Κορυφαίο. Δείτε πόσο επαγγελματικά και με λεπτομέρειες αναλύεται η παροχή υπηρεσιών (να μην έχει καμία παρερμηνεία το θέμα)
Μία απίστευτη ιστορία αγάπης ενάντια στους νόμους της φύσης έφερε στο φως γαλλικό περιοδικό. Ένας θηλυκός καρχαρίας αναζητά τη... στοργή και το χάδι του ψαρά, που τον έσωσε.Ο Arnold Pointer, επαγγελματίας ψαράς από τη νότιο Αυστραλία, απελευθέρωσε από σίγουρο θάνατο έναν μεγάλο θηλυκό λευκό καρχαρία, που είχε παγιδευτεί στα δίχτυα του. Τώρα, βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα πολύ ασυνήθιστο πρόβλημα. Εδώ και δύο χρόνια τον συνοδεύει κάθε μέρα στο ψάρεμα, τρομάζοντας φυσικά τα υπόλοιπα ψάρια
Αληθινό χθεσινό περιστατικό :
Nέο ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό: Σύνταξη στα 58Όμως η νέα μεταρρύθμιση αφορά την Βολιβία κι εκεί οι ΗΠΑ και το ΔΝΤ, παρά τις δεκάδες απόπειρες πραξικοπημάτων, δεν έχουν πατήσει πόδι!
και γιατί αποκαλούμε κούπες (:κύπελλα) τα τραπουλόχαρτα με τις “καρδιές”; γράφει ο Γιώργος Δαμιανός
απάντηση βρίσκεται στα ναπολιτανικα τραπουλόχαρτα. Τα τέσσερα σχήματα αυτών των τραπουλόχαρτων είναι: picche (: μπαστούνια), spade (: σπαθιά), coppa (: κούπα-κύπελλο), denari (εδώ κρατήσαμε το γαλλικό carreau-καρό). Οι Έλληνες αντικατέστησαν εύκολα τα τραπουλόχαρτα αλλά μέχρι σήμερα δεν έχουν αλλάξει την ορολογία που απέδωσαν στην πρώτη τράπουλα που γνώρισαν. Σε πείσμα όλων όσων πιστεύουν στην υπεραπλούστευση και την απλοποίηση της γλώσσας συνεχίζουν να βλέπουν καρδούλες και να τις λένε κούπες ή τριφύλλια και να τα αποκαλούν σπαθιά.
Πηγή
Μην ενθουσιαζεστε με τις εφευρεσεις για τον καρκινο κτλ. Δεν ειναι κατι καινουριο.
Στη χώρα των κυκλωμάτων, της παρέας και των μετριοτήτων έφτασε η ώρα μηδέν. Σε λιγότερους από τρείς μήνες θα αξιολογηθεί αν θα εισπράξουμε την τέταρτη δόση του δανείου που μας χορηγεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα και το ΔΝΤ. Κατά πάσα πιθανότητα η απόφαση της αξιολόγησης θα είναι απορριπτική. Διότι δεν θα έχουμε εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει. Εκτός κι αν έχουμε μέχρι τότε ξεπεράσει τους εαυτούς μας, τις έμμονες ιδέες μας και το παραδοσιακό μας αλληλοφάγωμα κι’ έχουμε δουλέψει με επιμονή και αυταπάρνηση ώστε να έχουμε ανταποκριθεί στις προσδοκίες των δανειστών και να έχουμε πραγματοποιήσει τια απαραίτητες για την οικονομική μας επιβίωση μεταρρυθμίσεις. Επειδή όμως δεν πιστεύω πλέον σε θαύματα εκτιμώ πως είναι μάλλον αδύνατον να τα καταφέρουμε. Τι γίνεται τότε; Είχα από τον περασμένο Μάρτιο εξηγήσει πως για την χώρα θα ήταν λύση μιά έγκαιρη στάση πληρωμών. Εφ όσον δεν είχαμε το θάρρος και την πολιτική αποφασιστικότητα από τότε να προχωρήσουμε σε δραματικές περικοπές του δημόσιου τομέα και των εξόδων του κράτους μια αναστολή πληρωμής των υποχρεώσεών μας θα μας οδηγούσε – κάτω από δραματικές συνθήκες σίγουρα – σε μια αναθεώρηση της οικονομικής μας πραγματικότητας και σε μια εξομάλυνση της δημοσιονομικής μας θέσης. Τα αρνητικά μιάς τέτοιας επιλογής δυστυχώς θα τα γευθούμε και τώρα. Αν αποτύχουμε στην αξιολόγηση επιτευγμάτων του Φεβρουαρίου/Μαρτίου.
