Ετοιμόρροποι τοίχοι με σοβάδες που κρέμονται είναι η εικόνα του κτιρίου στο οποίο άφησε την τελευταία του πνοή ο μεγάλος ποιητής το 1943. Παρά τις προσπάθειες που έγιναν για να διασωθεί, το ιστορικό οίκημα βγαίνει σε πλειστηριασμό στις 12 Ιανουαρίου
«Το σπίτι, ας του νοθέψανε το σχήμα και το χρώμα, και ανόθευτο και αχάλαστο, και με προσμένει ακόμα».
Επίκαιροι αποδεικνύονται οι στίχοι του Κωστή Παλαμά, καθώς το τελευταίο σπίτι στο οποίο έζησε ο μεγάλος μας ποιητής βγαίνει... στο σφυρί στις 12 Ιανουαρίου.
Ετοιμόρροποι τοίχοι, κρεμάμενοι σοβάδες και πλέγματα, μια εικόνα καθόλου? ποιητική αντικρίζει ο περαστικός από την οδό Περιάνδρου στην Πλάκα όπου έζησε τα τελευταία οχτώ χρόνια της ζωής του ο Κωστής Παλαμάς.
Η πλάκα που μαρτυρά πως στο ερειπωμένο κτίριο στην οδό Περιάνδρου έζησε ο Κ. Παλαμάς
Το μόνο που μαρτυρεί ποιον φιλοξένησε κάποτε αυτό το άψυχο σήμερα κτίριο είναι μια πλάκα στην πρόσοψη: «Στο σπίτι αυτό πέθανε ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς στις 27 Φεβρουαρίου 1943».
Σε μια εποχή που η Αθήνα είχε μονοκατοικίες και νεοκλασικά και οι αυλές μύριζαν γιασεμί και λεμονανθούς, ο Μεσολογγίτης ποιητής μετακόμισε από το σπίτι της οδού Ασκληπιού, στο οποίο έζησε περισσότερα από τριάντα χρόνια, σε αυτό στην Πλάκα. Η προσαρμογή του δεν ήταν εύκολη, αφού αιτία για τη μετακόμιση ήταν η έξωση που του έγινε από την προηγούμενη οικία του.
Ο ήρεμος λόγιος, που «βασάνιζε» την πένα του στο χαρτί νυχθημερόν, με μια κουβέρτα να τον σκεπάζει ως τη μέση, κοιτάζοντας από το παράθυρο την Ακρόπολη, δεν συνήθισε εύκολα τη γειτονιά στην οποία έζησε ως τον θάνατό του, το 1943, την περίοδο της Κατοχής.
«Η αναγκαστική αυτή μετακόμιση επέδρασε αρνητικά στον ψυχισμό του και στους επισκέπτες του δήλωνε ότι στο καινούργιο του σπίτι αισθάνεται σαν ξένος» αναφέρεται στην ιστοσελίδα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών σχετικά με την τελευταία του γειτονιά και αναπαράγεται σε ένα ιστολόγιο (http://oikos-palama.blogspot.com) που είχαν δημιουργήσει πριν από έναν περίπου χρόνο θαυμαστές του ποιητή με στόχο τη διάσωση του κτιρίου.
Ο συγκεκριμένος ιστότοπος είναι πλέον ανενεργός. Πρωτοβουλίες για να μην απαξιωθεί η ιστορική διάσταση του παλαιού οικήματος υπήρξαν και στο παρελθόν. Το 1999, με απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού το κτίριο είχε κηρυχθεί διατηρητέο.
Το ακίνητο βρίσκεται σε μια περιοχή-φιλέτο στην Πλάκα και σύμφωνα με τους γνωρίζοντες το οικόπεδο υπερβαίνει τα 500 τετραγωνικά.
Το ερειπωμένο κτίριο της οδού Περιάνδρου 5 είχε εσωτερικές αυλές και σκάλες που οδηγούσαν στο κάθε διαμέρισμα, ακριβώς σαν τα σπίτια στις ρετρό ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες.
Στο σπίτι ο ποιητής έμενε με τη γυναίκα του Μαρία και την κόρη του Ναυσικά. Εκεί άφησε και την τελευταία του πνοή, μέσα στο μαύρο σκηνικό της γερμανικής κατοχής.
Αντίθετα, το σπίτι στην οδό Ασκληπιού, όπου ο Κωστής Παλαμάς έζησε, δημιούργησε και εμπνεύστηκε, αξιοποιήθηκε και εκεί στεγάζεται από χρόνια το «Ιδρυμα Κωστή Παλαμά», το οποίο ασχολείται με τις πνευματικές του παρακαταθήκες.
Κ. ΠΑΛΑΜΑΣ
Ταξίδι στη δημιουργία
Ο Κωστής Παλαμάς γεννήθηκε στην Πάτρα στις 13 Ιανουαρίου του 1859, από Μεσολογγίτες γονείς, τους οποίους έχασε σε πολύ μικρή ηλικία. Εκτός από τις ποιητικές συλλογές, συνέγραψε θεατρικά έργα, κριτικά και ιστορικά δοκίμια, βιβλιοκριτικές και μελέτες.
