της φορολογίας και τις επιχειρηματικές διευκολύνσεις. Οι ρωσικές τράπεζες μέχρι και το 2012 και σύμφωνα με στοιχεία της Moodys είχαν καταθέσεις 12 δισ. € με κυπριακές τράπεζες και άλλα 19 δισ. € από καταθέσεις ρωσικών εταιρειών σε αυτές.
 
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr   


Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΩΝ

ΜΙΑ ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΥΣΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΤΗ ΓΙΩΡΓΟ ΤΣΑΓΚΡΙΝΟ  ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΙΧΩΡ ΜΕ ΣΑΦΕΙΣ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ  ΠΟΥ ΟΜΩΣ ΕΔΩ ΠΑΡΕΧΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΩΤΕΡΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.



 

Μια μυστική προσέγγιση στην Πρωτοχρονιά

Η 1^η Ιανουαρίου καθιερώθηκε σαν ημέρα της πρώτης του χρόνου από τους Ρωμαίους το 153 π.Χ. Στο Βυζάντιο η 1^η Ιανουαρίου υιοθετήθηκε και καθιερώθηκε σαν ημέρα πρωτοχρονιάς το 1000 μ.Χ.

Η αρχιχρονιά, ή Πρωτοχρονιά, όπως έχουμε περισσότερο συνηθίσει να την λέμε, είναι μια από τις πιο αγαπημένες γιορτές των Ελλήνων, αλλά και ολόκληρης σχεδόν της ανθρωπότητας. Έχει καθιερωθεί στους περισσότερους λαούς του κόσμου να γιορτάζουν σαν πρωτοχρονιά την 1^η Ιανουαρίου και είναι γεγονός πλέον η ύπαρξη δορυφορικών εκπομπών από όλες τις χώρες προς όλες τις χώρες της γης, για μια όσο το δυνατόν πιο «συντονισμένη» αλλαγή του χρόνου, παρ’ όλη τη διαφορά της ώρας. Από την Αυστραλία και την Ιαπωνία μέχρι τη Βρετανία και την Ισλανδία, έως τις χώρες της Μεσογείου, οι άνθρωποι γιορτάζουν με χαρά και πανηγυρισμούς την Πρωτοχρονιά, ίσως γιατί κάθε νέος χρόνος φέρνει μαζί του την ελπίδα για καλύτερες μέρες.

Η 1^η Ιανουαρίου καθιερώθηκε σαν ημέρα της πρώτης του χρόνου από τους Ρωμαίους το 153 π.Χ. Στο Βυζάντιο η 1^η Ιανουαρίου υιοθετήθηκε και καθιερώθηκε σαν ημέρα πρωτοχρονιάς το 1000 μ.Χ.

Πριν από το 153 π.Χ., σαν πρώτη του έτους ημέρα, εορταζόταν η 1^η Μαρτίου, ενώ σε άλλες περιοχές του τότε γνωστού κόσμου η πρώτη ή η ενδέκατη Σεπτεμβρίου, αλλά και η πρώτη νουμηνία (αρχή της νέας Σελήνης) μετά το θερινό ηλιοστάσιο (21^η Ιουνίου), όπως συνέβαινε στο αττικό σεληνιακό ημερολόγιο ή η πρώτη νουμηνία μετά την φθινοπωρινή ισημερία, όπως ίσχυε στο μακεδονικό ημερολόγιο. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα κάτι που συνήθως διαφεύγει της προσοχής μας. Εάν η πρώτη Μαρτίου εκληφθεί σαν η πρώτη ημέρα του χρόνου, τότε δικαιολογείται και μιας άλλη μορφής αρίθμηση των μηνών του έτους, σύμφωνα με την οποία ο Σεπτέμβριος, ο Οκτώβριος, ο Νοέμβριος και ο Δεκέμβριος είναι ανιστοίχως ο έβδομος (επτά-Σεπτέμβριος), ο όγδοος (οκτώ-Οκτώβριος) ο ένατος (εννέα-Νοέμβριος] και ο δέκατος (δέκα-Δεκέμβριος) μήνας του χρόνου. Ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος είναι ο 11^ος και 12^ος μήνας αντιστοίχως του έτους σε αυτήν την περίπτωση. Κατανοούμε ότι μέσα από μια εσωτερική μυστική παράδοση όπου ο Μάρτιος είναι ο μήνας της εαρινής ισημερίας, όπου έχουμε ίση ημέρα – ίση νύκτα, ίσο φως – ίσο σκοτάδι και αρχίζει κατόπιν μια σταδιακή αύξηση του φωτός εις βάρος του σκότους μυημένοι των ιερατείων «περνούν» το συμβολισμό της σύλληψης του εμβρύου του θεού του φωτός ή σε άλλο κωδικοποιημένο συμβολισμό την ανάσταση το Θεού.

Γι’ αυτό άλλωστε στην πρώτη περίπτωση από, την 25^η Μαρτίου (περίοδος εαρινής ισημερίας) έως την 25^η Δεκεμβρίου, ημέρα γέννησης του Χριστού, παρέρχεται χρόνος εννέα μηνών ακριβώς. Το σημαντικότερο, που πρέπει όμως να προσέξουμε εδώ, είναι η καλά κρυμμένη και κωδικοποιημένη σημασία των ημερομηνιών που λαμβάνονται σαν Πρωτοχρονιές. Ενώ λογικά η μετά την γέννηση του Χριστού χρονολόγηση θα έπρεπε να ξεκινά από την 25^η Δεκεμβρίου που είναι το σημείο αντιστροφής της χρονολόγησης, όλως περιέργως, ξεκινά μια εβδομάδα αργότερα, την πρώτη Ιανουαρίου, που είναι η πρώτη ενός μηνός, αφιερωμένου στον αγαπημένο Θεό των Ρωμαίων Ιανό, το θεό των θεών, όπως τον αποκαλούσαν. Ο χριστιανικός κόσμος θεωρεί σαν πρώτη ημέρα του χρόνου την πρώτη Ιανουαρίου επειδή αυτή ήταν όπως λέγεται η ημέρα της περιτομής του Ιησού. Ο Γ.Ζ. Κωσταντινίδης γράφει στο λεξικά του της Αγίας Γραφής: «Παρα της Ορθοδόξου Εκκλησίας η περιτομή του Ιησού Χριστού εορτάζεται μετά οκτώ ημέρας από τα Χριστούγεννα, ήτοι την 1^ηνΙανουαρίου». Στο Λουκά διαβάζουμε επίσης: «Όταν συμπληρώθηκαν οκτώ μέρες, έκαναν στο παιδί περιτομή και του έδωσαν το όνομα Ιησούς». Γνωστά σε κάποιους από μας ίσως είναι και κάποια θρακομακεδονικά κάλαντα που ξεκινούν ως εξής: «Πρωτοχρονιά του χρόνου αρχή η του Χριστού περιτομή και η μνήμη του Αγίου του Μεγάλου Βασιλείου».

