Πηγή
http://ankyr.blogspot.com/
Διαβάστε περισσότερα...
Πέμπτη 9 Σεπτεμβρίου 2010
Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 2010
Πώς είναι η "ζωή " μετά τη ζωή ;
Ο Raymond Moody, είναι ο άνθρωπος που πρώτος ανακάλυψε και έκανε έρευνες στον τομέα των επιθανάτιων εμπειριών. Το pyles.tv και η Όλγα Τάντου, τον συνάντησαν κατά τη διάρκεια των διακοπών του στην Ελλάδα. Μίλησε για τις επιθανάτιες εμπειρίες (NDE) , τον Πλάτωνα, τα 9 στάδια του "ταξιδιού στον άλλον κόσμο" και για το πώς είναι "η ζωή μετά τη ζωή" !
Όλγα Τάντου: Το 1975 μετά την έκδοση του βιβλίου σας «Η ζωή μετά τη ζωή ξεκινά μία επανάσταση στον κόσμο στην αντιμετώπιση του θέματος επιθανάτιες εμπειρίες, και εσείς πλέον καθιερώνεστε ως ηγετική μορφή σ’ αυτό το χώρο. Τι ήταν αυτό το βιβλίο; «Η ζωή μετά τη ζωή».
"Ενώ σπούδαζα Φιλοσοφία συνάντησα το γιατρό Τζορτζ Ρίτσι, που ήταν Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια. Λίγα χρόνια πριν είχε ο ίδιος κάποια εμπειρία που έμοιαζε πολύ με την επιθανάτια εμπειρία για την οποία εγώ είχα διαβάσει σε κάποια περιγραφή του μέντορά μου, του Πλάτωνα.
Έμεινα λοιπόν έκπληκτος όταν ανακάλυψα πως αυτό το σπάνιο φαινόμενο το οποίο γνώριζα μόνο από τα κείμενα της αρχαίας Ελλάδας, το συναντούσα στη σημερινή εποχή να συμβαίνει στην Αμερική.
Από τότε είχα το σπουδαίο προνόμιο και την τιμή – κυριολεκτικά έτσι αισθάνομαι – να μιλήσω με χιλιάδες ανθρώπους από ολόκληρο τον κόσμο, που είχαν βρεθεί πολύ κοντά στο θάνατο. Αρκετοί από αυτούς είχαν πάθει καρδιακή προσβολή, που σημαίνει ότι η καρδιά τους είχε σταματήσει να χτυπ��. Όταν λοιπόν επέστρεψαν στη ζωή, μου είπαν πως είχαν μία συγκλονιστική εμπειρία, που από εκεί και έπειτα άλλαξε τη ζωή τους για πάντα."
Τα 9 στάδια της μετάβασης στον άλλο κόσμο...
Ο.Τ.: Σύμφωνα με την έρευνά σας υπάρχουν εννιά στοιχεία τα οποία είναι κοινά σε όλες τις επιθανάτιες εμπειρίες. Θα ήθελα να μας εξηγήσετε αυτά τα στάδια και να μας περιγράψετε τι συμβαίνει στο κάθε ένα.
"Το πρώτο στάδιο σύμφωνα με τους ασθενείς μας που έχουν έρθει κοντά στο θάνατο είναι πως όταν σταμάτησε να χτυπά η καρδιά τους, «εγκατέλειψαν» το φυσικό τους σώμα, ανυψώθηκαν, και έβλεπαν πλέον το σώμα τους να κείτεται στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών ή στο δωμάτιο του νοσοκομείου.
Στο δεύτερο στάδιο, περιγράφουν πως διασχίζουν ένα στενόμακρο τούνελ, και φτάνουν στην άκρη του ακολουθώντας ένα απίστευτο φως που τους γεννά όμορφα συναισθήματα.
Και μέσα σε αυτό το φως, που είναι ό,τι πιο φωτεινό έχουν δει ποτέ, φτάνουν στο τρίτο στάδιο και βλέπουν τα πνεύματα συγγενών και φίλων τους που δεν είναι στη ζωή, αλλά έχουν πάει εκεί προκειμένου να τους συναντήσουν.
Ακολουθεί το τέταρτο στάδιο, όπου βρίσκουν τον εαυτό τους μέσα σε μία φαντασμαγορία. Όταν όμως καλούνται να περιγράψουν ό,τι συμβαίνει εκεί με μία χρονική συνέχεια, τότε λένε ότι ο χρόνος παύει να ισχύει έτσι όπως τον καταλαβαίνω εγώ και εσείς, αλλά είναι σαν να συμβαίνουν όλα μέσα σε μια στιγμή.
Στο πέμπτο στάδιο, περνά από μπροστά τους ολόκληρη η ζωή τους, με κάθε λεπτομέρεια, σαν να μην υπάρχει χρόνος.
Στο έκτο στάδιο, ενώ εξελίσσεται η ανασκόπησης της ζωής τους, νιώθουν ότι τους συνοδεύει κάποια οντότητα η οποία έχει τη μορφή φωτός.
"Αναγνώρισαν τον Ιησού στο "φως"
Από τους ανθρώπους που πήρα συνεντεύξεις και που ήταν χριστιανοί στο θρήσκευμα, στην πλειοψηφία τους είπαν πως αναγνώρισαν σε αυτό το φως τον Χριστό, και αυτό γιατί ήταν μία παρουσία απόλυτης αγάπης και συμπόνιας που τους βοήθησε να κάνουν ανασκόπηση της ζωής τους και να δουν όλα αυτά που είχαν κάνει, σαν να γίνονταν από ένα διαφορετικό άτομο.
Αφηγούνται πως όταν ξαναβιώνουν αυτά τα γεγονότα τα βλέπουν από μία εντελώς διαφορετική προοπτική από αυτή που είχαν ενώ τα βίωναν στη ζωή τους, με αποτέλεσμα πλέον να νιώθουν την επιρροή ή τις συνέπειες που είχαν αυτές οι πράξεις τους στη ζωή των συνανθρώπων τους.
Αν για παράδειγμα σε αυτή την ανασκόπηση κάποιος δει τον εαυτό του να κάνει κακό ή κάτι επίπονο σε κάποιον συνάνθρωπό του, τότε και ο ίδιος νιώθει τα άσχημα συναισθήματα που βίωναν οι άλλοι εξαιτίας των πράξεών του. Ή στην άλλη περίπτωση, αν δουν τον εαυτό τους να κάνει μία καλή πράξη, τότε νιώθουν τα καλά συναισθήματα που είχαν προκαλέσει στη ζωή των συνανθρώπων τους."
Τα τελευταία στάδια της "μετάβασης"
" Έπειτα, φτάνουμε στο έβδομο στάδιο , όπου πρέπει να επιστρέψουν. Από εδώ και πέρα έχουμε δύο στάδια: ορισμένοι ισχυρίζονται πως δεν έχουν ιδέα για το πώς επέστρεψαν! Στο όγδοο στάδιο δηλαδή, τη μία στιγμή βρίσκονταν μέσα σε αυτό το φως, και την άλλη στιγμή βρίσκονταν μέσα στο δωμάτιο του νοσοκομείου μέσα στο φυσικό τους σώμα!
Άλλοι υποστηρίζουν πως στο ένατο στάδιο πλέον αυτή η "αχτίδα φωτός" τους λέει ότι δεν έχει έρθει ακόμη η ώρα τους και πρέπει να επιστρέψουν γιατί έχουν κάτι σημαντικό να ολοκληρώσουν."
Ο.Τ.: Έχω πάρει αρκετές συνεντεύξεις από ανθρώπους που βρέθηκαν σε αυτό το κρίσιμο σημείο για το οποίο συζητάμε, βρέθηκαν δηλαδή κυριολεκτικά μεταξύ ζωής και θανάτου, και πολλοί από αυτούς μου είπαν ότι ήθελαν να παραμείνουν εκεί που βρίσκονταν, και παρά το γεγονός ότι υπήρχε κάποιος που τους πίεζε να γυρίσουν πίσω, εκείνοι αρνούνταν πεισματικά να επιστρέψουν.
"Σωστά! Πολλοί από αυτούς που επέστρεψαν υποστηρίζουν ακριβώς αυτό: ότι σαφώς θα προτιμούσαν για τους ίδιους να είχαν μείνει σε αυτό το φως, αλλά συνειδητοποίησαν ότι έπρεπε να γυρίσουν πίσω. Στις περισσότερες δε περιπτώσεις, ο λόγος ήταν για να φροντίσουν τα μικρά παιδιά τους.
Όταν πια επιστρέφουν, πλέον εμείς είμαστε θέση να κατανοήσουμε πώς επηρέασε τη ζωή τους στη συνέχεια αυτή η εμπειρία. Για παράδειγμα, μας λένε πως ό,τι και αν ήταν αυτό που «κυνηγούσαν» προηγουμένως, γνώση (αυτό είναι που «κυνηγάω» εγώ), φήμη, δύναμη, χρήματα ή οτιδήποτε άλλο, μετά από αυτή την εμπειρία συνειδητοποιούν πως το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε ως άνθρωποι ενώ είμαστε στη ζωή, είναι να μάθουμε πώς να αγαπούμε. Πώς να αγαπούμε τους άλλους έτσι όπως αγαπούμε τον εαυτό μας.
Παράλληλα, μας αναφέρουν πως μετά από αυτή την εμπειρία, ο θάνατος πλέον δεν τους προκαλεί καθόλου φόβο. Και αυτό γιατί η συγκεκριμένη εμπειρία για τους ίδιους αποτελεί πειστήριο ότι αυτό που αποκαλούμε θάνατο: είναι απλώς μία μετάβαση σε μία άλλη κατάσταση. Και φυσικά αυτό ακριβώς μας είπε και ο Πλάτωνας πριν από 2.300 χρόνια."
"Γιατί δεν πρέπει να φοβόμαστε τον θάνατο!"
Ο Raymond Moody, είναι ο άνθρωπος που πρώτος ανακάλυψε και έκανε έρευνες στον τομέα των επιθανάτιων εμπειριών, ανοίγοντας το δρόμο σε όλους τους άλλους επιστήμονες και ερευνητές να μελετήσουν τις κρίσιμες στιγμές των ανθρώπων που έφτασαν κοντά στο θάνατο. Στο β'μέρος της συνέντευξής του στο pyles.tv και την Όλγα Τάντου, μιλάει για τις επιθανάτιες εμπειρίες των άθεων αλλά και των μικρών παιδιών!
Eπιθανάτιες εμπειρίες και πίστη στο Θεό.
Όλγα Τάντου : Έχετε συναντήσει σε όλες αυτές τις συνεντεύξεις που έχετε πάρει από ανθρώπους που είχαν επιθανάτιες εμπειρίες να ήτανε κάποιος άθεος πριν του συμβεί το συγκεκριμένο περιστατικό, και αμέσως μετά αφού επανήλθε στη ζωή να άλλαξε τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις; Να είναι πλέον πιστός.
"Ναι! Μάλιστα, έχω μιλήσει με αρκετούς ανθρώπους που πριν από αυτή την προσωπική τους εμπειρία δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον για τη θρησκεία, καμία θρησκευτική πεποίθηση ή οτιδήποτε άλλο. Μάλιστα, πολλοί δεν πίστευαν καν ότι υπάρχει Θεός. Ωστόσο, μετά από την επιθανάτια εμπειρία που είχαν υποστηρίζουν πως είναι απόλυτα πεπεισμένοι ότι υπάρχει μία άλλη πραγματικότητα πέρα από αυτόν τον κόσμο που ζούμε.
Αντίστοιχα, οι ασθενείς μου μού αφηγούνται ακριβώς την ίδια εμπειρία ανεξάρτητα από το σε ποια θρησκεία πίστευαν. Οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις ποικίλλανε: εβραίοι, χριστιανοί, μουσουλμάνοι. Έχω μιλήσει με ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο που ασπάζονται κάθε πίστη και θρησκεία, και που όλοι τους είχαν επιθανάτιες εμπειρίες."
Τι είναι η επιθανάτια εμπειρία
Ο.Τ.: Τι θα απαντούσατε σε κάποιον αν σας έλεγε ότι η επιθανάτια εμπειρία όπως την περιγράφετε εσείς με το πλούσιο φως, την απόλυτη ηρεμία, την αγαλλίαση που νιώθει ο άνθρωπος, δεν είναι τίποτε από αυτά, και ότι απλώς είναι μία κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο εγκέφαλος κατά τη διάρκεια της επέμβασης. Με άλλα λόγια, ότι πρόκειται απλώς για παιχνίδι της συνείδησης, και σε καμία περίπτωση δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα.
"Η θέση μου δεν είναι μόνο ως γιατρού που έχω μελετήσει τη φυσιολογία του ανθρώπινου εγκεφάλου, και ως ψυχιάτρου μελετώντας τη νευρολογία, αλλά και από την προοπτική της φιλοσοφίας.
Πιστεύω λοιπόν ότι οι άνθρωποι σαν ορθολογικά όντα που είμαστε, το πιο συνετό που έχουμε να κάνουμε είναι απλώς να παραδεχτούμε ότι δεν έχουμε ξεκάθαρη εικόνα για το πώς η συμπαντική συνείδηση συνδέεται με την υλική υπόσταση του σώματός μας και του εγκεφάλου μας. Γεγονός είναι πως απλώς δεν ξέρουμε. Αυτό το ερώτημα αιωρείται από την εποχή του Πυθαγόρα. Όσον αφορά τώρα εμένα, είναι πολύ νωρίς ακόμη για να μπορέσουμε να το προσδιορίσουμε με ακρίβεια.
Κάτι που θα μπορούσε να προβληθεί ως αντεπιχείρημα σε αυτούς που αποδίδουν αυτές τις εμπειρίες στη φυσιολογία του ανθρώπινου εγκεφάλου, είναι πως επίσης γνωρίζουμε τις νεκρικές εμπειρίες συναισθηματικής ταύτισης.
Δηλαδή είναι συνηθισμένο άνθρωποι που θρηνούν δίπλα σε κάποιο πρόσωπο που έχει πεθάνει, να έχουν και εκείνοι με τη σειρά τους πολύ παρόμοιες εμπειρίες: να βλέπουν αποθανόντες συγγενείς να έρχονται να θρηνήσουν, ή να βλέπουν αυτό το διαφορετικό φως.
Όσον αφορά τώρα σε εκείνους, δεν μπορεί κάποιος να μιλήσει για διαταραχή στη φυσιολογία του εγκεφάλου τους, γιατί αυτοί δεν είναι καν άρρωστοι. Φυσικά είναι πολύ δύσκολο να ερμηνευθεί κάτι τέτοιο με βάση τη φυσιολογία."
Ο.Τ.: Συνήθως όταν κάποιος περιγράφει μία επιθανάτια εμπειρία, οι εικόνες τις οποίες μας δίνει είναι πάρα πολύ όμορφες. Έχει τύχει ποτέ σε εσάς ή σε κάποιον συνάδελφό σας να συναντήσετε ακριβώς το αντίθετο; Άσχημες εικόνες, αντί κάποιος να παρουσιάζει ότι βρίσκεται στον παράδεισο να έχει βρεθεί στην κόλαση;
"Σε ορισμένες περιπτώσεις επιθανάτιων εμπειριών μας περιγράφουν δυσάρεστες καταστάσεις. Ωστόσο, μετά από συστηματική μελέτη που έχουμε κάνει πρέπει να πούμε ότι συναντώνται πολύ πιο σπάνια από ότι οι ευχάριστες εμπειρίες που αναφέραμε, και επίσης, είναι πολύ πιο διαφοροποιημένες μεταξύ τους. Αυτό σημαίνει ότι ενώ στις επιθανάτιες εμπειρίες που αναφέραμε προηγουμένως υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία και μία συνέχεια, οι δυσάρεστες εμπειρίες διαφέρουν πολύ η μία από την άλλη.
Η πιο σπάνια κατηγορία δυσάρεστων επιθανάτιων εμπειριών που έχουμε συναντήσει είναι να μας περιγράφουν εικόνες από την κόλαση ή φριχτές εικόνες. Επομένως, η απάντησή μου είναι πως ναι, όντως συμβαίνουν, είναι πολύ πιο σπάνιες από τις ευχάριστες, και φυσικά, δεν έχουμε καμία εξήγηση γιατί συμβαίνουν."
"Οι επιθανάτιες εμπειρίες των μικρών παιδιών!"
Ο.Τ.: Έχετε κάνει μία ειδική έρευνα όπου μελετήσατε αποκλειστικά τις επιθανάτιες εμπειρίες που είχαν μικρά παιδιά, προκειμένου να διαπιστώσετε αν διέφεραν από τις αντίστοιχες εμπειρίες των ενηλίκων. Σε ποια συμπεράσματα καταλήξατε;
"Οι επιθανάτιες εμπειρίες που μου έχουν περιγράψει παιδιά είναι παρόμοιες με αυτές των ενηλίκων. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να πούμε ότι είναι πανομοιότυπες, με εξαίρεση το γεγονός – όπως και θα περίμενε κανείς – ότι τα παιδιά έχουν διαφορετικό λεξιλόγιο για να τις εξηγήσουν.
Μας λένε ότι όταν σταμάτησε να χτυπά η καρδιά τους, βγήκαν από το σώμα τους και πέρασαν σε μία άλλη διάσταση φωτός. Με άλλα λόγια, οι περιγραφές των παιδιών είναι πανομοιότυπες με τις περιγραφές που μου κάνουν άνθρωποι που τους συνέβη στην ενήλικη ζωή τους.
Εκτιμώ πως είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι σε ανθρώπους που είχαν επιθανάτιες εμπειρίες όταν ήταν παιδιά και που συμμετέχουν στην έρευνά μας για πολλά χρόνια, ακόμη και σήμερα να αποτελεί για αυτούς η συγκεκριμένη εμπειρία σπουδαίο παράγοντα για τη ζωή τους και να εξακολουθεί να τους επηρεάζει σε πολύ μεγάλο βαθμό καθ’ όλη τη διάρκεια της."
Ο.Τ.: Μετά από 35 χρόνια προσωπικής έρευνας, και μετά από πάρα πολλά ιατρικά πειράματα σε ό,τι έχει να κάνει με τη μετά θάνατον ζωή, σε ποια συμπεράσματα έχετε καταλήξει εσείς τόσο προσωπικά, αλλά και σε ποια επιστημονικά συμπεράσματα έχετε φτάσει;
raymond_moody.jpg"Θα σας πω αυτό: πλέον δεν φοβάμαι το θάνατο! Πάντως, πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη βαρύτητα και στο εξής: Κατά την άποψή μου, ως Καθηγητής της Λογικής και της Φιλοσοφίας, και επίσης ως Κλινικός Ιατρός και Ψυχίατρος, αν προσπαθήσουμε σε αυτή τη φάση να πούμε ότι αυτές οι εμπειρίες αποτελούν επιστημονικές αποδείξεις για την ύπαρξη της μεταθανάτιας ζωής, τότε δε θα είμαστε σωστοί.
Πριν η Επιστήμη θέσει το ερώτημα της ζωής μετά το θάνατο, θα πρέπει να έχει προηγηθεί μία φιλοσοφική ή γενικότερη κίνηση, και αυτό γιατί η Επιστήμη δεν είναι ακόμη έτοιμη να συζητήσει το πιο σημαντικό ερώτημα: αν δηλαδή επιβιώνουμε και μετά το φυσικό θάνατο του σώματός μας."
"Ο Πλάτωνας και οι επιθανάτιες εμπειρίες."
Ο Raymond Moody, είναι ο άνθρωπος που πρώτος ανακάλυψε και έκανε έρευνες στον τομέα των επιθανάτιων εμπειριών, ανοίγοντας το δρόμο σε όλους τους άλλους επιστήμονες και ερευνητές να μελετήσουν τις κρίσιμες στιγμές των ανθρώπων που έφτασαν κοντά στο θάνατο, και που επέστρεψαν για να μας περιγράψουν τις, αν μη τι άλλο, μοναδικές αναμνήσεις τους.
Γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου του 1944 στην Τζόρτζια των Η.Π.Α.. Είναι Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια, ενώ έχει σπουδάσει και Ιατρική, και Ψυχιατρική, δύο επαγγέλματα που ασκεί μέχρι και σήμερα.
Είναι Πρόεδρος του Τομέα Μελέτης της Συνείδησης στο Πανεπιστήμιο της Νεβάδα, και υπήρξε ένα από τα πρώτα μέλη που συστήσανε τον Διεθνή Οργανισμό για τη Μελέτη των Επιθανάτιων Εμπειριών.
Ο Raymond Moody εκτός του ότι είναι εκείνος που πρώτος διατύπωσε τον ορισμό της επιθανάτιας εμπειρίας, έχει αναγνωριστεί διεθνώς ως ηγετική μορφή στη μελέτη του φαινομένου. Έγινε ευρύτερα γνωστός στο κοινό το 1975 με την έκδοση του βιβλίου του με τον τίτλο “Ζωή μετά τη ζωή” το οποίο επανεκδίδεται συνεχώς και το έχουν αγοράσει 13.000.000 αναγνώστες!
