Greece Vs Germany: Eating at a Restaurant

Διαβάστε περισσότερα...

"Πετάω γιὰ τὸν πατέρα μου ποὺ καμαρώνει στὴν ἄκρη στὸ χωράφι ὅταν περνοῦν τὰ μαχητικά μας, πετάω γιὰ τὸν παπά μας ποὺ κάνει χιλιόμετρα νὰ κάνει Ἀνάσταση μὲ τοὺς τσοπαναραίους στὸ ὕψωμα τῆς Παναγιᾶς"

Συγκλονιστική ἐπιστολὴ ἀπὸ ἕναν νῦν πιλότο μαχητικοῦ ἀεροσκάφους ποὺ κάθε μέρα ἀγωνίζεται κατὰ τῶν Τούρκων στὶς ἐσχατιὲς τοῦ Αἰγαίου. Ἐξαιρετικὰ ἀφιερωμένη στὸν Ὑπουργὸ Οἰκονομικῶν, Τρόικα, ΔΝΤ καὶ λοιποὺς οἰκονομικοὺς ἐξολοθρευτὲς 




 

"Σαν ἀντικρύσω τὸ ἄσπρα ἄλογα τοῦ Αἰγαίου, χάνεται ἡ σκέψις μου στὸν Οὐρανὸ τοῦ Θείου, τοῦ Ὡραίου του Ἀληθινοῦ! Δὲν εἶμαι ἡμίθεος, δὲν εἶμαι ἄτρωτος, δὲν εἶμαι καν ἥρωας! Καημένη Πατρίδα ἔχεις ὅλους τους ἄχρηστους στὴν πλάτη σου ἔχεις καὶ μένα.  Μπορεῖ νὰ μὴν εἶμαι σὲ θέση νὰ ζητήσω ἀπὸ τὴν ἔρμη Πατρίδα κάτι τὸ καλύτερο γιὰ μένα, γιὰ τὰ παιδιά μου, μπορεῖ νὰ μὴν εἶμαι καν ἱκανὸς γιὰ αὐτὰ ποὺ παίρνω! Ὅλες αὐτὲς οἱ σκέψεις ποὺ περνᾶνε ἀπὸ τὸ μυαλό μου, σφίγγουν τὸ λαιμὸ καὶ ξεραίνουν τὸ στόμα μου !
Μπορεῖ νὰ ἤξερα πόσο ἐπικίνδυνο καὶ ἀνούσιο, ἴσως καὶ ἄχρηστο, γιὰ πολλοὺς ἐκεῖ κάτω νὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ κάνω! Ἴσως καὶ νὰ ἔχουν δίκιο, βλέπεις ἐγὼ δὲν κατεβάζω διακόπτες, ἐγὼ δὲν ὁδηγῶ λεωφορεῖο μὲ 50 ψυχές, ἐγὼ δὲν βγάζω φωτοτυπίες στὰ βουλευτικὰ ἕδρανα ἕνα χειμωνιάτικο βράδυ τοῦ Γενάρη στὴ ζεστασιὰ τῆς Βουλῆς! Ἐγὼ κάθομαι, σκέπτομαι, μελετάω καὶ περιμένω τὸν Τοῦρκο. Μπορεῖ καὶ ἐγὼ νὰ μὴν ἔχω νὰ πληρώσω τὰ κοινόχρηστα ἀλλὰ ἐσᾶς δὲν σᾶς ἐνδιαφέρει, μπορεῖ νὰ μὴν ἔχω νὰ πληρώσω τὸ χαράτσι στὸ....

 πατρικό τοῦ χωριοῦ μου, ἀλλὰ ἐσᾶς δὲν σᾶς ἐνδιαφέρει. Οὔτε καὶ πρέπει ! Ἐγὼ ὅμως πρέπει νὰ ἀδειάσω τὸ μυαλό μου νὰ κλειδώσω τὸ ὑποσυνείδητο, νὰ μὴν σκεφτῶ ὅτι μὲ περιμένουν καὶ ἐμένα στὸ σπίτι μου, ὅπως τόσους καὶ τόσους ἄλλους ποὺ δὲν γύρισαν Ποτὲ πίσω ἀπὸ μία ἀκόμη καθημερινὴ ἀποστολή. Ἴσως καὶ κάποιοι νὰ ποῦν ὅτι τὰ ἤθελε καὶ τὰ ἔπαθε!
Ἐγὼ ὅμως δὲν πετάω γιὰ αὐτούς, πετάω γιὰ τὸν Πατέρα μου ποὺ καμαρώνει στὴν ἄκρη στὸ χωράφι ὅταν περνοῦν τὰ μαχητικά μας, πετάω γιὰ τὸ παιδὶ στὴ Φλώρινα ποὺ περπατάει στὸ χιόνι νὰ πάει στὸ σχολειό του, πετάω γιὰ τὸν Παπά μας ποὺ κάνει χιλιόμετρα νὰ κάνει Ἀνάσταση μὲ τοὺς τσοπαναραίους στὸ ὕψωμα τῆς Παναγιᾶς!
Πετάω γιὰ τὸ ψαρὰ ποὺ βγῆκε 4 τὸ πρωὶ μὲ τὴν ψαρόβαρκα νὰ φέρει τὸ μεροκάματο στὴ φαμελιά του, πετάω γιὰ τὸ δασκαλάκο ποὺ πληρώνει ἀπὸ τὴν τσέπη τοῦ τὶς φωτοτυπίες στὰ Ἄγραφά της Καρδίτσας.
Γιὰ αὐτοὺς πετάω. Γιὰ νὰ μποροῦν νὰ κάνουν αὐτὸ ποὺ χρόνια κάνουν καὶ νὰ κρατᾶνε τὴν Πατρίδα μᾶς ζωντανή!
Οὔτε αὐτοί, οὔτε ἐγὼ θὰ ζητήσω ὑπερωρίες γιορτὲς καὶ Κυριακὲς ,γιατί ἐγὼ πετάω γιὰ τὴν Πατρίδα μου.
Πετάω γιὰ τοὺς δικούς μου ἀνθρώπους, αὐτοὺς ποὺ γλεντᾶνε μὲ τὴν ψυχή τους, ζοῦν γιὰ μιὰ στιγμὴ καὶ ὅταν πεθαίνουν ξεπροβοδίζουν τοὺς δικούς τους ἀνθρώπους μὲ τραγούδια καὶ εὔχονται καλὴν ἀντάμωση !
Ἴσως κάποιο πρωὶ ὅταν κοιτάξεις ψηλὰ θὰ μὲ δεῖς γιατί
Ἐκεῖ ποὺ Ἰσιώνει ὁ Ἀετὸς oι Γλάροι δὲν πετᾶνε!"

Πηγή 

Διαβάστε περισσότερα...

Το βίντεο που δεν θέλει κανένας τους να δούμε!

Iceland President Olafur Ragnar Grimsson 'Let banks go bankrupt .

Διαβάστε περισσότερα...

Δείτε από που βγήκαν πολλές γνωστές ελληνικές παροιμίες!

Τι δουλειά έχουν οι κουτσοί και οι στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα; Τι μας νοιάζει αν η αχλάδα έχει την ουρά μπροστά ή πίσω; Ποιος ήταν ο Κουτρούλης που έκανε τέτοιο πάταγο με το γάμο του; 





 

 