Προκύπτει όμως αμέσως ένα μεγάλο ερώτημα: Αφού η 1^η Ιανουαρίου καθιερώθηκε σαν Πρωτοχρονιά το 153 π.Χ., πώς είναι δυνατόν να συνέπεσε με τόση ακρίβεια ώστε 153 χρόνια αργότερα ο Χριστός να γεννιέται την 25^η Δεκεμβρίου (ημέρα γέννησης και του Μίθρα), ώστε να μεσολαβούν ακριβώς 8 ημέρες μέχρι την περιτομή του, την 1^η Ιανουαρίου; Μια θεία χριστιανοκεντρική διαδικασία ελάμβανε υπόψη της ένα παγανιστικό ημερολόγιο, τους Εβραίους, οι οποίοι ακολουθούσαν άλλη ημερολογιακή διαδικασία;

Και κάτι ακόμη: Πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι η αρχή της ισχύουσας χρονολόγησης, αλλά και η Πρωτοχρονιά μεχρι τις μέρες μας έχει καθιερωθεί εξαιτίας της εβραϊκής περιτομής του Χριστού και όχι εξαιτίας της γέννησής του; Αλλά και στην Πάτμο, ένα από τα σημαντικά κέντρα του χριστιανισμού, γιατί εορτάζεται η Πρωτοχρονιά το Σεπτέμβριο και αποκαλείται Πρωτοσεπτεμβρία;

Φαίνεται ότι κάτι γκριζοσκότεινο κρύβεται πίσω από όλα αυτά. Είναι αυτό που ο λαός απλά λέει «το παιχνίδι μοιάζει να είναι στημένο».

Όπως θα δούμε στη συνέχεια εδώ κρύβεται μια πολύπλοκη διαδικτύωση σε πλανητικό επίπεδο κάποιων ιερατείων που άλλοτε συνεργάζονται και άλλοτε περνούν στην αντιπαλότητα. Στο άρθρο μου (τεύχος 3 του «Ιχώρ») έχω ήδη μιλήσει για τα «ιερατεία βορρά και νότου» που συμβολικά θα μπορούσαμε να τα ονομάσουμε και ιερατεία του αετού και του φιδιού, μιας ουράνιας και μιας χθόνιας λατρείας. Όπου οι θεότητες εμφανίζονται ουράνιες, οι λαοί που τους τιμούν αναπτύσσουν μονοκρατορικά θρησκευτικοπολιτικοκοινωνικά καθεστώτα. Όπου οι λατρείες είναι χθόνιες εμφανίζονται κοινωνίες χωρίς ιδιαίτερες δομές με τάσεις προς την αναρχία. Όπου οι ουράνιες και χθόνιες θεότητες αλληλοδιαπλέκονται, εκεί έχουμε φαινόμενα δημοκρατικής διακυβέρνησης είτε μέσω της διαδικασίας του κλήρου ή μέσω της δημογεροντίας ή από έναν συνδυασμό και των δύο.

Η Ρώμη το 506 προχωρά στην δημοκρατία ακολουθώντας την Αθήνα του Κλεισθένη, που ήδη από το 507 με την βοήθεια του Ιερατείου της Ελευσίνας είχε προχωρήσει σε δημοκτατικές μεταρρυθμίσεις. Ο Κλεισθένης καταγόταν από το γένος των Ευμολπιδών που με κληρονομικό δικαίωμα είχαν τον τίτλο των Ιεροφαντών των Μυστηρίων. Εάν ο μυστικός θεός των Ελευσινίων Μυστηρίων είναι ο Ίακχος-Βάκχος-Διόνυσος που συμβολίζεται με τον ταύρο, ένα ζώο σύμβολο δύναμης αλλά και γονιμότητας, αφού οργώνει το χωράφι για να πέσει ο σπόρος, τότε ο θάνατός του από το ξίφος του Μίθρα, μιας ηλιακής θεότητας (σκηνή που συναντάμε συχνά σε αρχαία γλυπτά) σημαίνει το κτύπημα της ουράνιας δύναμης στο ον της γαίας-χθονός που πρέπει να θυσιασθεί για να τροφοδοτήσει και να θρέψει ενεργειακά τους ανώτερους κόσμους.

Η 25^η Δεκεμβρίου λοιπόν παραδοσιακά εθεωρείτο στα προ Χριστού χρόνια σαν η ημέρα γέννησης του Μιθρα, ενός άλλου αγαπημένου θεου των Ρωμαίων, ειδικά των Ρωμαίων λεγεωνάριων, που έχουν σαν σύμβολο τον χρυσαετό. Οι λεγεωνάριοι, ακολουθώντας την χαμένη βαθιά στον χρόνο παράδοση των στρατιωτικών μυστικών εταιρειών, είχαν σαν πυρήνα τους μια εξαιρετικής ισχύος μυστική εταιρεία, η οποία λειτουργούσε σαν κινητήριος δύναμή τους. Ήταν η αδελφότητα την Αρβάλων, όπου οι εταίροι λάτρευαν τον Ιανό σαν πατέρα τους, μαζί με την μόνιμη συντροφιά του, τον Γιούπιτερ-Δία, ουράνια οντότητα. Μας επιτρέπεται λοιπόν να υποθέσουμε ότι ο Μίθρας είναι μια μορφή του Απόλλωνος, αλλά και του Διονύσου Ερυθρέως, θεού του πολέμου, που γίνεται Ρούντρα στην Ινδία.

