ΣΑΣΤΙΣΜΕΝΟΙ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΝΑSA ΜΕ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΕΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΡΟΜΠΟΤΟΕΙΔΕΣ ΟΧΗΜΑ ΠΟΥ ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΝ ΑΡΗ... -ΦΩΤΟ-

Μυστηριώδες αντικείμενο έκανε ξαφνικά την εμφάνισή του δίπλα στο μη επανδρωμένο ρομποτοειδές όχημα «Opportunity» που διεξάγει έρευνες στα εδάφη του πλανήτη Άρη.

Όπως ανακοίνωσε η NASA το βράδυ της Πέμπτης κατά τη διάρκεια της επετείου των 10 χρόνων της αποστολής στον «κόκκινο πλανήτη», το ασυνήθιστο εύρημα μοιάζει με...
θραύσμα βράχου σε σχήμα «ντόνατ», έχει μαλακή επιφάνεια, λευκό χρώμα με μία σκούρα κόκκινη κηλίδα χαμηλά και έχει προβληματίσει τους επιστήμονες, οι οποίοι το μελετούν ενδελεχώς.




Επίσης, περιέχει υψηλά επίπεδα θείου, καθώς και δύο φορές περισσότερο μαγγάνιο από οτιδήποτε άλλο έχει αναλυθεί μέχρι σήμερα στην επιφάνεια του πλανήτη.

Το «Opportunity» προσεδαφίστηκε στον Άρη το 2004 με σκοπό τρίμηνης διεξαγωγής ερευνών, τελικά όμως κατέληξε να μείνει εκεί επί μία δεκαετία.

Ακολουθεί η επίμαχη εικόνα, όπως δημοσιεύτηκε από το Discovery News:

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Η ημέρα, που ο Φορντ απογείωσε τον καπιταλισμό

 
14 Ιανουαρίου του 1914. Ο Χένρι Φορντ ανακοινώνει καινοτομίες στη γραμμή παραγωγής αυτοκινήτων της εταιρείας του. Ένα αυτοκίνητο χρειάζεται τώρα 93 λεπτά για να κατασκευασθεί από 12 ώρες προηγουμένως. 100 χρόνια μετά, ο καπιταλισμός είναι ακόμα κυρίαρχος και η βαριά βιομηχανία χρωστάει πολλά στον "φορντισμό".

"Ο άνθρωπος που έβαλε τον κόσμο πάνω σε ρόδες". "Ο κατακτητής από τις ΗΠΑ", ή ο "celebrity βιομήχανος".

Ο Χένρι Φορντ είναι ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομα του με την βιομηχανία αυτοκινήτων που άφησε και αφήνει το στίγμα της στην παγκόσμια αγορά αλλά και με την αυτοματοποίηση της παραγωγής. Μετά την καθιέρωση των ιδεών του στη βαριά βιομηχανία, τίποτα δεν θα ήταν πια το ίδιο. Ούτε για τη βιομηχανία, ούτε για τα συνδικάτα και τα εργασιακά δικαιώματα.
Ο ιδρυτής της αυτοκινητοβιομηχανίας "Ford Motor Company" θεωρείται και ο πατέρας της γραμμής συναρμολόγησης που χρησιμοποιείται στην μαζική παραγωγή.
Μιλάμε κοινώς για τον άνθρωπο που εισήγαγε "ορθολογικούς" τρόπους παραγωγής, όπως έλεγε, με τους οποίους πέτυχε χαμηλές τιμές με σταθερή ποιότητα των τελικών προϊόντων και χωρίς αυξηµένες αποδοχές των εργαζομένων.
Αυτές οι μέθοδοι παραγωγής που ονομάστηκαν ιδίως από µαρξιστές µελετητές, "φορντισµός", διαδόθηκαν κυρίως µετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και αποτέλεσαν τον τυπικό τρόπο παραγωγής για µια ολόκληρη εποχή.
Μέσα από τις μεθόδους που εφάρμοσε, κατάφερε μέσα σε 18 μήνες να μειώσει τον χρόνο συναρμολόγησης/κατασκευής ενός Model T από 12μιση ώρες σε κάτι παραπάνω 90 λεπτά θέτοντας νέα δεδομένα στην αυτοκινητοβιομηχανία. Το περίφημο Model T, είχε μπει άλλωστε στη παραγωγή από την 1η Οκτωβρίου του 1908. Είναι το πρώτο Ι.Χ. προσιτό και στους μη προνομιούχους.
Το 1914 η Φορντ πουλάει 250.000 αυτοκίνητα. Το 1916 τα διπλάσια. Το 1918 τα μισά αυτοκίνητα στην Αμερική είναι Ford Τ. Στην αυτοβιογραφία του αναφέρεται στην εποχή εκείνη με την περίφημη φράση: “Κάθε πελάτης μπορεί να διαλέξει το χρώμα του αυτοκίνητου που θα πάρει, αρκεί να είναι μαύρο”. Το μαύρο ήταν πιο ανθεκτικό στο χρόνο.
Οι υπόλοιποι κατασκευαστές τον χαρακτηρίζουν προδότη. Όταν σταματήσουν να τον κατηγορούν θα αρχίσουν να τον μιμούνται. Κι όταν οι αυτοκινητοβιομηχανίες θα μπουν στη μαζική παραγωγή θα ακολουθήσουν και όλες οι υπόλοιπες.
Henry Ford
Ποια ήταν όμως τα βασικά χαρακτηριστικά του φορντισμού;
Ο Φορντισμός σαν όρος, χρησιμοποιήθηκε από τον A. Gramsci (1988) τη δεκαετία του 1930 για να περιγράψει την ορθολογικοποίηση της παραγωγής που ακολούθησε την κρίση του 1929 στην Αμερική.
Ο John Allen στο βιβλίο του "H Νεωτερικότητα Σήµερα", (εκδόσεις Σαββάλας) εξηγεί τα κύρια χαρακτηριστικά του:
Βασικά χαρακτηριστικά του φορντισµού είναι οι µεγάλες αγορές, η επεξεργασία των πρώτων υλών, η συνεχής µαζική παραγωγή των προϊόντων σε µεγάλη κλίµακα σε συνδυασµό µε τη µαζική κατανάλωση, η χρήση µηχανηµάτων για την κατασκευή τυποποιηµένων προϊόντων, η διαίρεση της παραγωγής σε πολλά προκαθορισµένα µέρη (καταµερισµός εργασίας σε ηµιειδικευµένους, διαίρεση χειρωνακτικής και πνευµατικής εργασίας) και σε προκαθορισµένο ρυθµό, η επιδίωξη µείωσης του κόστους των εργατών και της παραγωγής, η ύπαρξη ενός θεσµικού δικτύου οικονοµικών ρυθµίσεων και κανονισµών µε άµεσο στόχο την επίτευξη ισορροπίας ανάµεσα στη µαζική παραγωγή και την κατανάλωση.
Ο φορντισµός απαιτεί µεγάλες αγορές προκειµένου να καταναλωθούν οι µεγάλες ποσότητες των τυποποιηµένων προϊόντων, γεγονός που θα επιφέρει την γρήγορη απόσβεση του κόστους. Η δηµιουργία αυτών των αγορών είχε σαν αποτέλεσµα την ανάπτυξη ενός θεσµικού µηχανισµού για τον έλεγχο των αγορών, µέσω εθνικών και υπερεθνικών ρυθµίσεων, διαπραγµατεύσεων µε τα σωµατεία κλπ. που στοχεύουν στο συντονισµό ανάµεσα στη µαζική παραγωγή και την κατανάλωση.

Οι τρεις καινοτομίες του Φορντ
ο Φορντ βασίστηκε στη θεωρία του Τέυλορ για την ορθολογική οργάνωση και τη μηχανοποίηση της παραγωγής που έγινε γνωστή ως "επιστημονική διοίκηση της επιχείρησης" ή "τεϋλορισμός".
Όπως γράφει ο Κώστας Γαλανόπουλος σε άρθρο του που δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό "Intellectum", o Φορντ, οικειοποιούμενος ορισμένες από τις αρχές της, θέλησε να προσεγγίσει και να εξυπηρετήσει κάτι που δεν είχε ξανακουστεί έως τότε, τη μαζική παραγωγή. Τρεις ήταν οι κύριες καινοτομίες του Φορντ:
Πρώτον εκλογίκευσε τις αρχές της εργασίας, αναλύοντας τις δουλειές που απαιτούσαν τεχνικές "χρόνου και κίνησης". Οι τεχνικές αυτές βοηθούσαν στο να επιλεγεί "ο ένας και μοναδικός βέλτιστος τρόπος" εκτέλεσης κάθε εργασίας, ενώ η τελευταία χωριζόταν σε πολλές απλές και επαναλαμβανόμενες μερικότερες εργασίες που έπρεπε να γίνονται σε συγκεκριμένο χρόνο, προκειμένου να είναι αποδοτικές.
Μπορούσαν να γίνουν όχι μόνο από ειδικευμένους τεχνίτες, αλλά κι από ημιειδικευμένους ή ανειδίκευτους εργάτες/συναρμολογητές, οι οποίοι εκτελούσαν μόνο χαμηλού επιπέδου καθήκοντα μπροστά από μια απλή μηχανή. Αυτές οι απλές μηχανές αποτέλεσαν τη δεύτερη καινοτομία του Φορντ και ονομάστηκαν "farmer machines", επειδή με μια πολύ απλή εκπαίδευση ήταν εύκολο να τις χρησιμοποιήσει ακόμη και ένα εντελώς ανειδίκευτο αγροτόπαιδο.
Η πιο σπουδαία καινοτομία, όμως, του Φορντ ήταν η εισαγωγή της γραμμής παραγωγής, ενός ιμάντα δηλαδή, που δούλευε ασταμάτητα μπροστά από τους εργάτες και μετέφερε το ημιτελές προϊόν από τον έναν εργάτη στον άλλον. Αυτός έδωσε τη δυνατότητα στον Φορντ, όχι μόνο να ελέγξει την παραγωγή, αλλά και να αυξήσει την ταχύτητα της γραμμής παραγωγής, η οποία συνήθως συνοδευόταν από μια υψηλού επιπέδου τυποποίηση των προϊόντων.
Η εισαγωγή της γραμμής παραγωγής ήταν τόσο σημαντική και επηρέασε τόσο πολύ την ανθρώπινη ζωή μέχρι σήμερα, ώστε ο σημερινός τομέας των υπηρεσιών να θεωρείται μετεξέλιξή της.
Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της επίδρασής της σημειώνεται αυτό των σούπερ-μάρκετ:
"Τα προϊόντα που έχει αγοράσει ο πελάτης ακολουθούν την πορεία τού ιμάντα και ο γραμμικός τους κώδικας (bar code) "σαρώνεται" με ειδικό μηχάνημα από έναν χειριστή που εκτελεί μια μονότονη σειρά επαναλαμβανόμενων δράσεων".