Μάλιστα προσπάθησε να ρίξει περισσότερο φως στο μυστηριώδες και αγωνιώδες ερώτημα του τι συμβαίνει την στιγμή του θανάτου, κινηματογραφώντας ένα ντοκιμαντέρ για τη μεταθανάτια ζωή στο οποίο συμπεριελάμβανε μαρτυρίες ασθενών, τη μελέτη που είχε διαξάγει ο ίδιος, καθώς και τις απόψεις άλλων συναδέλφων του που είχαν ασχοληθεί με το θέμα.
Οι Pyles και η Όλγα Τάντου, τον συνάντησαν κατά τη διάρκεια των διακοπών του στην Ελλάδα.
"Ευχαριστώ τους έλληνες, για την προσφορά τους στον πολιτισμό!"
Όλγα Τάντου: Έχω απέναντί μου τον άνθρωπο που καθιέρωσε την έρευνα και τον ορισμό του τι είναι μία επιθανάτια εμπειρία. Αυτό όπως που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη είναι ότι όταν ξεκινήσατε την έρευνά σας το 1960 αφορμή στάθηκε ο Πλάτωνας.
"Βεβαίως! Προτού σπουδάσω ιατρική και γίνω ψυχίατρος, είχα πάρει διδακτορικό στη Φιλοσοφία. Και ήμουν μεγάλος θαυμαστής του Πλάτωνα ήδη από την ηλικία των 18 ετών.
Είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι στη «Δημοκρατία» του Πλάτωνα, που αποτελεί θεμέλιο της μετέπειτα δυτικής πολιτικής σκέψης, συμπεριλαμβάνεται μεταξύ άλλων και περιγραφή μίας επιθανάτιας εμπειρίας.
Όταν λοιπόν το διάβασα αυτό στον Πλάτωνα, συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό είναι το ερώτημα της ζωής μετά θάνατον. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σας αναφέρω ότι δεν μεγάλωσα με ιδιαίτερες θρησκευτικές πεποιθήσεις, αλλά στην ηλικία των 18 ετών οπότε και διάβασα στα κείμενα του Πλάτωνα για το ερώτημα της με��αθανάτιας ζωής, το ενδιαφέρον μου κορυφώθηκε.
Και προφανώς, ο Πλάτωνας στη «Δημοκρατία» λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψη του την συγκεκριμένη εμπειρία. Έτσι, το γεγονός ότι ο ήρωάς μου εξέταζε τόσο σοβαρά τις επιθανάτιες εμπειρίες, έκανε και εμένα στη συνέχεια να το σκέφτομαι. Φυσικά, και ο Δημόκριτος, ο θεμελιωτής της ατομικής θεωρίας του, επίσης διαλογιζόταν πάνω στις επιθανάτιες εμπειρίες."
Ο.Τ.: Ποιες είναι οι προσδοκίες σας από την μελέτη των επιθανάτιων εμπειριών; Τι ελπίζετε; Ή τι θα θέλατε η επιστήμη να κάνει στο μέλλον σε ό,τι αφορά το συγκεκριμένο – μυστυριώδες προς το παρόν – πεδίο έρευνας;
"Σε αρκετά θέματα οι απόψεις μου είναι πολύ συντηρητικές. Κάθε μαθητής του Πλάτωνα μαθαίνει να βρίσκει εξηγήσεις με πολλή προσοχή και να μην βγάζει βιαστικά συμπεράσματα. Έτσι, ενώ δεν γνωρίζω αν υπάρχει μεταθανάτια ζωή, προσωπικά είναι υπέροχο για εμένα να συνεχίσω να μαθαίνω και να διατηρώ τις σχέσεις μου με τους ανθρώπους που αγαπώ.
Ταυτόχρονα, προβλέπω πως σύντομα θα κάνουμε ένα χειροπιαστό βήμα μπροστά, που σίγουρα ναι μεν δεν θα αποτελεί ορθολογική ή επιστημονική απόδειξη της ύπαρξης της μεταθανάτιας ζωής, αλλά θα αποτελεί σημαντικό γεγονός. Το βήμα αυτό δεν θα γίνει από την πλευρά της Επιστήμης, αλλά από τον τομέα που μας δίδαξαν ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξιμένης, ο Πυθαγόρας, ο Παρμενίδης, ο Πλάτωνας, και ο Σωκράτης.
Αυτοί ήταν που ξεκίνησαν τον τομέα της Φιλοσοφίας, και από εκεί θα έρθει και η πρόοδος. Δεν θα είναι επιστημονική πρόοδος, αλλά γενικότερη πρόοδος που θα μας διδάξει πώς να μελετούμε το ερώτημα της μεταθανάτιας ζωής με καλύτερη και πιο λογική αντίληψη.
Όταν λέω ότι ο Πλάτωνας ήταν ο μέντοράς μου, το εννοώ πολύ σοβαρά. Επίσης, όμως λατρεύω να μελετώ και τον Αριστοτέλη.
Έτσι, δεν μπορώ σε αυτό τον τομέα να διαχωρίσω τις ορθολογικές μου αντιλήψεις από τις προσωπικές. Κατανοώ απόλυτα πως όταν κάποιος έχει μια επιθανάτια εμπειρία, έπειτα πιστεύει πως υπάρχει ζωή μετά το θάνατο. Το πρόβλημα που δημιουργείται όμως είναι πως μέχρι τώρα τουλάχιστον δεν έχουμε επαρκή στοιχεία ώστε να καταλήξουμε σε ασφαλή συμπεράσματα. Από την στιγμή που δεν είχα ποτέ ο ίδιος επιθανάτια εμπειρία, δεν έχω και εγώ με τη σειρά μου μία ορθολογική βάση ώστε να έχω και κατηγορηματική απάντηση. Ειλικρινά, δεν γνωρίζω.
Θα ήθελα να πω στους Έλληνες ένα μεγάλο ευχαριστώ για την υπέροχη συνεισφορά σας στο δυτικό κόσμο. Στην Αμερική σήμερα έχουμε τη δημοκρατία και το σύστημα της ορθολογικής γνώσης χάριν σε εσάς που το ξεκινήσατε εδώ πριν από 2.500 χρόνια. Κάθε φορά που έρχομαι στην Ελλάδα θέλω να εκφράζω την εκτίμησή μου στον υπέροχο πολιτισμό σας και την ιστορία σας.
Από τότε που ήμουν 18 χρονών μελετώ εντατικά τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Συνεπώς, είναι τιμή μου που μου ζητήθηκε να παραχωρήσω συνέντευξη πάνω στο θέμα της μεταθανάτιας ζωής στο μέρος όπου ξεκίνησε η ορθολογική αναζήτηση και που τέθηκε για πρώτη φορά αυτό το σημαντικό ερώτημα."
Πηγή
http://www.pyles.tv/News/psixi-meta-thanaton-zoi/O-anthropos-pou-anakalipse--epithanaties-ebiries.aspx
Διαβάστε περισσότερα...
Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2010
Το Αίνιγμα των UFO
Ελληνικό ντοκυμαντερ όπου ο Ιων Πανίδης παρουσιάζει σύντομα και περιεκτικά ορισμένες πτυχές του θέματος των UFO και του εξωγήινου παράγοντα, με βάση μαρτυρίες και στοιχεία που αφορούν στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο.
Παρεμβαίνουν οι Γιάννης Μανιάς, Γιώργος Πάλμος, δρ. Παναγιώτης Παππάς και Μάκης Ποδότας.
Πηγή
http://www.mousiko-cafe.com/forum/index.php/topic,21097.msg150617.html?PHPSESSID=0fa089cbd647cc80d90da3ec89ec326a#msg150617
Διαβάστε περισσότερα...
Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010
Γιατί κάψαμε την Σμύρνη;
Το πιο κάτω αποκαλυπτικό απόσπασμα των τουρκικών σοβινιστικών προθέσεων είναι από το βιβλίο του Τούρκου συγγραφέα Φαλίχ Ριφκι Ατάι και το βιβλίο του ‘Τσάνκαγια΄ το οποίο αναφέρεται στην ζωή και τα έργα του Κεμάλ Ατατούρκ.
“… Ήταν η μέρα της Μεγάλης Φωτιάς. Καθώς οι φλόγες έσωζαν τις γειτωνιές ο κόσμος έτρεχε προς την παραλία…Κάποιοι έπεφταν στην θάλασσα για να κρατηθούν από τις βάρκες… Παρακολουθούσα αυτή την μοναδική τραγωδία με την καρδιά μου να πονά…
Η Σμύρνη καιγόνταν και μαζί της η Ελληνικότητά της (Ρουμλούκ), οι άνθρωποι των πρώτων πολιτισμών, εκείνοι που πέρασαν τον μεσσαίωνα με τους Μουσουλμάνους, εκείνοι που ζούσαν στις πατρίδες τους και στα σπίτια τους σε άνεση, εκείνοι που κρατούσαν το εμπόριο και γεωργία της Σμύρνης και όλης της Δυτικής Ανατολίας, και ολόκληρη την οικονομία της, εκείνοι που ζούσαν σε παλάτια, κονάκια, και τσιφλίκια, τώρα, τον εικοστό δεύτερο χρόνο του εικοστού αιώνα πεθαίνουν για ένα κομμάτι βάρκας να τους μεταφέρει μακριά για πάντα…
Η Γκιαβούρ (άπιστη) Σμύρνη κάηκε και τελείωσε με τις φλόγες στο σκοτάδι και το καπνό το ξημέρωμα. ΄Ησαν πράγματι υπεύθυνοι για τη φωτιά οι Αρμένιοι εμπρηστές όπως μας λέχθηκε τις μέρες εκείνες;… Καθώς αποφάσισα να γράψω την αλήθεια όπως την γνωρίζω θέλω να αντιγράψω μια σελίδα από τις σημειώσεις που έπερνα τις μέρες εκείνες.
‘ Οι λαφυραγωγοί βοήθησαν στην εξάπλωση της φωτιάς… Γιατί καίγαμε την Σμύρνη; Φοβόμασταν αν τα κονάκια στην προκυμαία, τα ξενοδοχεία και οι ταβέρνες έμεναν στο τόπο τους, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να ξεφορτωθούμε τις μειονότητες; ΄
Οταν απελαύνονταν οι Αρμένιοι τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, είχαμε κάψει όλες τις κατοικημένες περιοχές και γειτονιές στις πόλεις της Ανατολίας με αυτόν ακριβώς τον φόβο. Αυτό δεν σχετίζεται μόνο με την διάθεση για καταστροφή. Υπάρχει και κάποιο αίσθημα κατωτερότητας μέσα του. Σαν το κάθε τι που έμοιαζε με Ευρώπη ήταν πεπρωμένο να παραμείνει Χριστιανικό και ξένο γι΄αυτό και εμείς έπρεπε εμείς να το στερηθούμε. “
Ο Τούρκος συγγραφέας Αtay Falih Rifki Atay, ένας διακεκριμένος δημοσιογράφος και συγγραφέας έζησε το κάψιμο της ελληνικής Σμύρνης, ένας Τούρκος αυτόπτης μάρτυρας της κεμαλικής κτηνωδίας επιβεβαίωσε πριν πεθάνει τις τουρκικές ευθύνες για την πρωτοφανή εκείνη βαρβαρότητα. Στο προαναφερθέν βιβλίο του ο συγγραφέας αναφέρεται σε λεπτομέρεια και στις κτηνωδίες του Νουρεττίν Πασιά. Βλέπε εξώφυλλο του σχετικού βιβλίου – πρώτης έκδοσης. Ο εν λόγω δημοσιογράφος γεννήθηκε το 1894 στην Κωνσταντινούπολη και πέθανε στις 20 Μαρτίου 1971.
Δια στόματος Κεμάλ Ατατούρκ
Τον Ιούλιο του 1926 ο σφαγέας Ατατούρκ έδωσε συνέντευξη στην Ελβετίδα ανταποκρίτρια κα Emile Hilderbrand και η οποία (συνέντευξη) δημοσιεύθηκε την 1η Αυγούστου 1926 στην αμερικανική εφημερίδα ‘ The Los Angeles Examiner‘. Στο πρωτοσέλιδο δημοσίευμα (πρώτο μέρος) της αμερικανικής εφημερίδας του Λος Άντζελες που πλαισιωνόταν με φωτογραφία του Κεμάλ Ατατούρκ, ο Ατατούρκ παραδέχεται την καταστροφή και γενοκτονία των εκατομμυρίων Χριστιανών στην σημερινή Τουρκία (Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων) και δήλωνε:
“Δεν θα σταματήσω μέχρι που κάθε ένοχο άτομο ανεξαρτήτως θέσεως ή βαθμού έχει κρεμμασθεί ως μια φρικαλέα προειδοποίηση προς όλους τους υποκινητές συνωμότες εναντίον της ασφάλειας της Τουρκικής Δημοκρατίας…”.
Και βέβαια, η ίδια βάναυση και αμετανόητη τουρκική εξοντωτική πολιτική εναντίον των Ελλήνων συνεχίζεται. Παραδείγματα, η εξόντωση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της ΄Ιμβρου και Τενέδου, της ημικατεχόμενης Κύπρου…
Πηγή
http://klassikoperiptosi.blogspot.com/2010/09/blog-post_5923.html
Διαβάστε περισσότερα...
Τα μυστικά της Ελληνικής Γλώσσας («Πύλες του Ανεξήγητου», Χαρδαβέλλας...
Οι Πύλες του Ανεξήγητου, με τον Κώστα Χαρδαβέλλα Alter, 21-6-2008 130 min Τα μυστικά της Ελληνικής Γλώσσας. Η Ελληνική Φύση δημιουργός της Γλώσσας. Οι Έλληνες παρατηρητές και μαθητές της Ελληνικής Φύσεως. Οι συμβολισμοί και η δύναμη των γραμμάτων. Τα παιχνίδια της ετυμολογίας. Οι θεραπευτικές ιδιότητες της Ελληνικής Γλώσσας.
Το πολυτονικό και οι σύγχρονοι Προκρούστηδες. Τα αρχαία Ελληνικά μάθημα και παιχνίδι μαζί για τα παιδιά της «Ελληνικής Αγωγής». Τα Ελληνικά και η Ακαδημία των Βάσκων. Τα Ελληνικά στο διάστημα. Η Γλώσσα, η Ποίηση, η Τέχνη. Συμμετέχουν: Κυριάκος Κάσσης, Γιάννης Πριανάκης, Ειρήνη Μαυροπούλου, Θανάσης Τσακνάκης, Μηνάς Τσικριτζής. Συνεντεύξεις: Άννα Τζιροπούλου-Ευσταθίου, Δημήτρης Τσέγγος, Θανάσης Ζερμπίλης, Δημήτρης Λάμπρου, Γρηγόρης Μπέλλος κ.ά
Πηγή
http://video.google.co.uk/videoplay?docid=-2131773459178856909#docid=-732138858247647153
Διαβάστε περισσότερα...
ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΓΝΗΤΟΣΚΟΠΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΗ ΚΑΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ!
Μια κάμερα ασφαλείας σε νοσοκομείο συλλαμβάνει στιγμιότυπα από έναν άγγελο που ήρθε για να βοηθήσει ένα κορίτσι.
Πηγή
http://www.agioritikovima.gr/site/index.php?option=com_content&view=article&id=713:2010-09-04-18-10-29&catid=99:news&Itemid=369
Διαβάστε περισσότερα...
Πηγή
http://www.agioritikovima.gr/site/index.php?option=com_content&view=article&id=713:2010-09-04-18-10-29&catid=99:news&Itemid=369
Διαβάστε περισσότερα...
Οι ταινίες της εβδομάδας 5 Σεπτεμβρίου 2010
ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ -WINGS OF DESIRE
Δραματική , αισθηματική ταινία, γερμανικής παραγωγής σε σκηνοθεσία του κορυφαίου Βιμ Βέντερς, πρόκειται επανέκδοση της ταινίας του 1987 , που κέρδισε τότε το Bραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Kαννών.Παίζουν οι Μπρούνο Γκαντς, Σολβέιγ Ντομαρτέν, Ότο Σάντερ, Κουρτ Μπουά, Πίτερ Φολκ.
Υπάρχουν άγγελοι στους δρόμους του Βερολίνου.Το ουράνιο αφιέρωμα του Wenders στη ζωή, τον έρωτα, το Βερολίνο, τη σκηνοθεσία, τους Αγγέλους και την ποίηση , γράφτηκε τότε χαρακτηριστικά στη Washington Post .
Γύρω από την ιστορία των Αγγέλων η ταινία προσπαθεί χωρίς ειδικά εφέ να φέρει κοντά τον κόσμο του αισθητού και του υπεραισθητού, προσδίδοντάς του κάτι από την παλιά, χαμένη του μαγεία. Οι άγγελοι ζουν σ' έναν ασπρόμαυρο, όπως τα όνειρα, και παράλληλο κόσμο με το δικό μας, όπου δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τα χρώματα, τις γεύσεις, τις μυρωδιές, ούτε να ζήσουν τον έρωτα. Eκτός κι αν αποφασίσουν να απαρνηθούν την αθανασία τους .
Με χρονικό και τοπικό ορίζοντα το χωρισμένο από το τείχος Βερολίνο, άγγελοι περιπλανιούνται στους δρόμους, ακούγοντας τις σκέψεις των ανθρώπων. Ένας από αυτούς ερωτεύεται μια ακροβάτισσα του τσίρκου. Τα αισθήματά του για αυτήν είναι τόσο έντονα που ζητά να χάσει το προνόμιο της αθανασίας και να γίνει θνητός. Επιλέγει να αφήσει την αθανασία και την αιωνιότητα να ανακατευτεί με τους ανθρώπους, να σταματήσει να παρακολουθεί (με την ασπρόμαυρη ματιά του) τη ζωή και να τη ζήσει σαν άνθρωπος. Ο άγγελος Damiel θα "εκπέσει" με τη θέλησή του, στους περιορισμούς του χρόνου, στην αρρώστια, τον πόνο και στο θάνατο, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να αγγίζει, να αισθάνεται, να ζήσει τον έρωτά του για τη Marion, να νοιώσει όλα αυτά τα απλά και καθημερινά που τα συνοψίζει ο Peter Falk μπροστά από μία καντίνα, ξημερώματα: "To smoke, and have coffee--and if you do it together, it's fantastic. To draw, and when your hands are cold you rub them together..”
ΒΙΜ ΒΕΝΤΕΡΣ
Ο Έρνστ Βίλχελμ Βέντερς, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1945 στο Ντίσελντορφ και μεγάλωσε στο Όμπερχαουζεν, όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως γιατρός. Ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του σπούδασε Ιατρική και Φιλοσοφία στο Μόναχο, το Φράιμπουργκ και το Ντίσελντορφ. Διέκοψε τις σπουδές του και το 1966 μετακόμισε στο Παρίσι για να γίνει ζωγράφος, απέτυχε όμως στις εισαγωγικές εξετάσεις στην Ακαδημία Τεχνών. Έτσι εργάστηκε ως λιθογράφος στο εργαστήρι του Αμερικανού καλλιτέχνη Τζόνι Φρίντλαντερ. Εκείνη την περίοδο έγινε τακτικός επισκέπτης της Γαλλικής Ταινιοθήκης βλέποντας πέντε ταινίες την ημέρα.
Επιστρέφοντας στη Γερμανία το 1967, έγινε δεκτός στη Σχολή Κινηματογράφου του Μονάχου (Hochschule fur Fernsehen und Film), η οποία μόλις είχε ιδρυθεί. «Ήταν η εποχή της επανάστασης. Αμφισβητούσαμε τους καθηγητές και διαμορφώναμε μόνοι μας το πρόγραμμα σπουδών», λέει ο ίδιος για εκείνη την περίοδο. Ανάμεσα στο 1967 και το 1970, παράλληλα με τις σπουδές του, ο Βέντερς εργάστηκε σαν κριτικός κινηματογράφου και συνεργάστηκε με την κινηματογραφική επιθεώρηση Filmkritik, την ημερήσια εφημερίδα του Μονάχου Suddeutsche Zeitung, το περιοδικό Twen και το Spiegel. Την ίδια περίοδο, έκανε πολλές μικρού μήκους ταινίες και το το Μάη του ’68 συνελήφθη κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης και φυλακίστηκε.
Ο Βέντερς αποφοίτησε από τη Σχολή με τη μεγάλου μήκους ασπρόμαυρη ταινία «Καλοκαίρι στη πόλη», μια ταινία αφιερωμένη στο συγκρότημα Kinks, η οποία γεννήθηκε από την επιθυμία του να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τα αγαπημένα του τραγούδια εκείνης της εποχής. Η ιστορία ενός ανθρώπου που αποφυλακίζεται και προσπαθεί να βάλει σε τάξη τη ζωή του, λειτούργησε περισσότερο σαν μια πρόφαση για να εντάξει στην ταινία σκηνές με τζουκ μποξ, μαγνητόφωνα, ραδιόφωνα αυτοκινήτων, ώστε να ακουστούν όσο το δυνατόν περισσότερα τραγούδια. Η ειρωνεία ήταν ότι δεν είχε εξασφαλίσει τα δικαιώματα των τραγουδιών και η ταινία δεν μπορούσε να προβληθεί...