Διαβάστε την ιστορία πίσω από διάσημες ελληνικές παροιμίες
ΚΟΥΤΣΟΙ ΣΤΡΑΒΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ
Στα 1830, σ' ένα χωριουδάκι της Κυνουρίας, στο Άστρος, παρουσιάστηκε ένας περίεργος άνθρωπος, που άρχισε να διαδίδει επίμονα ότι ήταν ο. Άγιος Παντελεήμονας, που ήρθε να σώσει τον κόσμο από τις διάφορες αρρώστιες, που τον μάστιζαν.
Όπως ξέρουμε όλοι μας σχεδόν, ο πραγματικός Άγιος Παντελεήμονας είναι ο προστάτης των ανάπηρων και οι Χριστιανοί πιστεύουν ότι γιατρεύει, εκτός από τις άλλες παθήσεις και τις παραμορφώσεις του σώματος, καθώς και τους τυφλούς.
Ο άγνωστος, ωστόσο, του Άστρους δεν έκανε το παραμικρό θαύμα. Επειδή, όμως, δεν ενοχλούσε κανέναν με την παρουσία, τον άφηναν να λέει ό,τι θέλει. Παρ όλ' αυτά, η φήμη πως στο όμορφο χωριό της Κυνουρίας παρουσιάστηκε ο Άγιος Παντελεήμονας, απλώθηκε γρήγορα σε όλη την τότε Ελλάδα.
Όπως ήταν επόμενο, όσοι έπασχαν από τα μάτια τους, τ' αφτιά τους, τα πόδια τους και από ένα σωρό άλλες ασθένειες, παράτησαν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους και ξεκίνησαν να πάνε στο Άστρος, με την ελπίδα ότι θα γίνουν καλά.
Κι ήταν τόσοι πολλοί αυτοί οι ανάπηροι, ώστε από τα διάφορα χωριά που περνούσαν, έλεγαν οι άλλοι που τους έβλεπαν: «Κουτσοί, στραβοί, στον Άγιο Παντελεήμονα»
ΠΙΣΩ ΕΧΕΙ Η ΑΧΛΑΔΑ ΤΗΝ ΟΥΡΑ
Οι Ενετοί, που άλλοτε κυριαρχούσαν στις θάλασσες, εγκαινίασαν πρώτοι τα ιστιοφόρα μεταγωγικά, όταν ήθελαν να μεταφέρουν το στρατό τους.
Τα καράβια αυτά ήταν ξύλινα και πελώρια και είχαν σχήμα αχλαδιού.
Έσερναν δε τις περισσότερες φορές πίσω τους ένα μικρό καραβάκι, που έβαζαν μέσα τον οπλισμό και τα πολεμοφόδια, όπως ακόμα τρόφιμα και διάφορα πολεμικά σύνεργα. Οι Έλληνες τα είχαν βαφτίσει αχλάδες από το σχήμα τους.
Έτσι όταν καμιά φορά στο πέλαγος παρουσιαζότανε κανένα άγνωστο καράβι, οι νησιώτες ( βιγλάτορες) ανέβαιναν πάνω στους βράχους και απ'εκεί παρακολουθούσαν με αγωνία τις κινήσεις του. Αν ήταν απλώς ιστιοφόρο, δεν ανησυχούσαν τόσο, γιατί υπήρχε πιθανότης να συνεχίσει αλλού τον δρόμο του.
Αν όμως ήταν "Αχλάδα" τους έπιανε πανικός, γιατί καταλάβαιναν ότι σε λίγο θ'άρχιζαν μάχες, πολιορκίες, πείνες και θάνατοι. Έφευγαν τότε για να πάνε να ετοιμάσουν την άμυνα τους. Από στόμα σε στόμα κυκλοφορούσε η φήμη ότι η "Αχλάδα" έχει πίσω την ουρά.
Με την ουρά εννοούσαν το καραβάκι που έσερνε το μεταγωγικό. Άρα επίθεση. Και έλεγαν: "Πίσω έχει η Αχλάδα την ουρά", τι θα γίνει;
ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ
Οι φόροι πριν από το 19ο αιώνα ήταν τόσοι πολλοί στην Ελλάδα, ώστε όσοι δεν είχαν να πληρώσουν, έβγαιναν στο βουνό. Για τη φοβερή αυτή φορολογία, ο ιστορικός Χριστόφορος Άγγελος, γράφει τα εξής χαρακτηριστικά:
«Οι επιβληθέντες φόροι ήσαν αναρίθμητοι, αλλά καί άνισοι. Εκτός της δέκατης, του εγγείου και της διακατοχής των ιδιοκτησιών, έκαστη οικογένεια κατέβαλε χωριστά φόρον καπνού (εστίας), δασμόν γάμου, δούλου και δούλης καταλυμάτων, επαρχιακών εξόδων καφτανίων, καρφοπετάλλων και άλλων εκτάκτων.
Ενώ δε ούτο βαρείς καθ' εαυτούς ήσαν οί επιβληθέντες φόροι, έτι βαρυτέρους και αφορήτους καθίστα ο τρόπος της εισπράξεως και η δυναστεία των αποσταλλομένων πρός τούτο υπαλλήλωνη εκμισθωτών. Φόρος ωσαύτως ετίθετο απί των ραγιάδων (υπόδουλος-τουρκ.raya) εκείνων οίτινες έτρεφον μακράν κόμην».
Από το τελευταίο αυτό, έμεινε παροιμιώδης η φράση: «πλήρωσε τα μαλλιά της κεφαλής του»
ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΑΛΟΓΑ
Όταν κάποιος σε μία συζήτηση μας λέει πράγματα με τα οποία διαφωνούμε ή μας ακούγονται παράλογα, συνηθίζουμε να λέμε: "Μα τί είναι αυτά που μου λες? Αυτά είναι αηδίες και πράσσειν άλογα!".
Το "πράσσειν άλογα" λοιπόν, δεν είνα πράσινα άλογα όπως πιστεύει πολύς κόσμος, όπως τα μικρά μου πόνυ, αλλά αρχαία ελληνική έκφραση.Προέρχεται εκ του ενεργητικού απαρέμφατου του ρήματος "πράττω" ή/και "πράσσω" (τα δύο τ, αντικαθίστανται στα αρχαία και από δύο σ), που είναι το "πράττειν" ή/και "πράσσειν" και του "άλογο" που είναι ουσιαστικά το ουσιαστικό "λόγος"=λογική (σε μία από τις έννοιες του) με το α στερητικό μπροστά. Α-λογο=παράλογο =>Πράσσειν άλογα, το να κάνει κανείς παράλογα πράγματα
ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ
Στην Κόρινθο, που ήταν πλούσια πόλη, γίνονταν δύο πανηγύρια, για εμπόρους απ' όλο τον κόσμο. Το καθένα είχε διάρκεια ενάμιση μήνα. Όταν την κατέκτησαν οι Φράγκοι, αυτά συνεχίστηκαν. Όσοι συμμετείχαν σ' αυτά σαν να μην τρέχει τίποτα, έλεγαν, όταν τους ρωτούσαν, που πάνε : « είμαστε για τα πανηγύρια » . Έκφραση που σήμερα επικρατεί για όσους δεν έχουν επίγνωση της σοβαρότητας μιας κατάστασης
ΤΙ ΚΑΠΝΟ ΦΟΥΜΑΡΕΙΣ
Συχνά, για κάποιον που δεν ξέρουμε τι είναι, ρωτάμε συνήθως : « τι καπνό φουμάρει; ». Η φράση αυτή δεν προέρχεται, όπως νομίζουν πολλοί, από τη μάρκα των τσιγάρων που καπνίζει, αλλά κρατάει από τα βυζαντινά ακόμη χρόνια, ίσως και πιο παλιά. Η λέξη « καπνός » έχει εδώ την αρχαία σημασία της εστίας, δηλαδή, του σπιτιού.
Ο ιστορικός Π. Καλλιγάς λέει κάπου : «Οι φορατζήδες έμπαιναν εις τας οικίας των εντόπιων και ερωτούν "τι καπνό φουμάρει εδώ; Κατά την απόκριση δε έβανον τον αναλογούντα φόρον». Όταν, λοιπόν, την εποχή εκείνη έλεγαν « καπνό », εννοούσαν σπίτι
ΕΒΓΑΛΕ ΤΗΝ ΜΠΕΜΠΕΛΗ
Μπέμπελη, είναι η ιλαρά (μεταδοτική, εξανθηματική νόσος). Η λέξη είναι σλαβικής προέλευσης (pepeli=στάχτη). Η φράση «έβγαλε την μπέμπελη», σημαίνει ότι κάποιος ζεσταίνεται και ιδρώνει υπερβολικά.
Ο συσχετισμός της ζέστης με την ιλαρά, προκύπτει από την πρακτική ιατρική, σύμφωνα με την οποία, κάποιος που νοσεί από ιλαρά θα πρέπει να ντύνεται βαριά, έτσι ώστε να ζεσταθεί και να ιδρώσει και να «βγάλει» έτσι από πάνω την αρρώστια (δηλαδή την μπέμπελη)
ΜΠΑΤΕ ΣΚΥΛΟΙ ΑΛΕΣΤΕ ΚΑΙ ΑΛΕΣΤΙΚΑ ΜΗ ΔΙΝΕΤΕ
Οι Φράγκοι, που είχαν υποδουλώσει άλλοτε την Ελλάδα, έκαναν τόσα μαρτύρια στους κατοίκους, ώστε οι Έλληνες τούς βάφτισαν «Σκυλόφραγκους». Ό,τι είχαν και δεν είχαν, τούς το έπαιρναν, κυρίως όμως ενδιαφερόντουσαν για το αλεύρι, που τούς ήταν απαραίτητο για να φτιάχνουν ψωμί.
Κάποτε σ' ένα χωριουδάκι της Πάτρας μπήκαν μερικοί στρατιώτες σ' ένα μύλο και απαίτησαν από τον μυλωνά να τους αλέσει όλο το σιτάρι που υπήρχε εκεί, με την υπόσχεση ότι θα τού πλήρωναν τ' αλεστικά.
Ο μυλωνάς ονομαζόταν Γιάννης Ζήσιμος, κι ήταν γνωστός για την παλικαριά του και την εξυπνάδα του. Όταν είδε τους Φράγκους να θέλουν να τού αρπάξουν το βιος του με το έτσι το θέλω, φούντωσε ολόκληρος.
Συγκρατήθηκε, όμως, και δικαιολογήθηκε ότι δεν μπορεί μόνος του ν' αλέσει τόσες οκάδες σιτάρι. Οι στρατιώτες τού είπαν τότε ότι θα τον βοηθούσαν αυτοί. Ο Ζήσιμος τούς πέρασε στον μύλο και τούς είπε δήθεν ευγενικά: «Μπάτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μη δώσετε».
Ύστερα τούς κλείδωσε μέσα κι έβαλε φωτιά στο μύλο. Εκεί τούς έκαψε όλους σαν ποντίκια κι αυτός εξαφανίστηκε.
ΤΟΥ ΕΨΗΣΕ ΤΟ ΨΑΡΙ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ
Ο λαός του Βυζαντίου γιόρταζε με μεγάλη κατάνυξη και πίστη όλες τις μέρες της Σαρακοστής. Το φαγητό του ήταν μαρουλόφυλλα βουτηγμένα στο ξίδι, μαυρομάτικα φασόλια, φρέσκα κουκιά και θαλασσινά.
Στα μοναστήρια, όμως, ήταν ακόμη πιο αυστηρά, αν και πολλοί καλόγεροι, που δεν μπορούσαν να κρατήσουν περισσότερο τη νηστεία, έκαναν πολλές κρυφές.αμαρτίες κι έτρωγαν αβγά ή έπιναν γάλα.
Αν τύχαινε, όμως, κανένας απ' αυτούς να πέσει στην αντίληψη των άλλων -ότι είχε σπάσει δηλαδή τη νηστεία του- καταγγελλόταν αμέσως στο ηγουμενοσυμβούλιο και καταδικαζόταν στις πιο αυστηρές ποινές. Κάποτε λοιπόν, ένας καλόγερος, ο Μεθόδιος, πιάστηκε να τηγανίζει ψάρια μέσα σε μια σπηλιά, που ήταν κοντά στο μοναστήρι.
Το αμάρτημά του θεωρήθηκε φοβερό. Το ηγούμενο συμβούλιο τον καταδίκασε τότε στην εξής τιμωρία: Διάταξε και του γέμισαν το στόμα με αναμμένα κάρβουνα και κει πάνω έβαλαν ένα ωμό ψάρι, για να ψηθεί! Το γεγονός αυτό το αναφέρει ο Θεοφάνης. Φυσικά ο καλόγερος πέθανε έπειτα από λίγο μέσα σε τρομερούς πόνους. Αλλά ωστόσο έμεινε η φράση «Μου έψησε το ψάρι στα χείλη» ή «Του έψησε το ψάρι στα χείλη»
ΜΑΣ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΑ ΦΩΤΑ
Μια παράξενη συνήθεια στην Αγγλία ήταν να κατραμώνουν τους λαθρέμπορους. Τους κρεμούσαν στις ακτές της θάλασσας, τους άλειβαν με πίσσα και τους άφηναν εκεί να αιωρούνται βδομάδες, μήνες και χρόνια, καμιά φορά.
Έβαζαν δε τις κρεμάλες σε απόσταση πάνω στους βράχους της παραλίας. Αυτή η απάνθρωπη συνήθειο κράτησε ως τα τελευταία, σχεδόν, χρόνια. Στα 1822, έβλεπε κανείς στον πύργο του Δούβρου τρεις τέτοιους κρεμασμένους. Η Αγγλία έκανε τα ίδια με τους κλέφτες, τους εμπρηστές και τους δολοφόνους.