Το "Five Dollar Day". Και εγένετο, ημερομίσθιο και 8ωρο
Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι στο φορντιστικό σύστημα παραγωγής ολοκληρωτικά υπεύθυνη για κάθε απλή εργασία είναι η διοίκηση της επιχείρησης.
Ο Φορντ, όμως, πήγε ακόμη παραπέρα, εισάγοντας και μια νέα μέθοδο ελέγχου της εργασίας, που ονομάστηκε "Five Dollar Day" ("Ημερομίσθιο των πέντε δολαρίων") και σήμανε μια νέα εποχή για την εργασιακή οργάνωση της επιχείρησης.
Το "Five Dollar Day" ήταν ένα πακέτο ημερήσιας αποζημίωσης που δεν δινόταν στον καθένα. Οι εργάτες που δικαιούνταν τα πέντε δολάρια έπρεπε να πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις:
έξι μήνες συνεχούς απασχόλησης, ηλικία άνω των 21 ετών, ικανοποιητικές προσωπικές συνήθειες στο σπίτι και στη δουλειά (εντιμότητα και σύνεση) και καθόλου κατανάλωση αλκοόλ και καπνού. Όλα αυτά τα κριτήρια είχαν διερευνηθεί στο νεοϊδρυθέν "Κοινωνιολογικό Τμήμα" της επιχείρησης του Φορντ. Η πλευρά αυτή του φορντισμού αποκαλύπτει τη σχέση του τεϋλορισμού και του φορντισμού με τον πατερναλισμό. Η τελευταία γίνεται φανερή, εάν λάβουμε υπόψη μας ότι η διοίκηση της επιχείρησης διπλασίασε μεν το ημερομίσθιο των εργατών, έμμεσα, όμως, στόχευσε στον απόλυτο έλεγχο των απαιτήσεών τους.
Βάσει του "Five Dollar Day", το ημερήσιο ωράριο εργασίας μειώνεται από 9 σε 8 ώρες και η ημερησία αμοιβή αυξάνεται από $2.34 σε $5.
Τσάπλιν εναντίον Φορντ
Πλήθος ταινιών αλλά και λογοτεχνικών έργων έχουν εμπνευστεί από τις ημέρες και τα έργα του Χένρι Φορντ. Το πιο εύστοχο εικαστικό σχόλιο ωστόσο, ήταν και παραμένουν οι “Μοντέρνοι Καιροί” του Τσάρλι Τσάπλιν.
Στην ταινία του 1936, εμφανίζεται ο γνωστός αλητάκος του Τσάπλιν με το χαρακτηριστικό καπέλο και μουστάκι, ο οποίος αγωνίζεται να επιβιώσει στον μοντέρνο για εκείνον, βιομηχανοποιημένο κόσμο.
Το φιλμ έχει φόντο το μεγάλο οικονομικό και χρηματηστηριακό κραχ του 1929 και αποτελεί ένα σχόλιο στην απεγνωσμένη εύρεση εργασίας σε μια κοινωνία με τεράστια για την εποχή ανεργία. Στην ταινία γίνονται ειρωνικές αναφορές για την έντονη βιομηχανοποίηση και την επιρροή που κατά τον Τσάπλιν έχει αυτή στις συνθήκες εργασίας, όπως η λωρίδα παραγωγής του Φορντ.

Το who is who του Χένρι Φορντ
Γεννήθηκε στο Μίσιγκαν στις 30 Ιουλίου 1863 και ήταν το πρώτο από τα έξι παιδιά του Γουίλιαμ και της Μαίρης Φορντ, μεταναστών από την Ιρλανδία που είχαν φτάσει στην Αμερική το 1847 και ασχολήθηκαν με τη γεωργία. Η αρχική προοπτική του ήταν να δουλέψει στην οικογενειακή φάρμα. Το μέλλον του όμως ήταν εντελώς διαφορετικό.
Όταν πρωτοπήγε σε μεγάλη πόλη και ήρθε σε επαφή με διάφορες μηχανές της εποχής, ανακάλυψε τι ήθελε να κάνει, χωρίς ποτέ να ξεκόψει από την εξοχή και την αγροτική δραστηριότητα. Την περίοδο 1913-1924 συστάθηκε η θρυλική παρέα που έμεινε στην ιστορία με ένα προσωνύμιο.

"The Vagabonds"
Οι "Vagabonds" ("Οι περιπλανώμενοι"), αποτελούνταν από τον Φορντ, τον Τόμας Εντισον, τον κατασκευαστή ελαστικών Χάρβεϊ Φαϊαρστόουν και τον ποιητή, Τζον Μπάροουζ.
Θεωρούσε την ημέρα του γάμου του με την Κλάρα Μπράιαντ, τον Απρίλιο του 1888, την ευτυχέστερη της ζωής του και το 1893 απέκτησε το μοναδικό του παιδί, τον Εντσελ, που πέθανε από καρκίνο, μερικά χρόνια πριν από το δικό του τέλος. Σαν παιδί μαστόρευε οτιδήποτε και περνούσε την ώρα του φτιάχνοντας τα ρολόγια των γειτόνων του. Η πρώτη του δουλειά ήταν στην Ηλεκτρική Εταιρεία που είχε ιδρύσει ο Τόμας Έντισον και εκεί άρχισε δοκιμές και πειράματα παντός είδους.
Μια εταιρεία που πτώχευσε στο Ντιτρόιτ. 116 χρόνια μετά, πτώχευσε η πόλη
Το πρώτο του όχημα ήταν το Quadricycle, με το οποίο έκανε βόλτες στο Ντιτρόιτ το 1896 και αυτό τον βοήθησε για ένα δάνειο με το οποίο ίδρυσε την Detroit Automobile Company, η οποία σύντομα πτώχευσε και επέστρεψε στην προηγούμενη δουλειά του. Δεν πτοήθηκε όμως. Ίδρυσε τη Henry Ford Company, από την οποία σύντομα αποχώρησε (και η οποία μεταλλάχθηκε στην εταιρεία Cadillac) για να δημιουργήσει, στις 16 Ιουνίου του 1903, τη Ford Motor Company, με την οποία και κατέκτησε ολόκληρο τον κόσμο.
Λίγους μήνες αργότερα το πρώτο Ford Model Α κυλούσε στους δρόμους του Ντιτρόιτ. Στη συνέχεια, όπως γράψαμε και παραπάνω, δημιούργησε τη γραμμή παραγωγής, έδωσε κίνητρα στους εργαζόμενους και έκανε εφευρέσεις που βελτίωσαν το προϊόν του. Μεταξύ άλλων, έριξε στην αγορά τα φτηνά τρακτέρ και συμμετείχε στην κατασκευή αεροπλάνων.
Αμφιλεγόμενος όσο λίγοι
Το 1918, μετά από προτροπή του προέδρου Γούντρο Γουίλσον, ο Φορντ διεκδίκησε την έδρα του Μίσιγκαν στη Γερουσία με στόχο να ενισχυθεί η ομάδα που υποστήριζε τη συμμετοχή της Αμερικής στην Κοινωνία των Εθνών.
Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο Φορντ πέρασε όλα τα εργοστάσιά του στη Διεύθυνση Πολεμικού Υλικού της κυβέρνησης, έναντι αδράς αμοιβής. Ο θρύλος λέει ότι είχε καταφέρει να κλείσει συμφωνία να μη βομβαρδιστούν τα τρία εργοστάσια που είχε στη Γερμανία και κατασκεύαζαν τανκς, κινητήρες αεροπλάνων και υποβρύχια. Το 1945, οι Σύμμαχοι μπήκαν στο ερειπωμένο Αμβούργο και βρήκαν σχεδόν άθικτο το κεντρικό εργοστάσιο Φορντ.
Ο Χένρι Φορντ είναι ο μόνος Αμερικανός που αναφέρεται στο "Mein Kampf" του Χίτλερ. Το 1920 αγόρασε μια εβδομαδιαία εφημερίδα, την "Dearborn Independent", για να προβάλει τον "ορθό δρόμο ανάπτυξης" που ευαγγελιζόταν ο Χίτλερ και να στηλιτεύσει τον "εβραϊσμό" στον οποίο φόρτωνε περίπου όλα τα δεινά της ανθρωπότητας.
Για πολλά χρόνια η αρθρογραφία του αποτελούσε πρώτη ύλη για τη συνθηματολογία του Γκέμπελς κ.ά. Για το "πολύτιμο έργο" του τιμήθηκε από τους χιτλερικούς με τον Μέγα Σταυρό του Γερμανικού Αετού. Ωστόσο ουδέποτε αποκλείστηκε εργάτης, υπάλληλος κλπ στις εταιρείες του αν ήταν Εβραίος.
Από την άλλη, ο Χένρι Φορντ ήταν ο πρώτος Αμερικανός μεγαλοβιομήχανος που έδωσε ειδίκευση σε μαύρους στα πλαίσια του "κοινωνικού καπιταλισμού" του.
Στα εργοστάσια του απαγορευόταν ο συνδικαλισμός, ενώ δεν δίστασε να απολύσει εκατοντάδες εργαζομένους για ιδεολογικούς λόγους. Φανατικός εχθρός των συνδικάτων, συγκρότησε ολόκληρη ιδιωτική αστυνομία για να εμποδίσει την οργάνωση των εργατών του (κάτι που τελικά δεν κατάφερε να αποφύγει) και το ειδικό "Κοινωνιολογικό Τμήμα", που λειτουργούσε ως "αστυνομία σκέψης" των εργατών, στελεχωμένο με καταρτισμένους ψυχολόγους.
Όλα αυτά, μέχρι να αλλάξει και πάλι ρότα, μετά από προτροπή της αγαπημένης του γυναίκας, και να υποστηρίξει ανοιχτά την Συνδικαλιστική Ένωση Αυτοκινήτου.
Το 1937 χρηματοδότησε τον ηγέτη της Γουόλτερ Ρόιτερ, τον οποίο, ύστερα από πρόσκληση του Στάλιν, έστειλε στη Σοβιετική Ένωση για να δημιουργήσει βιομηχανία αυτοκινήτων.
Ο Χένρι Φορντ πλούσιος και διάσημος, ήταν κοινωνικός και κοσμικός, δημιούργησε μουσεία και ιδρύματα και όταν η σορός του εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα πέρασαν πάνω από 100.000 άτομα για να τον τιμήσουν.
Απεβίωσε την 29 Σεπτεμβρίου του 1950 σε ηλικία 84 ετών.
Πέρα από το έργο της ζωής του, τη Ford Motor Company, άφησε κληρονομιά το Ίδρυμα Φορντ (Ford Foundation), που παρέχει σταθερά κονδύλια και αθρόα χρηματοδότηση σε ερευνητικά προγράμματα, εκπαιδευτικές δράσεις και αναπτυξιακές πρωτοβουλίες.
Και όπως είπε ο κωμικός Γουίλ Ρότζερς:
"Θα περάσουν εκατό χρόνια για να καταλάβουμε τελικά αν μας βοήθησε ή μας πλήγωσε. Ένα είναι σίγουρο: δεν μας άφησε όπως μας βρήκε".
Το σίγουρο είναι πως 100 χρόνια μετά, τα εργασιακά δικαιώματα συνεχίζουν να καταπατώνται την ώρα που ο καπιταλισμός παραμένει ζωντανός παρά τα σκαμπανεβάσματα του. Άγνωστο το τι θα συνέβαινε, αν δεν είχε βάλει ο Χένρι Φορντ το χέρι του στην ιστορία της παραγωγής.

Οι σημαντικότερες "ατάκες" του Χένρι Φορντ:
-"Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην μπορεί να κάνει περισσότερα από όσα νομίζει ότι μπορεί να κάνει".
-"Η αποτυχία είναι απλώς η ευκαιρία να αρχίσουμε ξανά και αυτήν τη φορά να φερθούμε πιο έξυπνα".
-"Καμιά δουλειά δεν είναι σκληρή αν τη μοιράσεις σε μικρότερες".
-"Αν υπάρχει ένα μυστικό της επιτυχίας, αυτό βρίσκεται στην ικανότητα να καταλαβαίνεις την οπτική γωνία του άλλου και να βλέπεις τα πράγματα το ίδιο καθαρά από τη δική του γωνιά όπως ακριβώς και από τη δική σου".
-"Εμπόδια είναι τα τρομακτικά πράγματα που βλέπεις όταν τα μάτια σου δεν είναι προσηλωμένα στο σκοπό σου".
-"Ποιότητα θα πει να το κάνεις σωστά όταν κανείς δεν προσέχει".
-"Είναι σίγουρο ότι οι πολίτες της χώρας δεν καταλαβαίνουν το τραπεζικό σύστημα. Γιατί αν το καταλάβαιναν πιστεύω ότι θα γινόταν επανάσταση πριν από το επόμενο πρωί".
-"Ιδεαλιστής είναι εκείνος που βοηθά τους άλλους να πιάσουν την καλή".
-"Όταν όλα μοιάζουν να είναι εναντίον σου, να θυμάσαι ότι το αεροπλάνο ταξιδεύει κόντρα στον άνεμο δεν πηγαίνει μαζί του".
-"Το να σκέφτεσαι είναι η σκληρότερη δουλειά που υπάρχει και αυτός είναι ο λόγος που τόσοι λίγοι το τολμούν".
*[Με πληροφορίες από: "H Νεωτερικότητα Σήµερα", (εκδόσεις Σαββάλας), "Πόσο "Μοντέρνοι" είναι  οι "Καιροί" του Τσάρλι Τσάπλιν; Το φορντιστικό και το μεταφορντιστικό μοντέλο παραγωγής (δημοσίευση στο Intellectum.org)]


 Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Ιωάννης στην Κολώνα

Ένα Ασκληπιείο στο κέντρο της Πόλης! Σε μία από τις πιο υποβαθμισμένες γειτονιές των Αθηνών, στην οδό Ευριπίδου. Ανάμεσα σε πανάσχημες πολυκατοικίες, ετοιμόρροπα καταστήματα, μέσα στις σκιές μίας πόλης που καταρρέει. Εκεί βρίσκεται ο «Αγ. Ιωάννης στην Κολώνα»...