Ο Μίθρας γεννιόταν την 25^η Δεκεμβρίου ελπίζοντας ότι θα φέρει με την γέννησή του την ισορροπία στο κοσμικό στερέωμα στον ουρανό και στη γη. Δόξα στα ύψιστα και ειρήνη στη γη. Όμως και ο Ιανός ξεκινούσε τη ζωή του με παρόμοιες προσδοκίες για ισορροπία στον κόσμο και εποπτεία στον πόλεμο και στην ειρήνη.

Οι Μίθρας-Απόλλων-Διόνυσος και ο Ιανός, ο θεός των θεών αποτελούσαν και οι δύο μαζί τις άλλες όψεις της αυτής θεϊκής οντότητας για τους μυημένους Ρωμαίους. Μόνο έτσι προκύπτει λογική συνέχεια στο γεγονός ότι η χρονολόγηση, που ισχύει μέχρι τις μέρες μας και ξεκινά μετά την γέννηση του Χριστού, αρχίζει να λογαριάζεται μια εβδομάδα μετά την γέννηση του Μεσσία. Ο θεός λοιπόν της 25^ης Δεκεμβρίου και της 1^ης Ιανουαρίου, πέρα από τις φαινομενικές διαφορές, θα πρέπει να είναι η ίδια θεία οντότητα. Μάλιστα πολύ πιθανόν φαίνεται να είναι ότι και η 7^η Ιανουαρίου, η αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, προστάτη των Ιωαννιτών, κρύβει μέσα από τους συμβολικούς ήχους τον Ιανό-Ιωάννη. Άλλωστε όλοι γνωρίζουμε την αναφορά στην Αγία Γραφή όπου ο Ιωάννης ο Πρόδρομος φέρεται να έχει υπάρξει στο παρελθόν και σαν προφήτης Ηλίας, δηλαδή σαν ήλιος. Επίσης και το ότι γεννιέται ταυτόχρονα με τον Χριστό δεν είναι μια απλή σύμπτωση.

Γι’ αυτό άλλωστε και όλες αυτές οι εορτές, 25^η Δεκεμβρίου, 1^η Ιανουαρίου, 7^ηΙανουαρίου απέχουν μεταξύ τους περίπου 1 εβδομάδα, δηλώνοντας το τρισυπόστατο επτά, που σύμφωνα με τον Φίλωνα είναι ο αριθμός που συμβολίζει τους ιδεοχώρους της Δημιουργίας των Θείων Οντοτήτων, μετά το τέλος της εξαήμερης Δημιουργίας του υλικού κόσμου. Ακόμη και η περιτομή του θείου βρέφους φαίνεται να έχει σχέση με την αποκοπή των γεννητικών οργάνων του Κρόνου από τον Δία, που συμβολικά, όπως θα δούμε στην συνέχεια «πέρασε» σαν περιτομή.

Οι αδελφοί Αρβάλες, που ισορροπούσαν διαμέσου των τελετουργικών τους τις δυνάμεις του Μίθρα-Απόλλωνα και του Ιανού-Διονύσου, είχαν ειδικά ιερουργικά δρώμενα για τον φυτικό κόσμο. Με απόλυτο σεβασμό εκτελούσαν εξευμενιστικές τελετές για τα δένδρα που ήταν ανάγκη να κοπούν. Αυτό σε συνδυσσμό με την λατρεία του Διόνυσου Δενδρίτη (στην οποία έχω αναφερθεί εκτεταμένα σε παλαιότερό μου άρθρο με τίτλο «Διόνυσος Δενδρίτης, Λευκή Θεά και το Χριστουγεννιάτικο Δένδρο – Τα προ Χριστού Χριστούγεννα»), δείχνει τα ισχυρά κατάλοιπα μιας κυριαρχούσας λατρείας στον ευρωπαϊκό χώρο, της Μεγάλης Μητέρας Θεάς, Κυβέλης-Ρέας ή Μάνας Ρέας-Μαρέας (Μαρίας) και του υιού της Μίθρα-Απόλλωνα-Διονύσου-Ιανού-Γιούπιτερ (Χριστού). Άλλωστε στο ίδιο άρθρο αναλύεται λεπτομερώς η σχέση Ινούς – Λευκοθέας με τον Διόνυσο, μια Λευκή Θεά, που θα την βρούμε πιο κάτω να λάμπει σαν σύζυγος του Ιανού-Ίακχου-Διονύσου με το όνομα Καρδέα ή Κερδώ – Δήμητρα – Λευκοθέα.

Η αδελφότητα των Αρβάλων (για την ακρίβεια «Αρουάλων», από το λατινικό άρουα=χωράφια, παραφθορά του ελληνικού άρουρα) δεν προστάτευε μόνο το κόψιμο των δένδρων, αλλά, όταν ήταν αναγκαίο να κοπούν, επόπτευε και επιμελείτο με ιερότητα τον τεμαχιασμό τους, τη μεταφορά τους, ακόμη και την υπόσχεση των αγοραστών ότι θα το σεβασθούν κατά την καύση τους. Αναφέρουμε όλα αυτά τα σχετικά με την λατρεία των δένδρων από τους οπαδούς της προχριστιανικής θρησκείας για να καταδειχθεί ο βαθύτατος σεβασμός σ’ αυτό το κομμάτι της φύσης που μόνο δίνει και τίποτε δεν παίρνει. Πάνω απ’ όλα όμως οι Αρβάλες προστάστευαν τα χωράφια, τις γαίες τους και ότι υπήρχε μέσα σ’ αυτές. Γι’ αυτό σύμφωνα με τον Κάτωνα οι Αρβάλες τιμούσαν και τον Άρη-Μαρς των χωραφιών, όχι σαν αγροτικό ή γονιμοποιό θεό, όπως αρκετές φορές συνέβαινε όταν τον διέπλεκαν με τον Διόνυσο, αλλά κανονικά σαν θεό του πολέμου, προστάτη των εθνικών γαιών.