Ο Τζον Πέιvτερ, που έβαλε φωτιά στα ναυτομάγαζα του Πόρτσμουθ, κρεμάστηκε και κατραμώθηκε στα 1776. Ο αβάς Κόγερ τον ξαναείδε στα 1777. Ο Πέιντερ ήταν αλυσοδεμένος και κρεμασμένος πάνω από τα ερείπια που είχε προξενήσει ο ίδιος, τον φρεσκοπίσσωναν δε από καιρό σε καιρό, για να διατηρείται. Τέλος, τον αντικατέστησαν ύστερα από τέσσερα χρόνια.
Με τον ίδιο τρόπο οι Βυζαντινοί τιμωρούσαν πολλούς εγκληματίες, που έκαναν, όμως και χρέη φαναριών! Τους έβαζαν, δηλαδή, φωτιά στα πόδια και τους άφηναν να καίγονται σαν λαμπάδες.
Και φαίνεται πως οι δολοφόνοι ήταν πολλοί την εποχή εκείνη, αφού για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα φώτιζαν τον Κεράτιο κόλπο. Αργότερα, όμως, τους αντικατέστησαν με αληθινούς πυρσούς. Αυτοί ωστόσο, που ήθελαν να καίγονται οι εγκληματίες, έλεγαν δυσαρεστημένοι: «Μας άλλαξαν τα φώτα»
ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑΝΕ, ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΝ ΒΑΦΤΙΣΑΝΕ
Ο Τριπολιτσιώτης Αγγελάκης Νικηταράς, παράγγειλε κάποτε του Κολοκοτρώνη -που ήταν στενός του φίλος- να κατέβει στο χωριό, για να βαφτίσει το μωρό του.
Ο Νικηταράς τού παράγγειλε ότι το παιδί επρόκειτο να το βγάλουν Γιάννη, αλλά για να τον τιμήσουν, αποφάσισαν να του δώσουν τ' όνομά του, δηλαδή Θεόδωρο. Ο θρυλικός Γέρος του Μοριά απάντησε τότε, πως ευχαρίστως θα πήγαινε μόλις θα «έκλεβε λίγον καιρό», γιατί τις μέρες εκείνες έδινε μάχες. Έτσι θα πέρασε ένας ολόκληρος μήνας σχεδόν κι ο Κολοκοτρώνης δεν κατόρθωσε να πραγματοποιήσει την υπόσχεση που είχε δώσει.
Δεύτερη, λοιπόν, παραγγελία του Νικηταρά. Ώσπου ο Γέρος πήρε την απόφαση και με δύο παλικάρια του κατέβηκε στο χωριό. Αλλά μόλις μπήκε στο σπίτι του φίλου του, δεν είδε κανένα μωρό, ούτε καμμιά προετοιμασία για βάφτιση.
Τι είχε συμβεί: Η γυναίκα του Νικηταρά ήταν στις μέρες της να γεννήσει. Επειδή όμως, ο τελευταίος ήξερε πως ο Γέρος ήταν απασχολημένος στα στρατηγικά του καθήκοντα και πως θ' αργούσε οπωσδήποτε να τους επισκεφτεί -οπότε θα είχε γεννηθεί πια το παιδί- τού παράγγελνε και τού ξαναπαράγγελνε προκαταβολικά για τη βάφτιση.
Όταν ο Κολοκοτρώνης άκουσε την.απολογία του Νικηταρά, ξέσπασε σε δυνατά γέλια και φώναξε: - Ωχού! Μωρέ, ακόμα δεν τον είδανε και Γιάννη τον βαφτίσανε!
ΑΛΑ ΜΠΟΥΡΝΕΖΙΚΑ
Μπουρνέζικα, λοιπόν, είναι η γλώσσα που θα μιλούσαν σε κάποιο τόπο ή και θα μιλάνε ακόμα, γιατί ο τόπος αυτός πράγματι υπάρχει. Είναι σε μια περιοχή του Σουδάν, όπου ζει η φυλή Μπουρνού.
Η γλώσσα αυτή ήρθε στην Ελλάδα κατά την Επανάσταση του 1821, με την φυλή των Μπουρνού η οποία αποτελούσε τμήμα του εκστρατευτικού σώματος του Αιγύπτιου στρατηγού Ιμπραήμ. Καθώς η αραβική γλώσσα είναι αρκετά δύσκολη και μάλιστα στις διαλέκτους της, σε μας τους Έλληνες, λοιπόν δίκαια, όσα θ' ακούγαμε από αυτούς, θα φαίνονταν «αλά μπουρνέζικα», δηλαδή ακατανόητα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΙΝΕΙ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΡΝΑΕΙ
Ανάμεσα στα παλικάρια του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ξεχώριζε ένας Τριπολιτσιώτης, ο Γιάννης Θυμιούλας, που είχε καταπληκτικές διαστάσεις:
Ήταν δυο μέτρα ψηλός, παχύς και πολύ δυνατός (λέγεται ότι με το ένα του χέρι μπορούσε να σηκώσει και άλογο). Ο Θυμιούλας έτρωγε στην καθισιά του ολόκληρο αρνί, αλλά και πάλι σηκωνόταν πεινασμένος. Έπινε όμως και πολύ. Παρόλα αυτά ήταν εξαιρετικά ευκίνητος, δε λογάριαζε τον κίνδυνο κι όταν έβγαινε στο πεδίο της μάχης, ο εχθρός μόνο που τον έβλεπε, τρόμαζε στη θέα του.
Πολλοί καπεταναίοι, μάλιστα, όταν ήθελαν να κάνουν καμιά τολμηρή επιχείρηση, ζητούσαν από τον Κολοκοτρώνη να τους τον δανείσει! Κάποτε ωστόσο, ο Θυμιούλας, μαζί με άλλους πέντε συντρόφους του, πολιορκήθηκαν στη σπηλιά ενός βουνού. Και η πολιορκία κράτησε κάπου τρεις μέρες. Στο διάστημα αυτό, είχαν τελειώσει τα λιγοστά τρόφιμα που είχαν μαζί τους οι αρματολοί και ο Θυμιούλας άρχισε να υποφέρει αφάνταστα.
Στο τέλος, βλέποντας ότι θα πέθαινε από την πείνα, αποφάσισε να κάνει μια ηρωική εξόρμηση, που ισοδυναμούσε με αυτοκτονία. Άρπαξε το χαντζάρι του, βγήκε από τη σπηλιά και με απίστευτη ταχύτητα, άρχισε να τρέχει ανάμεσα στους πολιορκητές, χτυπώντας δεξιά και αριστερά. Ο εχθρός σάστισε, προκλήθηκε πανικός και τελικά τρόμαξε και το 'βαλε στα πόδια.
Έτσι, γλίτωσαν όλοι τους. Ο Θυμιούλας κατέβηκε τότε σ' ένα ελληνικό χωριό, έσφαξε τρία αρνιά και τα σούβλισε. Ύστερα παράγγειλε και του έφεραν ένα «εικοσάρικο» βαρελάκι κρασί κι έπεσε με τα μούτρα στο φαγοπότι. Φυσικά, όποιος χριστιανός περνούσε από κει, τον φώναζε, για να τον κεράσει.
Πάνω στην ώρα, έφτασε και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ρώτησε να μάθει, τι συμβαίνει. - Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει! απάντησε ο προεστός του χωριού. Όπως λένε, αυτή η φράση, αν και παλιότερη, έμεινε από αυτό το περιστατικό. Παραπλήσια είναι και η αρχαιότερη έκφραση: «Αυτός αυτόν αυλεί»
ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ ΜΟΥ, ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΟΥ
Η παροιμιώδης αυτή έκφραση, οφείλεται σε έναν Κρητικό, που ονομάζονταν Παντελής Αστραπογιαννάκης. Όταν οι Ενετοί κυρίευσαν τη Μεγαλόνησο, αυτός πήρε τα βουνά μαζί με μερικούς τολμηρούς συμπατριώτες του. Από εκεί κατέβαιναν τις νύχτες και χτυπούσαν τους κατακτητές μέσα στα κάστρα τους.
Για να δίνει, ωστόσο, κουράγιο στους νησιώτες, τους υποσχόταν ότι θα ελευθέρωναν γρήγορα την Κρήτη. Με το σήμερα, όμως, και με το αύριο, ο καιρός περνούσε και η κατάσταση του νησιού αντί να καλυτερεύει, χειροτέρευε. Οι Κρητικοί άρχισαν ν' απελπίζονται. Μα ο Αστραπογιαννάκης δεν έχανε το θάρρος του, εξακολουθούσε να τους δίνει ελπίδες για σύντομη απελευθέρωση.
Οι συμπατριώτες του, όμως, δεν τα πίστευαν πια. Όταν, λοιπόν, το ασύγκριτο εκείνο παλικάρι πήγαινε να τους μιλήσει, όλοι μαζί του έλεγαν: «Ξέρουμε τι θα πεις. Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου!».
ΤΑ ΒΡΗΚΕ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙΑ
Η προέλευση της φράσης ανάγεται σε ένα πραγματικό γεγονός, που έλαβε χώρα κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα από μια μονομαχία. Εκατό χρόνια μετά το πάρσιμο του φρουρίου της Ακροκορίνθου από το Λέοντα το Σγουρό, οι Φράγκοι γιόρτασαν στην Κόρινθο με μεγάλη τελετή αυτή την επέτειο.
Οι ευγενείς έκαναν ιππικούς αγώνες κάτω από τα βλέμματα των ωραίων γυναικών. Νικητές ξεχώρισαν δυο: Ο Ελληνογάλλος δούκας των Αθηνών Γουίδος -μόλις 20 χρονών- και ο Νορμανδός Μπουσάρ, φημισμένος καβαλάρης και οπλομάχος. Εκείνη την ημέρα κάλεσε σε μονομαχία ο «Μπάιλος» του Μορέα, Νικόλαος Ντε Σαιντομέρ, τον παλατίνο της Κεφαλλονιάς Ιωάννη, που φοβήθηκε τη δύναμη του αντιπάλου του κι αρνήθηκε να χτυπηθεί με την πρόφαση ότι το άλογό του ήταν αγύμναστο.
Αλλά ο Μπουσάρ τον ντρόπιασε μπροστά σε όλους, γιατί ανέβηκε πάνω σ' αυτό το ίδιο το άλογο κι έκανε τόσα γυμνάσματα, ώστε να κινήσει το θαυμασμό των θεατών. Ύστερα, καλπάζοντας γύρω από την κονίστρα, φώναξε δυνατά: «Να το άλογο που μας παρέστησαν αγύμναστο».
Αυτό βέβαια, ήταν αρκετό για να προκαλέσει το θανάσιμο μίσος του Ιωάννη, ο οποίος έστειλε κρυφά έναν υπηρέτη του για να αλλάξει τα δυο ξίφη του Μπουσάρ με δυο πανομοιότυπα, αλλά ξύλινα, αυτά δηλαδή που είχαν για να γυμνάζονται οι αρχάριοι. Τα ξύλινα αυτά ξίφη τα ονόμαζαν «μπαστέν» και οι Έλληνες τα έλεγαν «μπαστούνια».
Όταν ο υπηρέτης κατάφερε να τα αλλάξει, ο Ιωάννης κάλεσε τον Μπουσάρ αμέσως σε μονομαχία. Ανύποπτος εκείνος τράβηξε το πρώτο ξίφος του και το βρήκε ξύλινο. Τραβά και το δεύτερο, κι αυτό «μπαστούνι». Και τα δυο τα βρήκε «μπαστούνια». Ο Ιωάννης κατάφερε τότε να τον τραυματίσει θανάσιμα στο στήθος. Από τότε έμεινε η φράση: «Τα βρήκε μπαστούνια» και φυσικά δεν έχει σχέση με τα τραπουλόχαρτα ή τα μπαστούνια που γνωρίζουμε
ΑΛΛΟΣ ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΗ ΝΥΦΗ
Στην παλιά Αθήνα του 1843, επρόκειτο να συγγενέψουν με γάμο δύο αρχοντικές οικογένειες: Του Γιώργη Φλαμή και του Σωτήρη Ταλιάνη. Ο Φλαμής είχε το κορίτσι και ο Ταλιάνης το αγόρι.
Η εκκλησία, που θα γινόταν το μυστήριο, ήταν η Αγία Ειρήνη της Πλάκας. Η ώρα του γάμου είχε φτάσει και στην εκκλησία συγκεντρώθηκαν ο γαμπρός, οι συγγενείς και οι φίλοι τους. Μόνο η νύφη έλειπε.
Τι είχε συμβεί; Απλούστατα. Η κοπέλα, που δεν αγαπούσε τον νεαρό Ταλιάνη, προτίμησε ν΄ ακολουθήσει τον εκλεκτό της καρδιάς της, που της πρότεινε να την απαγάγει. Ο γαμπρός άναψε από την προσβολή, κυνήγησε την άπιστη να την σκοτώσει, αλλά δεν κατόρθωσε να την ανακαλύψει. Γύρισε στο σπίτι του παρ΄ ολίγο πεθερού του και του ζήτησε τα δώρα που είχε κάνει στην κόρη του.