Η μάλλον επερχόμενη διακοπή χρηματοδότησης θα οδηγήσει την χώρα να μείνει δίχως συνάλλαγμα και με ελάχιστη δυνατότητα εκπλήρωσης εσωτερικών της υποχρεώσεων. Το ίδιο θα συνέβαινε και με μια στάση πληρωμών τον περασμένο Μάρτιο. Η διαφορά είναι πως τότε Γερμανία και Γαλλία θα είχαν τεράστιο πρόβλημα κάλυψης των ανοιγμάτων των Τραπεζών τους σε ελληνικά ομόλογα (κάτι σαν την κρίση της Ιρλανδίας, με τα αντίστοιχα αμερικανικά στεγαστικά). Ενώ τώρα σε μεγάλο βαθμό οι Τράπεζές τους είχαν τον χρόνο να καλυφθούν με αγορές των σκουπιδιών του ενεργητικού τους από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα. Έχουμε λοιπόν τώρα πολύ λιγότερα διαπραγματευτικά χαρτιά στα χέρια μας. Άρα και μεγαλύτερη πιθανότητα να αδιαφορήσουν όλοι για μας.
Η συμπόρευση της αδύνατης οικονομίας μας με ένα πανίσχυρο νόμισμα ποτέ δεν προοιώνιζε προοπτικές ανάπτυξης. Ο συγχωρεμένος ο Μίλτον Φρήντμαν από πάντα το τόνιζε. Εκτός κι αν αγκαλιάζαμε έγκαιρα πολιτικές ανοιχτών αγορών και χαμηλής φορολογίας. Κάτι όμως εξαιρετικά δύσκολο με την καχυποψία της ελληνικής κοινωνίας κατά του λεγόμενου νεοφιλελευθερισμού και κατά δοξασιών κατ αρχήν αντίθετων με αριστερά ευχολόγια. Το αδιέξοδο λοιπόν ήταν αναπόφευκτο κάποια στιγμή να έλθει. Κάποιοι από εμάς, αφελείς όπως αποδείχθηκε, ελπίζαμε πως τα μεγάλα κόμματα, κάτω από την πίεση της ανάγκης και αναγνωρίζοντας πως ο δανεισμός δεν θα μπορούσε να συνεχισθεί εις το διηνεκές, θα άλλαζαν ρότα και θα αγκάλιαζαν πολιτικές που θα οδηγούσαν την χώρα σε ηρεμότερα λιμάνια. Μάταιες ελπίδες. Ο κυρίαρχος τρόμος του πολιτικού κόστους οδήγησε όλους να επιμένουν σε «φιλολαϊκές» δήθεν πολιτικές παροχών που θα κατέληγαν τελικά σε τραγικό συνολικό εθνικό κόστος.