Σε μια συνέντευξή του ο Βιμ Βέντερς αναφέρθηκε στην επίδραση που ασκεί η μουσική στο έργο του:
«Αν δεν υπήρχαν οι Κινκς, ο Βαν Μόρισον, οι Μπητλς, οι Στόουνς και πάνω απ’ όλους ο Μπομπ Ντίλαν, δε θα τολμούσα ποτέ να εγκαταλείψω τις σπουδές ιατρικής και φιλοσοφίας για ν’ αφοσιωθώ σε κάτι τόσο αβέβαιο, όπως η καλλιτεχνική δημιουργία. Σαν σκηνοθέτης ασκεί κανείς ταυτόχρονα πολλά επαγγέλματα: είναι ψυχίατρος, λογιστής, δικηγόρος, ταξιδιωτικός πράκτορας, αρχιτέκτονας, φωτογράφος, αφηγητής, διαφημιστής, συγγραφέας και πολλά ακόμη τα οποία δεν είναι τόσο λαμπερά και δημιουργικά. Πίσω απ’ όλα αυτά υπάρχουν μόνο δύο αληθινοί προορισμοί: του ταξιδιώτη και του ονειροπόλου. Κανένα δεν μπορεί να διαχωριστεί από το άλλο. Οι ταινίες είναι πάντα ταξίδια είτε προς τα έξω, είτε προς τα μέσα. Και χωρίς να έχει πρώτα ονειρευτεί, κανείς ταξιδιώτης δεν ξεκινά το ταξίδι. Και οι δύο αυτές ασχολίες μου έχουν μια κοινή πηγή, από την οποία αναβλύζει διαρκώς έμπνευση και ενέργεια. Κι αυτή είναι η μουσική. Χωρίς αυτή δε θα ήμουν ούτε ταξιδιώτης ούτε ονειροπόλος και άρα ούτε σκηνοθέτης».
STEP UP-Η ΝΕΑ ΔΙΑΣΤΑΣΗ (3-D)
Αμερικανική ταινία σε σκηνοθεσία Γιον Τσου με τους Ρικ Μάλαμπρι, Σάρνι Βίνσον, Άλισον Στόουνερ, Χάρι Σαμ Τζούνιορ, Άνταμ Τζ. Σεβάνι, Κάιλι Γκολντστάιν, Κρίστοφερ Σκοτ.
Μετά την μεγάλη εισπρακτική επιτυχία των προηγούμενων ταινιών "Step Up" και "Step Up 2, ακολούθησε το τρίτο μέρος της επιτυχημένης σειράς ταινιών. Οι ταινίες "Step Up" εντυπωσιάζουν με τις μοναδικές τους χορογραφίες, σύμφωνα με το δε3λτίο Τύπου, και φημίζονται για την ικανότητά τους να μεταφέρουν στο κοινό την ενέργεια και τον ενθουσιασμό των χορευτών, τον ερωτισμό και το πάθος της κίνησης του σώματος. Το "Step Up 3D" χρησιμοποιεί την τεχνολογία 3D για να μεταφέρει τον θεατή κυριολεκτικά στην καρδιά της δράσης, προσφέροντάς του μια πρωτόγνωρη εμπειρία χορού και μουσικής στην πιο σύγχρονή τους εκδοχή.
Υπόθεση
Ο Λιουκ είναι ένας ορφανός χορευτής που θέλει με κάθε τρόπο να διασώσει το μοναδικό σπίτι που έχει: μια εγκαταλελειμμένη νεοϋορκέζικη αποθήκη, που αποτελεί καταφύγιο για νέους χορευτές από όλο τον κόσμο. Είναι μέλος μιας χορευτικής ομάδας με την ονομασία "The House of Pirates". Για να επιβιώσει η ομάδα αυτή, θα πρέπει να επικρατήσει της αντίπαλης ομάδας, "The House of Samurai", στο διαγωνισμό World Jam Competition, όπου οι καλύτερες ομάδες στον κόσμο διαγωνίζονται για ένα σημαντικό χρηματικό έπαθλο.
Ο σκηνοθέτης
Πρώην χορευτής ο Γιόν Τσού , έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο “χρησιμοποιώντας” τις δύο αγάπες του , χορό και σκηνοθεσία .
Στη νέα ταινία, η δράση μεταφέρεται από τη Σχολή Τεχνών του Μέριλαντ της Βαλτιμόρης στην πόλη της Νέας Υόρκης. "Η πόλη έχει τόση πολλή ιστορία, τόση κουλτούρα, και άνθρωποι από όλο τον κόσμο έρχονται στη Νέα Υόρκη για να ζήσουν το όνειρό τους", τονίζει ο Τσου. "Νομίζω ότι ήταν το καλύτερο σημείο για τον ήρωά μας Μουζ να γνωρίσει κάποιους από τους καλύτερους χορευτές του κόσμου και να αναγκαστεί να πάρει αποφάσεις για τη ζωή του ως προς το τι πραγματικά θέλει. Η Νέα Υόρκη μας έδωσε την τέλεια ευκαιρία να κάνουμε γυρίσματα σε 3D."
"Όταν μας προσέγγισε ο Γιον Τσου με την ιδέα του για την τρίτη ταινία", δηλώνει η σεναριογράφος Έιμι Άντελσον, "μας είπε ότι ήταν ιδιαίτερα σημαντικό γι' αυτόν να κάνει κάτι διαφορετικό, να διατηρήσει το ρομαντικό στοιχείο των υπόλοιπων ταινιών, όμως να βγάλει τον χορό εκτός στούντιο, στον έξω κόσμο. Υπάρχουν ακόμη περισσότερα χορευτικά νούμερα απ' ό,τι στην προηγούμενη ταινία."
Τα Γυρίσματα
Μετά από εβδομάδες καθημερινών προβών, τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν τον Μάιο του 2009. Μέσα σε 10 εβδομάδες, πραγματοποιήθηκαν γυρίσματα στο Μανχάταν και στο Μπρούκλιν. Στο Greenpoint, μια παρηκμασμένη γειτονιά του Μπρούκλιν, οι συντελεστές μεταμόρφωσαν έναν εγκαταλειμμένο εμπορικό χώρο σε σοφίτα όπου συγκεντρώνεται η χορευτική ομάδα "The House of Pirates".
Η πόλη της Νέας Υόρκης αποτέλεσε έμπνευση όχι μόνο για το κινηματογραφικό συνεργείο, αλλά και για τους ίδιους τους πρωταγωνιστές. "Η Νέα Υόρκη είναι τρέλα", υποστηρίζει ο Άνταμ Τζ. Σεβάνι, που υποδύεται τον Μουζ. "Δεν υπάρχει άλλο μέρος σαν κι αυτό στον κόσμο. Έχει έναν δυναμισμό- όλοι κινούνται και κάνουν κάτι. Υπάρχει ρυθμός, σαν να χορεύουν όλοι μαζί."
Μια από τις πιο αξιοσημείωτες στιγμές των γυρισμάτων ήταν οι 4 ημέρες στον αγώνα World Jam, μια "ηράκλεια" προσπάθεια που χρειάστηκε εβδομάδες προετοιμασίας για θέματα κατασκευής, φωτισμού και χορευτικών.
ΒΟΡΕΙΑ-NORTH
Νορβηγική ταινία σε σκηνοθεσία Ρουν Ντενστάντ Λάνγκλο με τους Άντερς Μπάασμο Κρίστιανσεν, Τόμι Αλμένινγκ, Μάρτε Αουνέμο.
Υπόθεση
Μετά από ένα νευρικό κλονισμό, ο Jomar, ένας αθλητής του σκι, απομονώνεται και εργάζεται ως φύλακας ενός χιονοδρομικού κέντρου. Όταν όμως μαθαίνει πως ίσως είναι ο πατέρας ενός παιδιού κάπου στα βόρεια, ξεκινά ένα παράξενο ταξίδι στη Νορβηγία πάνω σε ένα χιονοδρομικό όχημα, με μοναδική του προμήθεια... 5 λίτρα αλκοόλ. Διασχίζοντας υπέροχα τοπία, ο Jomar φαίνεται να κάνει τα πάντα για να αποφύγει να φτάσει στον προορισμό του. Στην πορεία, γνωρίζει μερικές τρυφερές και “μπερδεμένες “ψυχές, που τον βοηθούν να συνεχίσει το ταξίδι του προς την "φωτεινή πλευρά της ζωής".
Η ταινία μετρά 5 βραβεία, μεταξύ των οποίων το βραβείο FIPRESCI στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου και το στίγμα της θα λέγαμε ότι είναι μια τρυφερή και αισιόδοξη κωμωδία.
Ο σκηνοθέτης
Ο Ρούνε Ντενστάντ Λάνγκλο έχει δουλέψει ως σκηνοθέτης και παραγωγός για 10 χρόνια. Ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός παραγωγής σε ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ. Έχει σκηνοθετήσει τα ντοκιμαντέρ "Too Much Norway" και "99% Honest", που έλαβαν εγκωμιαστικά σχόλια. Το "North" αποτελεί την πρώτη του ταινία μυθοπλασίας. Και εξηγεί πως προέκυψε η ταινία σαν ιδέα:
* Το 2005 υπέστην μια κατάθλιψη που σύντομα μετατράπηκε σε φόβο και μια σειρά κρίσεων πανικού. Κάποια μέρα, πέρασα μπροστά από το παλιό αναβατόριο για σκιέρ που συνήθιζα να χρησιμοποιώ όταν ήμουν παιδί. Στάθηκα εκεί και σκέφτηκα όλους αυτούς τους περίεργους τύπους, που δούλευαν κάποτε εκεί. Ήταν πάντοτε θυμωμένοι και κατάκοποι, μπορούσες να μυρίσεις το ποτό στην ανάσα τους. Τότε ήταν που ο ήρωας της ταινίας μου, ο Jomar, πήρε "σάρκα και οστά".
* Το ταξίδι που πραγματοποιεί ο ήρωας στην ταινία είναι 1.100 χιλιόμετρα! Για να εξοικονομήσουμε χρόνο και χρήμα, έπρεπε να επικεντρώσουμε τις σκηνές των γυρισμάτων γύρω από δύο περιοχές. Γυρίσαμε όλες τις σκηνές πριν από το ταξίδι του, στην πόλη του Τροντχάιμ στο μέσο της Νορβηγίας και τις υπόλοιπες στο Τρομς Κάουντι, στα βόρεια της χώρας. Αυτή η τοποθεσία βρίσκεται περίπου 500 χιλιόμετρα βόρεια του Πολικού Κύκλου. Η ταινία γυρίστηκε τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο, που είναι οι πιο σκληροί χειμερινοί μήνες και το όλο εγχείρημα αποτέλεσε τεράστια πρόκληση για το συνεργείο.
* Ήταν δύσκολο να κινηθούμε έστω και λίγα μέτρα για τη λήψη της επόμενης σκηνής. Η καταιγίδα στη σκηνή που ο Jomar παλεύει με τον πρώην καλύτερό του φίλο είναι αληθινή και τονίζει την ένταση. Ο θεατής μπορεί να δει ότι η καταιγίδα σταματά μόλις μεταφερόμαστε στην επόμενη σκηνή. Είχαμε διάφορα "θαύματα" όσον αφορά στον καιρό. Η σκηνή που ο Jomar οδηγεί το χιονοδρομικό όχημα στο Τροντχάιμ γυρίστηκε μέσα στη νύχτα και 2 ώρες πριν την έναρξη των γυρισμάτων δεν υπήρχε ούτε μια νιφάδα χιονιού στον δρόμο.
*Πολλές από τις εξωτερικές σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν σε στρατιωτικά εδάφη. Τα μικρά σπιτάκια όπου ο Jomar αντιμετωπίζει μια ομάδα στρατιωτών αποτελούν το πραγματικό μέρος όπου εξασκούνται οι στρατιώτες προτού πάνε στο Αφγανιστάν.
Ο πρωταγωνιστής
Ο Άντερς Μπάασμο Κρίστιανσεν γεννήθηκε το 1976 στη Νορβηγία. Αποφοίτησε από την Εθνική Ακαδημία Τεχνών το 2000 και από τότε έχει κάνει πολλές δουλειές σε θέατρο και κινηματογράφο. Κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού στα Amanda Awards (Νορβηγικά Κινηματογραφικά Βραβεία) το 2004 για τον ρόλο του στο φιλμ "Buddy". Στη χώρα του θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους κινηματογραφικούς αστέρες και έχει αμέτρητους θαυμαστές.
ΤΕΥΧΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ-THE SEPTEMBER ISSUE
Αμερικάνικη ταινία , για την ακρίβεια ντοκιμαντέρ με θέμα τον λαμπερό κόσμο της μόδας και τη θρυλική αρχισυντάκτρια της VOGUE Άννα Γουίντουρ . Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο βραβευμένος Ρ. Τζ. Κάτλερ , δημιουργός του άλλου πετυχημένου ντοκιμαντέρ THE WAR ROOM, αυτή τη φορά μας μεταφέρει απο την αίθουσα πολέμου , στον κόσμο της μόδας με πρωταγωνίστρια την Άννα Γουίντουρ , που επηρεάζει σημαντικά τα τεκταινόμενα στο χώρο αυτό . Γιατί , όπως χαρακτηριστικά λέγεται αν εκείνη δεν πει ότι αυτό ή εκείνο είναι στη μόδα , έχει χαθεί ... Στο επίκεντρο του ντοκιμαντέρ το φθινοπωρινό τεύχος Σεπτεμβρίου 2007 , το μεγαλύτερο που εκδόθηκε ποτέ στην ιστορία , καθώς ζύγιζε ...5 κιλά , είχε ...840 σελίδες και έκανε ιστορικά υψηλά κυκλοφορίας , επηρεάζοντας την παγκόσμια βιομηχανία της μόδας με τζίρους που αγγίζουν τα μυθικά ποσά των 300 δισ δολλαρίων.
Πρωταγωνίστρια και πάλι η Άννα Γουίντουρ - η γυναίκα που ενέπνευσε τον χαρακτήρα της Μέριλ Στριπ στην ταινία «Ο Διάβολος Φοράει Prada»και η κάμερα την ακολουθεί σε κάθε της βήμα καθώς προετοίμαζε το τεύχος του Σεπτεμβρίου 2007, του μεγαλύτερου τεύχους στην εκδοτική ιστορία.
Η Άνα Γουίντουρ, για είκοσι χρόνια είναι η πιο ισχυρή προσωπικότητα στο χώρο της μόδας.Με σήμα κατατεθέν της το κοντό μαλλί και τα γυαλιά ηλίου δεν έχει επιτρέψει ποτέ σε κανέναν να εξετάσει εξονυχιστικά την εσωτερική λειτουργία του περιοδικού της. Ο σκηνοθέτης Ρ. Τζ. Κάτλερ στη νέα του ταινία ΤΕΥΧΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ , είχε την απόλυτη πρόσβαση και ελευθερία σε όλη τη λειτουργία του περιοδικού και ο φακός του εστιάζει στον Αύγουστο , όπου ένας αριθμός - ρεκόρ ανθρώπων αδημονούν να πάρουν στα χέρια τους το τεύχος Σεπτεμβρίου του Vogue.
Μια ενδόμυχη, αστεία και απρόσμενη ματιά πάνω στην Άννα Γουίντουρ και την ομάδα συντακτών της καθώς δημιουργούν την must Βίβλο της μόδας, ενώ ο Κάτλερ διερευνά την ανέγγιχτη αίγλη του Vogue αποκαλύπτοντας τους εξαιρετικά παθιασμένους ανθρώπους που δουλεύουν γι αυτό
Μας οδηγεί στα παρασκήνια της Εβδομάδας Μόδας, στην Ευρώπη, σε γυρίσματα, φωτογραφήσεις και επαναφωτογραφήσεις καθώς και σε συνεδριάσεις κεκλεισμένων των θυρών, που μαρτυρούν μια επίπονη, διασκεδαστική και μερικές φορές συναισθηματικά φορτισμένη διαδικασία.
Με το μάτι στην τωρινή ετήσια θύελλα της μόδας, επικεντρώνεται στη σχέση δύο δεκαετιών, μεταξύ της Γουίντουρ και της Γκρέις Κόντιγκτον, της απαράμιλλης διευθύντριας δημιουργικού και ιδιοφυΐας μόδας.
ΜΑΡΜΑΝΤΙΟΥΚ- MARMADUKE
Ο αγαπημένος σκύλος Marmaduke, γνωστός από το ομώνυμο κόμικ του Μπραντ Άντερσον, το οποίο διαβάζουν φανατικά μικροί και μεγάλοι στην εφημερίδα όπου συμπεριλαμβάνεται από το 1954 μέχρι σήμερα, έρχεται επιτέλους και στην μεγάλη οθόνη. Την κινηματογραφική περιπέτεια του δανέζικου μολοσσού σκηνοθετεί ο Τομ Ντέι ("Shanghai Noon"), ενώ τη φωνή τους δανείζουν οι Όουεν Ουίλσον ("Marley & Me"), Κίφερ Σάδερλαντ ("24") και η Φέργκι των "Black Eyed Peas".
Η ταινία , κωμωδία , οικογενειακή είναι αμερικανικής παραγωγής και η υπόθεση της, η ζωή ενός δανέζικου μολοσσού , η αγάπη του για την οικογένεια που τον έχει, η φιλία του με τον Κάρλος το γάτο και η “συμμορία” των άλλων σκυλιών.
Υπόθεση: Ο μεγαλόσωμος σκύλος Μάρμαντιουκ περνά τον χρόνο του στο Orange County της Καλιφόρνια μαζί με την οικογένεια που τον φροντίζει. Θα διαπιστώσει όμως ότι το να συνυπάρχει με τους τετράποδους φίλους του δεν είναι και ό,τι πιο εύκολο για έναν σκύλο τέτοιων διαστάσεων.
Ο γνωστός κωμικός Όουεν Ουίλσον δανείζει τη φωνή του στον Μάρμαντιουκ , ενώ ένας άλλος πετυχημένος κωμικός και παρουσιαστής talk show, ο Τζορτζ Λόπεζ, δανείζει τη φωνή του στον γάτο Κάρλος, που είναι ο πιστός φίλος του Μάρμαντιουκ. Σχεδόν πριν 2 χρόνια είχε κάνει κάτι ανάλογο, αφού στην ταινία "Beverly Hills Chihuahua" ήταν η "φωνή" του σκύλου Πάπι.
Η απρόσμενη φιλία ανάμεσα στον Μάρμαντιουκ και στον Κάρλος προκαλεί απίστευτο γέλιο και κωμικές στιγμές, που αγγίζουν όλη την οικογένεια. Σύμφωνα με τον Λόπεζ, "μου άρεσε η σχέση τους. Πολλοί νομίζουν ότι οι γάτες και οι σκύλοι δεν συνυπάρχουν, όμως αυτοί οι δύο είναι σαν αδέρφια. Ο Κάρλος είναι πάντα στο πλευρό του Μάρμαντιουκ, για να τον βοηθήσει και στα πιο τρελά του σχέδια".
Τα τρελά σχέδια του Μάρμαντιουκ περιλαμβάνουν την προσπάθειά του να βοηθήσει την οικογένεια που τον φροντίζει να επιβιώσει στη νέα της γειτονιά, στο Orange County. Όμως τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα γι' αυτόν. Το πάρκο της περιοχής είναι σαν ένα "Λύκειο για σκύλους". Όπως συμβαίνει και στα σχολεία των ανθρώπων, το πάρκο αυτό είναι γεμάτο από κλίκες: τους "Jocks"- σκυλιά που τους αρέσει να κυνηγάνε τα φρίσμπις και να την "πέφτουν" σε κόκερς-, τους "Drama Geeks", που τους αρέσει να τραβούν την προσοχή με το σκέρτσο τους, τους "Juvenile Delinquents"- μια άγρια ομάδα σκυλιών που περιφέρεται άσκοπα-, τους "Mutts", ανάμεικτη ράτσα σκύλων και τους "Pedigrees", πλούσια και κακομαθημένα σκυλιά.
ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ -DANCER IN THE DARK
Πρόκειται για επανέκδοση της ταινίας του Λαρς Φον Τρίερ το 2000 με τους Μπιόρκ, Κατρίν Ντενέβ, Ντέιβιντ Μόρς, Πίτερ Στορμάρ, Τζόελ Γκρέι, Κάρα Σειμουρ.
Αν και η συνεργασία του Lars von Trier με την γνωστή τραγουδίστρια Bjork, ήταν δύσκολη , όπως έχει πεί ο ίδιος , η Bjork απέσπασε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας στις Κάννες και η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα.
Υπόθεση
Βρισκόμαστε στο 1964. Η Selma (Bjork) είναι μια Τσέχα μετανάστης, και ανύπανδρη μητέρα σε μια αγροτική περιοχή των ΗΠΑ. Η διέξοδος από τα προβλήματά της είναι τα μιούζικαλ. Ειδικά τα παλιά κλασσικά του Hollywood με τα μεγάλα μπαλέτα και την εκπληκτική μουσική. Η Selma όμως κρύβει ένα μεγάλο μυστικό. Υποφέρει από μια ασθένεια που σταδιακά της καταστρέφει την όραση. Είναι καταδικασμένη να τυφλωθεί. Καλύτερη της φίλη είναι η σύντροφός της στην δουλειά, Kathy (στον ρόλο η πάντα σαγηνευτική Catherine Deneuve). Ενώ ρόλο στην συναισθηματική ζωή της ηρωίδας διεκδικεί και ο Jeff, ένας αφελής χωρικός.