Κάποιος όρος όμως στο προικοσύμφωνο έλεγε πως οτιδήποτε κι αν συνέβαινε προ και μετά το γάμο μεταξύ γαμπρού και νύφης «δέ θά ξαναρχούτο τση καντοχή ουδενός οι μπλούσιες πραμάτιες καί τα τζόβαιρα όπου αντάλλαξαν οι αρρεβωνιασμένοι».
Φαίνεται δηλαδή, ότι ο πονηρός γερο-Φλαμής είχε κάποιες υποψίες από πριν, για το τι θα μπορούσε να συμβεί, γι' αυτό έβαλε εκείνο τον όρο. Κι έτσι πλήρωσε ο φουκαράς ο Ταλιάνης τα δώρα του άλλου. Από τότε οι παλαιοί Αθηναίοι, όταν γινόταν καμιά αδικία σε βάρος κάποιου, έλεγαν ότι «άλλος πλήρωσε τη νύφη» κι έμεινε η φράση έως και σήμερα
ΤΟΥ ΚΟΥΤΡΟΥΛΗ Ο ΓΑΜΟΣ
«Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος» ή «Έγινε του Κουτρούλη το πανηγύρι» λέμε οι νεότεροι Έλληνες όταν πρόκειται για θορυβώδη συνάθροιση ή μεγάλη ακαταστασία. Ποιος είναι όμως αυτός ο Κουτρούλης και γιατί ο γάμος του να γίνει παροιμιώδης;
Ο καβαλλάριος (ιππότης) Ιωάννης ο Κουτρούλης, που πιθανώς ζούσε στη Μεθώνη, συγκατοίκησε με γυναίκα που είχε φύγει από το συζυγικό σπίτι μετά από σκάνδαλο, όπως φαίνεται. Η μη νόμιμη αυτή συγκατοίκηση τράβηξε την προσοχή της εκκλησίας, η οποία αφόρισε τη γυναίκα.
Πέρασαν εν τω μεταξύ δεκαεφτά χρόνια, και ο Κουτρούλης, μη εννοώντας να απομακρυνθεί από τη γυναίκα, πάντοτε προσπαθούσε να του επιτραπεί να την παντρευτεί νόμιμα. Πόσο μεγάλο θα ήταν το σκάνδαλο, και επομένως πόσο γνωστό στη μικρή κοινωνία της Μεθώνης, ο καθένας το φαντάζεται.
Ο νόμιμος και πρώτος σύζυγος που αντιδρούσε, για δεκαεφτά χρόνια βασάνιζε τον Κουτρούλη. Τα πράγματα όμως μεταβλήθηκαν το Μάιο του 1394. Ο Πατριάρχης Αντώνιος ο Δ', στον οποίο η αφορισθείσα παρουσίασε διαζύγιο που είχε γίνει επί του εν τω μεταξύ αποθανόντος επισκόπου Μεθώνης Καλογεννήτου, με το οποίο ο γάμος θεωρούνταν νομίμως διαλελυμένος, αναγνώρισε το δίκιο της και με γράμματά του και προς τον μητροπολίτη Μονεμβασίας και τον επίσκοπο Μεθώνης επίτρεψε την με τις ευχές της εκκλησίας τέλεση του γάμου, εάν όμως αποδεικνυόταν ότι ο Κουτρούλης δεν είχε καμιά ιδιαίτερη σχέση με τη γυναίκα, με την οποία συγκατοικούσε, για όσο αυτή ζούσε με τον πρώτο σύζυγό της.
Τι αποδείχτηκε δεν ξέρουμε. φαίνεται όμως ότι η ανάκριση των ιεραρχών πιστοποίησε την αθωότητα του Κουτρούλη και έτσι ο γάμος έγινε. Αν θα γίνει ή όχι ο γάμος, συζητιόταν για δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια, και όταν επιτέλους έγινε, έγινε το ζήτημα της ημέρας.
Στα στόματα των γυναικών και των περιέργων θα περιφερόταν αναμφίβολα η φράση «'Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος», όπου όλη η σπουδαιότητα έπεφτε στο ρήμα «έγινε». Κατά το γάμο ωστόσο, που μάλλον πανηγύρι ήταν, είναι φυσικό να έγινε έκτακτο και εξαιρετικό γλέντι, αφενός μεν σε πείσμα του πρώτου συζύγου, αφετέρου δε για ικανοποίηση του πολύπαθου και καταξοδεμένου δεύτερου συζύγου, ο οποίος δεν ήταν κάποιος άγνωστος, ήταν ο εξαιτίας των γεγονότων διαβόητος καβαλλάριος Ιωάννης Κουτρούλης.
Στη φράση κατόπιν «Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος» τονιζόταν όχι πλέον η λέξη «έγινε», αλλά η γενική «του Κουτρούλη», η οποία έγινε συνώνυμη με το «θορυβωδώς» και η οποία είναι σήμερα η ιδιαίτερη λέξη όλης της φράσης. Η φράση έγινε ευρύτατα γνωστή στα νεότερα χρόνια και μέσα από το ομώνυμο σατιρικό θεατρικό έργο του Αλέξανδρου Ρίζου-Ραγκαβή (1845), με το οποίο σατιρίζει και στηλιτεύει τα πολιτικά ήθη της εποχής του Όθωνα.
ΑΛΛΑΞΕ Ο ΜΑΝΩΛΙΟΣ ΚΑΙ ΕΒΑΛΕ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ ΑΛΛΙΩΣ
Στους χρόνους του Όθωνα, υπήρχε ένας γνωστός κουρελιάρης τύπος: Ο Μανώλης Μπατίνος. Δεν υπήρχε κανείς στην Αθήνα που να μην τον γνωρίζει, μα και να μην τον συμπαθεί. Οι κάτοικοι του έδιναν συχνά κανένα παντελόνι ή κανένα σακάκι, αλλά αυτός δεν καταδέχονταν να τα πάρει, γιατί δεν ήταν ζητιάνος. Ήταν.ποιητής, ρήτορας και φιλόσοφος (έτσι πίστευε).
Στεκόταν σε μια πλατεία και αράδιαζε ότι του κατέβαινε. Κάποτε λοιπόν έτυχε να περάσει από εκεί ο Ιωάννης Κωλέττης. Ο Μανώλης Μπατίνος τον πλησίασε και τον ρώτησε, αν έχει το δικαίωμα να βγάλει λόγο στη Βουλή. Ο Κωλέττης του είπε ότι θα του έδινε ευχαρίστως άδεια αν πέτουσε απο πάνω του τα παλιόρουχα που φορούσε κι έβαζε άλλα. Την άλλη μέρα ο Μανώλης παρουσιάστηκε στην πλατεία με τα ίδια ρούχα, αλλά τα είχε γυρίσει ανάποδα και φορούσε τα μέσα έξω.
Ο κόσμος τον κοιτούσε έκπληκτος. Και τότε άκουσε αυτούς τους στίχους απο το στόμα του Μανώλη Μπατίνου: «Άλλαξε η Αθήνα όψη, σαν μαχαίρι δίχως κόψη, πήρε κάτι απ' την Ευρώπη και ξεφούσκωσε σαν τόπι. Άλλαξαν χαζοί και κούφοι και μας κάναν κλωτσοσκούφι. Άλλαξε κι ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς».
ΚΑΤΑ ΦΩΝΗ ΚΙ Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ
Οι Φαραώ είχαν γαϊδάρους εξημερωμένους, που τους χρησιμοποιούσαν με τον ίδιο τρόπο, που τους χρησιμοποιούμε κι εμείς σήμερα. Οι αρχαίοι, τους θεωρούσαν σαν σύμβολο πολλών αρετών και σαν ιερά ζώα. Θεωρούσαν μάλιστα, πως όταν ένας γάιδαρος γκάριζε, προτού αρχίσει μια μάχη, οι Θεοί τους προειδοποιούσαν για την νίκη.
Ήταν δηλαδή ένας καλός οιωνός. Κάποτε ο Φωκίωνας ετοιμαζόταν να επιτεθεί στους Μακεδόνες του Φιλίππου, αλλά δεν ήταν τόσο βέβαιος για το αποτέλεσμα, επειδή οι στρατιώτες του ήταν λίγοι. Τότε αποφάσισε να αναβάλει για λίγες μέρες την επίθεση, ώσπου να του στείλουν τις επικουρίες, που του είχαν υποσχεθεί οι Αθηναίοι.
Πάνω όμως, που ήταν έτοιμος να διατάξει υποχώρηση, άκουσε ξαφνικά το γκάρισμα ενός γαϊδάρου απ' το στρατόπεδό του. - Κατά φωνή κι ο γάιδαρος! αναφώνησε ενθουσιασμένος ο Φωκίωνας. Έτσι διέταξε ν' αρχίσει η επίθεση, με την οποία νίκησε τους Μακεδόνες. Από τότε ο λόγος έμεινε, και τον λέμε συχνά, όταν βλέπουμε ξαφνικά κάποιον γνωστό ή φίλο μας, που δεν τον περιμέναμε.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΕΡΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΚΑΝΕΛΛΑ
Ίσως η χαρακτηριστικότερη πρόταση για την περιγραφή της ασυναρτησίας. Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες, η πραγματική μορφή της φράσης είναι: "Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή καν' έλα", που σημαίνει: έρχομαι από την Κωνσταντινούπολη και σε προσκαλώ να έρθεις στην κορυφή.
Αποτελούσε μήνυμα των Σταυροφόρων, όταν επέστρεφαν από την κατακτημένη πλέον Κωνσταντινούπολη και καθόριζαν ως σημείο συνάντησης τους την κορυφή του λόφου. Όσο για την συνέχεια της φράσης. "και βγάζω το καπέλο μου να μη βραχεί η ομπρέλα μου", φαίνεται ότι αποτελεί νεότερη προσθήκη όσων δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι σχέση είχε η Πόλη με την κανέλα
ΔΕ ΧΑΡΙΖΩ ΚΑΣΤΑΝΑ
Στα 1826 ο Ιμπραήμ έστειλε κατασκόπους του στην απόρθητη Μάνη, ντυμένους καστανάδες. Αυτοί για να πληροφορηθούν από τις γυναίκες και τα παιδιά που βρίσκονταν οι άντρες τους, άρχισαν να χαρίζουν τα κάστανα αντί να τα πουλάνε. Υποψιασμένοι οι ντόπιοι τους έπιασαν και τους ανάγκασαν να πουν την αλήθεια. Όταν οι κατάσκοποι ρώτησαν για την τύχη τους, οι Μανιάτες αποκρίθηκαν: "Εμείς δεν χαρίζουμε κάστανα", δηλαδή θα σας τιμωρήσουμε
ΝΑ ΜΕΝΕΙ ΤΟ ΒΥΣΣΙΝΟ
Η λαϊκή αυτή έκφραση που γεννήθηκε κάπου μεταξύ 1900 και 1905 και σήμερα δηλώνει άρνηση (εναλλακτικά «να (μού) λείπει το βύσσινο» ή «να μου λείπει»), προέρχεται από ένα περιστατικό που συνέβη σ' ένα καφενείο μεταξύ ενός βουλευτή κι ενός ψηφοφόρου του.
Ο ψηφοφόρος παρήγγειλε στον σερβιτόρο του καφενείου που συναντήθηκαν ένα γλυκό βύσσινο, για να κεράσει τον βουλευτή κι έτσι να πετύχει το -τί άλλο;- το ρουσφετάκι του. Ο βουλευτής, όμως, σκληρό καρύδι, δε φαινότανε διατεθειμένος να τον βοηθήσει. Αγανακτισμένος τότε ο ψηφοφόρος, που έβλεπε πως δε θα γινότανε τίποτα, φώναξε δυνατά στον σερβιτόρο: «Να μένει το βύσσινο!»
ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΤΑ ΛΑΧΑΝΑ
Την φράση «σπουδαία τα λάχανα» (εναλλακτικά και «σιγά τα λάχανα»), τη χρησιμοποιούμε σήμερα ειρωνικά, όταν θέλουμε να δηλώσουμε την δυσανάλογη αξία που προσδίδεται σε κάτι, σε σχέση με την πραγματική του αξία. Χρησιμοποιείται δηλαδή απαξιωτικά. Προήλθε από το εξής περιστατικό: Σε κάποιο χωριό, πριν από το 1821, πέρασε ο απεσταλμένος τού Μπέη, για να εισπράξει τη «δεκάτη».
Η δεκάτη ήταν κι αυτή μία από τις πολλές φορολογίες τών χρόνων εκείνων. Όλοι όμως οι χωρικοί τού απάντησαν πως δεν είχαν να πληρώσουν τον φόρο, γιατί τα λάχανά τους (λάχανα ήταν η παραγωγή τους) έμεναν απούλητα. Τότε ο φοροεισπράκτορας τούς είπε πως θα έστελνε ζώα και ανθρώπους, για να φορτώσει τα λάχανα και έτσι να «πατσίζανε» με το χρέος τους. Έτσι και έγινε. Από τότε, έμεινε να λένε οι χωρικοί (προφανώς ειρωνικά): «Σπουδαία τα λάχανα», όταν επρόκειτο να «πατσίσουν» τούς οφειλόμενους φόρους, με λάχανα.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