Όμως και ο Άρης-Μαρς βρίσκεται σε άμεση σχέση με τον Γιούπιτερ και τον Ιανό – Κύρινο, μια ιερή τριάδα για τους μυημένους Ρωμαίους στρατιωτικούς, αλλά και για τον λαό γενικότερα, μια που σ’ αυτούς τους τρεις θεούς αφιερώνονταν τα όπλα – λάφυρα των αντιπάλων. Ο Ιανός σαν διπρόσωπος θεός είναι θεός και του πολέμου και της ειρήνης, κάτι αντίστοιχο ήταν και ο Ζεύς Μειλίχιος, θεός της καλοσύνης και του ελέους και ο Δίας Μαιμάκτης, που προκαλούσε αιματοχυσίες. Ο Ιανός, μαζί με όλα τα άλλα ήταν και ο θεός προστάτης των θυρών, ο θεός που άνοιγε τις πόρτες προς το φως και προς το σκοτάδι. Ήταν ο θεός της εισόδου και της εξόδου. Στη λατρεία του Ιανού πάντα ισχύει, σύμφωνα με έναν ιερατικό κανόνα, μια επίκληση που απευθύνεται σε όλους μαζί τους άλλους θεούς, κάτι που σε συμβολικό επίπεδο μπορούμε να το δούμε και σαν αγκάλιασμα όλων των θεών, όπως το έχουμε συναντήσει και στη λατρεία του θεού του ελέους, Διονύσου-Διός Μειλιχίου στην αρχαία Αθήνα, όπου ο βωμός του ήταν και βωμός των 12 θεών.

Ο Ιανός σαν θεός της φιλότητας και της καλοσύνης λάμπρυνε τις γιορτές χαράς και ενθουσιασμού, εμπνέοντας τους πιστούς του. Όμως και σαν προστάτης από τον κίνδυνο εχθρικών επιδρομών, βρισκόταν πάντα εκεί για την προστασία του λαού και της χώρας. Σαν θεός προστάτης των δημοσίων πυλών και των κομβικών διασταυρώσεων των μεγάλων δρόμων »επόπτευε» τους διερχόμενους, ώστε να αποτρέπεται η είσοδος κατασκόπων ή ραδιούργων εχθρών. Οι Ρωμαίοι έκτιζαν σε όλα τα προαναφερθέντα κομβικά σημεία της χώρας ιερά του Ιανού. Ήταν επίσης προστάτης των αποδημούντων και των παλιννοστούντων. Εξαιτίας αυτών των ιδιοτήτων του προήλθαν και τα σύμβολά του, το κλειδί, η ράβδος, όπως κι η παράστασή του με δύο αντιθέτων διευθύσεων πρόσωπα. Στο σημαντικότερό του ιερό, που βρισκόταν στην αγορά της Ρώμης υπήρχε άγαλμά του, όπου το ένα πρόσωπό του έβλεπε προς την ανατολή και το άλλο προς την δύση. Αυτό μας θυμίζει πολύ και το ιερό των Δελφών, όπου το ανατολικό μέρος ήταν αφιερωμένο στον Απόλλωνα και το δυτικό στο Διόνυσο.

Το ότι ο Ιανός αποδεικνύεται ότι έχει σχέση και με τον Απόλλωνα φαίνεται από τη λατρεία του Απόλλωνα με το επίθετο «Δυαδικός». Εδώ ο Απόλλων εμφανίζεται «τετράχειρος» και «τετράωτος», μια καθαρή συγχώνευση του Υακίνθου και του Αμυκλαίου Απόλλωνα, μια διπροσωπία απολύτως αντίστοιχη με αυτήν του Ιανού. Ο σημαντικότερος ναός του Ιανού είχε κτισθεί στην Ρωμαϊκή Αγορά από τον αυτοκράτορα Νουμά, μεταξύ δε των μεταρρυθμίσεων (κυρίως θρησκευτικών), στις οποίες προέβη, ήταν και η τροποποίηση του ημερολόγιου. Διαπιστώνουε και εδώ την άμεση σχέση του θεού Ιανού με το ημερολόγιο, εκτός όλων των άλλων. Από αυτήν ακριβώς την περίοδο της βασιλείας του Νουμά, γύρω στον 7^ο αιώνα π.Χ., επικράτησε η συνήθεια να είναι ανοικτές οι πύλες του ναού όταν το κράτος βρισκόταν σε καιρό πολέμου και να κλείνουν μόνον εάν αποκαθίστατο πλύρως η ειρήνη. Και αυτό συνέβαινε διότι οι Ρωμαίοι πίστευαν ότι οι πύλες του ναού του αγαπημένου τους Θεού Ιανού έπρεπε να είναι ανοικτές σε περίοδο πολέμου, για να βγαίνει και να υπερασπίζεται ανά πάσα στιγμή την επικράτεια. Σε διάστημα 11 αιώνων από το 7^οπ.Χ. έως τον 4^ο μόνο δέκα φορές και για λίγο χρόνο έκλεισαν οι πύλες του ναού του θεού Ιανού. Εδώ κατανοούμε ακόμη περισσότερο τη σχέση του Ιανού με μειλίχιους θεούς της ειρήνης αλλά και με τον θεό του πολέμου Μαρς-Άρη πολύ περισσότερο.