Τώρα η φρίκη είναι σχεδόν δίπλα μας. Η χώρα δηλ να μείνει δίχως συνάλλαγμα αλλά και με ελάχιστους πόρους για την ικανοποίηση των εσωτερικών της αναγκών. Διότι τα δάνεια που παίρνουμε δεν είναι μόνο για την ικανοποίηση των δανειστών μας. Αλλά και για την κάλυψη των τρεχουσών μας υποχρεώσεων. Μια και ξοδεύουμε πολύ περισσότερα από όσα παράγουμε. Δεν θα υπάρχουν λοιπόν προφανέστατα διαθέσιμοι πόροι για την πληρωμή μισθών και συντάξεων. Αλλά και για την κάλυψη τρεχουσών αναγκών των νοσοκομείων, των σχολείων και άλλων κρατικών υπηρεσιών. Επίσης, η έλλειψη συναλλάγματος θα οδηγήσει τις εισαγωγές σε πλήρη κατάρρευση. Πετρέλαιο και φυσικό αέριο δεν θα υπάρχει, με συνέπεια διακοπές στην ηλεκτροδότηση, προβλήματα σε επίγειες, θαλάσσιες και εναέριες συγκοινωνίες αλλά και δυσκολία λειτουργίας νοσοκομείων, επιχειρήσεων και δημοσίων φορέων. Η διακοπή των εισαγωγών και η στενότητα πόρων, θα έχει συνέπειες και στο λιανικό εμπόριο και θα οδηγήσει σε κατάρρευση των δημοσίων εσόδων. Φόροι θα είναι αδύνατον να πληρωθούν ενώ οι δανειακές υποχρεώσεις επιχειρήσεων και πολιτών με πολύ μεγάλη δυσκολία θα πραγματοποιούνται. Οι συνέπειες για το Τραπεζικό σύστημα θα είναι καταλυτικές. Η οικονομία και η κοινωνική συνοχή θα τιναχθούν από τα πράγματα στον αέρα.
Η χώρα θα αναγκασθεί να εγκαταλείψει το ευρώ. Για να είναι σε θέση να τυπώσει χρήμα και να εκπληρώσει βασικές της υποχρεώσεις. Όπως είναι η πληρωμή μισθών και συντάξεων. Αλλά το χρήμα θα είναι πληθωριστικό μια και το ελληνικό νόμισμα θα υποτιμηθεί δραματικά. Με συνέπεια ελάχιστα πράγματα να μπορούν να αγορασθούν από μια αγορά με ανύπαρκτα εισαγόμενα προϊόντα που αποτελούν σήμερα την βάση της καταναλωτικής προτίμησης του κοινού. Εξ άλλου ελληνικά προϊόντα δεν υπάρχουν για βασικούς τομείς των καθημερινών αναγκών. Και οι αγρότες έχουν μεταβληθεί σε δημόσιους υπάλληλους και παράγουν πλέον ελάχιστα πράγματα για την καθημερινή ανάγκη του κοινωνικού συνόλου. Θα υπάρξει λοιπόν και σοβαρότατο πρόβλημα διατροφής. Πιθανότατα οι αρχές να αναγκασθούν να οργανώνουν λαϊκά συσσίτια. Εφ όσον αυτό θα είναι εφικτό.
Η δημόσια τάξη εκ των πραγμάτων θα καταλυθεί με συμμορίες αλλοδαπών και ημεδαπών να ελέγχουν ολόκληρες συνοικίες ενώ οι εύποροι θα περιχαρακώνουν με προστατευτικά τείχη γειτονιές - νησίδες ασφάλειας. Όπου βέβαια και θα κυκλοφορεί λαθραίο συνάλλαγμα για την εξασφάλιση διαφορετικής ποιότητας προϊόντων.
Είναι ανάγκη να καταλάβουν οι κυβερνώντες πως όλα αυτά δεν είναι προϊόντα επιστημονικής φαντασίας. Αλλά ρεαλιστικές πραγματικότητες ενός αδυσώπητου αύριο. Ας νοιώσουν το πρόβλημα. Κι ας προχωρήσουν σε ριζοσπαστικές κι ασυμβίβαστες αλλαγές σήμερα, ξεπερνώντας κάθε αντίσταση, για να μην κλάψουμε όλοι αύριο…
Πηγή
Η ιστορία έχει ως εξής: το 1936, η Ελλάδα του Ιωάννη Μεταξά, η ΕΛΛΑΔΑ του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου αρνήθηκε να συνεχίσει την εξυπηρέτηση του δανείου που είχε συνάψει με τη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique. Η κυβέρνηση του Βελγίου προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο του Διεθνούς δικαίου, που είχε ιδρύσει η Κοινωνία των Εθνών, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις. Η Ελλάδα απάντησε ότι αδυνατεί να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, διότι δεν μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την κατάσταση του Λαού και της χώρας! Στο υπόμνημά της, η Ελληνική κυβέρνηση έλεγε:
“Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στην θέση της, θα έκανε το ίδιο” (Yearbook of the International Law Commission, 1980,v.l.,sel.25).