Παρόλα αυτά η Semla δεν το βάζει κάτω και καταφεύγει σε ένα σωρό επικίνδυνες πονηρίες για να κρατήσει τη δουλειά της στο εργοστάσιο, χωρίς να καταλάβουν ότι τυφλώνεται. Το λυπηρό είναι ότι ο γιος της Gene είναι επίσης καταδικασμένος να υποφέρει από την ίδια ασθένεια και κινδυνεύει να τυφλωθεί κι αυτός . Εκτός αν η μητέρα του καταφέρει να συγκεντρώσει ένα μεγάλο ποσό για να υποβληθεί σε εγχείριση. Όταν όμως ένας απεγνωσμένος γείτονας κατηγορεί την Selma ότι του έκλεψε τις οικονομίες του τότε τα πράγματα παίρνουν δραματική τροπή.
Η Selma κατηγορείται για φόνο και καταδικάζεται σε θάνατο, απόφαση που αποδέχεται μοιρολατρικά, μια και τα χρήματα που απαιτούνται για την αναθεώρηση της δίκης προορίζονται για το παιδί της.
Πηγή
http://culture.ana-mpa.gr/view5.php?id=10145
Διαβάστε περισσότερα...
Δραματική , αισθηματική ταινία, γερμανικής παραγωγής σε σκηνοθεσία του κορυφαίου Βιμ Βέντερς, πρόκειται επανέκδοση της ταινίας του 1987 , που κέρδισε τότε το Bραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Kαννών.Παίζουν οι Μπρούνο Γκαντς, Σολβέιγ Ντομαρτέν, Ότο Σάντερ, Κουρτ Μπουά, Πίτερ Φολκ.
Υπάρχουν άγγελοι στους δρόμους του Βερολίνου.Το ουράνιο αφιέρωμα του Wenders στη ζωή, τον έρωτα, το Βερολίνο, τη σκηνοθεσία, τους Αγγέλους και την ποίηση , γράφτηκε τότε χαρακτηριστικά στη Washington Post .
Γύρω από την ιστορία των Αγγέλων η ταινία προσπαθεί χωρίς ειδικά εφέ να φέρει κοντά τον κόσμο του αισθητού και του υπεραισθητού, προσδίδοντάς του κάτι από την παλιά, χαμένη του μαγεία. Οι άγγελοι ζουν σ' έναν ασπρόμαυρο, όπως τα όνειρα, και παράλληλο κόσμο με το δικό μας, όπου δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τα χρώματα, τις γεύσεις, τις μυρωδιές, ούτε να ζήσουν τον έρωτα. Eκτός κι αν αποφασίσουν να απαρνηθούν την αθανασία τους .
Με χρονικό και τοπικό ορίζοντα το χωρισμένο από το τείχος Βερολίνο, άγγελοι περιπλανιούνται στους δρόμους, ακούγοντας τις σκέψεις των ανθρώπων. Ένας από αυτούς ερωτεύεται μια ακροβάτισσα του τσίρκου. Τα αισθήματά του για αυτήν είναι τόσο έντονα που ζητά να χάσει το προνόμιο της αθανασίας και να γίνει θνητός. Επιλέγει να αφήσει την αθανασία και την αιωνιότητα να ανακατευτεί με τους ανθρώπους, να σταματήσει να παρακολουθεί (με την ασπρόμαυρη ματιά του) τη ζωή και να τη ζήσει σαν άνθρωπος. Ο άγγελος Damiel θα "εκπέσει" με τη θέλησή του, στους περιορισμούς του χρόνου, στην αρρώστια, τον πόνο και στο θάνατο, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να αγγίζει, να αισθάνεται, να ζήσει τον έρωτά του για τη Marion, να νοιώσει όλα αυτά τα απλά και καθημερινά που τα συνοψίζει ο Peter Falk μπροστά από μία καντίνα, ξημερώματα: "To smoke, and have coffee--and if you do it together, it's fantastic. To draw, and when your hands are cold you rub them together..”
ΒΙΜ ΒΕΝΤΕΡΣ
Ο Έρνστ Βίλχελμ Βέντερς, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1945 στο Ντίσελντορφ και μεγάλωσε στο Όμπερχαουζεν, όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως γιατρός. Ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του σπούδασε Ιατρική και Φιλοσοφία στο Μόναχο, το Φράιμπουργκ και το Ντίσελντορφ. Διέκοψε τις σπουδές του και το 1966 μετακόμισε στο Παρίσι για να γίνει ζωγράφος, απέτυχε όμως στις εισαγωγικές εξετάσεις στην Ακαδημία Τεχνών. Έτσι εργάστηκε ως λιθογράφος στο εργαστήρι του Αμερικανού καλλιτέχνη Τζόνι Φρίντλαντερ. Εκείνη την περίοδο έγινε τακτικός επισκέπτης της Γαλλικής Ταινιοθήκης βλέποντας πέντε ταινίες την ημέρα.
Επιστρέφοντας στη Γερμανία το 1967, έγινε δεκτός στη Σχολή Κινηματογράφου του Μονάχου (Hochschule fur Fernsehen und Film), η οποία μόλις είχε ιδρυθεί. «Ήταν η εποχή της επανάστασης. Αμφισβητούσαμε τους καθηγητές και διαμορφώναμε μόνοι μας το πρόγραμμα σπουδών», λέει ο ίδιος για εκείνη την περίοδο. Ανάμεσα στο 1967 και το 1970, παράλληλα με τις σπουδές του, ο Βέντερς εργάστηκε σαν κριτικός κινηματογράφου και συνεργάστηκε με την κινηματογραφική επιθεώρηση Filmkritik, την ημερήσια εφημερίδα του Μονάχου Suddeutsche Zeitung, το περιοδικό Twen και το Spiegel. Την ίδια περίοδο, έκανε πολλές μικρού μήκους ταινίες και το το Μάη του ’68 συνελήφθη κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης και φυλακίστηκε.
Ο Βέντερς αποφοίτησε από τη Σχολή με τη μεγάλου μήκους ασπρόμαυρη ταινία «Καλοκαίρι στη πόλη», μια ταινία αφιερωμένη στο συγκρότημα Kinks, η οποία γεννήθηκε από την επιθυμία του να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τα αγαπημένα του τραγούδια εκείνης της εποχής. Η ιστορία ενός ανθρώπου που αποφυλακίζεται και προσπαθεί να βάλει σε τάξη τη ζωή του, λειτούργησε περισσότερο σαν μια πρόφαση για να εντάξει στην ταινία σκηνές με τζουκ μποξ, μαγνητόφωνα, ραδιόφωνα αυτοκινήτων, ώστε να ακουστούν όσο το δυνατόν περισσότερα τραγούδια. Η ειρωνεία ήταν ότι δεν είχε εξασφαλίσει τα δικαιώματα των τραγουδιών και η ταινία δεν μπορούσε να προβληθεί...
Σε μια συνέντευξή του ο Βιμ Βέντερς αναφέρθηκε στην επίδραση που ασκεί η μουσική στο έργο του:
«Αν δεν υπήρχαν οι Κινκς, ο Βαν Μόρισον, οι Μπητλς, οι Στόουνς και πάνω απ’ όλους ο Μπομπ Ντίλαν, δε θα τολμούσα ποτέ να εγκαταλείψω τις σπουδές ιατρικής και φιλοσοφίας για ν’ αφοσιωθώ σε κάτι τόσο αβέβαιο, όπως η καλλιτεχνική δημιουργία. Σαν σκηνοθέτης ασκεί κανείς ταυτόχρονα πολλά επαγγέλματα: είναι ψυχίατρος, λογιστής, δικηγόρος, ταξιδιωτικός πράκτορας, αρχιτέκτονας, φωτογράφος, αφηγητής, διαφημιστής, συγγραφέας και πολλά ακόμη τα οποία δεν είναι τόσο λαμπερά και δημιουργικά. Πίσω απ’ όλα αυτά υπάρχουν μόνο δύο αληθινοί προορισμοί: του ταξιδιώτη και του ονειροπόλου. Κανένα δεν μπορεί να διαχωριστεί από το άλλο. Οι ταινίες είναι πάντα ταξίδια είτε προς τα έξω, είτε προς τα μέσα. Και χωρίς να έχει πρώτα ονειρευτεί, κανείς ταξιδιώτης δεν ξεκινά το ταξίδι. Και οι δύο αυτές ασχολίες μου έχουν μια κοινή πηγή, από την οποία αναβλύζει διαρκώς έμπνευση και ενέργεια. Κι αυτή είναι η μουσική. Χωρίς αυτή δε θα ήμουν ούτε ταξιδιώτης ούτε ονειροπόλος και άρα ούτε σκηνοθέτης».
STEP UP-Η ΝΕΑ ΔΙΑΣΤΑΣΗ (3-D)
Αμερικανική ταινία σε σκηνοθεσία Γιον Τσου με τους Ρικ Μάλαμπρι, Σάρνι Βίνσον, Άλισον Στόουνερ, Χάρι Σαμ Τζούνιορ, Άνταμ Τζ. Σεβάνι, Κάιλι Γκολντστάιν, Κρίστοφερ Σκοτ.
Μετά την μεγάλη εισπρακτική επιτυχία των προηγούμενων ταινιών "Step Up" και "Step Up 2, ακολούθησε το τρίτο μέρος της επιτυχημένης σειράς ταινιών. Οι ταινίες "Step Up" εντυπωσιάζουν με τις μοναδικές τους χορογραφίες, σύμφωνα με το δε3λτίο Τύπου, και φημίζονται για την ικανότητά τους να μεταφέρουν στο κοινό την ενέργεια και τον ενθουσιασμό των χορευτών, τον ερωτισμό και το πάθος της κίνησης του σώματος. Το "Step Up 3D" χρησιμοποιεί την τεχνολογία 3D για να μεταφέρει τον θεατή κυριολεκτικά στην καρδιά της δράσης, προσφέροντάς του μια πρωτόγνωρη εμπειρία χορού και μουσικής στην πιο σύγχρονή τους εκδοχή.
Υπόθεση
Ο Λιουκ είναι ένας ορφανός χορευτής που θέλει με κάθε τρόπο να διασώσει το μοναδικό σπίτι που έχει: μια εγκαταλελειμμένη νεοϋορκέζικη αποθήκη, που αποτελεί καταφύγιο για νέους χορευτές από όλο τον κόσμο. Είναι μέλος μιας χορευτικής ομάδας με την ονομασία "The House of Pirates". Για να επιβιώσει η ομάδα αυτή, θα πρέπει να επικρατήσει της αντίπαλης ομάδας, "The House of Samurai", στο διαγωνισμό World Jam Competition, όπου οι καλύτερες ομάδες στον κόσμο διαγωνίζονται για ένα σημαντικό χρηματικό έπαθλο.
Ο σκηνοθέτης
Πρώην χορευτής ο Γιόν Τσού , έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο “χρησιμοποιώντας” τις δύο αγάπες του , χορό και σκηνοθεσία .
Στη νέα ταινία, η δράση μεταφέρεται από τη Σχολή Τεχνών του Μέριλαντ της Βαλτιμόρης στην πόλη της Νέας Υόρκης. "Η πόλη έχει τόση πολλή ιστορία, τόση κουλτούρα, και άνθρωποι από όλο τον κόσμο έρχονται στη Νέα Υόρκη για να ζήσουν το όνειρό τους", τονίζει ο Τσου. "Νομίζω ότι ήταν το καλύτερο σημείο για τον ήρωά μας Μουζ να γνωρίσει κάποιους από τους καλύτερους χορευτές του κόσμου και να αναγκαστεί να πάρει αποφάσεις για τη ζωή του ως προς το τι πραγματικά θέλει. Η Νέα Υόρκη μας έδωσε την τέλεια ευκαιρία να κάνουμε γυρίσματα σε 3D."
"Όταν μας προσέγγισε ο Γιον Τσου με την ιδέα του για την τρίτη ταινία", δηλώνει η σεναριογράφος Έιμι Άντελσον, "μας είπε ότι ήταν ιδιαίτερα σημαντικό γι' αυτόν να κάνει κάτι διαφορετικό, να διατηρήσει το ρομαντικό στοιχείο των υπόλοιπων ταινιών, όμως να βγάλει τον χορό εκτός στούντιο, στον έξω κόσμο. Υπάρχουν ακόμη περισσότερα χορευτικά νούμερα απ' ό,τι στην προηγούμενη ταινία."
Τα Γυρίσματα
Μετά από εβδομάδες καθημερινών προβών, τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν τον Μάιο του 2009. Μέσα σε 10 εβδομάδες, πραγματοποιήθηκαν γυρίσματα στο Μανχάταν και στο Μπρούκλιν. Στο Greenpoint, μια παρηκμασμένη γειτονιά του Μπρούκλιν, οι συντελεστές μεταμόρφωσαν έναν εγκαταλειμμένο εμπορικό χώρο σε σοφίτα όπου συγκεντρώνεται η χορευτική ομάδα "The House of Pirates".
Η πόλη της Νέας Υόρκης αποτέλεσε έμπνευση όχι μόνο για το κινηματογραφικό συνεργείο, αλλά και για τους ίδιους τους πρωταγωνιστές. "Η Νέα Υόρκη είναι τρέλα", υποστηρίζει ο Άνταμ Τζ. Σεβάνι, που υποδύεται τον Μουζ. "Δεν υπάρχει άλλο μέρος σαν κι αυτό στον κόσμο. Έχει έναν δυναμισμό- όλοι κινούνται και κάνουν κάτι. Υπάρχει ρυθμός, σαν να χορεύουν όλοι μαζί."
Μια από τις πιο αξιοσημείωτες στιγμές των γυρισμάτων ήταν οι 4 ημέρες στον αγώνα World Jam, μια "ηράκλεια" προσπάθεια που χρειάστηκε εβδομάδες προετοιμασίας για θέματα κατασκευής, φωτισμού και χορευτικών.
ΒΟΡΕΙΑ-NORTH
Νορβηγική ταινία σε σκηνοθεσία Ρουν Ντενστάντ Λάνγκλο με τους Άντερς Μπάασμο Κρίστιανσεν, Τόμι Αλμένινγκ, Μάρτε Αουνέμο.
Υπόθεση
Μετά από ένα νευρικό κλονισμό, ο Jomar, ένας αθλητής του σκι, απομονώνεται και εργάζεται ως φύλακας ενός χιονοδρομικού κέντρου. Όταν όμως μαθαίνει πως ίσως είναι ο πατέρας ενός παιδιού κάπου στα βόρεια, ξεκινά ένα παράξενο ταξίδι στη Νορβηγία πάνω σε ένα χιονοδρομικό όχημα, με μοναδική του προμήθεια... 5 λίτρα αλκοόλ. Διασχίζοντας υπέροχα τοπία, ο Jomar φαίνεται να κάνει τα πάντα για να αποφύγει να φτάσει στον προορισμό του. Στην πορεία, γνωρίζει μερικές τρυφερές και “μπερδεμένες “ψυχές, που τον βοηθούν να συνεχίσει το ταξίδι του προς την "φωτεινή πλευρά της ζωής".
Η ταινία μετρά 5 βραβεία, μεταξύ των οποίων το βραβείο FIPRESCI στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου και το στίγμα της θα λέγαμε ότι είναι μια τρυφερή και αισιόδοξη κωμωδία.
Ο σκηνοθέτης
Ο Ρούνε Ντενστάντ Λάνγκλο έχει δουλέψει ως σκηνοθέτης και παραγωγός για 10 χρόνια. Ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός παραγωγής σε ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ. Έχει σκηνοθετήσει τα ντοκιμαντέρ "Too Much Norway" και "99% Honest", που έλαβαν εγκωμιαστικά σχόλια. Το "North" αποτελεί την πρώτη του ταινία μυθοπλασίας. Και εξηγεί πως προέκυψε η ταινία σαν ιδέα:
* Το 2005 υπέστην μια κατάθλιψη που σύντομα μετατράπηκε σε φόβο και μια σειρά κρίσεων πανικού. Κάποια μέρα, πέρασα μπροστά από το παλιό αναβατόριο για σκιέρ που συνήθιζα να χρησιμοποιώ όταν ήμουν παιδί. Στάθηκα εκεί και σκέφτηκα όλους αυτούς τους περίεργους τύπους, που δούλευαν κάποτε εκεί. Ήταν πάντοτε θυμωμένοι και κατάκοποι, μπορούσες να μυρίσεις το ποτό στην ανάσα τους. Τότε ήταν που ο ήρωας της ταινίας μου, ο Jomar, πήρε "σάρκα και οστά".
* Το ταξίδι που πραγματοποιεί ο ήρωας στην ταινία είναι 1.100 χιλιόμετρα! Για να εξοικονομήσουμε χρόνο και χρήμα, έπρεπε να επικεντρώσουμε τις σκηνές των γυρισμάτων γύρω από δύο περιοχές. Γυρίσαμε όλες τις σκηνές πριν από το ταξίδι του, στην πόλη του Τροντχάιμ στο μέσο της Νορβηγίας και τις υπόλοιπες στο Τρομς Κάουντι, στα βόρεια της χώρας. Αυτή η τοποθεσία βρίσκεται περίπου 500 χιλιόμετρα βόρεια του Πολικού Κύκλου. Η ταινία γυρίστηκε τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο, που είναι οι πιο σκληροί χειμερινοί μήνες και το όλο εγχείρημα αποτέλεσε τεράστια πρόκληση για το συνεργείο.
* Ήταν δύσκολο να κινηθούμε έστω και λίγα μέτρα για τη λήψη της επόμενης σκηνής. Η καταιγίδα στη σκηνή που ο Jomar παλεύει με τον πρώην καλύτερό του φίλο είναι αληθινή και τονίζει την ένταση. Ο θεατής μπορεί να δει ότι η καταιγίδα σταματά μόλις μεταφερόμαστε στην επόμενη σκηνή. Είχαμε διάφορα "θαύματα" όσον αφορά στον καιρό. Η σκηνή που ο Jomar οδηγεί το χιονοδρομικό όχημα στο Τροντχάιμ γυρίστηκε μέσα στη νύχτα και 2 ώρες πριν την έναρξη των γυρισμάτων δεν υπήρχε ούτε μια νιφάδα χιονιού στον δρόμο.
*Πολλές από τις εξωτερικές σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν σε στρατιωτικά εδάφη. Τα μικρά σπιτάκια όπου ο Jomar αντιμετωπίζει μια ομάδα στρατιωτών αποτελούν το πραγματικό μέρος όπου εξασκούνται οι στρατιώτες προτού πάνε στο Αφγανιστάν.
Ο πρωταγωνιστής
Ο Άντερς Μπάασμο Κρίστιανσεν γεννήθηκε το 1976 στη Νορβηγία. Αποφοίτησε από την Εθνική Ακαδημία Τεχνών το 2000 και από τότε έχει κάνει πολλές δουλειές σε θέατρο και κινηματογράφο. Κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού στα Amanda Awards (Νορβηγικά Κινηματογραφικά Βραβεία) το 2004 για τον ρόλο του στο φιλμ "Buddy". Στη χώρα του θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους κινηματογραφικούς αστέρες και έχει αμέτρητους θαυμαστές.
ΤΕΥΧΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ-THE SEPTEMBER ISSUE
Αμερικάνικη ταινία , για την ακρίβεια ντοκιμαντέρ με θέμα τον λαμπερό κόσμο της μόδας και τη θρυλική αρχισυντάκτρια της VOGUE Άννα Γουίντουρ . Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο βραβευμένος Ρ. Τζ. Κάτλερ , δημιουργός του άλλου πετυχημένου ντοκιμαντέρ THE WAR ROOM, αυτή τη φορά μας μεταφέρει απο την αίθουσα πολέμου , στον κόσμο της μόδας με πρωταγωνίστρια την Άννα Γουίντουρ , που επηρεάζει σημαντικά τα τεκταινόμενα στο χώρο αυτό . Γιατί , όπως χαρακτηριστικά λέγεται αν εκείνη δεν πει ότι αυτό ή εκείνο είναι στη μόδα , έχει χαθεί ... Στο επίκεντρο του ντοκιμαντέρ το φθινοπωρινό τεύχος Σεπτεμβρίου 2007 , το μεγαλύτερο που εκδόθηκε ποτέ στην ιστορία , καθώς ζύγιζε ...5 κιλά , είχε ...840 σελίδες και έκανε ιστορικά υψηλά κυκλοφορίας , επηρεάζοντας την παγκόσμια βιομηχανία της μόδας με τζίρους που αγγίζουν τα μυθικά ποσά των 300 δισ δολλαρίων.
Πρωταγωνίστρια και πάλι η Άννα Γουίντουρ - η γυναίκα που ενέπνευσε τον χαρακτήρα της Μέριλ Στριπ στην ταινία «Ο Διάβολος Φοράει Prada»και η κάμερα την ακολουθεί σε κάθε της βήμα καθώς προετοίμαζε το τεύχος του Σεπτεμβρίου 2007, του μεγαλύτερου τεύχους στην εκδοτική ιστορία.