ΝΕΦΕΛΙΜ ΚΑΙ ΚΟΙΛΗ ΓΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ

Γύρω στο 40.000 π.Χ. 201 εκ των Ελοχίμ (των ενσώματων δηλαδή αγγελικών πλασμάτων), μετά την επιρροή του Σαμαέλ, (Διάβολος) ενώθηκαν με τις κόρες των ανθρώπων που τους γέννησαν γιούς. Οι γιοί αυτοί ονομάστηκαν Νεφελίμ.

Η πρώτη αυτή ένωση έγινε στη μεγαλύτερη για εκείνη την εποχή πόλη των ανθρωπων, που δεν ήταν, όπως πολλοί νομίζουν, κάτοικοι των σπηλαίων.

Η πόλη αυτή ονομαζόταν Αραντίς, που σήμαινε η πόλη του Κάμπου. Εκτεινόταν ανατολικά του Ολύμπου, εκεί που τώρα είναι η Κατερίνη μέχρι την Θεσσαλονίκη, αφού ο Θερμαικός κόλπος δεν υπήρχε.

 
  Οι Νεφελίμ σύμφωνα με όλα, μα όλα τα αρχαία κείμενα, όλων των λαών και όλων των θρησκειών, ήταν όντα αθάνατα και παντοδύναμα. Τούς σκότωνε μόνο ο χαλκός που ήταν ισχυρό δηλητήριο γι αυτούς. Αυτοί λοιπόν οι Νεφελίμ μετατράπηκαν στη μεγαλύτερη λαίλαπα που γνώρισε ποτέ ο άνθρωπος, αφού αρχικά έτρωγαν τους κόπους των ανθρώπων, και μετά τους ίδιους τους ανθρώπους που αποτελούσαν για τους μιαρούς, και γένος δούλων αλλά και τροφή.


Τους ανθρώπους έσωσε ένας γαλαζοαίματος ανθρωπόμορφος Νεφελίμ, ο Δίας.
Ο Δίας δημιούργησε το γένος των ΕΛ που ήταν φιλάνθρωποι, είχαν έδρα τον Ολυμπο και έκλεισαν τους Νεφελίμ στα τάρταρα στο χάλκινο κούφιο εσωτερικό της Γής που φτιάχτηκε απο τον Ελοχίμ Ελ Σεντάι.


Η παλαιά διαθήκη έχει πολλές αλήθειες και μέσα σ αυτές είναι το όνομα του συνόλου των ρυπαρών γενών. Τιτάνας και γίγαντας σημαίνει ισχυρότατος, μεγάλος σε μέγεθος. Είναι επίθετα, τα οποία υποδηλώνουν κάποια ιδιότητα, δεν είναι ονόματα. Το όνομά τους δεν δόθηκε σ’ εμάς η τουλάχιστον δεν σώθηκε απο την αρχαία ελληνική γραμματεία. Αυτοί λοιπόν οι Τιτάνες και οι Γίγαντες έχουν όνομα. Είναι οι Νεφελίμ και αυτή τη στιγμή ζούν μέσα στην κοίλη Γή.
Μπορεί όλα αυτά να φαντάζουν σαν “φευγάτη” ιστορία, αλλά έχουν λογική δομή και βεβαίως συνοχή μεταξύ τους. 


Εχουμε κάνει μια έρευνα, και ανακαλύψαμε ισχυρά στοιχεία τα οποία επιβεβαιώνουν αυτά που επί 13 χρόνια ο Δημοσθένης Λιακόπουλος προσπαθεί με την γνώση του μέσα απο τα χάλκινα βιβλία, απο προφητείες της ορθοδοξίας τις οποίες έφερε στο φώς, αλλα και με πηγές απο την αρχαία ελληνική γραμματεία, και άλλες πηγές, να μας αποδείξει την ύπαρξη της κοίλης γής και των Νεφελίμ.


Σας παραθέτουμε λοιπόν τα ακόλουθα στοιχεία για να βγάλετε κι εσείς τα δικά σας συμπεράσματα.   





ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΟΥ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΥ:
Αναφέρουμε μέρος του χωρίο της προφητείας Γ’ του Οσίου Ανδρέα του δια Χριστόν σαλού 
«Περί του τέλους του κόσμου» 6ος αιώνας

 

 Εν Εκείνω γαρ τω καιρώ αποφράξει Κύριος ο Θεός τας πύλας* τας εν Ιδαλαία {εν. αλ. Ινδίαι} άς έκλεισεν Αλέξανδρος ο των Μακεδόνων Βασιλεύς, και εξελεύσονται οι εβδομήκοντα δύο βασιλείς* μετά του λαού αυτών τα λεγόμενα ρυπαρά έθνη, τα βδελυρότατα πάσης συγχασίας και διωδίας και διασκορπισθήσονται εν ταίς χώραις ταις υπ’ ουρανόν, σάρκας ζώντων ανθρώπων αισθίονταις και το αίμα πίοντες, κύνας και μυίας και βατράχους νεμόμενοι και πάσαν ρυπαρίαν. Ουαί τη οικουμένη πάση εν η πορεύσονται από προσώπου αυτών, τας μεν ούν ημέρας εκείνας, μη έστω Χριστιανός Κύριε εί δυνατόν ήν αλλ’ οίδα ότι έσονται. Ημέραι εκείναι σκοτισθήσονται δίκην θρυνούσαι εν τω αέρι δια το μίσος, όπερ τα βδελυρά εργάζονται έθνη ο ήλιος σκοτισθήσεται, και η σελήνη ου δώσει το φέγγος αυτής, βλέποντας τα βδελύγματα επί της γης αμιλλώμενα φάγονται γαρ και τον χουν της Γής και τα θυσιαστήρια κύθρους {χύτρας} οίκων εργάσονται, τα τίμια σκεύη εν μιάσματι χρήσονται. Οι κατοικούντες την Ασίαν φευγέτωσαν εις τας κοιλάδας των νήσων-πενθήσει γαρ Ασία τας νήσουν ου γαρ πορεύσονται εν αυτή οι λαοί, άλλ’ έσονται πενθούντες ημέρας ρν’ εκοτόν πεντήκοντα εν άλ. εξακοσΐας εξήκοντα. Τότε εγερθήσεται ο Σατανάς ο αντίχριστος φημί, εκ της φυλής του Δάν, ού μέντοι ιδία θελήσει γενόμενος άνθρωπος αλλ’ ευρεθήσεται ένεκεν αυτού σκεύος αισχρόν και ρυπαρόν, όπως πληρωθεί εν αυτώ τα των προφητών. Είδαμε στην αρχή της προφητείας αναφέρεται η λέξη «πύλας». 

 

 

Γνωριζουμε επισης απο κειμενο του 15ου αιωνα (το οποιο και κατεχω) του οποιου ο συγγραφεας παραμενει αγνωστος και που αναφέρεται στον Μέγα Αλέξανδρο και Περί των Πυλών.

 Περί των Πυλών τούτων τα εξής αναφέρονται εν χειρογράγω ιε αιώνος, «Μετά το νικήσαι Δαρείον τον Μήδον ο Αλέξανδρος κατήλθε έως θαλάσσης της καλούμενης Ηλίου χώρας, ένθα εώρακεν ακάθαρτα έθνη και δυσειδή ά ήσαν εκ των υιών Ιάφεθ, ων την ακαθαρσίαν θεασάμενος, ήσθιον γαρ πάν ακάθαρτον έδεσμα, και ετέρων ζωυφίων μυσαρών κώνωπας, μυίας κάττας, όφεις νεκρών σάρκας, αμβλώματα, εκρώματα, έμβρυα ούπω τελείως απαρτισθέντα, πάν είδος θηρίων ακαθάρτων- τους νεκρούς ούκ έθαπτον αλλά τους πλείονας ήσθιον… θεορήσας δε τα αναγώς γενόμενα και δεδοικώς μήπος πλατυνθώσινεν τη γή και μιάνωσιν αυτήν εκ των μιαρών αυτών επιτηδευμάτων, εδεήθει του Κυρίου εκτενώς, και συνήγαγεν απαντάς, άνδρας τε και γυναίκας και τα τέκνα, και απλώς ειπείν πάσας τας παρεμβολάς αυτών και εξήγαγεν αυτούς έως τας εώας γης και κατεδίωξεν αυτούς έως ού εισήλθον εν τοις πέραση του βορρά και ούκ εστί είσοδος από ανατολών έως δυσμών, και επήκουσεν ο Θεός τας δεήσεις, και προσέταξε Κύριος ο Θεός δύο όρεσι εν οίς έστι προσηγορία μαζοί του βορρά και επλησίασαν αλλήλους άχρι πηχών ιβ’ και κατασκεύασε πύλας χαλκάς και επέχρισεν αυτάς ασύγκριτον ύαλον και εί δύνανται ανοίξει σιδήρω, μη δύνανται δυαλεισαι αυτάς…Ταίτα τοίνυν τα εναγή και μυσαρά και κίβδηλα έθνη πάσαις ταίς μαγικαίς κακοτεχνίες κέχρηνται και τη μισοθέω γοητεία, αλλά κατήργησε αυτάς ή του ασύγκριτου φύσις. Ουκ ηδυνήθησαν δε ούτε δια πυρός ούτε δια σιδήρου, είτε δι’οιασδήποτε επινοίας ανοίξαι τας πύλας και αποδράσαι» * Αντί εβδομήκοντα δύο βασιλείς, εύρομεν είς 5 χειρόγραφα κβ’, οίτινες συνταυτίζονται προς τον Γώγ και Μαγώγ της Αποκαλύψεως {κε 3′} « Εν τοις εσχάτοις καροίς και εν τη εσχάτη ημέρα της συντέλειας του αιώνος εξελεύσεται Γωγ και Μαγώγ εις την γήν του Ισμαήλ, οί εισίν έθνη και βασιλείς, και εξελεύσοναται αι εποκεκλεισμέναι γλώσαι κβ: Ανοίγ, Ανίγ, Αχενάζ, Διφάρ, Φωτιναίοι, Λεσβίοι {άλ Αλβιανοί}, Εύνιοι, Φαριζαίοι, Δεκλισμοί, Ζαρμάται, Φλιβαίοι, Ζαρματιανοί {αλ Ζαγανιανοί}, Χανώνιοι, Ασαρμάσται, Γαρμιάδαι, Κουνοκέφαλοι, Θάρβιοι, Αλάνες, Φισολονίκιοι, Αρήναοι, Ασαρτάνιοι, και Μαγώθ- ούτοι κβ’ βασιλείς καθεστήκασιν ένδον των Κασπίων πυλών, ας κατασκεύασεν Αλέξανδρος ο βασιλεύς. Και ότε εξελεύσονται ήγγικεν η συτέλεια και ούκ έσται μήκος . 

Ο Αλέξανδρος κατανικά τους Κυνοκέφαλους

Πηγή 1 Sir John Mandeville (‘Voiage de Sir John Maundevile’ 1357)

«Μετά από εκείνο το νησί τα άτομα πηγαίνουν από τον ωκεανό της θάλασσας, σ ‘ένα νησάκι, το οποίο ονομάζεται Nακουμέρα, και είναι ένα μεγάλο νησί καλό και δίκαιο. Και υπάρχει στην πυξίδα περίπου, πάνω από χίλια μίλια. Και όλοι οι  άνδρες και οι γυναίκες της νήσου έχουν κεφάλια κυνηγόσκυλων », είναι κυνοκέφαλοι. Και είναι λογικοί και έχουν κατανόηση, εκτός του ότι λατρεύουν ένα βόδι για Θεό τους. και, επίσης, κάθε ένας από αυτούς έχουν ένα βόδι απο χρυσό ή ασήμι στο μέτωπό τους, είς ένδειξη ότι αγαπούν πολύ τον Θεό τους. και πάνε γυμνοί εκτός από λίγο πανί, το οποίο καλύπτουν τα γόνατά τους και τα μέλη τους. Είναι καλοί μαχητές, και έχουν μια μεγάλη ασπίδα που σκεπάζει όλο το σώμα, και μια λόγχη στο χέρι τους για να αγωνίζονται, και αν πάρουν οποιοδήποτε άνθρωπο στη μάχη, τον τρώνε. “

Προσέξτε το γεγονός ότι λατρεύουν ένα βόδι για θεό τους. Αποτελεί το συνδετικό κρίκο με το παρακάτω κείμενο

Ο αυτοκράτορας Φρεδερίκος ο II., Γράφει για τον Henry III. στην

Αγγλία,

 

Λέει των Ταρτάρων: «« Τους είπε ότι κατάγονται από τις Δέκα

Φυλές που εγκατέλειψαν το νόμο του Μωυσή, και προσκύνησαν το χρυσό μοσχάρι.