Το Διεθνές δικαστήριο το 1938 δικαίωσε την Ελλάδα, δημιουργώντας νομικό προηγούμενο, στο οποίο μάλιστα το 2003 στηρίχθηκε η Αργεντινή και ο αείμνηστος πρόεδρος της, Νέστωρ Κίχνερ, ο οποίος επέλεξε να διαγράψει μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου χρέους της χώρα του, αντί να την υποδουλώσει στο ΔΝΤ!
Ένας νέος τελειώνει το Λύκειο και δεν έχει καθόλου όρεξη για Πανεπιστήμιο. Ο πατέρας του νέου, πλούσιος πολιτικός με μεγάλη δύναμη στην κυβέρνηση, απειλεί τον γιο του:
ΕΙΡΗΝΗ ΥΜΙΝ ΑΔΕΡΦΙΑ!!!ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΔΙΗΓΗΘΩ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙΣΩ ΑΠΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΑΛΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΝΑ ΛΙΘΑΡΑΚΙ ΣΤΗΝ ΟΛΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ...
Σαφές προμοτάρισμα των μεταλλαγμένων στην Ελλάδα συνιστά η μόνιμη έκθεση βιοτεχνολογίας που λειτουργεί στο Ίδρυμα Ευγενίδου και έχει ως αποδέκτες, νέους και σχολεία που επισκέπτονται το Ίδρυμα. Συγκεκριμένα, στην υποενότητα της έκθεσης1 με τίτλο «Η τροποποιημένη φύση», η οποία περιλαμβάνει 21 εκθέματα και δραστηριότητες, προσκαλείται καθημερινά το πιο εύπλαστο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, η μαθητική νεολαία, σε μια «ευχάριστη» (όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος) γνωριμία με «ασυνήθιστους κήπους» γενετικά τροποποιημένων οργανισμών.Στην ίδια λογική εντάσσονται τα σεμινάρια που λαμβάνουν χώρα σχεδόν κάθε μήνα σε διάφορα μέρη της Ελλάδας για να προσελκύσουν το ενδιαφέρον και να κάμψουν τις αντιστάσεις των αγροτών (προλειαίνοντας το έδαφος για την εισαγωγή μεταλλαγμένων στη χώρα μας), αλλά και οι πιέσεις που ασκούν στην Ελλάδα οι ΗΠΑ σε διπλωματικό επίπεδο Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις2 του πρώην αναπληρωτή υπουργού περιβάλλοντος, κ. Θεόδωρου Κολιοπάνου «Οι πιέσεις που δεχόμαστε είναι απίστευτες…. Η πρώτη επίσκεψη που δέχεται κάθε νέος υπουργός είναι από τον πρεσβευτή των ΗΠΑ, ο οποίος ζητάει την είσοδο των ΓΤΟ στην Ελλάδα».
για την νομιμοποίηση της εισαγωγής και καλλιέργειας γενετικά μεταλλαγμένων σπόρων.
Απέναντι σε αυτή την κατακριτέα πρακτική, τόσο το Αρχιπέλαγος (μέλος της ομάδας εργασίας του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης για την προστασία των τοπικών ποικιλιών που κινδυνεύουν από άμεση εξαφάνιση) όσο και αρκετοί φορείς στη χώρα μας καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια να ενημερώσουν τον κόσμο και να οξύνουν την κριτική σκέψη των αγροτών.