Παίρνοντας τώρα την θεία οντότητα του Γιούπιτερ-Δία, συντρόφου-συνοδού του Ιανού, σαν μια ακόμη έκφραση της ουσίας του Ιανού, βρίσκουμε στη δίια ποιότητά του το θεό του φωτός (Δίος = φωτεινός) από το αστραποβόλημα των κεραυνών, με το λατινικό επίθετο Lucetius, που μας παραπέμπει στο lux-lucis = φως, αλλά από την άλλη και στο γκριζόμαυρο σκότος των νεφών της βροντής. Γι’ αυτό άλλωστε και ο Δίας με αυτά του τα χαρακτηριστικά γινόταν μάρτυρας, εγγυητής, αλλά και τιμωρός στις δικαιοπραξίες των ανθρώπων, επικυρώνοντας τις αμοιβαίες δεσμεύσεις του με μια συμβολική βροντή, που φαίνεται πως παρέμεινε μέχρι τις μέρες μας σαν τον ήχο του κτυπήματος του σφυριού των δικαστών κατά την έκδοση αποφάσεων, αλλά και των κατακυρώσεων των πλειστηριασμών.

Αυτά σε κυριολεκτικό αλλά και σε συμβολικό επίπεδο έχουν να κάνουν με τον Ιανό σαν θεό σύμβολο της αρχής και του δικαίου, που πρέπε να το βλέπεις από όλες τις πλευρές. Γι’ αυτό άλλωστε και ο Ιανουάριος εκτός από 1^ος μήνας του χρόνου ήταν και ο μήνας που αναδείκνυε του νέους άρχοντες της χρονιάς. Επειδή επίσης ήταν θεός πάσης ενάρξεως (της ημέρας, του μήνα, του έτους, της ώρας), γι’ αυτό είχε και την προσωνυμία «Πατέρας του Χρόνου». Αυτή του η προσωνυμία ίσως δεν είναι άσχετη με το γεγονός ότι ο Ιανός διασυνδεόταν και με τον Κρόνο-χρόνο, ο οποίος είχε και στο πίσω μέρος του κεφαλιού του μάτια, μια ακόμη «ιανική» έκφραση του θείου.

Σύμφωνα με μια παμπάλαια παράδοση ο Ιανός υπήρξε εκτός από επιχώριος θεός της Ιταλίας και ο αρχαιότερός της βασιλιάς, που κυβέρνησε κατά τον χρυσό αιώνα του Λατίου, γι’ αυτό και ονομάζεται «αυτόχθων». Στον Ιανό κατέφυγε ο Κρόνος-χρόνος όταν εκδιώχθηκε από το Δία. Από τις φοινικικές μυθολογικές παραδόσεις, που μας περιγράφει ο Στέφανος Κομητάς, πληροφορούμαστε ότι ο Κρόνος είναι ο κρυφός θεός του Ισραήλ. Η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν είναι και τόσο κρυφό, αφού είναι εμφανέστατο ότι το Σάββατο, αγγλιστί Saturday (Saturnus day = ημέρα του Κρόνου) είναι η ιερή ημέρα των εβραίων αφιερωμένη στο θεό αυτόν. Η εναντίωσή του με το Δία, αλλά και το «φάγωμα» των παιδιών του μας φέρνει στο νού το θεό του σημιτικού κλάδου των Φοινίκων, τον Βάαλ–Κρόνο-Βαλο-Βήλο, στου οποίου τον φούρνο, που βρισκόταν στην βάση του αγάλματός του, θυσίαζαν τα παιδιά τους οι Σημίτες. Ανάμνηση αυτών των ανθρωποθυσιών είναι και η θυσία του Ισαάκ από τον Αβραάμ, κάτι που όμως δεν ολοκληρώθηκε, γιατί παρενέβη η καλή πλευρά του θείου. Ο Δίας όμως, γεννημένος σε σπήλαιο, όταν ανδρώθηκε έκοψε τη γεννητικά όργανα του πατέρα του Κρόνου, αφαιρώντας του συμβολικά τη δύναμη και την ισχύ του. Αυτό έμεινε στις μνήμες των «Κρονίων» σαν μια συγκλονιστική πράξη, γι’ αυτό, και το πιθανότερο, θέσπισαν το θρησκευτικό νόμο της περιτομής που παραδοσιακά τηρείται μέχρι σήμερα.

Ο κόσμος ήδη από τότε χωρίσθηκε στο κρόνιο και δίιο ιερατείο. Ίσως αυτό, αν το κοιτάξουμε και κάπως παραϊστορικά, να φτάσουμε μέχρι και την προκατακλυσμιαία σύγκρουση της Δίιας – Αθηναϊκής Αιγίδος με την Ποσειδώνια-Κρόνια Ατλαντίδα, ενώ ξεκίνησε σαν Ποσειδώνια, έγινε αποικία των Αρκάδων από τον Άρκα Άτλαντα. Οι Ρωμαίοι ήταν αρκαδικής καταγωγής, αφού και ο γενάρχης τους, Αινείας, ήταν ευγενής από το βασιλικό οίκο της Τροίας, που ήταν επίσης αρκαδική αποικία. Αργότερα, όταν ξανακτίσθηκε η Κωνσταντινούπολη, επέστρεψαν σε αυτή την πόλη του Βυζαντίου γνωρίζοντας ότι επιστρέφουν στην παλιά τους, Αινεία. Πάντα όμως γνώριζαν ότι πρώτη κοιτίδα τους ήταν η Αρκαδία, πατρίδα του Άτλαντα. Γι’ αυτό και οι Ρωμαίοι δατήρησαν μια ιδιαίτερη ευαίσθητη σχέση με τις ιστορίες γύρω από την Ατλαντίδα.

Άλλωστε, σύμφωνα με μια μυθολογική παράδοση ο Κρόνος είχε εκτοπισθεί στη Δύση στην περιοχή της Ποσειδωνίας-Ατλαντίδας. Έτσι μέσα από τα ιστορικά μυθολογούμενα, μπορούμε να υποθέσουμε ότι το κρόνιο ιερατείο έχει κάποια βαθιά σχέση με ένα κομμάτι της Ατλαντίδας, το οποίο στο βαθμό που διατηρούσε τις αρκαδικές μνήμες του, συνέχιζε να συντηρεί στις παραδόσεις του τον καλό Κρόνο, τον Κρόνο της χρυσής εποχής, όπου η Αιγαιακή Ελλάδα βρισκόταν σε άριστες σχέσεις με την ατλαντική της αποικία.