Αυτοί είναι οι άνθρωποι τους οποίους ο Αλέξανδρος ο Μέγας έκλεισε στα Κασπία

Όρη. “

 

Επίσης από το Βιβλίο των Θαυμάτων του Μάρκο Πόλο

Στη ΓΕΩΡΓΙΑΝΙΑ υπάρχει ένας βασιλιάς που ονομάζεται David Melic, ο οποίος είναι τόσο πολύς ώστε να τον λένε “Βασιλιά Δαβίδ”, υπάγεται στους Ταρτάρ [Σημείωση 1] Τον παλιό καιρό όλοι οι βασιλείς είχαν γεννηθεί με τη μορφή ενός αετού πάνω από το δεξιό ώμο.

Οι άνθρωποι ήταν πολύ όμορφοι, κυρίως τοξότες, και οι περισσότεροι γενναίοι στρατιώτες.

Είναι χριστιανοί της ελληνικής ιεροτελεστίας, και έχουν μια μόδα με κοντά κουρέματα, όπως οι κληρικοί. [ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2]

 

Αυτή είναι η χώρα πέρα από την οποία ο Αλέξανδρος δεν μπορούσε να περάσει, όταν ήθελε

να διεισδύσει στην περιοχή του Ponent, διότι η στενωπός ήταν τόσο στενή και επικίνδυνή, η θάλασσα που βρισκόταν από τη μία πλευρά, και από την άλλη τα υψηλά βουνά που ήταν αδιάβατα για τους ιππείς. Το στενό εκτείνεται σαν αυτό για τέσσερις ενώσεις, και μια χούφτα ανθρώπων θα μπορούσε να το κρατήσει εναντίον όλου του κόσμου. Ο Αλέξανδρος προκάλεσε έναν πολύ ισχυρό πύργο να χτιστεί εκεί, για να αποτρέψει τη διάβαση για να του επιτεθούν, και απο αυτό πήρε το όνομα του:

Σιδερένια πύλη. Αυτή είναι η θέση για την οποία μιλάει το βιβλίο του Αλέξανδρου, όταν μας λέει πως έκλεισε τους Ταρτάρους ανάμεσα σε δύο βουνά

 

The Travels of Sir John Mandeville

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XXIX

 

ΑΠΟ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ ΤΗΣ CATHAY. ΚΑΙ

ΤΩΝ ΚΑΡΠΩΝ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ. ΚΑΙ ΤΟΥΣ 22 ΒΑΣΙΛΕΙΣ ΠΟΥ ΚΛΕΙΣΤΗΚΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΑ

ΒΟΥΝΑ

 

Εκεί ο βασιλιάς Αλέξανδρος τους κυνήγησε μεταξύ αυτών των βουνών, και σκέφτηκε να τους εσωκλείσει μέσα από το έργο των ανδρών του. Αλλά όταν είδε ότι δεν μπορούσε να το κάνει, προσευχήθηκε στο Θεό για να εκτελέσει αυτό που είχε αρχίσει. Και όλα ήταν έτσι, ότι ήταν αλλόθρησκοι και ανάξιοι να ακουστούν, αλλά ο Θεός με τη χάρη του, έκλεισε τα βουνά μαζί, έτσι ώστε να μείνουν εκεί κλειδωμένοι και να περικλείονται με ψηλά βουνά, εκτός από μόνο μία πλευρά, και από εκείνη την πλευρά είναι η θάλασσα της Κασπίας. (…) Κι όμως, λένε ότι θα βγούν στα χρόνια του αντιχρίστου, και ότι θα κάνουν μεγάλη σφαγή των χριστιανών. Και ως εκ τούτου όλοι οι Εβραίοι που θα κατοικούν σε όλα τα εδάφη θα μάθουν πάντα να μιλούν εβραϊκά, με την ελπίδα, ότι όταν θα βγούν έξω οι άλλοι Εβραίοι, θα μπορούν να καταλαβαίνουν την ομιλία τους, και να τους οδηγήσουν για να καταστρέψουν τους χριστιανούς ανθρώπους. Για τους Εβραίους λένε ότι γνωρίζουν καλά από τις προφητείες τους, ότι από την Κασπία θα βγούν έξω, και θα εξαπλωθούν σε όλο τον κόσμο, και ότι οι χριστιανοί άνδρες θα πρέπει να είναι κάτω απο την υποταγή τους, εφόσον έχουν τεθεί στην υποταγή τους.

 

ΠΛΑΤΩΝ, ΦΑΙΔΩΝ 110b–115a: Περιγραφή της κοίλης γής

Υπάρχουν δε εντός της γης εις όλην την περιφέρειάν της και κατά τα κοίλα μέρη αυτής τόποι πολλοί· και άλλοι μεν είναι βαθύτεροι και περισσότερον αναπεπταμένοι εν συγκρίσει προς εκείνον, όπου ημείς κατοικούμεν, άλλοι δε βαθύτεροι μεν, αλλά ολιγώτερον αναπεπταμένοι από τον ιδικόν μας τόπον· υπάρχουν τέλος άλλοι οι οποίοι έχουν μικρότερον βάθος από τον εδώ και είναι πλατύτεροι. Όλοι αυτοί συγκοινωνούν αναμεταξύ των υπό την γην εις πολλά μέρη με οπάς άλλοτε στενωτέρας και άλλοτε ευρυτέρας και έχουν διεξόδους. Εκεί και πολύ ύδωρ ρέει από τους μεν εις τους δε, όπως εις μεγάλα δοχεία, ούτω δε σχηματίζονται από την γην μέγιστοι και αστείρευτοι ποταμοί με θερμά και ψυχρά ύδατα· και πολύ πυρ και έτσι σχηματίζονται και μεγάλοι ποταμοί πυρός·

 

( 111 e 7 – 112 a 2 )
«Ἔν τι τῶν χασμάτων τῆς γῆς ἄλλως τε μέγιστον τυγχάνει ὄν καί διαμπερές τετρημένον δι ‘ ὅλης τῆς γῆς, τοῦτο Ὅμηρος εἷπε, λέγων αὐτό τῆλε μάλ΄, ἧχι βάθιστον ὐπό χθονός έστι βέρεθρον.»

Απόδοση στα Νεοελληνικά:

«Ένα ξεχωριστό από όλα τα χάσματα της Γής, υπάρχει και είναι μέγιστο, αφού διαπερνά ολόκληρη την γή από το ένα άκρο αυτής ως το άλλο ( διαμπερές ). Περί αυτού ακριβώς ομιλεί και ο Όμηρος λέγοντας, πολύ μακριά, εκεί κάτω από την Γη, υπάρχει ένα βαθύτατο βάραθρο.»

Aυτό δε εις άλλο μέρος και εκείνος και άλλοι πολλοί ποιηταί ωνόμασαν Τάρταρον. Εις τούτο λοιπόν το χάσμα συρρέουν όλοι οι ποταμοί και εξ αυτού πάλιν εκρέουν, λαμβάνει δε έκαστος των ποταμών τούτων τα ιδιαίτερα γνωρίσματά του εκ της συστάσεως του εδάφους, το οποίον διασχίζει κατά την ροήν του. Η δε αιτία, διά την οποίαν και εκρέουν απ’ εδώ και εισρέουν όλα τα ρεύματα είναι ότι το υγρόν τούτο ούτε πυθμένα έχει ούτε βάσιν· αιωρείται λοιπόν και φέρεται κυματιστά πότε προς τα άνω και πότε προς τα κάτω. Και ο αήρ και η περί τον αέρα πνοή το αυτό πράττουν∙ διότι παρακολουθούν το ύδωρ και όταν τούτο ορμά προς το απ’ εκεί μέρος της γης και όταν ορμά προς το απ’ εδώ· και καθώς συμβαίνει εις την αναπνοήν, κατά την οποίαν η πνοή ρέει πάντοτε πότε προς τα έξω και πότε προς τα μέσα, έτσι και εκεί καθώς η πνοή συναιωρείται μετά του υγρού, προκαλεί με την είσοδον και την έξοδόν της ανέμους ισχυρούς και βίαιους.

ΗΣΙΟΔΟΣ: Αποσπάσματα απο ΗΣΙΟΔΟΥ ΘΕΟΓΟΝΙΑ 

Στην αρχή γεννήθηκε το Χάος, κι έπειτα η πλατύστηθη Γαία, παντοτινός και ασφαλής τόπος των αθανάτων που εξουσιάζουν τις χιονισμένες κορφές του Ολύμπου και τα σκοτεινά Τάρταρα στα βάθη της γης με τους πλατείς δρόμους.

Κι όλοι, θεές και θεοί,  σήκωσαν τη μέρα εκείνη μάχη που δεν θα τη ζήλευες, οι Τιτάνες οι θεοί κι όσοι 

γεννήθηκαν απ΄τον Κρόνο, τους οποίους ο Ζευς έφερε στο φως απ΄το υποχθόνιο Έρεβος, φοβεροί και δυνατοί, έχοντας ακατανίκητη ισχύ. Απ΄τους ώμους τους τινάζονταν εκατό χέρια (ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΖΑΣΧΡΑΝΤΕΧ.των γνωστών εκατόγχειρων της ελληνικής μυθολογίας.),  κι απ΄τον ώμο του καθενός πενήντα κεφάλια ξεφύτρωναν στα στιβαρά μέλη τους.

 

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΗΣΙΟΔΟ: Απ’ την ορμή των αθανάτων, ο ψηλός Όλυμπος σειόταν απ’ τις ρίζες, και βαρύς σεισμός έφτανε μέχρι τον ομιχλώδη Τάρταρο. ( ΤΟ ΟΝΟΜΑΖΕΙ ΟΜΙΧΛΩΔΗ ΤΑΡΤΑΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΣΧΗΜΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΕΒΑΡΗΜΕΝΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ)

 

Κι έγειρε η μάχη ενώ μέχρι αυτήν την ώρα, μένοντας στην ίδια θέση, χτυπιόταν σε φοβερές συγκρούσεις. Ανάμεσα στους πρώτους, ξεσήκωσαν άγρια μάχη ο Κόττος, ο Βριάρεως και ο Γύης, αχόρταγος για πόλεμο, οι οποίοι έρριξαν τρακόσιους βράχους, τον ένα πισ’ απ’ τον άλλον, με τα στιβαρά χέρια τους. Και με τις βολές τους σκέπασαν τους Τιτάνες και τους ξαπόστειλαν κάτω απ’ τη πλατειά γη και τους έδεσαν τα χέρια με πικρά δεσμά, όταν τους νίκησαν, κι ας είχαν  γενναία ψυχή. Τόσο βαθειά μέσα στη γη όσο απέχει ο ουρανός απ΄τη γη (γιατί τόσο είναι απ’ τη γη μέχρι τον σκοτεινιασμένο Τάρταρο). Εννιά νύχτες κι εννιά μέρες χάλκινο αμόνι πέφτοντας απ’ τον ουρανό, φτάνει στη γη τη δεκάτη. Κι εννιά πάλι νύχτες κι εννιά μέρες χάλκινο αμόνι πέφτοντας απ΄τη γη τη δεκάτη θα φθάσει στο Τάρταρο. Τριγύρω τον περιζώνει χάλκινος φραγμός και γύρω απ΄τον λαιμό του χύνεται η νύχτα με τρεις σειρές από σκοτάδι. Κι από πάνω φυτρώνουν οι ρίζες της γης και της ακένωτης θάλασσας. Εκεί ‘ναι καταχωνιασμένοι 

οι Τιτάνες οι θεοί, κάτω απ΄τον ομιχλώδη ζόφο, απ΄τη θέληση του Δία που μαζεύει τα 

νέφη, (σε τόπο μουχλιασμένο, στα έσχατα της πελώριας γης). Να βγουν είναι αδύνατο, 

γιατί ο Ποσειδώνας τοποθέτησε χάλκινες πύλες και τείχος το περιτριγυρίζει από παντού.