Ωστόσο, γεγονότα όπως η συγκεκριμένη έκθεση που φιλοξενεί το Ίδρυμα Ευγενίδου, δημιουργούν συναισθήματα έκπληξης και αγανάκτησης, καθώς είναι τουλάχιστον σοκαριστικό να διαποτίζεται η μαθητική νεολαία, που δεν διαθέτει ακόμα την απαραίτητη κριτική σκέψη, με την παραφύση φιλοσοφία εταιρικών αντιλήψεων οι οποίες πατεντάρουν και κερδοσκοπούν εις βάρος της φύσης με ανήθικες μεθόδους.
H κατάσταση στην Ελλάδα όπως έχει διαμορφωθεί δεν αφήνει κανένα περιθώριο εφησυχασμού. Σε λίγες μόνο δεκαετίες οι ποικιλίες σιταριού έχουν εξαφανισθεί στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ενώ πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι μόνο το 2-3% των ποικιλιών λαχανικών που υπήρχαν πριν 50 χρόνια στην Ελλάδα έχει διασωθεί υπό καλλιέργεια μέχρι τις μέρες μας. Ταυτόχρονα, δεκάδες μελέτες καταδεικνύουν τις βλαβερές επιπτώσεις που προκαλούν οι ΓΤΟ στη γεωργική παραγωγή καθώς και τους σοβαρούς κινδύνους που ελλοχεύουν για τη δημόσια υγεία.Στο ίδιο μήκος κύματος πολλά δίκτυα πολιτών, οργανισμοί, μη κυβερνητικοί φορείς (Αιγίλοπας, Πελίτι, BiotechWatch, Σπόρος, ΒΙΟΖΩ κα) στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έχουν δημιουργήσει ένα δυναμικό δίκτυο ενημέρωσης του κοινού για την ανάγκη προστασίας του, επί αιώνες προσαρμοσμένου στις κατά τόπους εδαφοκλιματικές συνθήκες, φυτογενετικού υλικού.
Απέναντι σε αυτήν την ύπουλη και δόλια προπαγάνδα που έχει ως στόχο να μολύνει αντιλήψεις, να ξεπουλήσει το ελληνικό φυτογενετικό υλικό και να μας καταστήσει διατροφικά εξαρτημένους, το Αρχιπέλαγος στέκεται απέναντι.
Καλούμε φορείς, περιβαλλοντικές οργανώσεις, δίκτυα πολιτών και πολίτες που αντιλαμβάνονται το πρόβλημα να πάρουν ανοικτά θέση. Να ασκήσουν τις δικές τους πιέσεις προς τη διοίκηση του ιδρύματος Ευγενίδου για να αποσυρθεί η συγκεκριμένη έκθεση, η οποία αποτελεί άλλον έναν Δούρειο Ίππο στη διαδικασία απενοχοποίησης και εισαγωγής των μεταλλαγμένων στην Ελλάδα.
Η άγνοια είναι επικίνδυνη και η σιωπή συνενοχή.
Η ασυνήθιστη αυτή κατάσταση λέγεται ότι προκλήθηκε από το συνδυασμό του φαινομένου της παλίρροιας και των ισχυρών βροχοπτώσεων...
Ο Γκαστ Αβράκοτος κέρδισε έναν πόλεμο και «γέννησε» το φαινόμενο Μπιν Λάντεν. Ένας πράκτορας με ελληνικές ρίζες άλλαξε την ιστορίαΉταν μάλιστα τόσο καλός που η πλήρης δράση του αποκαλύφθηκε το 2003 από τον αμερικανό δημοσιογράφο Τζορτζ Κράιλ στο βιβλίο του «Ο Πόλεμος του Τσάρλι Γουίλσον» που στη συνέχεια έγινε και ταινία από τον Τομ Χανκς. Πλέον όλοι αναγνωρίζουν στο πρόσωπο του Αβράκοτου τον άνθρωπο που δημιούργησε το φαινόμενο Μπιν Λάντεν.