Ο διωγμένος από το Δία Κρόνος δίδαξε στον Ιανό, όταν έφτασε στο Λάτιο, τη γεωργία και άλλες πολλές τέχνες, καθώς και τη ναυπηγική και την χάραξη νομισμάτων. Ίσως και το νόμισμα της βασιλόπιτας την 1^η Ιανουαρίου να θέλει να μας θυμίσει το πρώτο νομισματοκοπείο του Ιανού. Όμως και η γλυκύτητα της βασιλόπιτας φαίνεται να έχει σχέση με τον Ιανό, αφού, σύμφωνα με τον Ρωμαίο συγγραφέα Βάρωνα, ο Ιανός ήταν και θεός των γλυκισμάτων, στα ελληνικά «πόπανα-γλυκίσματα» επειδή τα πρόσφεραν ο ένας στον άλλον στις καλένδες-κάλαντα. Το συγκεκριμένο δε γλύκισμα για τις καλένδες της πρωτοχρονιάς ονομαζόταν «ιανουάλ». Ίσως η βασιλόπιτα θα έπρεπε να ονομάζεται ιανουλόπιτα, εκτός και αν υποθέσουμε ότι παρασκευάζεται για να τιμηθεί η μνήμη του «βασιλιά» Ιανού. Ακόμη και οι μποναμάδες στα κάλαντα έχουν σχέση με τα μπόνα-δώρα των Ρωμαίων.

Οι φιλανθρωπίες του Αγίου Βασιλείου ήλθαν πολύ αργότερα για να είναι αυτές και μόνο η αιτία για τη λαϊκή παράδοση της βασιλόπιτας. Μελετώντας μάλιστα τα έθιμα της Παλαιομάνινας Αιτωλοακαρνανίας και τις αρχαιοελληνικές τους ρίζες βρίσκουμε πολλά πρωτοχρονιάτικα έθιμα να φθάνουν αναλλοίωτα μέχρι τις μέρες μας. Στα δε χωριά της Πίνδου την πρωτοχρονιά κόβεται η βασιλόπιτα με το νόμισμα της τύχης, γύρω από την οποία, πριν ψηθεί, τοποθετούν στεφάνι από κλαδί αμπέλου, κάτι που μας φέρνει στον νού τον Ιανό-Διόνυσο.

Οι Ρωμαίοι ιερείς είχαν μια τελετουργία που ονομαζόταν fetiales, μέσα από την οποία προσπαθούσαν να προσεγγίσουν έναν εχθρικό ή έναν εν δυνάμει εχθρικό λαό για να επανορθώσουν μια αδικία και έτσι ή να συνομολογήσον ειρήνη μαζί του ή να κηρύξουν έναν ευσεβή δίκαιο πόλεμο. Η φετιάλιος λοιπόν τελετουργία είχε άμεση σχέση με το «Γιούπιτερ lapis», που πήρε αυτό το όνομα από μια πέτρα (λάπις) που ρίχνει πίσω του ο φετιάλιος ιερέας λέγοντας συνήθως μια κατάρα για τον εχθρό. Γνωστή είναι μέχρι σήμερα η φράση «έριξε μαύρη πέτρα πίσω του». Ο «Γιούπιτερ Feretrius» βρίσκεται σε άμεση σχέση με αυτά τα τελετουργικά, γι’ αυτό και υπήρχε και ένας μικροσκοπικός ναός στο Καπιτόλιο, που χρησίμευε κυρίως για τη φύλαξη μιας πέτρας, που θύμιζε τις υποσχέσεις για ιερή δέσμευση με τον Γιούπιτερ lapis των πιστών του, μια πέτρα που έμενε πάντα σταθερή στη θέση της και δεν την έριχνε κανείς πίσω του για να συμβολίσει ότι η συμφωνία δεν ισχύει πια, όπως και ότι δεν ανήκω πια σε σας και στους νόμους σας. Η φύλαξη στο Καπιτόλιο αυτής της πέτρας, στο μικροσκοπικό ναό του Γιούπιτερ αναγκαστικά μας οδηγεί σε λογικούς συνειρμούς, που μας φέρνουν στη βαθύτερη σημασία του τελετουργικού της πέτρας και συνεπώς και σε σκέψεις για το συμβολισμό της Εκκλησίας του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη σήμερα.

Εδώ, επανατοποθετώντας το ζήτημα της περιτομής, θα πρέπει να θυμηθούμε ότι, όταν προέκυψε μεταξύ των Αποστόλων ζήτημα για την περίτμηση ή όχι των χριστιανών, ο Παύλος πήρε θέση εναντίον της περιτομής, ενώ ο Πέτρος, θέλοντας με επιμονή να διατηρήσει τις ιουδαϊκές παραδόσεις, τάχθηκε υπέρ αυτής. Γνωρίζουμε όμως ότι οι πέτρες, όπως επίσης τα μενίρ των Γαλατών ή οι λίθινες στήλες των Ερμών συμβόλιζαν τον φαλλό, όπως μας λέει ο Χάνεϋ στο έργο του «Ο σεξουαλικός συμβολισμός στις θρησκείες».

Έτσι η «άγια πετρα-lapis», στην οποία ορκίζονται για την τήρηση των συμφωνιών, μοιάζει να έχει σχέση και με τους όρκους που παίρνουν λαοί της Μ. Ανατολής φέρνοντας εκείνη την στιγμή το χέρι τους στην περιοχή των γεννητικών τους οργάνων.