Εκεί η Νύχτα και η Ημέρα συναντιούνται και αλληλοχαιρετιούνται, περνώντας το χάλκινο σκαλοπάτι. Η μια μπαίνει μέσα κι η άλλη βγαίνει έξω, γιατί ποτέ και τις δυο μαζί δεν τις σηκώνει το σπίτι. Αλλά ενώ η μια είναι έξω και περιφέρεται στη γη, η άλλη μένει μέσα και περιμένει την ώρα της για να βγει. Η μια κρατώντας το Φως που το βλέπουν όλοι, κι η άλλη η ολοσκότεινη Νύχτα, τυλιγμένη σε μαύρο σύννεφο, έχοντας στα χέρια της τον Ύπνο τον αδελφό του 

Θανάτου. Εκεί είναι η κατοικία των παιδιών της μαύρης Νύχτας, του Ύπνου και του Θανάτου, θεοί φοβεροί που ποτέ σ’ αυτούς ο λαμπερός Ήλιος δεν ρίχνει τις ακτίνες του, ούτε όταν ανεβαίνει στον ουρανό, ούτε όταν κατεβαίνει απ’ αυτόν. Ο ένας απ’ αυτούς, ήρεμος και γλυκός τριγυρίζει τη γη, και την απέραντη θάλασσα ενώ ο άλλος έχει καρδιά από σίδερο και ψυχή χάλκινη κι ανελέητη μέσα στα στήθεια του, κι όποιον αρπάξει απ’ τους ανθρώπους δεν τον αφήνει κι είναι εχθρός ακόμα και στους αθάνατους θεούς.
«ΤΑ ΤΕ ΥΠΟ ΓΗΣ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΙΑ»!


Χωρίς αμφιβολία, ακόμη και σήμερα προξενεί εντύπωση η κατηγορία κατά του Σωκράτους, του μεγάλου αυτού Έλληνος φιλοσόφου, του οποίου την σκέψη δανείζονται –και θα δανείζονται επί μακρόν- Έλληνες και ξένοι στοχαστές και φιλόσοφοι. Μήπως όμως, θα ήταν καλύτερα να δούμε την συγκεκριμένη κατηγορία με την οποία τον κατηγόρησαν οι διαβάλλοντες αυτόν, όπως ήσαν ο Άνυτος, ο Μέλητος και ο Λύκων;:

«Σωκράτης αδικεί και περιεργάζεται ζητών τά τε υπό γης και ουράνια και τόν ήττω λόγον κρείττω ποιών και άλλους ταυτά ταύτα διδάσκων». «Ο Σωκράτης είναι ένοχος αδικήματος, γιατί ασχολείται με άχρηστα και περιττά πράγματα, με το να ερευνά τα φαινόμενα που συμβαίνουν κάτω από τη γη και στον ουρανό, και γιατί τα άδικα λόγια τα κάνει να φαίνονται δίκαια και τα διδάσκει και στους άλλους.» (Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους 19b 4).

Οπως καταλαβαίνεται κι εσείς, τον Σωκράτη τον έφαγαν τα λαμόγια της μαύρης αδελφότητας γιατί έβλεπαν οτι τα λόγια του Σωκράτη είχαν επρροή στον κόσμο, και αν τον άφηναν να πει κι άλλα θα έβγαινε η αλήθεια στη φόρα. Και γι αυτό αποφάσισαν να τον εξολοθρέψουν πριν μαθευτεί η αλήθεια. Την Παρασκευή 25 Μαΐου 2012, στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών, Οι δικαστές με ποσοστό 67% υπέρ και 33% κατά, αθώωσαν τον Αθηναίο φιλόσοφο, σχεδόν 2.500 χρόνια μετά.
Κι όμως…. οι ίδιοι που τον αθώωσαν σήμερα είμαι απόλυτα σίγουρος ότι θα τον καταδίκαζαν ξανά σε θάνατο αν ζούσε σήμερα.

 

 

ΣΙΒΥΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ ΑΑΠΟΣΠΑΣΜΑ το βιβλίο Die Oracula Sibyllina:
ΠΡΩΤΟΝ ΔΗ ΚΕΛΕΤΑΙ ΜΕ ΛΕΓΕΙΝ ΘΕΟΣ , ΩΣ ΕΓΕΝΗΘΗ ΑΤΡΕΚΕΩΣ ΚΟΣΜΟΣ. ΣΥ ΔΕ ΠΟΙΚΙΛΕ ΘΝΗΤΕ , ΠΙΦΑΣΚΕ ΝΟΥΝΕΧΕΩΣ , ΙΝΑ ΜΗΠΟΤ ΕΜΩΝ ΕΦΕΤΜΩΝ ΑΜΕΛΗΣΗΣ , ΥΨΙΣΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗΑ ΟΣ ΕΚΤΙΣΕΝ ΚΟΣΜΟΝ ΑΠΑΝΤΑ , ΕΙΠΑΣ ΓΕΙΝΑΣΘΩ ΚΑΙ ΓΕΙΝΑΤΟ.ΗΔΡΑΣΕ ΓΑΡ ΓΗΝ , ΤΑΡΤΑΡΩ ΑΜΦΙΒΑΛΩΝ , ΚΑΙ ΦΩΣ ΓΛΥΚΥ ΑΥΤΟΣ ΕΔΩΚΕΝ , ΟΥΡΑΝΟΝ ΥΨΩΣΕ , ΓΛΑΥΚΗΝ Δ ΗΠΛΩΣΕΝ ΘΑΛΑΣΣΑΝ ΚΑΙ ΠΟΛΟΝ ΕΣΤΕΦΑΝΩΣΕΝ ΑΛΙΣ ΠΕΡΙΛΑΜΠΕΣΙΝ ΑΣΤΡΟΙΣ ΚΑΙ ΓΑΙΑΝ ΚΟΣΜΗΣΕΝ ΦΥΤΟΙΣ , ΠΟΤΑΜΟΙΣΙ ΔΕ ΠΟΝΤΟΝ , ΧΕΥΑΜΕΝΟΣ ΕΚΕΡΑΣΣΕ
ΚΑΙ ΑΕΡΙ ΜΙΞΕΝ ΑΥΤΜΑΣ ΚΑΙ ΝΕΦΕΑ ΔΡΟΣΟΕΝΤΑ.ΤΙΘΕΙΣ ΑΡΑ ΚΑΙ ΓΕΝΟΣ ΑΛΛΟ , ΙΧΘΥΑΣ ΕΝ ΠΕΛΑΓΕΣΣΙ , ΚΑΙ ΟΡΝΕΑ ΔΩΚΕΝ ΑΗΤΑΙΣ ΥΛΑΙΣ Δ ΑΥ ΘΗΡΑΣ ΛΑΥΣΙΑΥΧΕΝΑΣ , ΗΔΕ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ ΕΡΠΥΣΤΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΘ ΟΣΑ ΚΥΚΛΟΣΕ ΝΥΝ ΚΑΘΟΡΑΤΑΙ .

ΗΔΡΑΣΕ ΓΑΡ ΓΗΝ , ΤΑΡΤΑΡΩ ΑΜΦΙΒΑΛΩΝ

 

 

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΦΥΣΙΚΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ Κ.Τ.Λ. 

Δύο ζώνες της γης είναι αντίστοιχα εύκρατες και κατοικήσιμες, κατά τους σοφούς των Ελλήνων. Η κάθε μία χωρίζεται σε άλλες δύο και έτσι γίνονται τέσσερις. Γι’ αυτό και υποστηρίζουν ότι υπάρχουν πάνω στη γη τέσσερα γένη ανθρώπων, τα οποία δεν μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους. Γιατί, σύμφωνα με τους σοφούς αυτούς, υπάρχουν άνθρωποι που κατοικούν την αντεύκρατη σ’ εμάς ζώνη από τα πλάγια, οι οποίοι χωρίζονται από εμάς με τη διακεκαυμένη ζώνη της γης. Απέναντι από αυτούς κατοικούν, κατά τη γνώμη τους, εκείνοι που ζουν κάτω από αυτή τη ζώνη. Κατά παρόμοιο τρόπο υπάρχουν και εκείνοι που κατοικούν κάτω από εμάς. Τους πρώτους τους ονομάζουν «αντικείμενους» προς εμάς, ενώ τους άλλους «αντίποδες» και «αντεστραμμένους». Κι όλα αυτά γιατί δε γνωρίζουν ότι εκτός από το ένα δέκατο της γήινης σφαίρας, όλο σχεδόν το υπόλοιπο καλύπτεται από τα νερά της αβύσσου.

ΠΥΘΕΑΣ Ο ΜΑΣΣΑΛΙΩΤΗΣ:

Ο πρώτος θαλασσοπόρος-εξερευνητήςτου “Απώτατου Βορρά “,ο οποίος έφθασε στον Βόρειο Πόλο,στην μυθική “Θούλη” των αρχαίων προγόνων μας,καθώς και ο πρώτος που μίλησε για το “Κρόνειο” υποχθώνειο πέλαγος του βορρά και ενέπνευσε όλες τις θεωρείες για την κοίλη γη !!!



τι ήταν η Θούλη,στην οποία κανείς δεν είχε φτάσει μέχρι τότε; Μα τι άλλο παρά η γη του βορά,ο Βόρειος Πόλος η κατάκτηση του οποίου περιγράφεται από τον Πυθέα στα βιβλία του “Περί Ωκεανού” και “Πυθέως Περίπλους”. 





Τι σημαίνει Θούλη ? “Θου” στην αττική διάλεκτο,σημαίνει τον Θεό, «λη» σημαίνει λίθος, δηλαδή Θεϊκή γη. Μερικοί δίνουν την εξήγηση ότι προέρχεται από το “θόλος” και κάποιοι ότι προέρχεται από το “θολύω” που σημαίνει σκοτεινός. 
Όταν έφτασε στην “πεπηγυία θάλασσα “στις 82 μοίρες,σταμάτησε Εδώ,όπως γράφει,δεν υπήρχε ζωή,εδώ “κυβερνά ο Κρόνος”.Το ταξίδι από εδώ και πέρα ήταν πολύ επικίνδυνο με τους επιπλέοντες μικρούς πάγους,πράγμα που ανάγκαζε τα δύο πλοία του να πλέουν πολύ κοντά το ένα με το άλλο.Με αυτή την πλεύση έφθασε στις 84 μοίρες βόρειο πλάτος όπου βρήκε φράγμα πάγων.