Ο Γκουστάβ Λάσκαρης Αβράκoτος, όπως είναι το πλήρες όνομα του, γεννήθηκε το 1938 στην πόλη Αλικίπα της Πενσυλβάνιας και ήταν γιος Έλληνα μετανάστη από τη Λήμνο. Σκληρός αντικομμουνιστής, άφησε νωρίς μια πολλά υποσχόμενη καριέρα στην ΙΒΜ για να ενταχθεί το 1962 στο... ίδρυμα της CIA. Το γεγονός ότι ήξερε ελληνικά τον έφερε στην Αθήνα λίγο πριν από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου.
Η έδρα του στην Αθήνα ήταν το κτίριο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού. Χρησιμοποιούσε ως κάλυμμα την αμερικανική στρατιωτική αποστολή στην Ελλάδα, JUSMAG, ενώ ήταν σύνδεσμος της CIA με τη διεύθυνση ανορθόδοξου πολέμου του ελληνικού Πενταγώνου. Αποτέλεσε στενό συνεργάτη του αόρατου δικτάτορα, Δημήτρη Ιωαννίδη και τον συνδετικό κρίκο με τους Αμερικάνους ενώ θεωρείται ο ενορχηστρωτής του σχεδίου «κόκκινη προβιά» (μονάδες ανταρτών έτοιμες να επέμβουν σε περίπτωση που οι Σοβιετικοί προσπαθούσαν να πάρουν τον έλεγχο στην Ελλάδα). Έπαιξε ενεργό ρόλο σε όλη τη διάρκεια της χούντας και είναι μυθικό το ταλέντο του να μην αφήνει ίχνη. Είναι γνωστό ότι επέμενε να μην δοθεί διαβατήριο για το εξωτερικό στον Ανδρέα Παπανδρέου, όπως ζητούσε ο Λευκός Οίκος. «Πρέπει να... εκτελέσουν τον αλήτη, γιατί θα επιστρέψει και θα τον βρείτε μπροστά σας» ήταν η θέση του.
Όταν στις 23 Δεκεμβρίου η πρωτοεμφανιζόμενη τότε «17 Νοέμβρη» δολοφόνησε τον προϊστάμενο του Αβράκοτου, Ρίτσαρντ Γουέλς ο «Δόκτορ Βρόμικος» ζήτησε να του δώσουν το «πράσινο φως» για να ανακαλύψει τους δολοφόνους και να τους σκοτώσει κάτι που τελικά δεν έγινε δεκτό. Το 1978 ολοκληρώνει το έργο του στην Αθήνα και επιστρέφει στο Λάνγκλεϊ. Αρχίζει να σκέφτεται την αποχώρησή του, απογοητευμένος από τη χαλαρή στάση που κρατούσε ο δημοκρατικός Τζίμι Κάρτερ. Στην CIA τον θεωρούσαν άξεστο αγροίκο χωρίς τρόπους με πολύ βρόμικο στόμα. Στα τέλη της δεκαετίας βρέθηκε στο σταθμό της CIA στη Βηρυτό, όπου έμελλε να κάνει το μεγάλο του όνομα.
Όλα άλλαξαν στο ασήμαντο γραφείο με την έλευση στην προεδρία των ΗΠΑ του Ρόναλντ Ρέιγκαν, το 1981 και τη γνωριμία του Αβράκοτος με τον επίσης παθιασμένο αντικομμουνιστή βουλευτή από το Τέξας, Τσάρλι Γουίλσον. Ο Αβράκοτος έγινε ο άνθρωπος που κλήθηκε να διευθύνει την γιγαντιαία συγκεκαλυμμένη επιχείρηση για την ενίσχυση των Αφγανών μουτζαχεντίν, που μάχονταν τους Σοβιετικούς. Ήταν η μεγαλύτερη επιχείρηση στην ιστορία της CIA, που της απορρόφησε το 70% του προϋπολογισμού της.