Αν δεν ξέρεις τι ψάχνεις, αποκλείεται να το δεις. Αν, όμως τον βρεις και κοιτάξεις προσεκτικά θα δεις ότι μέσα από την σκεπή της μικρής εκκλησίας ξεπροβάλλει ένας τεράστιος κίονας!

Πρόκειται για μία ξυλόστεγη βασιλική, που κτίσθηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Χαρακτηριστικό στοιχείο της είναι ο αρχαίος, με κορινθιακό κιονόκρανο, κίονας, που βρίσκεται στο Ιερό Βήμα και εξέχει από την στέγη. Η αγία Τράπεζα είναι εντοιχισμένη στην αψίδα του Ιερού Βήματος.

Ο Κορινθιακός κίονας, που γύρω του έχει κτισθεί η εκκλησία, βρίσκεται σε μία περιοχή που παλαιότερα - όταν την κατοικούσαν ακόμη Έλληνες και όχι αλλοδαποί - ονομαζόταν «πλάτωμα των Αγίων Ολύμπων ή Κολύμπων».

Πολύ πιθανά, ο κίονας αυτός να είναι ότι έχει περισσέψει από ένα αρχαίο Ασκληπιείο.

Η εκκλησία είχε την φήμη πως θεραπεύει τις «θέρμες» (βλ: πυρετό) ενώ υπάρχει και μια καταγεγραμμένη προσευχή μίας μοναχής "Μακαρίας", η οποία περιλαμβάνει και κάποια «αρχαία μυστικά» (για την θεραπεία;) του πυρετού. Άρα μπορούμε να υποθέσουμε πως οι «Κόλυμποι» έχει άμεση σχέση με την θεραπεία, και πως εκεί βρισκόταν στην αρχαιότητα, ένα Ασκληπιείο…

Μία παράδοση που έχει καταγράψει ο , που διέσωσε ο Δ. Καμπούρογλου έχει ως εξής: "...Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος «στα τελευταία του έστησε μια κολώνα, και στο θεμέλιό της έδεσε όλες τις αρρώστιες με μετάξια λογιώ - λογιώ χρώματα, και τα έχωσε εκεί βαθιά και από πάνω τους έβαλε την κολώνα και είπε: Σαν θα πεθάνω, όποιος αρρωστήσει, να έρθει να δέσει ένα μετάξι στην κολώνα τρείς κόμπους, με ό,τι χρώμα έχει η αρρώστια του, και να πει τρείς φορές: Άη Γιάννη μου εγώ δένω την αρρώστια μου και η χάρη σου να τήνε λύσει..." και ευθύς θα γιατρευτεί».

Αυτή η δοξασία είναι σίγουρα προχριστιανική και προέρχεται από την αρχαία ελληνική ιστορία του τόπου αυτού…

Σημειώσεις:

1. Η εκκλησία ήταν κλειδωμένη, με ψηλά κάγκελα και συρματοπλέγματα γύρω της. Δεν μπορέσαμε να μπούμε και άρα όλο το φωτογραφικό υλικό του άρθρου προέρχεται από τον εξωτερικό χώρο.

2. Ένα μεγάλο δέντρο στην είσοδο κρύβει τον τεράστιο κίονα ενώ  οι πανύψηλες πολυκατοικίες γύρω από την εκκλησία καταπίνουν την δόξα, την ομορφιά και την χάρη του…

3. Ένα Ασκληπιείο στο κέντρο της Πόλης! Σε έναν δρόμο που κανείς περαστικός δεν μιλά ελληνικά, ανάμεσα σε τόνους τσιμέντων και σκουπιδιών, σταματάς για λίγο, κοιτάζεις ψηλά και φεύγεις με ένα χαμόγελο ικανοποίησης στα χείλη: η παλιά Ελλάδα, είναι ακόμη εδώ...

Κείμενο, φωτογραφίες: dimdom για το Εν Αθήναις


 Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Αμαξά! Τους ίππους σου κατά τα Πατήσια!

Bόλτα στα παραδείσια Πατήσια μιάς άλλης εποχής.

Τα παλιά χρόνια τα Πατήσια τα αποκαλούσαν «Παραδείσια» λόγω των ωραίων κήπων τους, γεμάτους πυκνούς κυπαρισσώνες. Πολλά νερά, πολύ πράσινο, ξακουστή παραγωγή ντομάτας στα αμέτρητα περιβόλια, αργότερα και πατάτας, ιδεώδης τόπος να μένει κανείς! Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ ήταν και η έδρα του Σουλτάνου, του πολυχρονεμένου Πατισάχ, στις λίγες του επισκέψεις στην Αθήνα. Πες πες οι πρόγονοι μας το «στου Πατισάχ», τους έφυγε κάποια στιγμή το «χ» και έμεινε παραφθαρμένο, όπως τόσες άλλες ονομασίες εκείνη την εποχή, το «Πατήσια»! Σε αντίθεση με τα παραδείσια Πατήσια, η οδός που οδηγούσε σ’ αυτά, η συνέχεια της οδού του Αιόλου, η Πατησίων, δεν παρουσίαζε και κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Δεν έπαυε όμως να ήταν αγαπημένος, κυριακάτικος κυρίως, προορισμός για τους εποχούμενους τυχερούς των Οθωνικών χρόνων. Πηγή: www.lifo.gr

Τα παλιά χρόνια τα Πατήσια τα αποκαλούσαν «Παραδείσια» λόγω των ωραίων κήπων τους, γεμάτους πυκνούς κυπαρισσώνες. Πολλά νερά, πολύ πράσινο, ξακουστή παραγωγή ντομάτας στα αμέτρητα περιβόλια, αργότερα και πατάτας, ιδεώδης τόπος να μένει κανείς! Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ ήταν και η έδρα του Σουλτάνου, του πολυχρονεμένου Πατισάχ, στις λίγες του επισκέψεις στην Αθήνα. Πες πες οι πρόγονοι μας το «στου Πατισάχ», τους έφυγε κάποια στιγμή το «χ» και έμεινε παραφθαρμένο, όπως τόσες άλλες ονομασίες εκείνη την εποχή, το «Πατήσια»!
Σε αντίθεση με τα παραδείσια Πατήσια, η οδός που οδηγούσε σ’ αυτά, η συνέχεια της οδού του Αιόλου, η Πατησίων, δεν παρουσίαζε και κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Δεν έπαυε όμως να ήταν αγαπημένος, κυριακάτικος κυρίως, προορισμός για τους εποχούμενους τυχερούς των Οθωνικών χρόνων.


Ο περιηγητής Edmont About, που τόσα κείμενα μας άφησε για την Αθήνα του 1854, γράφει:
«Όταν έχεις διασχίσει όλη την οδόν Αιόλου έχοντας πίσω σου την Ακρόπολη και τους Αέρηδες, βλέπεις μπροστά σου έναν σκονισμένο δρόμο μήκους ενός χιλιομέτρου, που καταλήγει σε ένα μικρό χωριό. Αυτό το χωριό ήταν στην Τουρκοκρατία η έδρα του πασά. Το όνομα πασάς ή πατισάχ τού έχει μείνει, κάπως παρεφθαρμένο είναι αλήθεια. Οι Αθηναίοι το ονομάζουν Πατήσια. Ο δρόμος των Πατησίων είναι ο αθηναϊκός ιππόδρομος.

»Αν έλεγα ότι είναι ένας τόπος ψυχαγωγίας, θα έλεγα ψέματα... Ο δρόμος είναι κακοσυντηρημένος και άσχημα θα κρατούσε τη θέση του ανάμεσα στους δικούς μας κοινοτικούς δρόμους. Τα δέντρα με τα οποία επεχείρησαν να τον πλαισιώσουν ξεράθηκαν ή ξεραίνονται. Οι τέσσερες ή πέντε ταβέρνες που υψώνονται δεξιά και αριστερά, δεν είναι Παρθενώνες. Τα κριθαροχώραφα ή οι ακαλλιέργητες εκτάσεις που περνά ο δρόμος δεν κάνουν έναν επίγειο παράδεισο.

»Ωστόσο οι περιπατητές που μαζεύονται σ’ αυτό το δρόμο μπορούν να βλέπουν, όταν το επιτρέπει η σκόνη, ένα από τα ωραία πανοράματα του κόσμου. Έχουν μπροστά τους την Πάρνηθα, κομμένη από μια χαίνουσα χαράδρα. Πίσω τους η Αθήνα και η Ακρόπολη. Δεξιά ο Λυκαβηττός. Αριστερά η θάλασσα, τα νησιά και τα βουνά του Μοριά.

»Ο κομψός κόσμος της Αθήνας έχει για κυριώτερη ψυχαγωγία του, χειμώνα-καλοκαίρι, τον περίπατο στην οδό Πατησίων. Φθάνουν εκεί με τα πόδια, με αμάξι και κυρίως με άλογο. Κάθε Έλληνας που βρίσκει να δανεισθεί τριακόσιες δραχμές, βιάζεται να αγοράσει ένα άλογο. Κάθε Έλληνας που έχει τρεις δραχμές τις διαθέτει νοικιάζοντας ένα άλογο».

Το πανηγύρι της Πρωτομαγιάς

Ιδιαίτερα την ρομαντική περίοδο(1862-1880) η λέξη «Πατήσια» και η λέξη «Πρωτομαγιά» ήταν ταυτόσημες. Όπως ήδη είπαμε, τα Πατήσια ήταν γεμάτα περιβόλια, τα νερά ήταν άφθονα. Διαμορφωνόταν έτσι ένα ιδεώδες περιβάλλον για τη γιορτή της Άνοιξης, για γλέντι μέσα στη φύση. Οι παλιοί Αθηναίοι λάτρευαν τα λουλούδια. Έτσι η γιορτή των λουλουδιών ήταν γι’ αυτούς αφορμή για ένα από τα μεγαλύτερα πανηγύρια της χρονιάς, πανηγύρι που μόνο τα Κούλουμα το ξεπερνούσαν κάπως!

Παραμονή κι ανήμερα όλη η περιοχή γέμιζε κόσμο. Άλλοι με άμαξες, οι πιο πολλοί με τα πόδια, έτρωγαν κι έπιναν και κατά την καθιερωμένη έκφραση: «έπιαναν τον Μάη». Στου Λεβίδη, στο ύψος του Αγίου Λουκά, οι Αθηναίοι αγόραζαν στεφάνια με λουλούδια: τριαντάφυλλα και πασχαλιές. Πενήντα λεπτά ο «Μάης». Άλλοι τον κρεμούσαν στο φανάρι της άμαξας, άλλοι τον μετέφεραν γεμάτοι ενθουσιασμό, επιδεικνύοντάς τον. Το βράδυ όλα τα σπίτια θα είχαν το στεφάνι τους στην εξώπορτα, το μπαλκόνι ή το παράθυρο.

Οι εορταστές με το απαραίτητο τριαντάφυλλο στ’ αυτί χόρευαν, τραγουδούσαν, έλεγαν αστεία. Το ρετσινάτο της Κούλουρης, σωστό κεχριμπάρι, έρεε άφθονο. Αρνί ψητό, αυγά, σκορδαλιά, ντολμαδάκια με κληματόφυλλα, γιαούρτι σακουλίσιο ήταν τα αγαπημένα φαγητά, με τα οποία φρόντιζαν όλοι να έχουν εφοδιαστεί απ’ το σπίτι! Άλλοι πιο οργανωμένοι έψηναν αρνιά στη σούβλα. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που κάθονταν στα εξοχικά κέντρα και τις μπιραρίες. Πραγματικό αδιαχώρητο…

 

Τα ζευγαράκια των ερωτευμένων είχαν την τιμητική τους. Παντού άκουγες:

Δρέψατε πάλιν ερασταί ευδαίμονες ναρκίσσους

Εις του Μαΐου τους φαιδρούς κ’ ευώδεις παραδείσους.

Η εικόνα των Αθηναίων να επιστρέφουν το βράδυ στα σπίτια τους, πρέπει να ήταν ιδιαίτερα γραφική. Σε όλο το μήκος της Πατησίων είχαν ανάψει «ρετσίνες» σαν λαμπαδηφορία. Τα κάρα πήγαιναν αργά, στολισμένα με λουλούδια. Λουλούδια και στα κεφάλια των αλόγων. Οι άνδρες μισομεθυσμένοι, οι γυναίκες χαχανητά και τραγούδια, τα παιδιά να ξεφωνίζουν γεμάτα ένταση. Φοβερές εικόνες !!