Η Άνα Γουίντουρ, για είκοσι χρόνια είναι η πιο ισχυρή προσωπικότητα στο χώρο της μόδας.Με σήμα κατατεθέν της το κοντό μαλλί και τα γυαλιά ηλίου δεν έχει επιτρέψει ποτέ σε κανέναν να εξετάσει εξονυχιστικά την εσωτερική λειτουργία του περιοδικού της. Ο σκηνοθέτης Ρ. Τζ. Κάτλερ στη νέα του ταινία ΤΕΥΧΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ , είχε την απόλυτη πρόσβαση και ελευθερία σε όλη τη λειτουργία του περιοδικού και ο φακός του εστιάζει στον Αύγουστο , όπου ένας αριθμός - ρεκόρ ανθρώπων αδημονούν να πάρουν στα χέρια τους το τεύχος Σεπτεμβρίου του Vogue.
Μια ενδόμυχη, αστεία και απρόσμενη ματιά πάνω στην Άννα Γουίντουρ και την ομάδα συντακτών της καθώς δημιουργούν την must Βίβλο της μόδας, ενώ ο Κάτλερ διερευνά την ανέγγιχτη αίγλη του Vogue αποκαλύπτοντας τους εξαιρετικά παθιασμένους ανθρώπους που δουλεύουν γι αυτό
Μας οδηγεί στα παρασκήνια της Εβδομάδας Μόδας, στην Ευρώπη, σε γυρίσματα, φωτογραφήσεις και επαναφωτογραφήσεις καθώς και σε συνεδριάσεις κεκλεισμένων των θυρών, που μαρτυρούν μια επίπονη, διασκεδαστική και μερικές φορές συναισθηματικά φορτισμένη διαδικασία.
Με το μάτι στην τωρινή ετήσια θύελλα της μόδας, επικεντρώνεται στη σχέση δύο δεκαετιών, μεταξύ της Γουίντουρ και της Γκρέις Κόντιγκτον, της απαράμιλλης διευθύντριας δημιουργικού και ιδιοφυΐας μόδας.
ΜΑΡΜΑΝΤΙΟΥΚ- MARMADUKE
Ο αγαπημένος σκύλος Marmaduke, γνωστός από το ομώνυμο κόμικ του Μπραντ Άντερσον, το οποίο διαβάζουν φανατικά μικροί και μεγάλοι στην εφημερίδα όπου συμπεριλαμβάνεται από το 1954 μέχρι σήμερα, έρχεται επιτέλους και στην μεγάλη οθόνη. Την κινηματογραφική περιπέτεια του δανέζικου μολοσσού σκηνοθετεί ο Τομ Ντέι ("Shanghai Noon"), ενώ τη φωνή τους δανείζουν οι Όουεν Ουίλσον ("Marley & Me"), Κίφερ Σάδερλαντ ("24") και η Φέργκι των "Black Eyed Peas".
Η ταινία , κωμωδία , οικογενειακή είναι αμερικανικής παραγωγής και η υπόθεση της, η ζωή ενός δανέζικου μολοσσού , η αγάπη του για την οικογένεια που τον έχει, η φιλία του με τον Κάρλος το γάτο και η “συμμορία” των άλλων σκυλιών.
Υπόθεση: Ο μεγαλόσωμος σκύλος Μάρμαντιουκ περνά τον χρόνο του στο Orange County της Καλιφόρνια μαζί με την οικογένεια που τον φροντίζει. Θα διαπιστώσει όμως ότι το να συνυπάρχει με τους τετράποδους φίλους του δεν είναι και ό,τι πιο εύκολο για έναν σκύλο τέτοιων διαστάσεων.
Ο γνωστός κωμικός Όουεν Ουίλσον δανείζει τη φωνή του στον Μάρμαντιουκ , ενώ ένας άλλος πετυχημένος κωμικός και παρουσιαστής talk show, ο Τζορτζ Λόπεζ, δανείζει τη φωνή του στον γάτο Κάρλος, που είναι ο πιστός φίλος του Μάρμαντιουκ. Σχεδόν πριν 2 χρόνια είχε κάνει κάτι ανάλογο, αφού στην ταινία "Beverly Hills Chihuahua" ήταν η "φωνή" του σκύλου Πάπι.
Η απρόσμενη φιλία ανάμεσα στον Μάρμαντιουκ και στον Κάρλος προκαλεί απίστευτο γέλιο και κωμικές στιγμές, που αγγίζουν όλη την οικογένεια. Σύμφωνα με τον Λόπεζ, "μου άρεσε η σχέση τους. Πολλοί νομίζουν ότι οι γάτες και οι σκύλοι δεν συνυπάρχουν, όμως αυτοί οι δύο είναι σαν αδέρφια. Ο Κάρλος είναι πάντα στο πλευρό του Μάρμαντιουκ, για να τον βοηθήσει και στα πιο τρελά του σχέδια".
Τα τρελά σχέδια του Μάρμαντιουκ περιλαμβάνουν την προσπάθειά του να βοηθήσει την οικογένεια που τον φροντίζει να επιβιώσει στη νέα της γειτονιά, στο Orange County. Όμως τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα γι' αυτόν. Το πάρκο της περιοχής είναι σαν ένα "Λύκειο για σκύλους". Όπως συμβαίνει και στα σχολεία των ανθρώπων, το πάρκο αυτό είναι γεμάτο από κλίκες: τους "Jocks"- σκυλιά που τους αρέσει να κυνηγάνε τα φρίσμπις και να την "πέφτουν" σε κόκερς-, τους "Drama Geeks", που τους αρέσει να τραβούν την προσοχή με το σκέρτσο τους, τους "Juvenile Delinquents"- μια άγρια ομάδα σκυλιών που περιφέρεται άσκοπα-, τους "Mutts", ανάμεικτη ράτσα σκύλων και τους "Pedigrees", πλούσια και κακομαθημένα σκυλιά.
ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ -DANCER IN THE DARK
Πρόκειται για επανέκδοση της ταινίας του Λαρς Φον Τρίερ το 2000 με τους Μπιόρκ, Κατρίν Ντενέβ, Ντέιβιντ Μόρς, Πίτερ Στορμάρ, Τζόελ Γκρέι, Κάρα Σειμουρ.
Αν και η συνεργασία του Lars von Trier με την γνωστή τραγουδίστρια Bjork, ήταν δύσκολη , όπως έχει πεί ο ίδιος , η Bjork απέσπασε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας στις Κάννες και η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα.
Υπόθεση
Βρισκόμαστε στο 1964. Η Selma (Bjork) είναι μια Τσέχα μετανάστης, και ανύπανδρη μητέρα σε μια αγροτική περιοχή των ΗΠΑ. Η διέξοδος από τα προβλήματά της είναι τα μιούζικαλ. Ειδικά τα παλιά κλασσικά του Hollywood με τα μεγάλα μπαλέτα και την εκπληκτική μουσική. Η Selma όμως κρύβει ένα μεγάλο μυστικό. Υποφέρει από μια ασθένεια που σταδιακά της καταστρέφει την όραση. Είναι καταδικασμένη να τυφλωθεί. Καλύτερη της φίλη είναι η σύντροφός της στην δουλειά, Kathy (στον ρόλο η πάντα σαγηνευτική Catherine Deneuve). Ενώ ρόλο στην συναισθηματική ζωή της ηρωίδας διεκδικεί και ο Jeff, ένας αφελής χωρικός.
Παρόλα αυτά η Semla δεν το βάζει κάτω και καταφεύγει σε ένα σωρό επικίνδυνες πονηρίες για να κρατήσει τη δουλειά της στο εργοστάσιο, χωρίς να καταλάβουν ότι τυφλώνεται. Το λυπηρό είναι ότι ο γιος της Gene είναι επίσης καταδικασμένος να υποφέρει από την ίδια ασθένεια και κινδυνεύει να τυφλωθεί κι αυτός . Εκτός αν η μητέρα του καταφέρει να συγκεντρώσει ένα μεγάλο ποσό για να υποβληθεί σε εγχείριση. Όταν όμως ένας απεγνωσμένος γείτονας κατηγορεί την Selma ότι του έκλεψε τις οικονομίες του τότε τα πράγματα παίρνουν δραματική τροπή.
Η Selma κατηγορείται για φόνο και καταδικάζεται σε θάνατο, απόφαση που αποδέχεται μοιρολατρικά, μια και τα χρήματα που απαιτούνται για την αναθεώρηση της δίκης προορίζονται για το παιδί της.
Πηγή
http://culture.ana-mpa.gr/view5.php?id=10145
Διαβάστε περισσότερα...
Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2010
Διακοπές : Ο "παράδεισος" της Ακρόπολης
Τα πουλιά και τα σπάνια φυτά πέριξ του ιερού βράχου
"Η Ακρόπολη δεν είναι μόνο ένα από τα σημαντικότερα μνημεία του παγκόσμιου πολιτισμού. Είναι και ένα πολύ σημαντικό μνημείο της φύσης. Η περιοχή της Ακρόπολης είναι ένας παράδεισος επί της γης". Αυτά είναι τα λόγια του βιολόγου Γρηγόρη Τσούνη, ο οποίος ασχολείται εδώ και χρόνια με την βιοποικιλότητα της Ακρόπολης και μίλησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για αυτόν τον παράδεισο. Η βόλτα στις περιοχές γύρω από την Ακρόπολη, στου Φιλοπάππου, στην Αρχαία Αγορά, στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στους στύλους του Ολυμπίου Διός, ακόμα και στην Πλάκα, εκτός από ένας μοναδικός περίπατος για κάθε επισκέπτη, είναι και μία περιπλάνηση μέσα σε ένα μεγάλο και πλούσιο
οικοσύστημα, στο οποίο ζουν σπάνια φυτά και ζώα.
Πανίδα - Η κουκουβάγια, τα γεράκια και το "κροκοδειλάκι"
Εκτός από την κουκουβάγια, που από την αρχαιότητα ζει στην Ακρόπολη, είναι το σύμβολο της θεάς Αθηνάς και ταυτόσημη με τη σοφία και τον πλούτο, μόνιμοι κάτοικοι Ακροπόλεως είναι και ένα πλήθος άλλων ζώων. Τα πιο σπάνια από τα ζώα που απαντώνται είναι: αρπακτικά, όπως τα τρία ζευγάρια βραχοκιρκίνεζου, ένα είδος γερακιού, που φωλιάζει πάνω στον ιερό βράχο, σταχτάρες, γαλαζοκότσιφες, που το κελάηδημά τους μοιάζει με τον ήχο του φλάουτου, δενδρογαλιές και το "κροκοδειλάκι" της Ακρόπολης, ένα σαυράκι που μάλλον έχει μεταφερθεί εκεί από κάποιο νησί του Ιονίου ή του Αιγαίου μαζί με τα μάρμαρα που χρησιμοποιούνται για τις αναστηλώσεις. Συχνότερα, δε, κάνουν την εμφάνισή τους πεταλούδες και έντομα, χερσοχελώνες, πρασινόσαυρες και μικρονυχτερίδες που φωλιάζουν μέσα σε μικρές σπηλιές του ιερού βράχου, αγριοπερίστερα, η δεκαοχτούρα, ο μαυροτσιροβάκος, ο κότσυφας, ο γαλαζοκότσυφας, η καρδερίνα και ο σπουργίτης.
Το χειμώνα "επισκέπτονται" την Ακρόπολη η ποντικοβαρβακίνα, το ξεφτέρι, ο πετρίτης και η τυτώ, η σταχτοσουσουράδα, η λευκοσουσουράδα, ο τρυποφράχτης, ο φυλλοσκόπος, ο καρβουνιάρης, ο κοκκινολαίμης, η τσίχλα, η γαλαζοπαπαδίτσα, το σιρλοτσίχλονο, το ψαρόνι και οι σπίνοι. Ενώ την άνοιξη καταφθάνουν τα αποδημητικά σταβλοχελίδονα και σπιτοχελίδονα που φωλιάζουν στην Πλάκα, περιοχή στην οποία απαντώνται οι περισσότερες χελιδονοφωλιές ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο στην Ευρώπη. Ακόμα, την άνοιξη μπορεί να ακούσει κανείς και το μελωδικό κελάηδημα των αηδονιών και το νυχτερινό κάλεσμα του γκιώνη. Άλλοι εκλεκτοί επισκέπτες της Ακρόπολης είναι ο μυγοχάφτης, οι παπαδίτσες, η καρδερίνα, ο φλώρος, η καρακάξα, και ο μαυροτσιροβάκος. Όλα αυτά συνθέτουν την παραδεισένια πολιτεία των ζώων της Ακρόπολης, χαρίζοντας στον επισκέπτη μία μοναδική εμπειρία.
Ο κ. Τσούνης συνεργάζεται με μία ομάδα ανθρώπων που έχουν εκτιμήσει τη σημαντικότητα της βιοποικιλότητας της Ακρόπολης και έχουν αναλάβει σημαντικές πρωτοβουλίες για την προστασία της. Ο ίδιος λέει: "Βρισκόμαστε σε πολύ καλό δρόμο. Υπάρχει μια πολύ καλή συνεργασία με τον έφορο της Α' εφορίας αρχαιοτήτων, κ. Αλέξανδρο Μάντη, και τις αρχαιολόγους Σοφία Μοσχονησιώτη, Έφη Κασάπογλου και Αμαλία Γιαννακοπούλου και ήδη έχουν γίνει αρκετά. Βάλαμε 50 τεχνητές φωλιές και ταΐστρες γύρω από την Ακρόπολη για τις κουκουβάγιες, για τα κοτσύφια, τις παπαδίτσες, τους κοκκινολαίμιδες. Αρκετές φωλιές φιλοξενούν ήδη πουλιά και του χρόνου θα έχουμε ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία. Με τον καινούριο χρόνο, σκοπεύουμε να βάλουμε φωλιές και ταΐστρες και για τα γεράκια".
Χλωρίδα- Η μοναδική Micromeria Acropolitana
Στον περίπατο στην Ακρόπολη, κάποιος θα βρει μαργαρίτες, μολόχες, παπαρούνες, στερνμπεργκιές, πεντάνευρα, χαμομήλια, περδικάκια, κάππαρες και βρωμούσες, αλλά και την μοναδική Μικρομέρια Ακροπολιτάνα (micromeria acropolitana). "Πρόκειται για ένα φυτό που φύεται στον ιερό βράχο της Ακρόπολης και πουθενά αλλού στον κόσμο και προϋπάρχει του Παρθενώνα" αναφέρει με υπερηφάνεια ο κ. Τσούνης, που ανακάλυψε, ύστερα από περισσότερα από 100 χρόνια, ξανά την ύπαρξή του. Το εν λόγω φυτό είχαν πρώτοι ανακαλύψει δύο Γάλλοι βοτανολόγοι, το 1906, και από εκεί και μετά χάθηκε. Το 2006, ο κ. Τσούνης κάνοντας μία βόλτα στον αρχαιολογικό χώρο, με τον εικοσιενός ετών σήμερα γιο του Λάμπρο που τον ακολουθεί κατά πόδας, βρήκαν αυτό το σπάνιο φυτό. Πέρυσι, ήρθαν σε επαφή με την καθηγήτρια Κιτ Ταν, του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης, η οποία αναγνώρισε το φυτό. Η ίδια ήρθε αργότερα στην Αθήνα και επιβεβαίωσε ότι πρόκειται γι’ αυτό το σπάνιο είδος που φύεται αποκλειστικά και μόνο στην Ακρόπολη.
"Αυτό που κρίνουμε απαραίτητο είναι να προστατευτεί αυτό το φυτό. Γίνονται μεγάλες προσπάθειες από εμάς για να προστατέψουμε το φυτό και να κάνουμε και άλλες ενέργειες. Θα βγούνε ενημερωτικά φυλλάδια, αφίσες, βιβλία, ενημερωτικές πινακίδες για την χλωρίδα και την πανίδα της περιοχής, ενώ είναι στα σχέδια να γίνουν κάποιοι βιολογικοί κήποι με αρωματικά φυτά, στους ελεύθερους χώρους γύρω από το θέατρο του Διονύσου, οι οποίοι θα είναι πλήρως προσβάσιμοι και για τα άτομα με αναπηρία" επεσήμανε ο κ. Τσούνης.
Πώς εξηγείται, όμως, το γεγονός ότι υπάρχει τόσο σημαντική βιοποικιλότητα στην Ακρόπολη; "Γενικά, οι αρχαιολογικοί χώροι είναι χώροι μεγάλης βιοποικιλότητας. Το γεγονός ότι τα φυτά και τα ζώα βρίσκονται μέσα στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης σημαίνει ότι είναι διασφαλισμένα κατά ένα μεγάλο ποσοστό. Είναι καθαρός ο χώρος, δεν χρησιμοποιούνται φυτοφάρμακα, δεν υπάρχουν κυνηγοί. Είναι μέσα στην πόλη, άρα είναι πιο ζεστά τον χειμώνα. Τα πουλιά φεύγουν από τον χώρο της Ακρόπολης και φωλιάζουν στα μπαλκόνια και τις ταράτσες των γύρω σπιτιών, για παράδειγμα. Επίσης, η πεζοδρόμηση της Διονυσίου Αρεοπαγίτου βοήθησε πάρα πολύ", εξήγησε ο κ. Τσούνης. Καταλήγοντας, εξέφρασε την επιθυμία για απτή συνδρομή στο έργο του, λέγοντας: "Η θέληση για προσφορά είναι δεδομένη, ωστόσο αυτό που χρειάζεται να γίνει στο μέλλον είναι να βρεθούν κάποιοι χορηγοί που θα μας συνδράμουν σε αυτό το έργο, έτσι ώστε να αγοραστούν κάμερες, που θα βοηθήσουν, όχι μόνο να προστατευθεί το φυτό, αλλά και ο ίδιος ο χώρος της Ακρόπολης".
Ο Γρηγόρης Τσούνης είναι υπεύθυνος του ηλεκτρονικού περιοδικού www.greenapple.gr.
Πηγή
http://culture.ana-mpa.gr/view1.php?id=10158
Διαβάστε περισσότερα...
Armin van Buuren - A State of Trance 472
Armin van Buuren presents - A State of Trance Episode Asot 472 - 02.09.2010
01. Sneijder – Away From Here (Arty Remix) [Vandit Digital]
02. First State feat. Relyk – Cross [ Read More ... ]The Line [Black Hole]
03. ID
04. Yuri Kane feat. Melissa Loretta – Daylight [Flashover/Premier]
05. ID
06. Ross Anderson & Shaun Gregory – Foundation (Maor Levi Weekend Mix) [Vision Control]
07. Cressida & Reminder – Lucid (Juicy Mix) [Afterglow]
08. Leon Bolier & Joint Operation Centre – Off Road [Streamlined] – taken from Leon’s album “Phantasma”
09. Roger Shah & Signum – Ancient World (Remix) [Magic Island]
10. ID
11. Snatt & Vix vs. In Progress – Sunride (Ronski Speed Remix) [Coldharbour] [Tune Of The Week]
12. Maor Levi feat. Ashley Tomberlin – Chasing Love (Club Mix) [Anjunabeats]
13. Shogun feat. Emma Lock – Run To My Rescue [S107]
14. Mr. Pit – Sky Traffic [Coldharbour]
15. Bartlett Bros. feat. Andrea Faustinelli – Artika (M.I.K.E.’s Progressiva Remix) [Black Hole]
16. Arnej – The Day Will Come (Sied van Riel Remix) [Armind]
17. ID
18. Vast Vision feat. Fisher – Behind Your Smile (Suncatcher Remix) [Enhanced] [Future Favorite]
19. Jorn van Deynhoven & Manuel Le Saux – Nardo [A State Of Trance]
20. Bryan Kearney – Goosebumps [Subculture]
21. Leon Bolier – I Close My Eyes [Streamlined] – taken from Leon’s album “Phantasna”
22. PPK vs. Bobina – Ressurection (Rework)
23. Plastic Boy – Silver Bath [Bonzai] [ASOT Radio Classic]
Πηγή
http://www.youclubvideo.com/audio/133099/armin-van-buuren-presents-a-state-of-trance-episode-asot-472-02-09-2010
Διαβάστε περισσότερα...
Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010
ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΥΘΜΕΝΟ.
Ενα από τα τελευταία μέτρα της κυβέρνησης, είναι η απαγόρευση του τσιγάρου στούς δημόσιους χώρους και καταστήματα.
Είναι αυτοί που ΟΛΑ τα προηγούμενα χρόνια, μας έκαναν πλήση εγκεφάλου μέσα από τα κανάλια να καπνίζουμε.
Θα θυμίσω οτι ακόμα και στίς Ελληνικές ταινίες, είχαν σε ΠΡΩΤΗ ΘΕΑ το τσιγάρο που άναβαν ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΑ οι πρωταγώνιστες.
Τώρα θυμήθηκαν οτι το τσιγάρο βλάπτει.
Τωρα ενδιαφέρονται για την υγεία μας.
Γι αυτό φρόντισαν να ακριβήνουν τα τρόφιμα.
Γι αυτό ανέβασαν το ΦΠΑ.
Γι αυτό μείωσαν τους μισθούς....Τι.. Να έχετε πολλά και να αγοράζεται τσιγάρα?
Γι αυτό φρόντισαν να ανεβάσουν το ποσοστό των ανέργων.
Γι αυτό ανέβασαν τις τιμές των φαρμάκων.