Ο Αβρακότος πήγε στο Κάιρο και αγόρασε εκατοντάδες χιλιάδες «Καλάσνικοφ» από τα αποθέματα του αιγυπτιακού στρατού, ενώ σε συμφωνία με τον στρατηγό του Πακιστάν Ζία οι Αφγανοί μουτζαχεντίν εκπαιδεύτηκαν στη γειτονική χώρα από άνδρες της CIA.Όταν εμφανίστηκε το πρόβλημα της μεταφοράς των όπλων στα κακοτράχαλα βουνά του Αφγανιστάν ο Αβράκοτος έδωσε και εκεί τη λύση. Αγόρασε μουλάρια από την Κύπρο, τα φόρτωσε σε ένα καράβι και μέσω Πακιστάν τα πολεμοφόδια έφθασαν στα στρατόπεδα των ανταρτών.
Τη χαριστική βολή στους Ρώσους που είχαν χάσει 30.000 στρατιώτες, την έδωσε όταν κατάφερε να στείλει τον πρώτο αντιαεροπορικό πύραυλο «στίνγκερ» στα αφγανικά βουνά. Οι πύραυλοι κατέρριπταν 200 σοβιετικά αεροπλάνα και ελικόπτερα τον χρόνο και εγκλώβισαν τους Ρώσους στα αστικά κέντρα. Χωρίς αεροπορική υποστήριξη, ήταν καταδικασμένοι. Η αποχώρηση των Σοβιετικών τον Φεβρουάριο του 1989 ήταν η ολοκλήρωση της επιτυχίας του. Το λεγόμενο «ρωσικό Βιετνάμ» αποτέλεσε τον επιθανάτιο ρόγχο της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Αβράκοτος όμως είχε δημιουργήσει ένα τέρας που το έθρεψαν τα αμερικάνικα χρήματα και τελικά στράφηκε εναντίον τους με τη μορφή των Ταλιμπάν και του Μπιν Λάντεν.
Ο Αβρακότος συνταξιοδοτήθηκε το 1989 και στη συνέχεια απασχολήθηκε ως δημοσιογράφος και αναλυτής στη News Corp. του Ρούμπερτ Μέρντοχ. Το 1997 επανήλθε ως σύμβουλος στη CIA, όταν στο τιμόνι της βρισκόταν ένας άλλος ελληνοαμερικανός, ο Τζορτζ Τένετ. Το 2003 εγκατέλειψε οριστικά τη CIA και την 1η Δεκεμβρίου 2005 τα εγκόσμια. Παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε ένα γιο. Πλέον ο γιος του Έλληνα μετανάστη θεωρείται ο άνθρωπος που με τις κινήσεις και τις αποφάσεις του άλλαξε την ιστορία.
Πηγή
"Αν οι άνθρωποι αφήσουν την κυβέρνηση να αποφασίζει τι τροφή θα τρώνε και τι φάρμακα θα παίρνουν, τα σώματά τους θα είναι σύντομα σε τόσο θλιβερή κατάσταση όσο είναι οι ψυχές εκείνων που ζούν σε καθεστώς τυρρανίας."
Η Π.Ο.Ε.Π.Π.Π. θυμάται με συγκίνηση την κυκλοφορία του πρώτου δελτίου ΠΡΟ-ΠΟ με αγώνες της 1 Μαρτίου 1959. Παραθέτουμε αυτούσια σχόλια των εφημερίδων της εποχής και συγκεκριμένα της «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ», με τίτλο "ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟ-ΠΟ":
Δίσεκτο ονομάζουμε το έτος που έχει 366 ημέρες αντί για 365 που έχουν τα άλλα έτη. Αυτό συμβαίνει κάθε 4 χρόνια όταν προσθέτουμε στο Φεβρουάριο μία επιπλέον ημέρα.
Η Ένωση, παρότι αγωνιζόταν με δέκα παίκτες από το πρώτο μέρος μετά από αποβολή του Ντιόπ, ευτύχησε να προηγηθεί με τον Μπλάνκο στο 85' δείχνοντας σε εκείνο το σημείο πως θα έφευγε από μια δύσκολη έδρα με τους τρεις βαθμούς της νίκης. Παρόλα αυτά, οι γηπεδούχοι δεν εγκατέλειψαν την προσπάθειά τους και τέσσερα λεπτά αργότερα έφτασαν στην ισοφάριση με τον Αναστασάκο, ενώ πίεσαν ακόμα και για δεύτερο γκολ.