Η Πατησίων αναβαθμίζεται

Η όψη της Πατησίων αλλάζει στις περιόδους της Belle Époque (1880-1910) και ιδιαίτερα εκείνης του Μεσοπολέμου που ακολούθησε (1910-1940). Πατήσια και Πατησίων αναβαθμίζονται, γεμίζουν ταβέρνες, μπυραρίες κέντρα αναψυχής και κινηματογράφους, ενώ εξωραϊσμοί και πλατείες συμμαζεύουν το προηγούμενο αδιάφορο τοπίο του δρόμου. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και το τραμ (γραμμή 3) που έφτανε μέχρι το τέρμα της Πατησίων.

Εκεί συναντούσε και το «Θηρίο» που ανέβαινε αγκομαχώντας προς Κηφισιά. Ο δρόμος τότε έκλεινε με μια χονδρή αλυσίδα που έκανε αρκετή εντύπωση στους ευφάνταστους προγόνους μας, ώστε να ονομάσουν το μέρος «Αλυσίδα»! Η δημιουργία τέλος άλλου ένα πράσινου πάρκου, εναλλακτικά προς τον Βασιλικό Κήπο, από τα μέσα της δεκαετίας του 30, του πάρκου του Πεδίου του Άρεως, έφερε ακόμη περισσότερο κόσμο στην περιοχή.

Μια διαφορετική και σίγουρα ωραία εικόνα έδινε η οδός Πατησίων κάθε Πέμπτη και Κυριακή, κατά την περίοδο της Belle Époque. Εδώ συναντούσε κανείς ρομαντικούς περιπατητές, κυρίες με φέσια και άλλες, ντυμένες με ευρωπαϊκά φορέματα περιπάτου, ηδυπαθείς δανδήδες και ποιητές ντυμένους σε στιλ λόρδος Βύρων! Όλοι πήγαιναν στις παραστάσεις της μπάντας του στρατού που δινόντουσαν επάνω σε μια πολυγωνική εξέδρα κοντά στη περιοχή όπου αργότερα θα δημιουργηθεί το Πεδίο του Άρεως. Από εκεί πήρε μάλιστα τ’ όνομά του ο γειτονικός οικισμός: «Πολύγωνο»!

Η εικόνα των περιπατητών ήταν ιδιαίτερα σουρεαλιστική, αφού οι προτιμήσεις τους, για το πιά μεριά πεζοδρομίου θα διάλεγαν, γινόταν με καθαρά ταξικά κριτήρια! Η αριστοκρατία πήγαινε δεξιά ενώ φαντάροι, νταντάδες, υπηρέτες και λοιπός λαουτζίκος πήγαιναν αριστερά!

Τα Πατήσια όμως έχουν μεγάλη ιστορία για να τελειώσει σε ένα σημείωμα, γι’ αυτό και θα επανέλθουμε σύντομα. Προτού όμως αποχωριστούμε ελάτε μαζί μας σε μια νοσταλγική βόλτα προς τα εκεί, με την άμαξα φυσικά, τραγουδώντας μαζί με τον Αντώνη Διαμαντίδη το παραδοσιακό πολίτικο «Ο καροτσιέρης».














 Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Να τα πούμε; Αρχιμηνιά κι Αρχιχρονιά-Διαβάστε την ιστορία και πώς βγήκαν τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς

Έχετε προσέξει ότι τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς είναι λίγο ... ασυνάρτητα ;

Όσο και αν προσπαθήσετε δεν βγαίνει νόημα μεταξύ των στίχων - για να θυμηθούμε τα Κάλαντα :

Αρχιμηνιά κι Αρχιχρονιά

Ψηλή μου δεντρολιβανιά (*)

Κι αρχή καλός μας χρόνος

Εκκλησιά με τα' άγιο θόλος (*)

Άγιος Βασίλης έρχεται

Και δε μας καταδέχεται (*)

Από την Καισαρεία

Συ είσ' αρχόντισσα κυρία (*)

Βαστάει πένα και χαρτί

Ζαχαροκάντυο ζυμωτή (*)

Χαρτί-χαρτί και καλαμάρι

Δες και με το παλικάρι (*)

 

Ας δούμε λοιπόν πώς εξηγείται η ασυναρτησία ... Η ιστορία μας διαδραματίζεται στο Βυζάντιο. Σε εκείνα τα χρόνια οι φτωχοί και χαμηλών στρωμάτων άνθρωποι δεν είχαν το δικαίωμα να μιλούν στους αριστοκράτες παρά μόνο σε γιορτές όπου μπορούσαν να τους απευθύνουν ευχές.

 

Κάποιος νεαρός λοιπόν, ταπεινής καταγωγής, ήταν ερωτευμένος με μια αρχοντοπούλα. Επειδή δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτό να την πλησιάσει παρά μόνο σε περίοδο εορτών για να της απευθύνει ευχές, αποφάσισε ανάμεσα στα κάλαντα του Μεγάλου Βασιλείου να εντάξει και ένα ερωτικό ποίημα που είχε συνθέσει !

Αρχίζει λοιπόν και βάζει ενδιάμεσους στίχους (αυτούς με τα αστεράκια). Με αυτόν τον τρόπο και τα κάλαντα θα έλεγε ακολουθώντας τους κοινωνικούς κανόνες αλλά ταυτόχρονα θα παίνευε την καλή του ... !!!

 

Την αποκαλεί ψηλή, σαν δεντρολιβανιά.

 

Επειδή φορούσε ένα από τα ψηλά τα κωνικά καπέλα με το τούλι στην κορυφή, την παρομοιάζει με Εκκλησιά με το Άγιο θόλος (θόλος εκκλησίας).

 

Της λέει ότι δεν τον καταδέχεται (ο Άη Βασίλης δεν έχει να κάνει!) γιατί είναι αρχόντισσα κυρία.

 

Τέλος κλείνει με τις γαλιφιές !!! Την λέει ζαχαροκάντυο ζυμωτή, δηλαδή φτιαγμένη από ζάχαρη (γλυκιά μου) και την παρακαλεί να του ρίξει μια ματιά.

Έτσι λοιπόν αυτά τα παράδοξα Κάλαντα πέρασαν από γενιά σε γενιά και έγιναν τα πιο διαδεδομένα σε όλο τον ελληνικό χώρο ... !!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πηγή 

Διαβάστε περισσότερα...

Μυρσίνη Λοΐζου: Ο ήλιος είναι δικός μας και όχι δικός σας!

Κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Γνωρίζω εκ των προτέρων, ότι αυτή η κίνησή μου είναι συμβολική, εν τούτοις η συνείδησή μου, και η αξιοπρέπειά μου ως ενεργού πολίτη μου επιβάλλει να σας γνωστοποιήσω τα εξής: Ο πατέρας μου Μάνος Λοΐζος αγωνίστηκε με τον δικό του τρόπο, για αξίες όπως η Ελευθερία, η Δημοκρατία, και η Κοινωνική Δικαιοσύνη. Προσπάθησε να υπηρετήσει μέσω της τέχνης του, τα οράματα και τις αξίες ενός καταπιεζόμενου λαού, ο οποίος με πολύ κόπο, αίμα και δάκρυα αγωνίστηκε για την Δημοκρατία, την οποία τόσο βάναυσα του την στερούσαν. Αφού αυτός ο λαός κατοχύρωσε με πολλούς αγώνες τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα τα οποία στην Ευρώπη είχαν κατακτηθεί χρόνια πριν, έρχεστε σήμερα και όπου δικαιώματα βάζετε ευκαιρίες.

» Τα δικαιώματα στην εργασία, την υγεία, την παιδεία, την ποιότητα ζωής, τον πολιτισμό, τα έχετε κάνει ένα απέραντο fast track έξυπνων επενδύσεων, ξεπουλώντας όχι μόνο τον δημόσιο πλούτο αυτή της χώρας, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.
 Τόσα χρόνια σας ακούω να χρησιμοποιείτε το ‘Καλημέρα Ήλιε’ στις κομματικές σας συγκεντρώσεις. Παλιότερα, απλά με ενοχλούσε αισθητικά καθώς και με πλήγωνε, εξαιτίας αφενός της υποκρισίας σας, -διότι οι δικές σας αξίες επέβαλαν και έναν βαθιά εξουσιαστικό τρόπο ζωής, και δημιούργησαν σκλάβους αντί για ελεύθερους ανθρώπους και ενεργούς πολίτες-


και αφετέρου διότι οι δικές σας αξίες δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με αυτό που προσπαθεί να πει το συγκεκριμένο τραγούδι. Τώρα όμως πλέον εξοργίζομαι, γιατί δείχνει ότι δεν έχετε καταλάβει τίποτα από τους αγώνες του λαού και των εργαζομένων, πράγματα τα οποία ενέπνευσαν τον πατέρα μου, και του έδωσαν και μια αντίστοιχη στάση ζωής στην καθημερινότητά του ως πολίτη, και στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του. Το τραγούδι αυτό καλημερίζει τον Ήλιο, την ελπίδα, την αλληλεγγύη, και την προσμονή ενός ολόκληρου λαού, για δημοκρατία και ελευθερία. Εσείς όμως, είστε υπεύθυνοι για την πιο βαθιά, πνευματική, αξιακή, ηθική, και πολιτισμική καταχνιά που θα μπορούσε να έχει ποτέ αυτός ο τόπος. Ως εκ τούτου, σας απαγορεύω ρητά και κατηγορηματικά, να χρησιμοποιείτε έργο ή μέρος του έργου του Μάνου Λοΐζου, σε οποιαδήποτε κομματική σας εκδήλωση ή δραστηριότητα. Βέβαια ίσως να απαντήσετε ότι το έργο του Μάνου Λοΐζου ανήκει στον λαό. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο όμως και η συγκεκριμένη πράξη εκ μέρους μου. Επειδή όπως αποδείχτηκε δεν είστε, και ούτε ήσασταν ποτέ μέρος αυτού του λαού, και δεν έχετε πλέον κανένα δικαίωμα και καμία νομιμοποίηση να συνεχίζετε να τον εξαπατάτε.
Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας. Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει.
Μυρσίνη Λοΐζου»
Πηγή: para8yro ( para8yro.wordpress.com )
——————————————————————————————————————————————————-

Καλημέρα Ήλιε
Μουσική, στίχοι: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Σμοκοβίτης, Αλέκα Αλιμπέρτη, χορωδία, από το δίσκο: Καλημέρα ήλιε, ΜΙΝΟΣ 1974
Άλλη εκτέλεση: Ζωντανή ηχογράφηση της ιστορικής συναυλίας – αφιέρωμα στον Λοίζο στο ΟΑΚΑ, ΜΙΝΟΣ, 1985,
από όλους τους συμμετέχοντες μεγάλους τραγουδιστές – πρώτους εκτελεστές του έργου του: Καλατζή, Νταλάρα, Αλεξίου, Παπακωνσταντίνου, Γαλάνη

Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο / θα τον τρελάνουμε το φίλο σίγουρα ναι
με το νταούλι και με το ζουρνά / καλημέρα ήλιε καλημέρα

Γελά ο ήλιος κι αμολιέται στα στενά
χορεύει πάνω στο νταούλι κι αρχινά
το κόκκινο για τη ροδιά
το πράσινο για τα παιδιά
για της Μυρσίνης την ποδιά μια Παναγιά

Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο / θα τον τρελάνουμε το φίλο σίγουρα ναι
με το νταούλι και με το ζουρνά / καλημέρα ήλιε καλημέρα
Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο / θα τον κρατήσουμε τον ήλιο σίγουρα ναι
πάνω στις στέγες μέσα στις καρδιές / καλημέρα ήλιε καλημέρα

Πηγή: www.e-orfeas.gr
——————————————————————————————————————————————————-
Αυτό που πρόδωσαν… κι αυτό το πρόδωσαν… που το τραγουδάμε από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας…
Μουσική, στίχοι: Μάνος Λοΐζος
Σε  Πρώτη Εκτέλεση: Κώστας Σμοκοβίτης, Αλέκα Αλιμπέρτη, χορωδία, από το δίσκο: Καλημέρα ήλιε, ΜΙΝΟΣ 1974








Πηγή 

Διαβάστε περισσότερα...

ΜΑΙΑΝΔΡΟΣ - Η ΧΕΙΡΩΝΙΟΣ ΛΑΒΗ - Η ΛΑΒΗ ΤΩΝ ΘΕΟΜΑΧΩΝ!