Γι αυτό ανέβασαν το όριο της συνταξιοδότησης..... Αμα δεν καπνιζετε ζήτε περισσότερα χρόνια, αρα μπορούμε να ανεβάσουμε τα χρόνια εργασιας.
Γι αυτό αφήνουν ελεύθερα τα ναρκωτικά...... Θα είναι η επόμενη διαφήμιση για να το μάθουν όλοι. Το δείχνουν άλλωστε και διάφορες προοδευτικές "σειρές" στην τηλεώραση.
Γι αυτό κοιτάνε να σας βάζουν μεγάλες αυξήσεις και φόρους, ώστε να μήν σας φτάνουν να παιρνετε τσιγάρα. κ.λ.π κ.λ.π.
Τώρα το δικαίωμα στην ελευθερία επιλογής μπορούμε να το καταργήσουμε σαν όλα τα άλλα.
Τι δηλαδή...Εχετε δικαίωμα να καπνίζετε; Εμείς αποφασίζουμε και διατάζουμε. Εσείς έχετε ΜΟΝΟ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ.
ΟΤΙ ΣΑΣ ΛΕΜΕ ΕΜΕΙΣ.
Φυσικά ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΩΜΑΣΤΕ.
ΕΤΣΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ.
Πηγή
http://analytakis.capitalblogs.gr/listArticles.asp
Διαβάστε περισσότερα...
Διακοπές : ΚΥΚΛΑΔΕΣ: ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ "ΚΡΥΦΕΣ" ΑΜΜΟΥΔΙΕΣ
Η αναζήτηση της γαλήνης αποτελεί πρόκληση και επιδίωξη ταυτόχρονα. Το καλοκαίρι, στις όμορφες αμμουδιές των κυκλαδικών νήσων παρατηρείται αθρόα προσέλευση κόσμου. Γεγονός που φαινομενικά καθιστά από μάταιη έως απέλπιδα κάθε προσπάθεια για ηρεμία και χαλάρωση. Φαινομενικά πάντα. Γιατί στην πράξη, αποδεικνύεται το αντίθετο. Γνωρίστε τις πιο «κρυφές» παραλίες των Κυκλάδων και απολαύστε στιγμές πλήρους απομόνωσης και απέραντης ησυχίας…
ΑΜΟΡΓΟΣ – ΓΡΑΜΠΟΥΣΣΑ
Πώς θα πάτε:
Αποβιβάζεστε στα Κατάπολα. Κατευθύνεστε νότια με προορισμό τον όρμο της Καλοταρίτισσας. Τα λεωφορεία κάνουν στάση στην Αγία Παρασκευή. Από εκεί, περπατώντας η απόσταση είναι σχετικά μικρή. Στο μικρό λιμανάκι που θα συναντήσετε, υπάρχουν καραβάκια που σας συνδέουν με το ερημικό νησάκι της Γραμπούσσας.
Το καλοκαίρι, οι καπετάνιοι πραγματοποιούν συχνά δρομολόγια – ανά δίωρο περίπου – έως τις έξι το απόγευμα. Εάν ξεχαστείτε, να είστε προετοιμασμένοι για διανυκτέρευση στην ύπαιθρο, παρέα με τους άγριους λαγούς, τους μοναδικούς κατοίκους του νησιού…
Τι θα συναντήσετε:
Πέραν της «αυτοσχέδιας» αποβάθρας για την προσάραξη των καϊκιών, ένα ξωκλήσι αποτελεί τη μοναδική ανθρώπινη παρέμβαση στη φύση. Προμηθευτείτε ομπρέλα και πετσέτες και απολαύστε τα δροσερά, πεντακάθαρα αιγαιοπελαγίτικα νερά με την ησυχία σας…
ΑΝΔΡΟΣ – ΠΙΣΩ ΓΙΑΛΙΑ
Πώς θα πάτε:
Από το Γαύριο, το λιμάνι της Άνδρου, θα κατευθυνθείτε νοτιοανατολικά προς τη Χώρα, η οποία απέχει 31 χιλιόμετρα. Στη συνέχεια, στο δρόμο προς το γραφικό χωριό Στενιές – περίπου 8 χιλιόμετρα από τη Χώρα – θα βρείτε την οργανωμένη ακτή Γιάλια.
Εκεί, μπορείτε να σταθμεύσετε. Ο δρόμος συνεχίζει ανηφορικά προς τις Στενιές. Ανάμεσα στα δένδρα, υπάρχει μονοπάτι με σκαλοπάτια που οδηγεί στην πίσω μεριά του λόφου. Περίπου πέντε λεπτά περπάτημα αρκούν για να φτάσετε στα Πίσω Γιάλια.
Εναλλακτικά, μπορείτε να επισκεφθείτε τα Πίσω Γιάλια κολυμπώντας. Κάνετε τη βουτιά σας στα Γιάλια και κινήστε παράλληλα με την ακτή. Περνάτε πίσω από τα βράχια που εκτείνονται στα αριστερά σας και έπειτα από περίπου 15 λεπτά – έχοντας διατηρήσει αργό πλην σταθερό ρυθμό – βγαίνετε στην παραλία.
Τι θα συναντήσετε:
«Κρυστάλλινα» νερά και λιγοστό κόσμο. Με λίγα λόγια, ότι χρειάζεται για να ηρεμήσετε και να χαλαρώσετε. Η απάνεμη παραλία δεν έχει την παραμικρή οργάνωση. Για αυτό, καλείστε να φέρετε μαζί την ομπρέλα σας καθώς ο ήλιος δεν… αστειεύεται.
ΝΑΞΟΣ – ΜΟΥΤΣΟΥΝΑ
Πώς θα πάτε:
Αναχωρώντας από τη Χώρα κατευθύνεστε προς τη γραφική Απείρανθο, γνωστή στους ντόπιους και ως Απεράθου. Ο δρόμος περάνει από μικρά χωριουδάκια και καταλήγει στα παράλια όπου βρίσκεται το λιμανάκι της Μουτσούνας. Απαιτούνται περίπου 40 με 45 λεπτά για να διανυθεί οδικώς η απόσταση Χώρας – Μουτσούνας.
Τι θα συναντήσετε:
Παραδοσιακά εδέσματα και απεριόριστη ησυχία. Στη Μουτσούνα και τις πολλές μικρές αμμουδιές που εκτείνονται γύρω της, ο χρόνος κυλάει αργά. Από πλευράς υποδομών, στο λιμανάκι της Μουτσούνας υπάρχουν καφενεία και ταβέρνες.
ΤΖΙΑ – ΣΠΑΘΙ
Πώς θα πάτε:
Ανατολικά της Κορησσίας – όπως λέγεται το λιμάνι του νησιού, γνωστό και ως Λιβάδι – στην άλλη πλευρά του νησιού, συναντάμε έπειτα από 17 χιλιόμετρα τον όρμο Σπαθί.
Τι θα συναντήσετε:
Η παραλία είναι αβαθής και αμμουδερή. Παρά τους διαρκώς αυξανόμενους ρυθμούς ανάπτυξης του νησιού, το Σπαθί παραμένει σχετικά απόμερο και ήσυχο. Το μοναδικό ταβερνάκι που υπάρχει εξυπηρετεί τους λάτρεις της απομόνωσης…
Κείμενο: Γιάννης - Αλέξανδρος Ιωαννίδης
Πηγή
http://walking-greece.ana-mpa.gr/articleview2.php?id=11204
Διαβάστε περισσότερα...
ΑΜΟΡΓΟΣ – ΓΡΑΜΠΟΥΣΣΑ
Πώς θα πάτε:
Αποβιβάζεστε στα Κατάπολα. Κατευθύνεστε νότια με προορισμό τον όρμο της Καλοταρίτισσας. Τα λεωφορεία κάνουν στάση στην Αγία Παρασκευή. Από εκεί, περπατώντας η απόσταση είναι σχετικά μικρή. Στο μικρό λιμανάκι που θα συναντήσετε, υπάρχουν καραβάκια που σας συνδέουν με το ερημικό νησάκι της Γραμπούσσας.
Το καλοκαίρι, οι καπετάνιοι πραγματοποιούν συχνά δρομολόγια – ανά δίωρο περίπου – έως τις έξι το απόγευμα. Εάν ξεχαστείτε, να είστε προετοιμασμένοι για διανυκτέρευση στην ύπαιθρο, παρέα με τους άγριους λαγούς, τους μοναδικούς κατοίκους του νησιού…
Τι θα συναντήσετε:
Πέραν της «αυτοσχέδιας» αποβάθρας για την προσάραξη των καϊκιών, ένα ξωκλήσι αποτελεί τη μοναδική ανθρώπινη παρέμβαση στη φύση. Προμηθευτείτε ομπρέλα και πετσέτες και απολαύστε τα δροσερά, πεντακάθαρα αιγαιοπελαγίτικα νερά με την ησυχία σας…
ΑΝΔΡΟΣ – ΠΙΣΩ ΓΙΑΛΙΑ
Πώς θα πάτε:
Από το Γαύριο, το λιμάνι της Άνδρου, θα κατευθυνθείτε νοτιοανατολικά προς τη Χώρα, η οποία απέχει 31 χιλιόμετρα. Στη συνέχεια, στο δρόμο προς το γραφικό χωριό Στενιές – περίπου 8 χιλιόμετρα από τη Χώρα – θα βρείτε την οργανωμένη ακτή Γιάλια.
Εκεί, μπορείτε να σταθμεύσετε. Ο δρόμος συνεχίζει ανηφορικά προς τις Στενιές. Ανάμεσα στα δένδρα, υπάρχει μονοπάτι με σκαλοπάτια που οδηγεί στην πίσω μεριά του λόφου. Περίπου πέντε λεπτά περπάτημα αρκούν για να φτάσετε στα Πίσω Γιάλια.
Εναλλακτικά, μπορείτε να επισκεφθείτε τα Πίσω Γιάλια κολυμπώντας. Κάνετε τη βουτιά σας στα Γιάλια και κινήστε παράλληλα με την ακτή. Περνάτε πίσω από τα βράχια που εκτείνονται στα αριστερά σας και έπειτα από περίπου 15 λεπτά – έχοντας διατηρήσει αργό πλην σταθερό ρυθμό – βγαίνετε στην παραλία.
Τι θα συναντήσετε:
«Κρυστάλλινα» νερά και λιγοστό κόσμο. Με λίγα λόγια, ότι χρειάζεται για να ηρεμήσετε και να χαλαρώσετε. Η απάνεμη παραλία δεν έχει την παραμικρή οργάνωση. Για αυτό, καλείστε να φέρετε μαζί την ομπρέλα σας καθώς ο ήλιος δεν… αστειεύεται.
ΝΑΞΟΣ – ΜΟΥΤΣΟΥΝΑ
Πώς θα πάτε:
Αναχωρώντας από τη Χώρα κατευθύνεστε προς τη γραφική Απείρανθο, γνωστή στους ντόπιους και ως Απεράθου. Ο δρόμος περάνει από μικρά χωριουδάκια και καταλήγει στα παράλια όπου βρίσκεται το λιμανάκι της Μουτσούνας. Απαιτούνται περίπου 40 με 45 λεπτά για να διανυθεί οδικώς η απόσταση Χώρας – Μουτσούνας.
Τι θα συναντήσετε:
Παραδοσιακά εδέσματα και απεριόριστη ησυχία. Στη Μουτσούνα και τις πολλές μικρές αμμουδιές που εκτείνονται γύρω της, ο χρόνος κυλάει αργά. Από πλευράς υποδομών, στο λιμανάκι της Μουτσούνας υπάρχουν καφενεία και ταβέρνες.
ΤΖΙΑ – ΣΠΑΘΙ
Πώς θα πάτε:
Ανατολικά της Κορησσίας – όπως λέγεται το λιμάνι του νησιού, γνωστό και ως Λιβάδι – στην άλλη πλευρά του νησιού, συναντάμε έπειτα από 17 χιλιόμετρα τον όρμο Σπαθί.
Τι θα συναντήσετε:
Η παραλία είναι αβαθής και αμμουδερή. Παρά τους διαρκώς αυξανόμενους ρυθμούς ανάπτυξης του νησιού, το Σπαθί παραμένει σχετικά απόμερο και ήσυχο. Το μοναδικό ταβερνάκι που υπάρχει εξυπηρετεί τους λάτρεις της απομόνωσης…
Κείμενο: Γιάννης - Αλέξανδρος Ιωαννίδης
Πηγή
http://walking-greece.ana-mpa.gr/articleview2.php?id=11204
Διαβάστε περισσότερα...
Τρίτη 31 Αυγούστου 2010
Το γράμμα ενός πιλότου
Το γράμμα ενός πιλότου της πολεμικής αεροπορίας. Μετά την περικοπή του πτητικού επιδόματος και τη λάσπη που δέχτηκαν από μερικούς δημοσιογράφους ότι δήθεν απείχαν από τα επιχειρησιακή τους καθήκοντα. Ότι σε περίπτωση σύρραξης θα ζητούσαν χρήματα για να πολεμήσουν.
Από την εκπομπή "Αθέατος Κόσμος" του Κ. Χαρδαβέλα στις 18-05-2010
Πηγή
http://enneaetifotos.blogspot.com/
Διαβάστε περισσότερα...
Από την εκπομπή "Αθέατος Κόσμος" του Κ. Χαρδαβέλα στις 18-05-2010
Πηγή
http://enneaetifotos.blogspot.com/
Διαβάστε περισσότερα...
Ερχεται η Απόλυτη Οικονομική Κατάρρευση
Ο κόσμος οδηγείται πρός την απόλυτη οικονομική κατάρρευση με πολύ μεγάλη κοινωνική αναταραχή και ξέσπασμα ταξικού πολέμου, αναφέρει ένας διάσημος Αμερικανός οικονομικός αναλυτής.Τι κάνουν με τα προγράμματα λιτότητας; Διασώζουν τις τράπεζες και βάζουν τους ανθρώπους να πληρώνουν για αυτό. Οι λαοί δεν το θέλουν αυτόΜία από τις καλές επιχειρήσεις που μπορεί κανένας να ξεκινήσει τώρα είναι βιομηχανία που να κατασκευάζει κρεμάλες και γκιλοτίνες.
Κατάρρευση της μεσαίας τάξης σημαίνει ότι δεν υπάρχει καύσιμο για την ανάκαμψη .. Η αμερικανική οικονομική ανάκαμψη κατά τα τελευταία τρίμηνα είναι κάτι περισσότερο από μια "συγκάλυψη" και ο κόσμος οδηγείται πρός μία απόλυτη οικονομική κατάρρευση με πολύ μεγάλη κοινωνική αναταραχή και ξέσπασμα ταξικού πολέμου, αναφέρει ένας διάσημος Αμερικανός οικονομικός αναλυτής.
Ο Gerald Celente, επικεφαλής του Trends Research Institute, είπε την εβδομάδα που πέρασε ότι δεν υπάρχει κίνδυνος δεύτερης ύφεσης της μορφής της διπλής ύφεσης (W) της παγκόσμιας οικονομίας,απλά "επειδή η πρώτη" ύφεση "ποτέ δεν τελείωσε.
"Δεν υπάρχει η θεωρούμενη διπλή ύφεση τύπου W υποστήριξε ο Celente. "Οδηγούμαστε στην απόλυτη οικονομική κατάρρευση. Δεν υπάρχει διέξοδος από αυτό χωρίς χτίσιμο από την αρχή της παραγωγικής ικανότητας της κοινωνίας. Το χρήμα που εκτυπώνεται δεν μπορεί να μας βγάλει απο αυτό το αδιέξοδο.
Ο Celente, ο οποίος είναι γνωστός για την πρόβλεψη του κραχ των χρηματιστηρίων το 1987 , για την πρόβλεψη της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης και την προαναγγελία της κρίσης των ενυπόθηκων δανείων subprime των τελευταίων ετών, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ και άλλες αναπτυγμένες χώρες θα πρέπει να περιμένουν να δούν να εξελίσεται το είδος της κοινωνικής αναταραχής που ο κόσμος είδε να αρχίζει την άνοιξη φέτος στην Ελλάδα,όταν ξεκίνησαν τόσο οι κυβερνητικές προσπάθειες κάλυψης της κατάρρευσης της οικονομίας της χωρίς επιτυχία, όσο και η νομοθέτηση μέτρων λιτότητας για τους απλούς πολίτες προκειμένου να κλείσουν οι τρύπες του προϋπολογισμού.
"Θα δούμε τις ίδιες καταστάσεις σε όλο τον κόσμο," είπε ο Celente. "Τι κάνουν με τα προγράμματα λιτότητας; Διασώζουν τις τράπεζες και βάζουν τους ανθρώπους να πληρώνουν για αυτό. Οι λαοί δεν το θέλουν αυτό."
Ο Celente επεσήμανε τις ταραχές που έλαβαν χώρα την περασμένη εβδομάδα στην Ατλάντα, όταν 30.000 άτομα εμφανίστηκαν προκειμένου να δηλώσουν συμμετοχή σε μια λίστα αναμονής για απόκτηση κατοικίας,λέγοντας ότι τα γεγονότα αυτά αποτελούν προάγγελο του τι πρόκειται να επακολουθήσει..
Υποστήριξε επίσης ότι ο τρόπος που μετράται η ανεργία σήμερα αποκρύπτει την πολύ μεγαλύτερη κρίση της ανεργίας που υπάρχει, επειδή "όταν το όνομά σου αφαιρείται από τα οικεία μητρώα ανεργίας, δεν θεωρείσαι πλέον άνεργος."
Ο Celente είπε ότι αν το σημερινό ποσοστό ανεργίας μετρηθεί όπως μετρήθηκε κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης θα ήταν περίπου 17,5 τοις εκατό στίς ΗΠΑ. Και ότι αναμένει ο αριθμός αυτός να ανέλθει σε περίπου 22 τοις εκατό κατά τα επόμενα έτη.
«Μία από τις καλές επιχειρήσεις που μπορεί κανένας να ξεκινήσει τώρα είναι βιομηχανία που να κατασκευάζει κρεμάλες και γκιλοτίνες τόνισε ο Celente επεξηγόντας ότι υπάρχει εγκεφαλικός πυρετός που συνεχίζεται αδιάκοπα σε αυτούς που οδήγησαν τα πράγματα έως εδώ.Οι πολίτες είναι πραγματικά σε απόγνωση και οργισμένοι..
Ο Celente ισχυρίστηκε ότι οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για μια οικονομική ανάκαμψη απλώς δεν υπάρχουν. «Ας πάμε πίσω στη δεκαετία του 1990. Είμαστε τότε σε μια συνηθισμένη για το οικονομικό σύστημα περίοδο ύφεσης.Τι μας έβγαλε από εκείνη την ύφεση; Το Internet. Δεν ήταν μια πολιτική της κυβέρνησης.Και βέβαια το Internet δεν εφευρέθηκε τότε από τον ο Αλ Γκορ..
Αλλά σήμερα, υποστήριξε ο Celente,δεν υπάρχουν αναπτυσόμενες βιομηχανίες που να είναι σε θέση να ωθήσουν προς μία οικονομική ανάκαμψη και ανάπτυξη. Και η μεσαία τάξη των ΗΠΑ μπορεί να μην έχει τις κατάλληλες δεξιότητες για να αντιμετωπίσει την πρόκληση.
«Σε μια χώρα που οι κάτοικοι κάποτε ήταν έμποροι που πωλούσαν τα προιόντα της παραγωγής της, τεχνίτες που παρήγαγαν τα προιόντα αυτά και εργαζόμενοι στην παραγωγική βιομηχανία που κάλυπτε τις ανάγκες της χώρας και εξήγαγε στο εξωτερικό, μεταβλήθηκαν για να γίνουν υπάλληλοι και ταμίες," είπε ο Celente. «Πρέπει να φέρουμε την βιομηχανική παραγωγή πίσω στην Αμερική."
Ο Celente συμφώνησε με τις απόψεις φιλοξενουμένων του στο πρόγραμμα Tech Ticker ότι η πράσινη οικονομία, η οποία επιδιώκει να αντικαταστήσει τα ορυκτά καύσιμα με εναλλακτικές και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, είναι ένας καλός τρόπος για να ξεκινήσει μια πορεια μιάς κάποιας οικονομικής ανάκαμψης, αλλά είπε ότι ο χειρισμός της διοίκησης του Ομπάμα για το θέμα ήταν λανθασμένος.
Ο Celente επεσήμανε ότι οι ΗΠΑ έχουν δεσμευσει 54 δισεκατομμύρια δολάρια για το πρόγραμμα επέκτασης της πυρηνικής ενέργειας και η κυβέρνηση έχει επίσης δεσμευτεί σε ένα πρόγραμμα "καθαρού άνθρακα".Τα δυο αυτά προγράμματα όμως δεν βλέπει να μπορούν να λειτουργήσουν σαν μεγάλες ατμομηχανές για την ανάπτυξη μιάς πράσινης οικονομίας.
Η κυβέρνηση «δεν δίνει χρήματα εκεί που πραγματικά απαιτούνται», πρόσθεσε με νόημα ο Αμερικανός αναλυτής.
Πηγή
http://www.stopcartel.info/
Διαβάστε περισσότερα...