Η κατάσταση είναι άσχημη. Η ομίχλη, η βροχή και το κρύο τους κάνουν να θέλουν να αλλάξουν ρότα και να γυρίσουν πίσω όσο πιο γρήγορα μπορούν. Κάπου εκεί συμβαίνει κατι πολύ περίεργο και όλοι κοιτάζουν παραξενεμένοι τον Πυθέα: ξαφνικά το κρύο δεν είναι πλέον τόσο τσουχτερό. Απεναντίας ένας ζεστός αέρας φαίνεται να πνέει άγνωστο απο που. Η ομίχλη σιγά σιγά χάνεται και η ατμόσφαιρα αρχίζει να καθαρίζει. Οι κωπηλάτες μετριάζουν τον ρυθμό τους. Ολοι θέλουν επιτέλους να δούν λίγο πιο πέρα απ το καράβι τους! Και η θάλασσα φαίνεται να τους παίζει παιχνίδια: Εχει πάρει τώρα το κανονικό της χρώμα- αυτό που ήξεραν απο τη Μεσόγειο. Ξαφνικά το πέπλο της ομίχλης “παραμερίζει” σαν να ήταν κουρτίνα και κάποιος να την τράβηξε και μπροστά τους εμφανίζεται μια παράξενη Γή, πολύ διαφορετική απ ότι έβλεπαν εδώ και πολλές μέρες! Βλέπουν πράσινα λιβάδια κι έναν ήλιο που φαίνεται να φωτίζει μόνο αυτή την γή. Επιπλέον μεγάλα ζώα που βοσκούν αμέριμνα – και στο βάθος… Δέν πιστεύουν στα μάτα τους!!! Μια περίεργη πολιτεία, με κτήρια το σχήμα των οποίων δεν το έχουν ξαναδεί. Ο Πυθέας δίνει εντολή να πλεύσουν πρός τα εκεί! Κάνουν μερικά μέτρα, και ώς δια μαγείας πίσω τους πέφτει πυκνή ομίχλη , ενω εμπρός τους οσο πλησιάζουν όλα γίνονται πιό φωτεινά. Μερικά απο τα ζώα δεν τα έχουν ξαναδεί. Είναι σαν αυτά για τα οποία μιλούν οι θρύλοι και οι παλιές ιστορίες.

Ο Πυθέας είναι σίγουρος οτι έχει βρεί την Υπερβορέα του. Λίγο ακόμη και το καράβι τους θα δέσει σε έναν μικρό τεχνητό κόλπο. Δεν θα το κατορθώσουν όμως αυτό ποτέ…

 

Μετά απο χρόνια ο Πυθέας “κλείνεται” στη Μεσόγειο του. μιλάει για τα ταξίδια του και τις περιπέτειες του, αλλά δεν αναφέρεται καθόλου στο ταξίδι στην Υπερβορέα του. Το μυστικό του θα το πάρει μαζί του! Αραγε τι απίστευτα και τρομερά είδε σε εκείνη την παράξενη άγνωστη χώρα; Τι το τόσο διαφορετικό που ίσως δεν θα τον πίστευε κανείς αν το έλεγε;

Ηταν χώρα πραγματική η ο καιρός και τα παγόβουνα αποδεκάτισαν το πλήρωμα του; Κι όμως, εκείνη η χώρα έμεινε χαραγμένη μέσα του μέχρι το τέλος της περιπετειώδους Ελληνικής ζωής του. Ποτέ δεν θα περάσει απο το μυαλό του Πυθέα ότι αυτός και το πλοίο του είχαν ταξιδέψει  αρκετά στο εσωτερικό της Γής!

Ο ΜΩΥΣΗΣ ΚΑΙ ΟΙ 10 ΕΝΤΟΛΕΣ: 

Οι Δέκα εντολές, λεγόμενες και “Δεκάλογος”, είναι ένας κατάλογος δέκα ηθικών εντολών, οι οποίες, σύμφωνα με τη Βίβλο, υπαγορεύτηκαν στον Μωυσή. Η δεύτερη κατα σειρά εντολή είναι αυτή που μας ενδιαφέρει και η οποία λέει: 

 

ου ποιήσεις σεαυτω είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα, όσα εν τω ουρανω άνω και όσα εν τη γη κάτω και όσα εν τοις ύδασιν υποκάτω της γης. ου προσκυνήσεις αυτοίς, ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς· εγώ γαρ ειμι Κύριος ο Θεός σου, Θεός ζηλωτής, αποδιδούς αμαρτίας πατέρων επί τέκνα, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς τοις μισούσί με και ποιών έλεος εις χιλιάδας τοις αγαπώσί με και τοις φυλάσσουσι τα προστάγματά μου.

 

Πολλοί ερμηνευτές της βίβλου, εκεί που γράφει: και όσα εν τοις ύδασιν υποκάτω της γης. ου προσκυνήσεις αυτοίς. παραλείπουν εσκεμμένα το “υποκάτω της γης” σαν να μην υπάρχει καθόλου η λέξη στην συγκεκριμένη εντολή.  Σε τι πλάσματα λοιπόν αναφέρεται που δεν πρέπει να προσκυνήσουμε και να λατρέψουμε και βρίσκονται κάτω απο τη γη;

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ:

 

Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΣΤΟΥΣ ΝΕΦΕΛΙΜ – ΚΑΙ Η  ΥΠΑΡΞΗ ΖΩΗΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΕΦ 5,3: ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΥΠΑΡΞΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ (ΥΠΟ ΤΗΣ ΓΗΣ)

ΚΑΙ ΟΥΔΕΙΣ ΗΔΥΝΑΤΟ ΕΝ ΤΩ ΟΥΡΑΝΩ ΟΥΔΕ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ 

ΟΥΔΕ ΥΠΟΚΑΤΩ ΤΗΣ ΓΗΣ ΝΑ ΑΝΟΙΞΗ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΝ ΟΥΔΕ ΝΑ ΒΛΕΠΗ ΑΥΤΟ

 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΕΦ 5,13:

ΚΑΙ ΠΑΝ ΚΤΙΣΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝ ΤΩ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΥΠΟΚΑΤΩ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΗ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΝ ΑΥΤΟΙΣ ΗΚΟΥΣΑ ΟΤΙ ΕΛΕΓΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΘΗΜΕΝΟΝ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΑΡΝΙΟΝ ΕΣΤΩ Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η ΤΙΜΗ ΚΑΙ Η ΔΟΞΑ 

ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΕΦ 9,1 5ο ΣΑΛΠΙΣΜΑ ΚΑΙ ΕΞΟΔΟΣ ΤΩΝ ΝΕΦΕΛΙΜ:

 

ΚΑΙ Ο ΠΕΜΠΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΣΑΛΠΙΣΕ ΚΑΙ ΕΙΔΟΝ ΟΤΙ ΕΠΕΣΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΗΝ ΑΣΤΗΡ ΕΚ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟY ΚΑΙ ΕΔΟΘΗ ΕΙΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙΟΝ

ΤΟΥ ΦΡΕΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ

 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΕΦ 9,2  ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ ΚΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΩΝ ΝΕΦΕΛΙΜ:

ΚΑΙ ΗΝΟΙΞΕ ΤΟ ΦΡΕΑΡ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ ΚΑΙ ΑΝΕΒΗ ΚΑΠΝΟΣ ΕΚ ΤΟΥ ΦΡΕΑΤΟΣ ΩΣ ΚΑΠΝΟΣ ΚΑΜΙΝΟΥ ΜΕΓΑΛΗΣΚΑΙ ΕΣΚΟΤΙΣΘΗ Ο ΗΛΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΗΡ ΕΚ ΤΟΥ ΚΑΠΝΟΥ ΤΟΥ ΦΡΕΑΤΟΣ

 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΕΦ 9,3:

ΚΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΚΑΠΝΟΥ ΕΞΗΛΘΟΝ ΑΚΡΙΔΕΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΗΝ ΚΑΙ ΕΔΟΘΗ ΕΙΣ ΑΥΤΑΣ ΕΞΟΥΣΙΑ ΩΣ ΕΧΟΥΣΙΝ ΕΞΟΥΣΙΑΝ ΟΙ ΣΚΟΡΠΙΟΙ ΤΗΣ ΓΗΣ 

 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΕΦ 9,4 Ο ΒΑΣΑΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΕΧΤΕΙ ΤΟ ΧΑΡΑΓΜΑ:

ΚΑΙ ΕΡΡΕΘΗ ΠΡΟΣ ΑΥΤΑΣ ΝΑ ΜΗ ΒΛΑΨΩΣΙ ΤΟΝ ΧΟΡΤΟΝ ΤΗΣ ΓΗΣ

ΜΗΔΕ ΚΑΝΕΝ ΧΛΩΡΟΝ ΜΗΔΕ ΚΑΝΕΝ ΔΕΝΔΡΟΝ ΕΙΜΗ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΟΝΟΥΣ ΟΙΤΙΝΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΣΙ ΤΗΝ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΕΠΙ ΤΩΝ ΜΕΤΩΠΩΝ ΑΥΤΩΝ

 

AΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΕΦ 9,5:

ΚΑΙ ΕΔΟΘΗ ΕΙΣ ΑΥΤΑΣ ΝΑ ΜΗ ΘΑΝΑΤΩΣΩΣΙΝ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΛΛΑ ΝΑ ΒΑΣΑΝΙΣΘΩΣΙ ΠΕΝΤΕ ΜΗΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΑΝΙΣΜΟΣ ΑΥΤΩΝ ΗΤΟ ΩΣ ΒΑΣΑΝΙΣΜΟΣ ΣΚΟΡΠΙΟΥ ΟΤΑΝ ΚΤΥΠΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΝ

 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΕΦ 9,6:

ΚΑΙ ΕΝ ΤΑΙΣ ΗΜΕΡΑΙΣ ΕΚΕΙΝΑΙΣ ΘΕΛΟΥΣΙ ΖΗΤΗΣΕΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΣΙΝ ΕΥΡΕΙ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΣΙΝ ΕΠΙΘΥΜΗΣΕΙ ΝΑ ΑΠΟΘΑΝΩΣΙ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΘΕΛΕΙ ΦΥΓΕΙ ΑΠ ΑΥΤΩΝ 

 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΕΦ 9,7: 

ΚΑΙ ΑΙ ΜΟΡΦΑΙ ΤΩΝ ΑΚΡΙΔΩΝ ΗΣΑΝ ΟΜΟΙΑΙ ΜΕ ΙΠΠΟΥΣ

ΗΤΟΙΜΑΣΜΕΝΟΥΣ ΕΙΣ ΠΟΛΕΜΟΝ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ ΑΥΤΩΝ ΗΣΑΝ

ΩΣ ΣΤΕΦΑΝΟΙ ΟΜΟΙΟΙ ΜΕ ΧΡΥΣΟΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΑΥΤΩΝ ΩΣ ΠΡΟΣΩΠΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ 

 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΕΦ 9,8:

ΚΑΙ ΕΙΧΟΝ ΤΡΙΧΑΣ ΩΣ ΤΡΙΧΑΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΙ

ΟΔΟΝΤΕΣ ΑΥΤΩΝ ΗΣΑΝ ΩΣ ΛΕΟΝΤΩΝ 

 

 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΕΦ 9,9:

ΚΑΙ ΕΙΧΟΝ ΘΩΡΑΚΑΣ ΩΣ ΘΩΡΑΚΑΣ ΣΙΔΗΡΟΥΣ ΚΑΙ Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΤΕΡΥΓΩΝ ΑΥΤΩΝ ΗΤΟ ΩΣ ΦΩΝΗ ΑΜΑΞΩΝ ΙΠΠΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΤΡΕΧΟΝΤΩΝ ΕΙΣ ΠΟΛΕΜΟΝ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΕΦ 9,10:

ΚΑΙ ΕΙΧΟΝ ΟΥΡΑΣ ΟΜΟΙΑΣ ΜΕ ΣΚΟΡΠΙΟΥΣ ΚΑΙ ΗΣΑΝ ΚΕΝΤΡΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΟΥΡΑΣ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΑΥΤΩΝ ΗΤΟ ΝΑ ΒΛΑΨΩΣΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΕΝΤΕ ΜΗΝΑΣ

 

Τα στοιχεία που έχουμε συγκεντρώσει σ αυτό το άρθρο, αποδεικνύουν περίτρανα οχι μόνο την ύπαρξη της κοίλης γής, αλλά και τα ρυπαρα γένη που κατοικούν στο εσωτερικό της. 

Επιμέλεια άρθρου Vagedim
Ερευνα – χειρόγραφα – φωτογραφίες  Dimitris Papadight - Vagedim

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...