Με του Γιούπιτερ όμως τον όρκο έχει σχέση και ο «Dius Fidius», που είναι μια ακόμη έκφραση να εμπνέει εμπιστοσύνη μεταξύ των πιστών του, αλλά που και οι πιστοί με τη σειρά τους θα πρέπει να εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο. Ο ναός μάλιστα του Ντίους Φίντιους είχε ένα άνοιγμα προς τον ουρανό, ώστε, όταν ορκιζόταν κανείς, να κοιτάζει ψηλά προς το μεγάλο Πατέρα. Η ιδιαίτερη αναφορά στους όρκους γίνεται για να καταδειχθεί μέσα από ποιές διαδικασίες κρατούνται μυστικά, τα οποία, εάν έβγαιναν προς τα έξω, θα έκαναν πολλούς να δούν με ένα τελείως διαφορετικό μάτι τη θρησκεία, τα πολιτικά συστήματα, αλλα και τις παραδόσεις, όπως είναι και αυτές με τα «παχνίδια» γύρω από τα ημερολόγια.

Σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει να δούμε και τις ποιότητες του Γιούπιτερ των Ειδών κάθε μήνα. Οι Ειδοί στους αρχαίους Ρωμαίους ήταν η 15^η ημέρα των μηνών Μαρτίου, Μαϊου, Ιουλίου και Οκτωβρίου και η 13^η των άλλων μηνών. Ήταν όλες αφιερωμένες στον Δία. Οι Ρωμαίοι αρχαιογνώστες εξηγούσαν τις εορτές των Ειδών σαν γιορτές που είχαν σχέση με το φωτεινό και ουράνιο χαρακτήρα του Γιούπιτερ, σύμφωνα με όσα μας πληροφορεί ο Μακρόβιος. Οι Ειδοί σηματοδοτούσαν την πανσέληνο που ήταν η πιο φωτεινή στιγμή του μήνα, αφού μετά το φως ενός λαμπερού ήλιου της μέρας είχαμε το διάχυτο φως της πανσελήνου της νύκτας. Ο Ιανός και Γιούπιτερ ήταν αλληλοσυμπληρωματικές θεότητες, όπως ήδη είπαμε. Ο Ιανός ήταν το σύμβολο Prima, ο Γιούπιτερ ήταν το σύμβολο Summa. Γράφει σχετικά με αυτό ο Ντυμεζίλ: «Πρέπει να επικεντρώσουμε το πρόβλημα στο σύνολο των «ιδιαιτέρων ημερών» του μήνα, συνυπολογίζοντας και τις καλένδες, τις μέρες δηλαδή που «αντιπαρατίθενται» στις Ειδούς, και οι οποίες έχουν κι αυτές έναν προστάτη, τον Ιανό. Θα πρέπει να τονίσουμε ότι οι καλένδες, που μόλις αναφέρθηκαν, έχουν σχέση άμεση με τα τραγούδια ύμνους που συνήθως τραγουδούν τα παιδιά, τα γνωστά μας κάλαντα. Ακόμη και η αγγλική λέξη κάλενταρ (ημερολόγιο της χρονιάς) έχει σχέση με τις καλένδες.

Συνεχίζει όμως ο Ντυμεζίλ: «Ο Ιανός είναι ο θεός των Πρίμα και οι Καλένδες είναι η πρώτη μέρα του μήνα. Τα δικαιώματα του Γιούπιτερ πάνω στις Ειδούς, που αποτελούν την κορύφωση του μήνα, μια σύνδεση της αύξουσας και φθίνουσας δεκάτης πέμπτης ημέρας του μήνα, δεν πρέπει να στηρίζονται σε μιαν ανάλογη αιτία, καθώς ο Γιούπιτερ, κατέχει τη σούμα. Και οι Καλένδες και οι Ειδοί ανήκουν αμοιβαία σ’ αυτούς τους δύο θεούς, όπως άλλωστε, για τους ίδιους λόγους και επί του εδάφους πλέον, στον Ιανό ανήκει ο πρώτος λόφος, ο Ιανίκουλος, ενώ στον Γιούπιτερ ο λόφος της Ακρόπολης, ο Καπιτόλιος. Σχετικά με τον Ιανουάριο, το μήνα του Ιανού, «οι Ημέρες» του Οβιδίου χρησιμοποιούν με επιμονή αυτή τη φιλοσοφία των δύο άκρων, σχετικά με τις Καλένδες, πολλαπλασιάζει τις αναφορές στον Πρίμους χαρακτήρα του Ιανού, μετά, στις 13 του μήνα, τουτέστιν στις πρώτες Ειδούς που συναντάμε στο ποίημα του Οβιδίου προχωρά σε άλλες παραλλαγές αυτή τη φορά πάνω στο «μεγαλείο» magnus maior maximus (μεγάλος – μεγαλύτερος - μέγιστος) που συνδέεται έντεχνα με τον τίτλο Αύγουστος και κορυφώνεται με το σούμους (του Γιούπιτερ). Η έννοια αυτή είναι σημαντική, αφού θα σηματοδοτήσει στο Καπιτόλιο το δεύτερο υπερθετικό του Γιούπιτερ, ενώ το πρώτο δηλώνει την ωφέλιμη αγαθότητά του ή τη γενναιοδωρία του. Με λίγα λόγια ο Γιούπιτερ βρίσκεται στην κορυφή του ordo Deorum (τάξη θεών) αλλά και τουordo mundi (τάξη του κόσμου). Μέχρι το σημείο αυτό η μορφή του Γιούπιτερ παραμένει ίδια και απαράλλακτη με εκείνη που μας είχαν αποκαλύψει για τον Γιούπιτερ της αρχέγονης τριάδας τα καθήκοντα του αρχιερέα του και η θέση του μέσα στην ιδεολογία των βασιλικών θρύλων.