ου Μ. Καλόπουλου απο το βιβλίο του ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ του 1995
Κάποτε στο φως του φεγγαριού ο βασιλιάς της Φθίας ο Πηλέας, είδε μια πανώρια θεά να χορεύει μαζί με τις κόρες των νερών. Ήταν η θεά Θέτιδα, που η προφητεία του Προμηθέα την ανάγκαζε να παντρευτεί θνητό, ώστε να μη γεννηθεί αυτός, που θα ανέτρεπε τον παντοδύναμο Δία!
Ο Πηλέας τυραννιόταν απ’ τη θεϊκή ομορφιά, αλλά πώς μπορούσε αυτός θνητός, ν’ αποκτήσει τη Θέτιδα που ήταν μια θεά; Ρώτησε όμως γι’ αυτό τον σοφότατο Χείρωνα που κατοικούσε ψηλά στο πολυβότανο Πήλιο. «Εκείνος τον ορμήνεψε, στο ίδιο μέρος σαν τη δει, τη νύχτα να χορεύει, να την αρπάξει όσο γίνεται σφιχτά στην αγκαλιά του. Να μην αφήσει τη λαβή όσο εκείνη κι αν άλλαζε μορφή, κι ας γίνει φίδι, λιοντάρι ή φωτιά, νερό για να ξεφύγει». Ο Πηλέας στο πάθος του για τη θεά ξεπέρασε και νίκησε καρτερικά όλες τις θυμωμένες μεταμορφώσεις της, κρατώντας την με μια λαβή σφιχτά στην αγκαλιά του. Η θεά υπέκυψε και παραδόθηκε στον έρωτά του!
Το υπέροχο αυτό θέμα απεικονίζεται έξοχα στο εσωτερικό ερυθρόμορφης κύλικας του -500 που τώρα βρίσκεται στο μουσείο του Δυτικού Βερολίνου. Η έξοχη αυτή απεικόνιση παρουσιάζει τον Πηλέα, να αψηφά τα φίδια της θεϊκής μεταμόρφωσης που τον δαγκώνουν παντού, καθώς και το λιοντάρι που ωρύεται γαντζωμένο στην πλάτη του. Ο Πηλέας νικά τις μεταμορφώσεις της πεντάμορφης θεάς, χρησιμοποιώντας την ιερή"χειρώνιο λαβή", ή «Μαίανδρο» όπως έγινε αργότερα γνωστό, το διάσημο αρχαιοελληνικό σύμβολο της ήττας των θεών!

Τα λεξικά πράγματι επιμένουν στην ανόητη στερεότυπη άποψη, πως Μαίανδρος είναι: «το διακοσμητικό αρχαιοελληνικό σχήμα που υπενθυμίζει τους ελιγμούς του ποταμού της Καρίας Μαίανδρου, όπου πρωτοευρέθη και εκ του οποίου έλαβε το όνομα». Μπορεί πράγματι να πήρε το όνομα απ’ τον ποταμό πλησίον του οποίου πρωτοευρέθη, αλλά είναι ολότελα ανόητο να πιστεύουμε ότι τα απανταχού της γης ελληνοπρεπή αυτά ευρήματα, απεικονίζουν με πάθος τις χάρες και τους "ελιγμούς" ενός άγνωστου εν πολλοίς ποταμού της Ασιατικής Καρίας.

Ο Πηλέας καταβάλλει τη Θέτιδα με τη "μαιάνδριο ζεύξη χειρών 
ή χειρώνιο λαβή"! Εσωτερικό ερυθρόμορφου κύλικα που
χρονολογείται γύρω στο -500 Δ. Μουσείο Βερολίνου.

Σημειώνουμε εδώ, ότι ο συσχετισμός της λαβής αυτής, ή μια χούφτα γαντζωμένη μεσ’ στην άλλη, που σαφώς σχηματίζει το διάσημο ελληνοπρεπές γραμμικό σύμβολο του μαίανδρου, είναι εδώ ολοφάνερος. Δε βλέπω όμως πουθενά να σχολιάζεται έτσι, αυτός ο ολοφάνερος παραλληλισμός, που τόσο τιμά τον «παγκόσμια γνωστό ελληνικό Μαίανδρο», που απλά είναι γνωστός μόνο, ως ένα πανέμορφο διακοσμητικό γραμμικό εφεύρημα και όχι ως πιθανό ιερό σύμβολο ανύψωσης του ανθρώπου στο βάθρο του ισάξιου αντιπάλου των "θεών". Η μαιάνδριος ζεύξη των χειρών, είναι εξαίρετος συμβολισμός κάθε ηρωισμού και αξιοσύνης.
Απ’ το πλήθος των αρχαιοελληνικών αγγειογραφιακών αναπαραστάσεων σαφώς διαφαίνεται ότι η λαβή αυτή, η χειρώνιος λαβή ή χειρώνιο πλέγμα ή όπως αλλιώς κι αν αποκαλούσαν την συγκεκριμένη αυτή λαβή στο παρελθόν, αποτελούσε το ιδιαίτερο ίσως και ιεροπρεπές έμβλημα των θεομάχων Ελλήνων ηρώων! Το μεγαλειώδες σχηματικό σύνθημα ότι και οι θεοί ηττώνται!
Ο Μαίανδρος λοιπόν ήταν πιθανότατα η γραφική παράσταση της θεϊκής ήττας, από ψυχωμένους θεομάχους ήρωες!
Την "μαιάνδριο λαβή", όπως δικαίως πλέον θα πρέπει να την αποκαλούμε, τη χρησιμοποιεί κατ’ επανάληψη ο κατ’ εξοχήν θεομάχος Ηρακλής, όπως φαίνεται τονισμένη ξεκάθαρα στην αριστουργηματική αυτή απεικόνιση της πάλης του Ηρακλή με τον Τρίτωνα, σε αγγειογραφία του -550 όπου βλέπουμε τον Τρίτωνα να πασχίζει μάταια ν’ ανοίξει μπροστά από το στήθος του, τα κλειδωμένα με την μαιάνδριο λαβή ατσαλένια δάχτυλα του ανίκητου ήρωα!
Την ολοφάνερη σχέση διακοσμητικού μαιάνδρου και μαιάνδριας λαβής μπορεί κανείς εύκολα επίσης να διαπιστώσει στο σύμπλεγμα Πηλέα και Θέτιδας όπου η αξία της εν λόγω λαβής στο κέντρο της παράστασης υπερτονίζεται στεφανωμένη ολόγυρα απ’ τον σχηματοποιημένο πλέον μαιάνδριο συμβολισμό. Δεν πρέπει επίσης να είναι τυχαίο, ότι πλήθος αγγειογραφιών που υπαινίσσονται θεϊκή ήττα, ή υπέρμετρο ηρωισμό, συχνά στεφανώνονται από μαίανδρο!
Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι δεν είναι καθόλου τυχαία η ευρύτατη διάδοση κατά την αρχαιότητα του παραπάνω μαιανδρικού συμβολισμού. Αποτελούσε ένα διαχρονικό δώρο των μυθολογικών χρόνων, στους κλασικούς και νεότερους χρόνους των μεσογειακών απογόνων του Έλληνα. Ένα υπέροχο σχηματικό σύνθημα, της υποχρέωσης σε υποχώρηση των εξουσιαστικών "θεών", ιερατείων και θρησκειών.

Ο Ηρακλής καταβάλλει τον Τρίτωνα με την "μαιάνδριο λαβή". 
Αγγειογραφία του -550 Αρχαιολογικό Μουσείο Ταρκυνία.

Αν μάλιστα σωστά υποθέτουμε ότι οι ερωτήσεις και οι ερμηνείες, είναι τα δυο χέρια των σοφών. Τότε η μαιάνδριος πεμπτουσία, δεν είναι άλλη απ' την αδιάσπαστη αλυσίδα ερωτήσεων και ερμηνειών, που αχρηστεύουν τους θεοποιημένους αινιγματοποιούς, μαζί με τα αινίγματά τους!
Μπορεί σαν λαός (αυτό αφορά μόνο τους σημερινούς έλληνες) να πάσχουμε (επειδή κάποιοι έτσι το θέλουν) από βαριά ιστορική αμνησία, δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος να αφαιρούμε επίμονα αξία απ’ τους συμβολισμούς των προγόνων μας, επιμένοντας με πάθος σε τυχάρπαστες ερμηνείες που κάποιοι εντελώς αβασάνιστα πρότειναν υποτιμώντας βάναυσα τον εξαίσιο αυτόν ιερό συμβολισμό.
Ο μαίανδρος είναι ένα γραμμικό παράγγελμα των προγόνων μας, για μάχη ενάντια στο αδύνατο! Μια υπέροχη σχηματική υπενθύμιση ότι στα δύο σου "χέρια" κρατάς το μυστικό της ήττας των καταδυναστευτών σου. Και αν μόνο τα δικά σου "χέρια" δεν επαρκούν, τότε ένωσέ τα με άλλους σ’ ένα αδιάσπαστο αρμονικό σύνολο, ελληνοπρεπούς, μαχητικής, μαιανδρικής αλυσίδας, επιθετικών ερωτήσεων και απομοιθοποιητικών ερμηνειών! Αυτή είναι και η αποτελεσματικότερη μάχη ενάντια σε κάθε αυθαίρετης εξουσίας!
Ο ιερός μαίανδρος είναι ένα αιώνιο σύμβολο νίκης, που το χαρίζει η Ελληνική Αρχαιότητα στην πανανθρώπινη ελπίδα της τελικής απελευθέρωσης απ’ τη δουλεία όλων ανεξαιρέτως των αρχαίων και νεότερων "θεών".

 Μ. Καλόπουλος Απ' το βιβλίο του "ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ" του 1995 http://www.greatlie.com/


 Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Agenda 21 : Βήματα και στόχοι

Agenda 21: Οι στόχοι και τα βήματα για την παγκόσμια διακυβέρνηση που αναζητούν... Αυτοί που ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ (Απόσπασμα από το βιβλίο Γιατί και πως ζουν ανάμεσα μας - Το Σιδερένιο Βουνό-)

Πηγή 

Διαβάστε περισσότερα...

Το 1893 ήταν το οινόπνευμα και τα σπίρτα.Τώρα τα ενεργειακά αποθέματα;

Σ΄ένα τούνελ σκοτεινό όπου φως δεν φαίνεται πουθενά έχει μπει η χώρα.Δεν είναι η πρώτη φορά αλλά δεν ξέρουμε αν αυτή είναι η χειρότερη είσοδος σ΄ αυτό το τρομακτικό τούνελ της απόλυτης αβεβαιότητας. Η διαδρομή συνήθως είναι μεγάλη. Τη τελευταία φορά που μας είχε συμβεί κράτησε μόλις…οκτώ δεκαετίες!

Ήταν το 1893 που ο Χαρίλαος Τρικούπης είχε πει το γνωστό “δυστυχώς επτωχεύσαμεν”.Η Αθήνα αδυνατώντας να διαπραγματευτεί “παρέδωσε” την οικονομική και φορολογική πολιτική της σε μία Διεθνή Επιτροπή Δημοσιονομικού Ελέγχου που αποτελούνταν από εκπροσώπους των ομολογιούχων -Ηνωμένο Βασίλειο,Γαλλία,Ιταλία,Ρωσία και Αυστροουγγαρία- η οποία επέβαλε αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία .Τότε επιβλήθηκαν τα γνωστά μονοπώλια στο οινόπνευμα και τα σπίρτα. Πότε αποχώρησε εκείνη η τρόϊκα; Το 1978!Τι κατάφερε; Εκτός από το να εισπράττει απολύτως τίποτα!


Ποια είναι …τα σπίρτα και το οινόπνευμα της εποχής; Το μυαλό όλων πηγαίνει ασφαλώς στα αποθέματα ενέργειας που λέγεται ότι υπάρχουν στην ελληνική επικράτετεια.Και ασφαλώς έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα,δεν μπορείς εύκολα να απορρίψεις τέτοιες σκέψεις ως “συνωμοσιολογικές”.Ειδικά μετά τα όσα έγιναν γνωστά περί “κλειστού λογαριασμού”,στον οποίο θα μπαίνουν τα ελληνικά έσοδα αλλά και το μέγεθος του χρέους που όλοι παραδέχονται ότι “δεν βγαίνει με τίποτα”. Και γίνεται κανείς πιο καχύποπτος και ίσως και συνωμοσιολόγος αν κοιτάξει πίσω στην ιστορία.