Κυριακή 29 Αυγούστου 2010
Η χαμένη Ατλαντίδα
Η Ατλαντίδα αποτελεί τον υπέρτατο ίσως μυστικό κόσμο όπου σαν μια πανάκεια γίνεται πλέον η αναφορά της σε κάθε τομέα του παραδόξου από το σύγχρονο φαινόμενο των εξωγήινων μέχρι και το διαχρονικό στοιχείο της μαγείας στον πολιτισμό.Όπως όμως κάθε ιστορία που ο χρόνος έχει περάσει πολλά στρώματα από πάνω της, έτσι και η Ατλαντίδα έχει δεχτεί με την πορεία του γνωστού πολιτισμένου κόσμου, μια συνεχής επέμβαση διαμορφώνοντας έτσι μια πολύπλοκή εικόνα για την οποία η πλήρης της περιγραφή θα ήταν αληθινά δύσκολα να πραγματοποιηθεί μέσα στα πλαίσια ενός άρθρου. Δεν θα μπορούσαμε να κρύψουμε πως το έναυσμα για αυτή τη μικρή έρευνα μας την έδωσε η εκπομπή του κ. Λιακόπουλου και μια σχετική έρευνά του πάνω στο θέμα.
Αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε είναι να εξετάσουμε συνοπτικά τους 4 παραμέτρους που έχουν σχηματίσει αυτό που σήμερα γνωρίζουμε για την Ατλαντίδα. Έτσι αναγνωρίζουμε αρχικά τις πρώτες πυγές (Ι) οι οποίες 'αγνές' ακόμη ήταν ποιο κοντά στην εποχή της ανόδου και της πτώσης του μυθικού βασιλείου. Φυσικά ακόμη και αυτές οι πρώτες πυγές δεν παύουν να έχουν στοιχεία μυθοποιίας (ένα στοιχείο που μάλλον ποτέ δεν παύει να κάνει την παρουσία του) διαφέρουν όμως σημαντικά από την μετέπειτα επεξεργασία του όλου θέματος από μια σειρά μυστικιστών (ΙΙ) που άλλοτε έμμεσα και άλλοτε ξεκάθαρα πρόσφεραν μια σειρά από επιπλέον στοιχεία στην τελική μορφή του παζλ Ατλαντίδα. Φυσικά στην σύγχρονη εποχή μπορούμε να αναγνωρίσουμε και δυο ακόμη στοιχεία που προσδίδουν στο όλο θέμα μια χροιά 'επιστημονικότητας' αφού σύγχρονοι ερευνητές, μέσα ο καθένας από τις δικές του μελέτες, οδηγούν την προσοχή του κόσμου σε διάφορα σημεία στον πλανήτη (ΙΙΙ) ως την πιθανή περιοχή που αρμόζει να βαπτιστεί με το θρυλικό όνομα. Ενώ κάπου εδώ ο θρύλος συναντά την ψυχολογία (ΙV) και ο λόγος είναι εμφανείς: μια ιστορία που ακολουθεί το ανθρώπινο πνεύμα θα πρέπει να μεταφέρει ιδιαίτερα μηνύματα που ξυπνούν στον καθένα συναισθήματα, συλλογισμούς, αλλά και γιατί όχι αρχετυπικές λειτουργίες.
Ι) Η Ατλαντίδα στην αγνή της μορφή
“Ακουσε λοιπόν Σωκράτη μια πολύ παράξενη παράδοση που όμως είναι εντελώς αληθινή, όπως τη διηγήθηκε κάποτε ο πιο σοφός από τους επτά σοφούς, ο Σόλωνας...”
Πλάτων “Τίμαιος”
Ίσως ποτέ δεν θα μιλάγαμε σήμερα για τον τόπο αυτό αν δεν υπήρχε ο Πλάτωνας (428-348 π.X.) για να μας μεταφέρει την ιστορία. Στους δυο Σωκρατικούς του διάλογους (Κριτίας και Τίμαιος), ο Πλάτωνας κάνει αναφορά στα ταξίδια του νομοθέτη Σόλωνα στην Σάιδα της Αιγύπτου, εκεί όπου οι ιερείς του ναού της Νεάθ του διηγήθηκαν τα ιστορικά γεγονότα τα οποία διαδραματίστηκαν άλλοτε στην μεσόγειο, στα οποία οι Έλληνες αν και παίξανε ρόλο σημαντικό, μοιάζει να είχαν ξεχάσει. Πέρα λοιπόν στα δυτικά, μετά της Ηράκλειες Στήλες - που σήμερα είναι γνωστές ως Στενά του Γιβραλτάρ - υπήρχε ο εκλεκτός τόπος του Ποσειδώνα, η Ατλαντίδα ("…υπήρχε νήσος, η νήσος Δε αυτή ήτο μεγαλύτερη από την Λιβύην και την Ασίαν μαζί, απ'αυτήν Δε ήτον δυνατόν εις τους τότε ταξιδιώτας να διαβούν εις τα άλλους νήσους εις όλην την απέναντι ήπειρο…" Τίμαιος κεφ. 3, 25Ά). Το μέρος αυτό δόθηκε στον θεό όταν οι αρχαίοι θεοί μοιράσανε όλη την ύπαρξη. Εκεί κατοικούσαν τρία αδέρφια, ανάμεσα τους και η Κλειτώ που ο Ποσειδώνας κοιμηθεί μαζί τις για να φέρει στην ζωή 10 παιδιά που αργότερα θα αποτελέσουν τους βασιλείς του τόπου εκείνο (ενώ το νησί θα βαπτιστεί από τον μεγαλύτερο γιο του θεό, τον Άτλα). Ο Πλάτωνας συνεχίζει την περιγραφεί του για το νησί αναφέροντας πως στον κεντρικό λόφο ο θεός είχε χτίσει το παλάτι του και γύρω γύρω τοίχοι προστατευτικοί σχημάτιζαν μια σειρά από ομόκεντρους κύκλους και αυλάκια όπου έρεαν κρύο και ζεστό νερό. Οι άτλαντες είχαν κάθε φυσική εύνοια και σχημάτισαν έναν ζηλευτό πολιτισμό καθώς και ένα δυνατό στρατό που επιθυμούσε την επέκταση της επιρροής του νησιού ξεκινώντας έτσι ένα πόλεμο με τις φυλές της μεσογείου, δεχόμενοι όμως τελικά την ήτα από τα Ελληνικά στρατεύματα. Δυστυχώς ο Πλάτωνας δεν δίνει λεπτομέρειες για τις μάχες αλλά ούτε και περισσότερα στοιχεία αφού συνεχίζει με την μετέπειτα καταστροφή του νησιού (πριν 9560 χρόνια από την εποχή του) μέσα σε μια μέρα, μια καταστροφή που πιθανόν έγινε δια μέσου κάποιου κατακλυσμού. Ένα τέλος που δόθηκε σαν τιμωρία από τους θεούς για την πλεονεξία και την φιλοδοξία των κατοίκων τους
Κάπως έτσι αναφέρει ο μεγάλος φιλόσοφος τον τόπο εκείνο που κάποτε δέσποζε στα δυτικά. Μια ιστορία αληθινά γοητευτική που όμως δεν είχε προκαλέσει το επίκεντρο του ενδιαφέροντος στον αρχαίο κόσμο και αυτό ίσως γιατί δεν ήταν και η πρώτη φορά που γινόταν λόγος για ένα νησί στα δυτικά, ή για ένα τόπο θαυμαστό, γενικότερα. Η ιστορία λοιπόν της Ατλαντίδας, όπως τουλάχιστον μας την χαρίζει ο Πλάτωνας, δεν περιέχει εκείνα τα στοιχεία των τεχνολογικών θαυμάτων, των εξωγήινων βάσεων, τους πάνσοφους μάγους και όλες εκείνες τις ρομαντικές πινελιές που προστέθηκαν με τον χρόνο από διάφορους ερευνητές και συγγραφής. Και μόνο με αυτή την απλή μορφή της όμως η παρουσία ενός άγνωστου τόπου προκαλεί απόλυτα την περιέργεια του ερευνητή που ανακαλύπτει πως ο Πλάτωνας δεν ήταν ο μόνος που είχε μιλήσει για έναν - χαμένο πλέον - πολιτισμένο τόπο.
Παραδώσεις από το Τσιλάμ Μπάλαμ του Γιουκατάν, αναφέρουν πως την πατρίδα των Μάγια την κατάπιε η θάλασσα ανάμεσα σε σεισμούς και εκρήξεις ηφαιστείων. Στην Βενεζουέλα κατοικούν λευκοί ιθαγενείς όπου στις παραδόσεις τους αναφέρουν πως κατάγονται από ένα μεγάλο νησί που το κατάπιε ο ωκεανός. Λευκός ήταν και ο θεός εκπολιτιστής Κετζακοάτλ που ήρθε από τα δυτικά, από τον τόπο με την κόκκινη και μαύρη γη (οι Άτλαντες αναφέρετε πως έχτιζαν τα σπίτια τους με τρία χρώματα: λευκό, κόκκινο και μαύρο). Οι κάτοικοι των Κανάριων νησιών, ισχυρίζονται πως είναι και αυτοί απόγονοι μιας χαμένης ηπείρου. Συγκεκριμένα, στην Αδέρα και στις Αζόρες η φυλή των Γκουάνς υποστηρίζουν πως είναι απόγονοι του πρώτου βασιλιά της Ατλαντίδας. Το αξιόλογο είναι πως είναι η φυλή αυτή είναι άμεση απόγονοι των Μάγιας που όμως, εντελώς παραδόξως, βρέθηκαν να κατοικούν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ξαναγυρνώντας στην Αμερική, βρίσκουμε τις περιγραφές που μας άφησαν οι Αζτέκοι για την μητρική τους ανατολική χώρα την Αζτλάν όπου την κατάπιε και αυτήν ο ωκεανός. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα πολλών φυλών που κατοικούν όλοι στα παράλια γύρω από τον Ατλαντικό ωκεανό, η ύπαρξη παραδόσεων για ένα τόπο κάπου δυτικά ή ανατολικά (ανάλογα με την τοποθεσία του καθένα), όπου η ονομασία του περιέχει τα γράμματα Α, Τ, Λ, Ν. Αυτό από μόνο του μοιάζει να αποτελεί ένα ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο, πιθανή ένδειξη μιας κοινής πυγής, μιας κοινής έμπνευσης.
Ο γνώστης του μυστήριου της Ατλαντίδας όμως μπορεί εύκολα να αναζητήσει και περισσότερες πυγές στον πρώτο αυτό στάδιο εξέλιξης του παζλ που μελετάμε και σε άλλους κλασσικούς. Η αλήθεια είναι όμως πως στα περισσότερα κείμενα (αν όχι όλα) η αντιγραφή από την περιγραφή του Πλάτωνα αποτελούσε και την μοναδική πυγή. Ο Ηρόδοτος για παράδειγμα αναφέρει πως στο βορειοδυτικό άκρο της Αφρικής βρισκόταν το βουνό Άτλας που αποτελούσε την 'κολόνα του ουρανού'. Ο Στράβωνας αναφέρει πως η ιστορία της Ατλαντίδας ίσως να μην είναι φανταστική (από τον ίδιο συγγραφέα μάλιστα γνωρίζουμε την σκεπτικιστική αντίθετη στάση του Αριστοτέλη στο θέμα αυτό) και πολύ αργότερα ο Πρώκλος (412-489 μ.Χ.) δεν αμφιβάλει καθόλου για την άλλοτε ύπαρξη της νήσου. Δεν είναι λοιπόν λίγοι οι αρχαίοι κλασσικοί (Ποσειδώνιος, Πλίνιος, Διόδωρος Σικελός, Μαρκελίνος, Τιμαγένης, Κλάυδιος Αιλιανός κ.α.) που ενδιαφέρθηκαν ο καθένας με τον τρόπο του για την Ατλαντίδα, όμως δεν μοιάζει να μπορούν να προσφέρουν κάτι περισσότερο στο όλο παζλ. Εκτός φυσικά και αν αναζητήσουμε τα τελευταία χαμένα κεφάλαια των διαλόγων του Πλάτωνα, όπου φημολογείται πως βρίσκονται περισσότερα στοιχεία για την Ατλαντίδα.
Είναι λοιπόν όλα αυτά η διαβίωση μιας πολιτισμένης χώρας που βρήκε μια φρικιαστική καταστροφή ή μήπως αποτελούν την αλληγορική παρουσία της ιδανικής πολιτείας που είχε στο μυαλό του ο φιλόσοφος. Είναι δύσκολο να πούμε με σιγουριά, το βέβαιο όμως είναι πως γύρω από το θέμα η σιωπή μοιάζει να γεμίζει το κενό και για ένα διάστημα 10 αιώνων περίπου η αναφορές περιορίζονται σημαντικά (εξαιρώντας τις μικρές αναφορές από τον Κοσμά Ινδικοπλεύστη, τον Μέγα Ονόριο και έναν Αιγύπτιο καλόγερο που στο βιβλίο του 'Χριστιανική τοπογραφία' στην προσπάθεια του να αποδείξει το επίπεδο σχήμα του κόσμου, αναφέρει για ένα τόπο στον Ατλαντικό που καταστράφηκε κατά τον Βιβλικό κατακλυσμό). Το αίτιο αυτής της σιωπής βρισκόταν στην λατρεία του δυτικού κόσμου για την Αριστοτέλεια προσέγκιση καθώς επίσης και στην αυθαίρετη καταμέτρηση της ιστορίας όπου σύμφωνα με τα Βιβλικά γεγονότα ο κόσμος δημιουργήθηκε το 5508 π.Χ.. Πως λοιπόν μπορεί να υπήρξε πολιτισμός σε μια εποχή που ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης δεν είχε σχηματίσει ακόμη το σύμπαν (!)
ΙΙ) Η Ατλαντίδα των μυστικιστών
Το θέμα της Ατλαντίδας όμως δεν περιορίστηκε στο έργο του Πλάτωνα, ούτε στις διάφορες σκόρπιες ιστορίες ανά τον κόσμο. Ακολουθώντας ίσως το πνεύμα του έλληνα φιλοσόφου - να μεταφέρουν δηλαδή θέματα φιλοσοφίας στην καθημερινότητα της πολιτείας - μια σειρά από παρόμοια κείμενα έκανα την παρουσία τους με τον καιρό. Έτσι το 15ο αιώνα εμφανίζεται η αναφορά ενός φημολογούμενου αληθινού περιστατικού όπου το 734 μ.Χ, 7 επίσκοποι μαζί με τους πιστούς τους, ταξίδεψαν δυτικά ανακαλύπτοντας ένα νησί και ιδρύοντας εκεί 7 πόλεις. Το νησί ονομάστηκε Antillia και σε χάρτη του 1455, το νησί αυτό ταυτίζεται με την Ατλαντίδα. Η ταύτιση της Ατλαντίδας με διάφορους κόσμους όμως συνεχίστηκε και από τον γνωστό αποκρυφιστή John Dee που σε ένα από τους χάρτες του (1580 μ.Χ.) αποκαλεί τον Νέο Κόσμο ως Ατλαντίδα.
Η επαφή του αποκρυφισμού με την Ατλαντίδα αρχίζει και παίρνει νέα μορφή όταν το 1602 εκδίδεται η ουτοπική αλχιμιστική αλληγορία του Tommaso Campanella 'Η πόλη του Ήλιου' όπου ακολουθώντας τα βήματα του Πλάτωνα, γίνεται η εξιστόρηση μιας ιδανικής πολιτείας. Είναι σχεδόν βέβαιο πως το κείμενο αυτό επηρέασε μια σειρά ακόμη αλληγορικών ιστοριών όπως το γνωστό 'Νέα Ατλαντίδα' (1627 μ.Χ.) του Σιρ Φράνσις Μπαίηκον. Ο ερμητισμός συναντά την 'Χριστιανούπολη' του Andrea σε μια πολιτεία που η ροδοσταυρική φιλοσοφία και ο χριστιανικός μυστικισμός ενώνονται κάτω από το βλέμμα του μύθου που πρωτοσχημάτισε ο Πλάτωνας.
Η ωρίμανση όμως της σχέσης αυτής έρχεται τον 19ο αιώνα όπου η συγγραφική δουλειά του Ιγνάτιου Ντονέλι (1831-1901) πρόσφερε πολλά από τα γνωστά σε εμάς πλέον μπαρόκ προσθήματα στο όλο παζλ. Έτσι, η Ατλαντίδα γίνεται η πυγή του πολιτισμού για όλον την ανθρωπότητα. Οι Θεοί των αρχαίων αποτελούσαν τους Άτλαντες βασιλείς. Η γλώσσα των Ατλάντων γέννησε όλες τις υπόλοιπες γλώσσες. Ο τόπος αυτός σχημάτισε αποικίες παντού με κυριότερη αυτή της Αιγύπτου. Αποτελούσε την κοιτίδα της Άρειας και Ινδοευρωπαϊκή φυλής και μια σειρά ακόμη από στολίσματα που απομακρύνονταν ιδιαίτερα από τις πληροφορίες που μας δίνει ο Πλάτωνας ή άλλοι λαοί. Η Ατλαντίδα όμως επανέρχεται στο προσκήνιο και έστω και με αυτή την μορφή κυριαρχεί στον κόσμο της διανόησης (ο Θεοδοσιάδης Ν. γράφει χαρακτηριστικά: "το βιβλίο του [Ντονέλι-'Ατλαντίδα: Ο προκατακλυσμιαίος κόσμος' 1882] έγινε η 'Καινή Διαθήκη' του Ατλαντισμού, ακριβώς όπως ο Τίμαιος και ο Κριτίας υπήρξαν η 'Παλαιά Διαθήκη' του."), σε μια εποχή που οι μυστικές ετερείες ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια και ο πνευματισμός ανανέωνε το ενδιαφέρον του δυτικού κόσμου για το παράδοξο.
'Άξιοι' συνεχιστές του Ντονέλι αποτελούν σίγουρα οι πρώτοι θεοσοφιστές (Blavatsky, Elliot και Steiner) που με την δική τους συγγραφική εργασία ενίσχυσαν τον μύθο της Ατλαντίδος ως πυρήνα και πυγή πολιτισμού και ιδιαίτερα της μαγείας. Συγκεκριμένα η μαντάμ Blavatsky πίστευε πως ο λαός της Ατλαντίδας αποτελούσε και αυτός απόγονος μια παλιότερης ηπείρου, γνωστής ως Μού ή Λεμούρια, και ουσιαστικά αποτελούσαν την Τέταρτη Αρχική φυλή της ανθρωπότητας. Οι πυγές της Blavatsky ήταν το μυστηριώδες 'Βιβλίο των Ντυζόν' που η συγγραφέας ονειρεύτηκε πως αποτελούσε γνήσιο Ατλάντιο κείμενο το οποίο διεσώθη στο Θιβέτ. Μια εξίσου παράδοξη πυγή είχε και ο Steiner ο οποίος διαμέσου των Ακασικών Αρχείων γνώρισε πως οι Άτλαντες ήταν όντως απόγονοι της Μού, κατείχαν θαυμαστή τεχνολογία, όμως αντίθετα με τους πρόγονους τους, δεν επικοινωνούσαν τηλεπαθητικά παρά διαμέσου της γραφής. Η απομάκρυνση από τις πρώτες περιγραφές συνεχίζεται αργότερα και από τις θεωρίες του Ραμώ ντε Σαιντ Σοβέρ ο οποίος συνδέει τον λαό της Ατλαντίδας με μύθους των ινδιάνων της Τιχουανάκο για να καταλήξει σε μια εξωγήινη προέλευση τους (!) Φυσικά από το ταξίδι μας δεν θα μπορούσε να λήψη και η τελευταία ίσως σημαντική φιγούρα των μυστικιστών που άλλαξαν ριζικά τον τρόπο που γνωρίζουμε σήμερα το παζλ της Ατλαντίδας. Ο Έντγκαρ Κέησυ άφησε πίσω του 30 χιλιάδες χειρόγραφες σημείωσης από τις προβλέψεις που έκανε στην καριέρα του σαν medium, ανάμεσα στα υπόλοιπα όμως, ιδιαίτερα γνωστές έγιναν εκείνες που αφορούσαν την Ατλαντίδα. Οι Άτλαντες, σύμφωνα με την νέα απόδοση του μύθου, ήταν κάτοχοι μιας ισχυρής τεχνολογίας που αφορούσε ιπτάμενα οχήματα, υποβρύχια, και κρυστάλλους χάρης τους οποίους οι άρχοντες μπορούσαν να αναζογονιήσουν τους ιστούς αλλά και να ελέγχουν τις μάζες καθώς και άλλα θαυμαστά. Ήταν όμως η κακή χρήση αυτών των γνώσεων τους που έφερε το νησί στην καταστροφή του. Άτλαντες υπάρχουν και σήμερα, είτε μετενσαρκωμένοι είτε ζουν στις διάφορες αποικίες που είχαν σπείρει. Γνωστές είναι επίσης και οι προφητείες του για διάφορα οικοδομικά ευρήματα στο Μπίμινι που θα αποκάλυπταν την Ατλαντίδα, γεγονός που επιβεβαιώθηκε δίχως όμως να προσφέρει και περισσότερο φως στο όλο παζλ.