Στην αρχαία Ελλάδα ο θεός των θεών, ο Ζεύς, δεν κυριαρχεί σαν δίιος φωτεινός ηλιακός θεός στα ημερολόγια. Αυτό θα συμβεί πολύ αργότερα. Τα ελληνικά ημερολόγια είναι κυρίως σεληνιακά διατηρώντας τη μνήμη από τις παμπάλαιες ελληνικές μητροκεντρικές κοινωνίες. Παρόλ’ αυτά οι Έλληνες θα καθιερώσουν για λογαριασμό κι άλλων λαών το ηλιακό ημερολόγιο. Ο Έλληνας βασιλιάς της Αιγύπτου Πτολεμαίος ο Γ΄ ο Ευεργέτης (279-222 π.Χ.) ήταν ο πρώτος που πρότεινε στους Αιγυπτίους ιερείς να διορθώσει το αιγυπτιακό έτος ακολουθώντας το ηλιακό ημερολόγιο. Αν και η πρότασή του τελικά δεν έγινε αποδεκτή, το πρώτο βήμα ήδη είχε γίνει. Όμως στον Έλληνα αστρονόμο Σωσιγένη (46 π.Χ.) οφείλεται η δημιουργία του Ιουλιανού ημερολογίου, ενός καθαρά ηλιακού ημερολογίου, το οποίο προσαρμόθηκε από τον Πάππα Γρηγόριο 13^ο (1582 μ.Χ.) και χρησιμοποιείται μεχρι σήμερα.

Ως προς τα αρχαία ελληνικά ημερολόγια, οι παλιότεροι συμβολισμοί της χρονιάς δίνονται από τον Όμηρο στην Οδύσσεια, στα σημεία που αναφέρονται οι μύθοι γύρω από τον θεό Ήλιο, ιδιαίτερα στο τμήμα της Οδύσσειας που αναφέρεται στην Τρινακρία (Σικελία). Στην αρχαία Αθήνα είχαν υιοθετήσει ένα σεληνιακό ημερολόγιο που η διάρκειά του ήταν ίση με 354 μέρες. Αυτό το ημερολόγιο περιελάμβανε εναλλάξ πλήρεις μήνες 30 ημερών και κοίλους μήνες 29 ημερών. Έτσι είχαμε 6 μήνες από 30 μέρες και 6 μήνες από 29. Αυτό μας δίνει σύνολο 354 ημερών. Για μια πιο ολοκληρωμένη αντίληψη του αττικού ημερολογίου σας δίνουμε τους 12 μήνες του έτους των αρχαίων Αθηναίων σε μια κατά προσέγγιση αντιστοιχία με το σημερινό γρηγοριανό ημερολόγιο.

Για την εύρεση των ημερών οι αρχαίοι Αθηναίοι είχαν χωρίσει κάθε μηνα σε 3 δεκαήμερα. Και έτσι έλεγαν για να συγκεκριμενοποιήσουν κάποια ημέρα π.χ. 3^η ημέρα δευτέρου δεκαημέρου ή 6^η ημέρα 1^ου δεκαημέρου κλπ.

Περιέργως αυτό κατά κάποιον τρόπο έχει μείνει και σε μας μέχρι σήμερα. Λέμε: Κυριακή η κύρια ημέρα, Δευτέρα η δεύτερη ημέρα, Τρίτη ή τρίτη ημέρα κ.ο.κ. φθάνοντας στην Παρασκευή που εξαιτίας θρησκευτικών υποχρεώσεων είναι η προπαρασκευή για την ημέρα του Σαββάτου που είναι εβραϊκή θρησκευτική «σφήνα» μέσα στην ελληνική αρίθμηση των ημερών.

Το αρχαίο ελληνικό ημερολόγιο χρησιμοποιόταν ακόμη και από τους Πτολεμαίους, τους Έλληνες βασιλείς της Αιγύπτου. Στη Μακεδονία και Θράκη υπήρχαν όμως και άλλα δύο ημερολόγια. Το σημαντικότερο όμως ήταν αυτό που είχε υιοθετηθεί και από τους Πτολεμαίους.

Είναι φανερό ότι, για να γίνει δυνατή μια ημερολογιακή «ενορχήστρωση» που να μας βγάλει τις ημερομηνίες γέννησης του Χριστού, αλλά και άλλων εορτών στις περιόδους που πρέπει, ώστε να εναρμονίζονται με παλαιότερες λατρείες, θα πρέπει να υπάρχει ένα θρησκευτικοπολιτικό κέντρο, που να διαθέτει μια γιγαντιαία υπόγεια διαδικτύωση με τη βοήθεια μυστικών εταιρειών…

Ήδη στο άρθρο μου «Ο Διόνυσος Δενδρίτης και το χριστουγεννιάτικο δένδρο» περιγράφω σκηνές από τα Ελευσίνεια Μυστήρια… αλλά και για παραδόσεις του χριστουγεννιάτικου δένδρου που το φορτώνουμε με μπάλες, κάτι που ίδια και απαράλλακτα και στην αρχαία Ελλάδα έκαναν, αφού και τότε κρεμούσαν σε πευκοέλατο μπάλες συμβολίζοντας έτσι τους πλανήτες. Ακόμη και μελομακάρονα είχαν που τα ονόμαζαν πλακούντια, αλλά και κουραμπιέδες που τους ονόμαζαν αλφήτεια (από το αλφός = λευκός) που ήταν κάτασπρα γλυκίσματα αφιερωμένα στη Λευκή Θεά, Ινώ, μητριά του βρέφους Διονύσου, που σαν Κερδώ τη βρίσκουμε στα Ελευσίνεια Μυστήρια. Η Κερδώ είναι η Καρδέα, η σύζυγος του Ιανού του θεού των θεών…

Για εκοτοντάδες χρόνια στην καρδιά του λαού μας έχουν φωλιάσει τα λόγια του Χριστού, τα οποία όντως δόνησσαν την ψυχή μας, ίσως επειδή βαθιά μέσα μας από παππού σε εγγόνι διατηρήθηκε η σοφία και καλοσύνη ενός Ορφέα, ενός Πυθαγόρα, ενός Σωκράτη.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ 2010 μ.Χ.

Πηγή 

Διαβάστε περισσότερα...