Το 1893, φθάσαμε στο σκοτεινό τούνελ της απόλυτης οικονομικής αβεβαιότητας και του χάους,περίπου με τον ίδιο τρόπο.

Τότε ήταν η επιταχυνόμενη παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και το κενό εξουσίας σε νέα ανεξάρτητα κράτη των Βαλκανίων που ανησυχούσαν τους Δυτικούς. Αμέσως μετά το Συνέδριο του Βερολίνου το 1878 το Ηνωμένο Βασίλειο,η Γαλλία και η Γερμανία ήθελαν να αυξήσουν την στρατιωτική ισχύ της Ελλάδος.Ήθελαν να γίνει η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη στα Βαλκάνια. Οι τρεις χώρες συμφώνησαν να ενεργούν ως μεσάζοντες του ελληνικού δημοσίου και ξένων πιστωτών για να διευκολύνουν τη παροχή νέων δανείων! Η Ελλάδα αυξάνει τις αμυντικές της δαπάνες αλλά και το χρέος της.Το 1893 ήρθε η  αδυναμία πληρωμής.

Τώρα δεν ήταν βέβαια μόνο τα όπλα που μας έφεραν σ΄ αυτό το σημείο,όπως πολλοί θέλουν να μας πείσουν.Αλλά τα όσα έγιναν από το 1996 έως το 2005 έπαιξαν κι αυτά το δικό τους ρόλο.Μαζί με πολλά,πάρα πολλά “πάρτυ” που έγιναν σε πολλούς άλλους χώρους εκτός της Άμυνας.

Θα πείτε ότι οι ιστορικές αναδρομές και οι συγκρίσεις δεν μας δίνουν τη λύση για το αύριο.Ίσως αν γνωρίζαμε καλύτερα την ιστορία να αποφεύγαμε τα λάθη που διαρκώς επαναλαμβάνουμε. 


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Δυστυχώς η Ιστορία επαναλαμβάνεται!

Την πώληση ως και του συνόλου των μετοχών του Δημοσίου στην εταιρεία “Ελληνικές Αλυκές ΑΕ” αποφάσισε η κυβέρνηση, 115 χρόνια μετά την…. παραχώρηση στον Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο των εσόδων του κρατικού μονοπωλίου στο αλάτι και 25 έτη έπειτα από την αποπληρωμή, του μετά τον Τρικούπη χρέους. Σύμφωνα με απόφαση της Διυπουργικής Επιτροπής Αναδιαρθρώσεων και Αποκρατικοποιήσεων, που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, ανατίθεται στο υπουργείο Οικονομικών να κάνει διαγωνισμό για να προσλάβει χρηματοοικονομικούς, τεχνικούς και νομικούς συμβούλους για τις ανάγκες “αξιοποίησης” του ποσοστού του Δημοσίου στην εταιρεία, που φτάνει το 55%.

Πριν από 115 χρόνια στο μνημόνιο που είχε επιβληθεί από τους ξένους δανειστές στηνκυβέρνηση Τρικούπη μεταξύ άλλων είχαν παραχωρηθεί και τα έσοδα του τότε κρατικού μονοπωλίου στην παραγωγή και διάθεση αλατιού. Η παραχώρηση αυτή κράτησε 90 χρόνια (!!!) και μετά η εκμετάλλευση των αλυκών ξαναπέρασε υπό τον έλεγχο του δημοσίου τουλάχιστον μέχρι τις ημέρες μας. Η σημερινή Συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, με απόφαση της Διυπουργικής Επιτροπής Αναδιαρθρώσεων και Αποκρατικοποιήσεων, αποφάσισε  να πωλήσει το ποσοστό του Δημοσίου στην εταιρεία “Ελληνικές Αλυκές ΑΕ“ , που φτάνει το 55%.

Το 1893 ο Χαρίλαος Τρικούπης κατά την τελευταία πρωθυπουργία του κήρυξε πτώχευση. Τότε επιβλήθηκε μερικός έλεγχος από τους πιστωτές, που ήταν τυπικός κι όχι ουσιαστικός χωρίς δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης στα ελληνικά δημόσια οικονομικά. Η εμπλοκή όμως της χρεοκοπημένης Ελλάδας σε σύρραξη με την Τουρκία το 1897, στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897, βρήκε την Ελλάδα σε εξαιρετικά δυσχερή θέση με τον ελληνικό στρατό ανίκανο να αντιπαραταχθεί στα οθωμανικά στρατεύματα, που είχαν καταλάβει τη Θεσσαλία και τμήμα της Στερεάς Ελλάδας. Η Συνθήκη Ειρήνης της 20ης Σεπτεμβρίου 1897 στην οποία εξαναγκάστηκε η Ελλάδα ως ηττημένη, προέβλεπε πολεμική αποζημίωση των τεσσάρων εκατομμυρίων τουρκικών λιρών της οποίας την άμεση καταβολή απαιτούσε η Υψηλή Πύλη. Η ΚυβέρνησηΑλέξανδρου Ζαΐμη υποχρεώθηκε σε διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές της Ελλάδας για επιπλέον δανεισμό (ενώ πριν τέσσερα χρόνια τους είχε ήδη δηλώσει ότι αδυνατεί να αποπληρώσει τα ήδη χρωστούμενα δάνεια). Οι διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης οδήγησαν στην επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ) για την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας που να εξασφαλίζει στους πιστωτές την αποπληρωμή και των παλαιότερων αλλά και των νέων δανείων τους.

Η συμφωνία με τους εκπροσώπους των πιστωτών (Αγγλίας, Γαλλίας, Αυστρίας, Γερμανίας, Ρωσίας, Ιταλίας) προέβλεπε:

1. Χορήγηση δανείου πολεμικών επανορθώσεων και του «οικονομικού δανείου»:

Εκχωρήθηκε εγγυημένο δάνειο 151,3 εκατ. φράγκων, από τις Μεγάλες Δυνάμεις στην Ελλάδα. Το δάνειο λήφθηκε προκειμένου να καταβληθούν στην Οθωμανική αυτοκρατορία οι αποζημιώσεις, που υποχρεώθηκε να καταβάλει η Ελλάδα στην Τουρκία συνολικού ύψους 93,9 εκατ. φράγκων, το υφιστάμενο κρατικό χρέος ύψους 31,4 εκατ. φράγκων, το έλλειμμα του ελληνικού δημοσίου για το έτος 1897 ύψους 22,5 εκατ. φράγκων και οι δαπάνες έκδοσης του δανείου (προμήθειες τραπεζών μεσιτικά, χαρτόσημα) ύψους 3,5 εκατ. φράγκων.

2. Υποθήκευση φορολογικών εσόδων ώστε να εξασφαλισθεί η αποπληρωμή των δανείων:

Για να επιτευχθεί η εξυπηρέτηση του χρέους ο ΔΟΕ απέκτησε τακτικές πηγές εσόδων και αξιολογούσε τις κρατικές υπηρεσίες για την αποδοτικότητα και την φοροεισπρακτική τους ικανότητα. Έτσι στο ΔΟΕ αποδίδονταν τα έσοδα των μονοπωλίων αλατιού, πετρελαίου, σπίρτων, τραπουλόχαρτων, τσιγαροχάρτων και σμυρίδας Νάξου, ο φόρος καπνού, τα τέλη χαρτοσήμου και οι δασμοί του τελωνείου Πειραιά.

3. Αναδιάρθρωση του χρέους.

Τα χρωστούμενα δάνεια χωρίστηκαν σε τρεις κατηγορίες ανάλογα με την παλαιότητα τους και υπολογίστηκε τόσο ο τόκος για τα 4 έτη της πτώχευσης που η Ελλάδα δεν αναγνώριζε, αλλά επιβλήθηκε και επιπλέον ένα επιτόκιο ως την πλήρη αποπληρωμή τους. Στην Ελλάδα επιβλήθηκε επίσης μια ισοτιμία της δραχμής προς τα ξένα νομίσματα (ευνοϊκή για τους δανειστές προφανώς) και επίσης της αφαιρέθηκε το δικαίωμα της τύπωσης χαρτονομίσματος. Ταυτόχρονα η Διεθνής Επιτροπή Ελέγχου έθεσε υπό τον έλεγχο της και τις προσλήψεις, τις μεταθέσεις και προαγωγές των υπαλλήλων του στενού Δημοσίου τομέα.Ουσιαστικά η Ελληνική Εθνική κυριαρχία είχε πάψει να υφίσταται ενώ ο Ελληνικός λαός εργαζόταν στην κυριολεξία υπό ένα ιδιότυπο και πρωτόγνωρο καθεστώς Ευρωπαϊκής αιχμαλωσίας. Φυσικά ο Ελληνικός στρατός υπήρχε μόνο στα χαρτιά, καθώς δεν υπήρχαν πόροι για την συντήρηση του, δεν αγοραζόταν πολεμικό υλικό, δεν γίνονταν ασκήσεις και η στρατιωτική θητεία είχε ελαχιστοποιηθεί.

Όταν λειτούργησε η επιτροπή του Ελέγχου, οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις χορήγησαν νέο δάνειο 170.000.000 χρυσών φράγκων ώστε η Ελλάδα να πληρώσει την πολεμική αποζημίωση στην Τουρκία για την πολεμική της ήττα και να αντιμετωπίσει το τρέχον υψηλό της έλλειμμα…

Από τον Απρίλιο κιόλας του 1898 εγκαθίσταται στην Αθήνα η… τρόικα της εποχής. Στις θέσεις των σημερινών εκπροσώπων της τρόικας κ.κ. Σερβάας Ντερούζ  (εκπρόσωπος της ΕΕ), Πόουλ Τόμσεν (εκπρόσωπος του ΔΝΤ) και Κλάους Μαζούχ  (εκπρόσωπος της ΕΚΤ) τότε ήταν οι αείμνηστοι Τέστα (Γερμανός), Λετάν (Γάλλος) και Λόου (Αγγλος). Μόνον που τότε οι κυβερνήσεις τους είχαν φανεί πιο …γαλαντόμες από τις σημερινές και για να μην ταλαιπωρούν τους υψηλούς ελεγκτές μας φρόντισαν να τους κτίσουν και ιδιαίτερο Μέγαρο. Διάλεξαν δε μία από τις καλύτερες τοποθεσίες, πίσω από το τότε παλάτι του Διαδόχου, που δεν ήταν άλλο από το σημερινό Μέγαρο της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Πρόκειται για το ακίνητο που σήμερα καταγράφεται στο Κτηματολόγιο της Προεδρίας της Δημοκρατίας και βρίσκεται στη συμβολή των οδών Βασιλέως Γεωργίου (τότε ονομαζόταν Διοχάρους) και Στησιχόρου και ανεγέρθηκε για τις ανάγκες της Διεθνούς Οικονομικής Επιτροπής! Μάλιστα, η ανέγερσή του βάφτηκε με αίμα, αφού κατά την ανατίναξη φουρνέλου (1901) τραυματίστηκε ένας σαραντάχρονος εργάτης, δίνοντας αφορμή για συζητήσεις.

Δεκάδες ήταν οι περιπέτειες στις οποίες υποβλήθηκε το ελληνικό κράτος από την τότε τρόικα, ακόμη και σε ιδιαίτερα δύσκολες στιγμές. Όπως το 1922, όταν η κυβέρνηση Δ. Γούναρη για να αντιμετωπίσει τις ανάγκες του στρατού που μαχόταν στη Μικρά Ασία εξέδωσε 550 εκατομμύρια σε χαρτονομίσματα, χωρίς τη συγκατάθεση των τροϊκανών. Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Ο «Ελεγχος» εξανέστη, απαίτησε «ζεστό» χρήμα από τον αρμόδιο υπουργό Οικονομικών Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη, ο οποίος δεν πρόλαβε να αντιδράσει, αφού μαζί με τον πρωθυπουργό και τέσσερις ακόμη συναδέλφους του εκτελέστηκαν στο Γουδή. Βρέθηκαν βέβαια άλλοι για να εξυπηρετήσουν τις απαιτήσεις του «Ελέγχου».