Φυσικά το θέμα της Ατλαντίδας δεν τελειώνει εδώ. Η ιστορία ξεκίνησε από τα γραπτά ενός φιλοσόφου, πέρασε στους αρχαίους γεωγράφους, αποτέλεσε περίεργες ιστορίες που διηγούνταν ιθαγενείς σε εξερευνητές, εμπλουτίστηκε με τις εσωτερικές ανησυχίες της Δυτικής Ευρώπης και σιγά σιγά πήρε μια αμαγαλματική μορφή ενός μυστηρίου που όλα παράδοξος μπορούν να ταιριάξουν. Ο 20ος αιώνας γνώρισε μια μεγάλη βιβλιογραφία σχετικά με το θέμα της Ατλαντίδας που κάθε φορά ο εκάστοτε συγγραφέας προσθέτει και αφαιρεί στην εικόνα που δώσαμε μέχρι τώρα. Είναι όμως στην ψυχολογία του σύγχρονου ορθολογιστή ανθρώπου να αναζητήσει την αλήθεια πίσω από τον μύθο. Μια σειρά από προσπάθειες ερευνητών (άλλοτε σοβαρών και άλλοτε επιπόλαιων) έκαναν την παρουσία τους στην παραδοξολογία. Οι θεωρίες πολλές, ενώ μερικές φορές γίνονται και πιο παράξενες και από αυτές των μυστικιστών. Η ερώτηση όμως παραμένει: Που βρισκόταν η Ατλαντίδα;
ΙΙΙ) Αναζητώντας την Ατλαντίδα στους χάρτες της γης
Όπως οι θάλασσες του κόσμου είναι πολλές, έτσι αμέτρητες είναι και οι γνώμες των ακαδημαϊκών. Δεν είναι όμως λίγοι εκείνη που στην ιστορία του Πλάτωνα αναγνωρίζουν απλά ένα πολιτικό πρότυπο διακυβέρνησης με δομές και θεσμούς που θυμίζουν την Αθηναϊκή επικράτεια. Ο πόλεμος μεταξύ Αθήνας και Ατλάντων ίσως να αποτελούσαν προεκτάσεις παραδόσεων για μάχες μεταξύ της αρχαίας πόλης των Αθηνών με προϊστορικές αιγαιακές επικράτειες, ενώ η καταστροφή του δυτικού νησιού θυμίζει ιδιαίτερα την καταστροφή του Μινωικού πολιτισμού στις Κυκλάδες και στην Κρήτη με την έκρηξη της Θήρας το 1450 π.Χ. ακόμη και η συσχέτιση μεταξύ των χρονολογιών μοιάζει να ενισχύει αυτή την θεωρία αφού η έκρηξη του ηφαιστείου έγινε 900 χρόνια πριν τον Πλάτωνα όταν ο ίδιος αναφέρει τον καταποντισμό της Ατλαντίδας πριν 9000 χρόνια. Παράλληλα, γεωλογικές μελέτες του νησιού της Σαντορίνης, δείχνουν μια ομοιομορφία της κυκλικότητας που περιγράφει ο Πλάτων για το εσωτερικό του νησιού. Οι αμφισβητήσεις όμως για την ταύτιση της Σαντορίνης και της Ατλαντίδας συνεχίζονται εφόσον ο Πλάτων την τοποθετεί έξω από την μεσόγειο. Ακόμη όμως και έξω από την θάλασσα που βρέχει τις Ελληνικές πόλεις το πρόβλημα παραμένει και αυτό διότι ο σημερινός Ατλαντικός Ωκεανός στους κλασικούς (Ηρόδοτος, Στράβων, Αριστοτέλη) παίρνει μια σειρά από διαφορετικές ονομασίες ('Κρόνιος Ωκεανός', 'Μεγάλη Θάλασσα' κ.α.). Έτσι σχηματίζεται η εντύπωση πως η θάλασσα πέρα από τις Στήλες του Ηρακλή περικλείουν όλό τον τότε γνωστό κόσμο έτσι ώστε να υπάρχει μια ταύτιση του Ινδικού και Ειρηνικού Ωκεανού με αυτό του Ατλαντικού. Υπό αυτή την οπτική, το εύρος των πιθανοτήτων μεγαλώνει σημαντικά και το κυνήγι αρχίζει.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Arysio Nunes dos Santos, οι ομοιότητες μεταξύ της Πλατωνικής Ατλαντίδας (σε θέματα τεχνολογίας και περιβάλλοντος) και του Ινδικού και Ινδονησιακού κόσμου είναι μεγάλη. Το 1992 όμως, ο αρχαιολόγος Τσάγκερ ταυτίζει την Τροία με την Ατλαντίδα και αναγνωρίζει στην Ιλιάδα μια ακόμη αναφορά της μάχης Ελλήνων-Ατλάντων. Πολλές δεκαετίες πιο πριν μάλιστα (1912), η σχέση Τροίας και Ατλαντίδας είχε γίνει και πάλι γνωστή με δημοσίευμα του εγγονού του Heinrich Schliemann που μιλούσε για άγνωστες ανακαλύψεις (Ατλάντιας προέλευσης) του διάσημου αρχαιολόγου στα ερείπια της Τροίας. Αν και ποτέ δεν έγινε νύξη για την συσχέτιση των δυο αυτών πόλεων, οι υποσχόμενες αποκαλύψεις για την αλήθεια πίσω από την αληθινή τοποθεσία του Ατλαντικού νησιού ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν. Το 1968, ο γεωλόγος Mason Valente επιβεβαιώνει τις προφητείες του Κέυση για την άνοδο της Ατλαντίδας με μια σειρά από μεγαλιθικά οικοδομήματα που βρέθηκαν βυθισμένα στο Μπίμινι της Καραβαϊκής. Οι γνώμες διίστανται ακόμη για το αν όλοι οι σχηματισμοί που βρέθηκαν ήταν ανθρώπινα δημιουργήματα όμως το βέβαιο είναι πως δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν την σχέση των κτισμάτων με το νησί της Ατλαντίδας - πέρα των προφητειών του γνωστού medium - παρά την ύπαρξη μιας τοπικής πολιτείας (και όχι ενός νησιού ή μιας ηπείρου) που καταποντίστηκε, γεγονός που μοιάζει να έχει συμβεί επανελημένα σε διάφορες τοποθεσίες ανά τον κόσμο. Μπορεί βέβαια η ελπίδα για την Καραβαϊκή να απομακρύνεται, μερικοί όμως (όπως ο Rand Flem-Ath) εναποθέτουν την προσοχή του κόσμου αυτή την φορά στην ανταρκτική όπου με βάση μια σειρά αρχαίων χαρτών όπως αυτών του Piri Reis (1513) και του Kircher (1644), που με την σειρά τους βασίστηκαν σε παλιότερες πυγές, δείχνουν μια διαφορετική εικόνα του αρχαίου κόσμου όπου εξαιτίας διαφορετικών κλιματικών συνθηκών, τοποθεσίες που σήμερα θεωρούνται αδύναμες να συντηρήσουν πολιτισμό, κάποτε έσφυζαν από ζωή. Γεωλογικές μελέτες όμως δείχνουν την παρουσία πάγου στην ανταρκτική πολύ πιο πριν από 11600 χρόνια και έτσι οι χάρτες του κόσμου ξανά ανοίγουν για την εύρεση μιας νέας υποψηφιότητας.
Είναι εύλογο ο κάθε αναγνώστης να διερωτηθεί για το πιο εμφανές: εφόσον ο Πλάτωνας τοποθετεί την Ατλαντίδα μετά τις ηράκλειες στήλες και πριν μια ήπειρο (Αμερική;), γιατί να μην αναζητήσουμε τον θρυλικό αυτό τόπο στα μισά του Ατλαντικού ωκεανού. Σύμφωνοι με αυτή την θεωρία είναι μια σειρά από συγγραφείς όπως οι Elliot, Livraga (ιδρυτής της Νέας Ακρόπολης) κ.α. Δεν υπάρχουν όμως μελέτες που να αποδεικνύουν την παρουσία σημαντικής σε μέγεθος γης στα μισά του ωκεανού για μερικά τουλάχιστον εκατομμύρια χρόνια. Ακόμη και η πρόσφατη θεωρία του Ζακ Ζιράρ για την προ 12 χιλιάδων ετών γεωλογική ύπαρξη ενός μικρού νησιού ακριβώς έξω από τα στενά του Γιβραλτάρ, δεν προσφέρει σημαντικές λύσεις αφού το νησί ήταν μονάχα 14 χιλιόμετρα μήκος και πλάτος 5. Φυσικά οι επίδοξοι Intiana Jones δεν σταματήσανε τις έρευνες τους και συνεχώς εμφανίζονται νέες θεωρίες όπως αυτή του Koudriavtsef (1995) που τοποθετεί τον θρύλο στα παράλια της Ιρλανδίας, ή της Λέσχης Εξερευνητών Βρετανίας που μαζί με την Κοινότητα Επιστημονικών Εξερευνήσεων αναζητούσαν την Πλατωνική πολιτεία στις Βολιβιανές Άνδεις. Φυσικά δεν θα πρέπει να αγνοούμε και άλλες 50 περίπου υποψήφιες τοποθεσίες όπως είναι το Ισπανικό Καντίθ, η Βραζιλία, η Σουηδία, η Σιβηρία, η βόρεια Λιβύη κα.
Η αναζήτηση του θρύλου παραμένει αμείωτη ακόμη και στις μέρες μας. Μια τεράστια εμπορευματική βιομηχανία έχει στηθεί γύρω από το θέμα (όπως άλλωστε γίνεται και γενικότερα στο παράδοξο και στον εσωτερισμό σήμερα) από βιβλία, κασέτες, περιοδικά, ταινίες, παιχνίδια και ποικίλα άλλα εμπορεύματα που από την μια πλευρά ενισχύουν την διατήρηση του θρύλου όσο και ταυτόχρονα τον αποπροσανατολίζουν. Μπορεί όμως να κρατούσε το ενδιαφέρον των ανθρώπων τόσους αιώνες για ένα τόπο όπου ο μύθος αναμειγνύεται με την πραγματικότητα, τόσο ώστε να αναζητά παντού να βρει τα ίχνη του; Τι είναι αυτό που αναζητά ο άνθρωπος; Ένα νησί ή μια επιθυμία; Είναι το νησί του Ποσειδώνα η ανάμνηση ενός γεγονότος ή μήπως αποκτά και μια βαθύτερη πλευρά που αγγίζει τον κάθε άνθρωπο και την ψυχολογία του;
ΙV) Για το ψυχολογικό νόημα της Ατλαντίδος
Το νησί της Ατλαντίδας δεν είναι το μοναδικό χαμένο κομμάτι γης που αποζητά ο άνθρωπος ως το λίκνο του πολιτισμού. Δίπλα στο όνομα της Ατλαντίδας στέκουν τοποθεσίες όπως η Λεμούρια (χαμένη κάπου στον Ειρηνικό Ωκεανό), οι Βουδιστικές Σαμπάλα και Άγκαρθα, η Θούλη των Αρείων, η Θιβετιανή Σάνκγρι-Λα, το Κέλτικο Άβαλον, η Σιντάντε Ενκάντα στον Αμαζόνιο και πολλές ακόμη. Όλες όμως οι τοποθεσίες μοιάζουν να έχουν ορισμένα βασικά πανομοιότυπα στοιχεία που ο προσεχτικός παρατήρησης θα τα επισήμανε. Όλοι οι τόποι αυτοί είναι κρυμμένοι και πάντα φέρουν ένα πολιτισμό φανερά πιο σημαντικό από τον υπάρχων γνωστό. Είναι όλα αυτά λοιπόν η ανάμνηση ενός αληθινού τόπου ή μήπως αποτελούνε την εκδήλωση μιας αρχετυπικής συμπεριφοράς, κοινή σε όλους τους ανθρώπους;
Μελετώντας τις παραδόσεις πολλών λαών, θα δούμε να υπάρχουν ιστορίες παρόμοιες με αυτή της Ατλαντίδας όπου σε παλαιοτέρους καιρούς, οι άνθρωποι ζούσανε κοντά στους θεούς μέσα σε ένα περιβάλλον θαυμάτων. Οι εποχές αυτές όμως περάσανε και όπως χαρακτηριστικά βλέπουμε στον μύθο της Εδέμ, οι πρωτόπλαστοι εκδιώκονται, ή καταποντίζονται όπως οι Ατλάντιοι. Η κοινή αυτή ιστορία δημιουργεί στο νου ενός ψυχολόγου μερικές ερμηνευτικές τάσεις που επιδιώκουν με την σειρά τους να αιτιολογήσουν τους λόγους του συνεχούς ενδιαφέροντος των λαών για τις σχετικές ιστορίες.
Τα αρχέτυπα είναι δυναμικά συμπεριφοράς που ενυπάρχουν μέσα στο συλλογικό ασυνείδητο του κάθε ανθρώπου και τα οποία ανάλογα με τις περιβαντολογικές καταστάσεις μπορούν να κάνουν εμφανή την επίδραση τους στα ανώτερα στρώματα (συνειδητά ή προ-συνειδητά) του ψυχικού οργανισμού. Ένα τέτοιο λοιπόν αρχέτυπο που μπορεί να δώσει μια ξεχωριστή εικόνα στο μυστήριο της Ατλαντίδας, είναι και το αρχέτυπο της Χρυσής Εποχής. Μια εποχή όπου όλα ήταν σημαντικά ευνοϊκότερα για την τύχη του ανθρώπου, όπου το άτομο βρισκόταν πιο κοντά στην αληθινή του φύση, τόσο ως πλάσμα πνευματικό, όσο και σωματικά. Ποια όμως μπορεί να είναι η αιτιώδεις φύση του αρχετύπου αυτού;
Όπως και κάθε άλλο αρχέτυπο, έτσι και αυτό μοιάζει να πηγάζει από την εμπειρία που βιώσαμε σαν είδος αιώνες τώρα, μια εμπειρία αληθινά κοινή και αναμφίβολα απόλυτα σημαντική για την μετέπειτα εξέλιξη μας. Η αιτία αυτή λοιπόν (που για τους μη-Jungians ίσως να γίνεται πιο εύκολα αποδεκτή) είναι αυτή της ανάμνησης (και κατά επέκταση της αναζήτησης) της βρεφικής μας κατάστασης. Οι πρώτες μας αναμνήσεις από την ύπαρξη μας, για όλους τους ανθρώπους είναι παρόμοιες, και είναι μια κατάσταση όπου μας περιβάλει ένα προστατευτικό σώμα (όπως τον κεντρικό ναό της Ατλαντίδας τον περιέβαλε μια σειρά από 5 ομόκεντρους τοίχους), αυτό της μητέρας μας. Σε αυτή την κατάσταση λοιπόν όπου ο άνθρωπος διατηρεί μια παθητική στάση, γίνεται διαρκώς δέκτης δια 'μαγικού' τρόπου της τροφής και της φροντίδας από την μητέρα (όπως ίσως η αίσθηση πως οι Θεοί βάδιζαν ανάμεσα μας στην Χρυσή εκείνη Εποχή). Στην κατάσταση αυτή όμως έρχεται να δώσει τέλος ένα γεγονός ιδιαίτερα στρεσογόνο, αυτό της απομάκρυνσης από το προστατευτικό σώμα της μάνας και την εμφάνιση - δια μέσου ενός στενού σημείου - στον εξωτερικό κόσμο. Όπως λοιπόν μια καταστροφή εξαφανίζει την Ατλαντίδα, μια άλλη 'καταστροφή' μας απομακρύνει από το άλλοτε ιδανικό κόσμο μας. Αυτό που ακολουθεί βέβαια είναι μια παθητική στάση όπου μοιάζει να συνεχίζει την πρωταρχική μας παθητικότητα αλλά πλέον χάνει απόλυτα τον αρχικό της ρόλο αφού σταδιακά αναγνωρίζουμε και τις δικές μας ικανότητες. Κάπως έτσι λοιπόν θα λέγαμε πως το μυστήριο της Ατλαντίδας αποτελεί μια ανάμνηση (αλλά και ταυτόχρονα την εκδήλωση μιας αρχετυπικής λειτουργίας) ενός γεγονότος που όλοι το έχουμε βιώσει. Είναι αυτό ίσως ο λόγος για τον οποίο η Ατλαντίδα μας συγκινεί όλους. Είναι ίσως η επιθυμία του κάθε ερευνητή να επιστρέψει στην μήτρα της μάνας του, η κινητήριος δύναμη για την αναζήτηση της θαυμαστής χώρας των ατλάντων! Είναι όμως αυτή η μόνη ψυχολογική ερμηνεία που μπορεί να δοθεί;
Η αρνητική απάντηση στο παραπάνω ερώτημα προέρχεται από δυο βασικά στοιχεία, αυτό του ότι δεν είναι όλες οι μυθικές χώρες καταστραμμένες (όπως η Σαμπάλα) ενώ επίσης, οι τόποι αυτοί έχουν κατά καιρούς διακοσμηθεί από μια σειρά θαυμαστών στοιχείων ηθικού πολιτισμού και υψηλής πνευματικότητας. Έτσι σε συνδυασμό με τα προαναφερθέντα, μπορούμε να διακρίνουμε ακόμη μερικούς ψυχολογικούς παράγοντες που μοιάζουν να δίνουν περισσότερο φως. Φυσικά ανάλογα με την ψυχολογική θεωρία που ακολουθείς, μπορείς να προσεγκίσεις και το θέμα διαφορετικά.
Μια φίλο-Freudian προσέγκιση λοιπόν θα περιελάμβανε φυσικά τη Οιδιπόδεια κατάσταση. Εδώ οι δρόμοι είναι ανοιχτοί. Η Ατλαντίδα (όπως μερικός προαναφέρθηκε) μπορεί να πάρει την μορφή της μητέρας και έτσι η αναζήτηση της να μαρτυρά της παλινδρωμιτική κατάσταση του ενήλικα σε μια σχέση εξάρτησης με την μητέρα του. Μια τέτοια συμπεριφορά φυσικά θα γινόταν σε άτομα ή σε κοινωνίες που περνάνε μια ισχυρή κρίση. Αν τώρα κάνουμε μια φίλο-Jungian προσέγκιση θα βρούμε το ίδιο το αρχέτυπο του Εαυτού (Self). Ο Εαυτός αποτελεί το ενοποιημένο στοιχείο συνείδησης και ασυνειδήτου όπου είναι τόσο η πυγή κάθε αρχετυπικής δύναμης (όταν αυτό βρίσκεται σε άμορφη ακόμη κατάσταση και εκδηλώνεται διαμέσου της Διαδικασίας της Εξατομίκευσης) όσο και ο τελικός σκοπός της ψυχικής εξελικτικής πορείας του ανθρώπου. Η Ατλαντίδα λοιπόν αλλά και η κάθε άλλη μυστική χώρα, αποτελεί ένα σύμβολο αυτής της ένωσης, αυτής της τελειότητας. Μια mantala που η σημασία της προβάλλεται από τα εσώτερα του ψυχικού μας οργανισμού σε ένα εξωτερικό κόσμο που μοιάζει να τον διέπει το χάος, και η ανησυχία της επιβίωσης. Αποτελεί έτσι η αναζήτηση μας αυτού του ξεχωριστού τόπου, την αναζήτηση του αληθινού μας εαυτού, την αναζήτηση της ένωσης αυτών που είναι αντίθετα (συνειδητό-ασυνείδητο / θηλυκό-αρσενικό / παθητικό-ενεργητικό). Είναι ακριβώς αυτός ο λόγος όπου η Ατλαντίδα από μια πολιτισμένη χώρα της δύσης με ιμπεριαλιστικές στάσεις απέναντι στην ανατολή, μετά-εξελίχθηκε σε μια ουτοπία θεϊκών διαστάσεων. Είναι επειδή ο άνθρωπος αποζητά το θείο μέσα του, που προβάλει αυτή του την αναζήτηση σε σύμβολα του κόσμου. Όταν λοιπόν αυτά δεν υπάρχουν, τα δημιουργεί.
Κάπου εδώ θα πρέπει τέλος να τονίσουμε πως η ψυχολογική προσέγκιση δεν διαγράφει την πιθανότητα την ύπαρξης ενός τέτοιου νησιού (άλλοτε ή ακόμη και σήμερα). Έρχεται όμως να δείξει πως υπάρχουν βαθιά ψυχικά αίτια που διέπουν τους ερευνητές και την κοινωνία γενικότερα έτσι ώστε να αποζητά με ζήλο πλέον τόπους όπου ο μύθος μοιάζει σαν ομίχλη να αυξάνει γύρω τους. Η αναζήτηση της Ατλαντίδας είναι η αναζήτηση της ανθρώπινης καταγωγής αλλά και ανεύρεση της γαλήνης μέσα στους πολύπλοκους λαβυρίνθους της ψυχής μας. Είναι μια εξερεύνηση που αγγίζει τον κάθε άνθρωπο και μπορεί να μεταφέρει μηνύματα που ξεχωρίζουν σε κάθε εποχή. Είναι αυτό λοιπόν το πολυπρόσωπο στοιχείο στο μυστήριο της Ατλαντίδας που γοητεύει σαν Σειρήνα τον κάθε μελετητή. Μια επίγεια ουτοπία ή μια ψυχική θαλπωρή; Η απάντηση είναι θετική και στις δυο παραμέτρους.
Πηγή
http://www.newbrain.gr/atla.html
Διαβάστε περισσότερα...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