Η ισοπαλία, έτσι όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι, σίγουρα δεν αφήνει κανέναν από τους δυο αντιπάλους ικανοποιημένους, όμως βάσει απόδοσης οι Περιστεριώτες είναι αυτοί που θα έπρεπε να τα βάζουν με την τύχη τους.
Σε αντίθεση με το παιχνίδι κόντρα στη Χάιντουκ την Τετάρτη, η ΑΕΚ εμφανίστηκε αγνώριστη και από τα πρώτα λεπτά του ματς φάνηκε πως είχε μεγάλο πρόβλημα στην κυκλοφορία και την ανάπτυξη του παιχνιδιού της. Ο Ατρόμητος ξεκίνησε σαφέστατα πιο δυνατά και δημιούργησε ευκαιρίες, την ώρα που η κακή εικόνα της ομάδας του ανάγκαζε τον Μανόλο Χιμένεθ να κάνει αλλαγή μόλις στο 30' και να περάσει τον Μπέρνς αντί του ανύπαρκτου Γκερέιρο.
Η Ένωση βελτιώθηκε ελαφρώς στο επόμενο διάστημα, όμως εκεί που είχε αρχίσει να πατάει καλά, ήρθε η αποβολή του Ντιόπ με δεύτερη κίτρινη κάρτα στο 40'. Ο Σενεγαλέζος δυο φορές σήμερα προέβη σε αχρείαστα σκληρά φάουλ και το πλήρωσε η ομάδα του, που έμεινα από νωρίς με παίκτη λιγότερο.
Εκμεταλλευόμενος το αριθμητικό του πλεονέκτημα, ο Ατρόμητος πίεσε και έκλεισε στα καρέ της την ΑΕΚ, η οποία φάνηκε πρωτίστως να ενδιαφέρεται για να μη φύγει ηττημένη, με τον Γκέντζογλου να περνάει αλλαγή στη θέση του Σκόκο. Το μόνο που μπορούσαν να περιμένουν οι φιλοξενούμενοι ήταν κάποιο γκολ σε μια αντεπίθεση και αυτό πράγματι το πέτυχαν.
Στο 85' ο Λυμπερόπουλος, που είχε περάσει στη θέση του Λεονάρντο, έβγαλε μπαλιά ακριβείας στον Μπλάνκο, ο οποίος ξεχύθηκε μπροστά και αφού πρόλαβε τον Μιχαϊλίδη, έστειλε με διπλή προσπάθεια τη μπάλα στα δίχτυα.
Χάρες και πανηγύρια στην πλευρά της ΑΕΚ, μόνο που δεν θα διαρκούσαν για πολύ. Πεισμωμένοι οι γηπεδούχοι πίεσαν και δικαιώθηκαν στο 89', όταν ο Καμαρά με συρτή σέντρα, που δεν έκοψαν τρεις ποδοσφαιριστές της Ένωσης, βρήκε τον Αναστασάκο και αυτός από απόσταση αναπνοής δεν δυσκολεύτηκε να γράψει το τελικό 1-1.
Οι συνθέσεις:
Ατρόμητος (Δώνης): Μιχαηλίδης, Νάστος, Μελισσάς (Αναστασάκος 87'), Μπαζίνσκι, Νεμπεγλέρας, Ολιβέιρα, Μπρίτο (Περόνε), Σφακιανάκης, Τάτος (Φαβάλι 78'), Καμαρά, Σαγκανόφσκι
ΑΕΚ (Χιμένεθ): Σάχα, Μάκος, Καράμπελας, Μανωλάς, Δέλλας, Γκερέιρο (Μπερνς 30'), Σκόκο (Γκέντζογλου 43'), Γιάχιτς, Λεονάρντο (Λυμπερόπουλος 80'), Ντιόπ, Μπλάνκο
Πηγή