Λίγα χρόνια αργότερα ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αναγκάστηκε να κηρύξει στάση πληρωμών την 1η Μαϊου 1932, ως απόρροια της οικονομικής κρίσης του προηγούμενου χρόνου. Οι τροϊκανοί της εποχής εξανέστησαν εκ νέου και μαζί τους σχεδόν όλη η Ευρώπη αλλά και η Αμερική!Χαρακτηριστική είναι έκθεση που έστειλε ο πρεσβευτής της Ελλάδος στο Λονδίνο (1935), γράφοντας: «Η συζήτησίς μου με τους εμπειρογνώμονας υπήρξεν εξόχως διαφωτιστική. Το Φορέϊν Οφφις πνέει μένεα εναντίον μας»!

Όπως αποκάλυψε ο Α. Σβώλος, το 1942, μεσούσης της Κατοχής, η βρετανική κυβέρνηση είχε δηλώσει εγγράφως προς τον πρόεδρο της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης Εμμ. Τσουδερό ότι ήταν σύμφωνη με την κατάργηση του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου. Όταν η ελληνική «Κυβέρνησις Εθνικής Ενότητος» βρισκόταν στην Ιταλία (Νοέμβριος 1944) απέρριψε την άφιξη στην υπό απελευθέρωση Ελλάδα του Huge Jones, που ήταν ο τελευταίος προπολεμικός αντιπρόσωπος της Αγγλίας στον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο των Αθηνών.Αποφασίστηκε να έρθει μόνο για την τακτοποίηση υπηρεσιακών θεμάτων, άποψη που ασπάστηκε και η βρετανική κυβέρνηση. Εν τω μεταξύ, ο «Ελεγχος» εγκατέλειπε το ακίνητο της οδού Στησιχόρου και «βολευόταν» με την υπηρεσία του σε μικρότερες –αλλά εξίσου πολυτελείς– εγκαταστάσεις.

Μετά την απελευθέρωση ήρθε στην Αθήνα ο Huge Jones και περιορίστηκε στην παράκληση να μην απολυθεί το προσωπικό και να μεταταχθεί σε δημόσιες υπηρεσίες. Έγιναν και οι συνεννοήσεις με τις υπηρεσίες για να παραληφθούν τα υπάρχοντα στις αποθήκες προϊόντα.Αλλά, ως εκ θαύματος, ο Έλληνας αντιπρόσωπος που παραβρέθηκε στη Διάσκεψη της Ειρήνης των Παρισίων (1946) συνηγόρησε υπέρ της παραμονής του «Ελέγχου», με αποκλεισμό μόνον της Ιταλίας. Έτσι, μας ξέμεινε πάλι Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος στην Αθήνα!

Αλλά η μακρά σειρά των διατυπώσεων που ζητούσε ο «Έλεγχος» προβλημάτιζε τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις. Υπουργεία και υπηρεσίες διαμαρτύρονταν διαρκώς για τις δυσχέρειες που παρουσιάζονταν στη διοίκηση με τα περίφημα «ένσημα» του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου. Μέχρι που ο Σοφοκλής Βενιζέλος –το 1951– από το βήμα της Βουλής δήλωνε πως «ο Έλεγχος θεωρείτο ουσιαστικώς κατηργημένος». Αλλά μόνον κατηργημένος δεν ήταν, αφού ταλάνισε την ελληνική οικονομία και πραγματικότητα για 27 ολόκληρα χρόνια ακόμη.

Το τέλος εκείνης της ογδοηκονταετούς περιπέτειας δόθηκε με νόμο που εξέδωσε ο αείμνηστος Θανάσης Κανελλόπουλος το 1978. Επιστρατεύοντας μάλιστα και το χιούμορ του στο έγγραφο που απέστειλε στη Βουλή έγραφε ότι με το νομοσχέδιο για τη διάλυση της Διεθνούς Οικονομικής Επιτροπής όχι μόνον δεν προκαλείτο δαπάνη εις βάρος του Προϋπολογισμού, αλλά πραγματοποιούνταν οικονομίες περίπου τετρακοσίων χιλιάδων δραχμών που αντιστοιχούσαν στα έξοδα λειτουργίας της (ενοίκιο, κοινόχρηστα, φωτισμός, τηλέφωνα κ.ά.)! Βέβαια η Χώρα συνέχιζε να αποπληρώνει τα παλαιά της δάνεια, και στο μεταξύ και νέα δάνεια φορτώνονταν στην πλάτη του Ελληνικού Λαού! Με την είσοδο της Χώρας στον Ευρωπαϊκή Ένωση, τότε ΕΟΚ, η ύπαρξη κρατικών μονοπωλίων καταργήθηκε: η “ελεύθερη αγορά” όσο λατρεύει τα πολυεθνικά μονοπώλια και τα οικονομικά τράστ, τόσο μισεί τον κρατικό παρεμβατισμό στην αγορά! Έτσι το Κρατικό Μονοπώλιο του αλατιού καταργήθηκε μαζί με τα σπίρτα, το πετρέλαιο και την ζάχαρη!

Το αλάτι είναι απολύτως απαραίτητο για την Ζωή. Γι’ αυτό ήταν γνωστό και χρησιμοποιούνταν από τους ανθρώπους από αρχή της ύπαρξής τους στον πλανήτη. Πολύ συχνά στην αρχαιότητα είχε χρησιμοποιηθεί και σαν νόμισμα. Έτσι, οι πλούσιοι πουλούσαν δούλους σε αντάλλαγμα με αλάτι. Σε μερικές χώρες ακόμη και σήμερα οι κάτοικοι κάνουν τις αγορές και τις πωλήσεις με κομμάτια αλατιού. Άλλοι λαοί είχαν έλθει σε πόλεμο μεταξύ τους για να κατακτήσουν εδάφη με αλατούχες πηγές. «Αξίζει το βάρος του σε χρυσό» έλεγαν οι αρχαίοι και δεν είναι τυχαίο πως η λέξη αμοιβή στην αγγλική γλώσσα, που είναι salary, προέρχεται από τη λατινική λέξη salt (αλάτι), επειδή οι Ρωμαίοι συχνά λάμβαναν την αμοιβή τους σε αλάτι. Οι Έλληνες θεωρούσαν το αλάτι σύμβολο φιλίας και αλληλεγγύης και επισφράγιζαν με αυτό τις συμφωνίες τους. Διάφοροι λαοί το χρησιμοποιούσαν ως δώρο στις θυσίες και στις προσφορές προς τους θεούς, σκορπίζοντάς το στους αγρούς. Επίσης, το αλάτι ήταν για αιώνες το μοναδικό μέσο των ανθρώπων για τη συντήρηση των τροφίμων.

Η ιστορία του αλατιού είναι συνυφασμένη με την ιστορία του ανθρώπου επειδή ακριβώς είναι απαραίτητο για την επιβίωση του. Το έμβρυο αναπτύσσεται στο αλμυρό αμνιακό υγρό και το μητρικό γάλα περιέχει επίσης αλάτι. Ένα μέσο ενήλικο ανδρικό σώμα περιέχει 90 γρ. νάτριο, από τα οποία τα μισά βρίσκονται στο αίμα και σε άλλα υγρά του σώματος, πάνω από το 1/3 βρίσκεται στα οστά και το υπόλοιπο στα κύτταρα του σώματος.

Το αλάτι βοηθά στον πολλαπλασιασμό των ερυθρών κυττάρων, στην μεταφορά θρεπτικών συστατικών στα κύτταρα και στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης. Το νάτριο είναι φορέας ενέργειας και υπεύθυνο για τη μεταφορά μηνυμάτων από τον εγκέφαλο προς τους μυς, μέσω του νευρικού συστήματος. Το νάτριο και το χλώριο βοηθούν στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης, ελέγχουν την ισορροπία των υγρών και διατηρούν τις σωστές συνθήκες για τη λειτουργία μυών και νεύρων. Το νάτριο διευκολύνει την απορρόφηση θρεπτικών ουσιών, όπως η γλυκόζη και τα αμινοξέα.

Το αλάτι παρόλο που είναι πολύ διαδεδομένο στη φύση, οι άνθρωποι χρειάζονται κόπο για να το αποκτήσουν: το παίρνουν είτε από τις αλυκές (θαλασσινό αλάτι) είτε με εξόρυξη από ορυχεία (ορυκτό αλάτι). Το θαλασσινό αλάτι είναι πιο καθαρό από το ορυκτό αλάτι, το οποίο πρέπει να υποστεί χημική επεξεργασία για να “καθαρίσει” και να καταστεί βρώσιμο. Και ευτυχώς η χώρα μας, χάρη στην θάλασσα και στον ήλιο της δεν είχε ποτέ έλλειψη αλατιού! Το αλάτι του θαλασσινού νερού παραλαμβάνεται ως εξής: Το νερό συγκεντρώνεται σε λάκκους, τις γνωστές σε όλους μας “αλυκές”. Εκεί, με τη βοήθεια της ηλιακής θερμότητας και των ανέμων το νερό εξατμίζεται και μένει το αλάτι. Αν όλες οι ακτές ήταν κατάλληλες για αλυκές, τότε το αλάτι δε θα είχε καμία εμπορική αξία: Συνήθως οι αλυκές είναι επίπεδα τμήματα γης κοντά στην παραλία, κατάλληλα διαμορφωμένα, όπου παρασκευάζεται αλάτι, αφού εξατμιστεί το θαλασσινό νερό. Για την ύπαρξη της αλυκής είναι απαραίτητο το έδαφος να μην είναι υδατοπερατό, συνήθως λοιπόν οι αλυκές έχουν αργιλικό υπόστρωμα που συγκρατεί το νερό.Οι αλυκές αποτελούνται από αβαθείς δεξαμενές που διαιρούνται σε επιμέρους διαμερίσματα και μέσα σε αυτές κυκλοφορεί θαλασσινό νερό το οποίο, μετά την εξάτμισή του, αφήνει το αλάτι που περιείχε.

Το αλάτι που λαμβάνεται από τις αλυκές πριν έρθει στην κατανάλωση υφίσταται κατάλληλη κατεργασία για να καθαριστεί. Το αλάτι που παράγεται διατίθεται για χρήση στη μαγειρική, στη χημική βιομηχανία σαν πρώτη ύλη και στη βιομηχανία αλιπάστων. 

Οι χώρες που δε διέθεταν θάλασσα ανακάλυψαν το ορυκτό αλάτι και κατασκεύασαν μηχανισμούς εξόρυξής του. Το 70% της παγκόσμιας κατανάλωσης αλατιού σήμερα καλύπτεται από το ορυκτό αλάτι, το αλάτι δηλαδή που άφησαν πίσω τους οι ωκεανοί μετά την απόσυρση του νερού πριν χιλιάδες χρόνια. Πολλά από τα ορυχεία της Ευρώπης εκτός από τη χρηστική τους σημασία, αξιοποιούνται σήμερα και ως τουριστικά αξιοθέατα. Η ιδιορρυθμία της φύσης, οι τεχνολογικές εξελίξεις των μηχανημάτων, η αναβίωση της ιστορίας τους αποτελούν πόλο έλξης για χιλιάδες επισκέπτες των Μουσείων Άλατος στην Κρακοβία, το νησί Salt Spring, τις Συρακούσες, το Northwich, το Halle και το Berchtesgaden. Αντίθετα παρόλο που οι αλυκές έχουν και καλύτερης ποιότητας αλάτι, και πιο μεγάλη ιστορία  και συνήθως αποτελούν και μοναδικούς βιότοπους, δεν έχουν γνωρίσει ανάλογη  εκμετάλλευση.

Οι αλυκές είναι συνήθως ιδανικά μέρη για τη συγκέντρωση αποδημητικών πτηνών και έτσι σε αρκετές περιπτώσεις χαρακτηρίζονται ως “προστατευόμενες περιοχές”. Οι Αλυκές Μεσολογγίου για παράδειγμα,  πέραν του οικονομικού κομματιού, είναι ένα πραγματικό και μοναδικό μνημείο της φύσης, αφού δεν έχουν μόνο άλας: έχουν ως ζωντανό στοιχείο το 40% της ελληνικής ορνιθοπανίδας. Στις αλυκές Μεσολογγίου φιλοξενούνται 164 είδη πουλιών, από τα 226 της ευρύτερης περιοχής!

Η αλυκή Μεσολογγίου, η «Άσπρη» στην Φοινικιά, έχει έκταση 11.500 στρεμμάτων, και είναι η μεγαλύτερη της Ελλάδας με δυναμικότητα παραγωγής περί τους 120.00 τόνους άλατος ετησίως, δηλαδή το 60% της Πανελλήνιας παραγωγής. Στο Μεσολόγγι υπάρχει και άλλη μια αλυκή αυτή της Τουρλίδας ή αλλιώς η «Μαύρη», 2.500 στρεμμάτων με δυναμικότητα παραγωγής περί τους 15.00 τόνους άλατος ετησίως. Και οι δύο αλυκές είναι ουσιαστικά κομμάτι όχι μόνο της Ιστορίας της Ιερής Πόλης του Μεσολογγιού αλλά και της Λιμνοθάλασσάς του! Το νερό της λιμνοθάλασσας οδηγείται με αντλίες σε αβαθείς επίπεδες εκτάσεις, τα τηγάνια, όπου και εξατμίζεται, κι ύστερα στα κρυσταλλοπήγια όπου το αλάτι παίρνει την τελική του μορφή. Η περιοχή των αλυκών θεωρείται σπάνιος υδροβιότοπος και προστατεύεται από την συνθήκη Ραμσάρ. Το χειμώνα οι πλημμυρισμένες λεκάνες  φιλοξενούν πολλά σπάνια πουλιά όπως αργυροπελεκάνους, φλαμίγκος, χήνες πάπιες κ.α.

Η αλυκή Μεσολογγίου είναι ένα ζωντανό τµήµα ενός πολύπλοκου οικοσυστήµατος και αποτελεί έναν από τους σηµαντικότερους υγρότοπος της Ελλάδας. Στην περιοχή κυριαρχεί ηΛιµνοθάλασσα του Μεσολογγίου, που βρίσκεται στο κεντρικό τµήµα του συστήµατος των υγροτόπων και που αποτελεί και τον τροφοδότη της αλυκής Μεσολογγίου σε θαλασσινό νερό.Η χλωρίδα και η πανίδα της περιοχής παρουσιάζει µεγάλη ιδιαιτερότητα λόγω της έντονης παρουσίας και κυριαρχίας ειδών του υγρού στοιχείου, που ευνοούνται από τις συνθήκες αλατότητας αφενός και στον τρόπο λειτουργίας των αλυκών αφετέρου.

Με δεδοµένο οτι το µεγαλύτερο µέρος των αλυκών καλύπτεται από νερό, η χερσαία βλάστηση είναι περιορισµένη. Αποτελείται από είδη φυτών, που δεν διαφέρουν σηµαντικά από αυτά που συναντά κανείς σε παραθαλάσσια έλη και αµµώδεις παραλίες. Σύµφωνα µε σχετικές µελέτες κυρίαρχα φυτά στην αλυκή είναι είδη του γένους Arthrocnemum, Chenopodiaceae, Halimione portulacoides, Limonium και Salicornia. Από τους πλαγκτονικούς οργανισµούς που παρατηρούνται στην αλυκή Μεσολογγίου αλλά και σε όλες αναιξαιρέτως τις αλυκές της Ελλάδος, σηµαντικότερος είναι το ανόστρακο καρκινοειδές artemia, που αποκαλείται και γαρίδα της άλµης, αφού επηρεάζει άµεσα την παραγωγική διαδικασία και παράλληλα αποτελεί πολύτιµη τροφή (πηγή πρωτεϊνης) για πολλά είδη πουλιών. Επίσης συναντάται το µικρό ψάριζαµπαρέλλα (aphanius fasciatus) και αρκετά είδη θαλάσσιων εντόµων.

Εβδοµήντα ένα είδη πουλιών παρατηρήθηκαν στην αλυκή Μεσολογγίου κατά τη διάρκεια του 1991. Από αυτά, 25 έχουν χαρακτηριστεί ως απειλούµενα στην Ευρώπη, 20 από τα οποία προστατεύονται από την Ελληνική και Κοινοτική νοµοθεσία. Ενδεικτικά αναφέρονται η αβοκέτα, ο καλαµοκανάς, ο θαλασσοσφυριχτής, η νανοσκαλίδρα, η πετροτριλίδα, η αυροβουτηχτάρα, η λασποσκαλίδρα, διάφορα είδη ερωδιών και πελαργών και τα γνωστά φοινικόπτερα που τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει περισσότερο έντονη την παρουσία τους στην αλυκή Μεσολογγίου. Επίσης η αλυκή Μεσολογγίου, όπως και όλες οι αλυκές είναι απαραίτητες για την επιβίωση πολλών ειδών γλαρονιών όπως το ποταµογλάρονο, το νανογλάρονο και το γελογλάρονο.

Για τους παραπάνω λόγους: Η αλυκή Μεσολογγίου προστατεύεται από την ευρωπαϊκή νοµοθεσία, την συνθήκη Ramsar καθώς και την ελληνική νοµοθεσία,  ανήκει στο δίκτυο Natura 2000 και έχει αναγνωριστεί ως περιοχή ειδικής προστασίας.

Μεγάλη σημασία στην διατήρηση της οικολογικής αξίας των αλυκών παίζουν οι περιβαλλοντικοί όροι και ο τρόπος διαχείρισης  που ακολουθεί η εταιρεία που εκμεταλλεύεται τις αλυκές, και που μέχρι τώρα ελεγχόταν πλήρως από το Δημόσιο!

Οι Έλληνες γνώριζαν πώς να χρησιμοποιούν το αλάτι από τα ομηρικά χρόνια. Μάλιστα, η άγνοια χρήσης αλατιού θεωρούταν δείγμα βαρβαρότητας. Στην Οδύσσεια, ο Οδυσσέας διηγείται στον μάντη Τειρεσία, κατά την κάθοδό του στον Άδη, για τους παράξενους ανθρώπους που γνώρισε, “που δεν αλατίζουν την τροφή τους, που αγνοούν τη θάλασσα”.“Αλοπήγια”, ή κρυσταλλοπήγια, ή τηγάνια υπήρχαν ήδη από τη μυκηναϊκή εποχή. Οι αρχαίοι Αθηναίοι έπαιρναν το μεγαλύτερο μέρος του αλατιού τους από τις αλυκές στη Ραφήνα, στη Βούλα και στο Σούνιο. Κατά τη βυζαντινή εποχή, η παραγωγή και η πώληση αλατιού ελέγχονταν από τον αυτοκράτορα και ενίοτε από μεμονωμένα μοναστήρια. Στη συνέχεια, την κερδοφόρα επιχείρηση εμπορίας μεσογειακού αλατιού σφετερίστηκε η μεγαλύτερη ναυτική δύναμη της εποχής, η Βενετία.

Επί οθωμανικής αυτοκρατορίας οι αλυκές ανήκαν στις κατά τόπους κοινότητες και πόλεις ή σε ιδιώτες οι οποίοι τις καλλιεργούσαν και κατέβαλαν τον περιβόητο “αλατιάτικο”, έναν κατά κεφαλήν φόρο, στις τουρκικές Αρχές.

Το τρίτο έτος της Επανάστασης του 1821, το 1823, το αλάτι έγινε μονοπωλιακό είδος από τα επαναστατημένα εδάφη. Μέχρι το 1900 όλες οι αλυκές πέρασαν στο κρατικό μονοπώλιο. Το 1902 λειτουργούσαν 16 αλυκές τα έσοδα των οποίων χρησιμοποιούνταν για την αποπληρωμή εθνικών χρεών. Το 1897, τα σπίρτα, το αλάτι, η ζάχαρη και το ελαιόλαδο ανήκαν στο ελληνικό μονοπώλιο. Αλλά η Ελλάδα για να εξυπηρετήσει το δημόσιο χρέος όπως της επιβλήθηκε από την  Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο, μετά την πτώχευση του 1893 παραχώρησε τα κέρδη των μονοπωλίων μαζί με τους δασμούς του λιμανιού του Πειραιά στους πιστωτές της.

Το χρέος της εποχής του Τρικούπη εξοφλήθηκε μετά από 92 χρόνια, μόλις το 1985 οπότε και καταργήθηκε το μονοπώλιο και το 1988 ιδρύθηκε η δημόσια επιχείρηση  «Ελληνικές Αλυκές Α.Ε.». Στόχος της εταιρείας ήταν η εκμετάλλευση των αλυκών απανταχού της Ελλάδας μέσω του εκσυγχρονισμού της λειτουργίας των, ούτως ώστε η χώρα σύντομα να καταστεί  αυτάρκης όσον αφορά τις ανάγκες της σε πρωτογενές αλάτι, αλλά και να εξάγει αρκετές ποσότητες.

Σήμερα η εταιρεία εκμεταλλεύεται οκτώ αλυκές:

-Δύο στην Αιτωλοακαρνανία, στο Μεσολόγγι και στην Τουρλίδα,

-δύο στη Λέσβο, στην Καλλονή και στην Σκάλα Λέσβου, κοντά στην Πολίχνιτο,

-στο Κίτρος Πιερίας,

-στο Αγγελοχώρι Θεσσαλονίκης (Μεγάλο Έμβολο),

-στη Μέση Κομοτηνής και

-στη Νέα Κεσσάνη Ξάνθης.

Η εταιρεία διαθέτει επιπλέον μία ανενεργή αλυκή στη Μήλο και μία υπό κατασκευή στη Λήμνο. Η δυναμικότητά τους ανέρχεται στους 260.000 Μετρικούς Τόνους, με την μισή δυναμικότητα (130.000 ΜΤ) να προέρχεται από τις αλυκές Μεσολογγίου. Η συνολική ετήσια παραγωγή κυμαίνεται από 120.000 έως 200.000 τόνους. 

Το ποσοστό του Δημοσίου είναι 55%, ενώ συνεταίροι είναι κατά ποσοστό 25% η “ΚΑΛΑΣ ΑΕ” (του ομώνυμου ομίλου της οικογενείας Καλαμαράκη) και κατά 20% οι Δήμοι Μεσολογγίου, Κομοτηνής,

Ξάνθης, Λέσβου, ο Δήμος Θερμαϊκού (από τον πρώην Δήμο Μηχανιώνας) και ο Δήμος Πύδνας-Κολινδρού (από τον πρώην Δήμο Κολινδρού).

Πώληση του μεριδίου του Δημοσίου επιχειρήθηκε και το 2009 και προκάλεσε τις αντιδράσεις άλλων βιομηχανιών παραγωγής άλατος, αφού φοβούνταν ότι ο μέτοχος των Ελληνικών Αλυκών, η “ΚΑΛΑΣ ΑΕ“, θα μπορούσε να αποκτήσει δεσπόζουσα θέση στην αγορά, κάτι που ο ίδιος αρνήθηκε. Το 2001 είχε επιχειρηθεί η μετοχοποίησή της και η είσοδός της στο Χρηματιστήριο Αθηνών, εγχείρημα το οποίο όμως δεν προχώρησε. Τότε η εταιρεία αποτιμήθηκε σε αξία μεταξύ των 7 και 10 εκατ. ευρώ.

Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για μια κερδοφόρα εταιρεία, η οποία λειτουργεί με τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας, δεν λαμβάνει επιδοτήσεις και πορεύεται με τις δυνάμεις της, συμβάλλοντας με τον τρόπο της τόσο στα έσοδα του Κρατικού Προϋπολογισμού όσο και στην ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών όπου και δραστηριοποιείται! Τα κέρδη της επιχείρησης για το 2012 άγγιξαν το 1,5 εκατ. ευρώ με προοπτική να αυξηθούν ακόμα, αν γίνουν οι κατάλληλες επενδύσεις και υπάρξει εκσυγχρονισμός των εγκαταστάσεων. 

Σύμφωνα με τη Διυπουργική Επιτροπή, για την εξαγορά της εταιρείας υπάρχει ήδη αυξημένο επενδυτικό ενδιαφέρον. Και πως να μην υπάρχει αφού το αλάτι είναι απολύτως αναγκαίο για την ζωή, και εξίσου απαραίτητο όπως το νερό! Κι ας μην ξεχνάμε ότι η εταιρεία διαθέτει ολιγοπωλιακή θέση στην εγχώρια αγορά του αλατιού, και πρακτικά ελέγχει όλη την αγορά! Πως λοιπόν να μην την ορέγονται οι διάφοροι επενδυτές; Είναι πρόδηλο εξάλλου, ότι η σημερινή κυβέρνηση “τρώει ψωμί κι αλάτι” με πολλά …επενδυτικά συμφέροντα, την ίδια ώρα που “ρίχνει αλάτι στις πληγές” του Ελληνικού Λαού! Γιατί λοιπόν να μην πουλήσει και τις αλυκές του Μεσολογγιού, αφού ο ίδιος ο Λαός δεν σηκώνεται να την κάνει “του αλατιού”;

 

 

 

Πηγή 1 

 

Πηγή 2 

Διαβάστε περισσότερα...