ΤΟ ΟΙΚΗΜΑ
Πλειστηριασμός λόγω χρεών, ερωτήσεις στη Βουλή
Η τωρινή ιδιοκτήτρια του ακινήτου στην Πλάκα φαίνεται να αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, γι' αυτό και το σπίτι κατέληξε να βγει σε πλειστηριασμό λόγω χρεών.
Η τιμή εκκίνησης για τη δημοπρασία, που έχει προγραμματιστεί για την Τετάρτη 12 Ιανουαρίου στο Ειρηνοδικείο Αθηνών, έχει οριστεί στο ποσό του 1.066.000 ευρώ.
Το θέμα έφτασε και στη Βουλή, καθώς δύο βουλευτές του Νομού Αιτωλοακαρνανίας κατέθεσαν ερώτηση προς το υπουργείο Πολιτισμού για το θέμα.
Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με πληροφορίες, κινήσεις προς το υπουργείο Πολιτισμού έχουν γίνει και από το Ιδρυμα Κωστή Παλαμά.
Στην ερώτησή της προς το υπουργείο Πολιτισμού η βουλευτής ΠΑΣΟΚ, κ. Σοφία Γιαννακά, σημειώνει: «Αποτελεί χρέος για την ελληνική πολιτεία να μην επιτρέψει να βγει στο σφυρί το σπίτι του μεγάλου μας ποιητή Κωστή Παλαμά στην Πλάκα».
Αντίστοιχη ερώτηση κατέθεσε ο βουλευτής ΝΔ κ. Κώστας Καραγκούνης.
ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ:
Είναι κρίμα να γκρεμιστεί αυτό το σπίτι
Συλλέκτης αντικειμένων και εντύπων για τον Κωνσταντίνο Καβάφη και τον Κωστή Παλαμά είναι εδώ και χρόνια ο ποιητής και στιχουργός Μάνος Ελευθερίου, ο οποίος προσπαθεί να «αιχμαλωτίσει» τις μνήμες. Προσωπικά αντικείμενα των δύο ποιητών, έντυπα, πρώτες εκδόσεις των έργων τους είναι κομμάτια από τον «θησαυρό» που μαζεύει ευλαβικά ο Μάνος Ελευθερίου και πλέον έχει δωρίσει στο Ιστορικό Αρχείο της Ερμούπολης στη Σύρο.
Ο κ. Ελευθερίου, όταν πληροφορήθηκε το ζήτημα με την επικείμενη δημοπράτηση του σπιτιού του Κωστή Παλαμά, δήλωσε στο «Εθνος»: «Είναι κρίμα να γκρεμιστεί αυτό το σπίτι. Ο Παλαμάς θεωρείται από τους μεγάλους δασκάλους της λογοτεχνίας και χωρίς αμφιβολία ήταν και ο σημαντικότερος Ελληνας κριτικός λογοτεχνίας. Αν σήμερα έχουμε ελληνική γλώσσα, αυτό οφείλεται εν πολλοίς στον Κωστή Παλαμά και στη σπουδαία γενεά του 1880».
Παρασκευή Βονάτσου
ΕΘΝΟΣ, 4/1/2011
Πηγή
http://www.alfavita.gr/artro.php?id=18845
Όλα τα νερά της Χιλής εκτός από τη θάλασσα, έχουν «κοπεί» σε μερίδια που ονομάζονται «δικαιώματα νερού». Τα «δικαιώματα νερού» είναι τίτλοι ιδιοκτησίας ισόβιοι, ξέχωροι από τη γη και έχουν εμπορική αξία, όπως ακριβώς ένα σπίτι, ή ένα κτήμα. Μπορείς να το νοικιάσεις, να το χρησιμοποιήσεις, ή να το κρατήσεις χωρίς να το κάνεις τίποτα περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή, για να το πουλήσεις ακριβά.
Στη χώρα, που θεωρείται πρωτοπόρος στις εφαρμογές του νεοφιλελευθερισμού και των ιδιωτικοποιήσεων, όλα τα νερά πωλούνται. Ποτάμια, λίμνες και υπόγεια ύδατα καταλήγουν σε ιδιώτες, σε επιχειρήσεις και κερδοσκόπους που θεωρούν το νερό επένδυση με σκοπό το κέρδος. Στη Χιλή το νερό δεν θεωρείται πια αναφαίρετο δικαίωμα, αλλά εμπορεύσιμο προϊόν. Με άλλα λόγια αυτό σημαίνει, πως αν είσαι αγρότης δεν μπορείς να ποτίσεις το χωράφι σου ακόμα και αν αυτό βρίσκεται στις όχθες του ποταμού διότι το ποτάμι μπορεί να ανήκει σε άλλους. Αντιστοίχως, δεν μπορείς να πάρεις νερό αν δεν έχεις «δικαίωμα» και συλλαμβάνεσαι αν πιαστείς επ' αυτοφώρω.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα παρατηρείται στη βόρεια Χιλή, στην έρημο της Ατακάμα, που θεωρείται η πιο ξηρή περιοχή του πλανήτη. Τα εδάφη, στα οποία κατοικούν από την αρχαιότητα οι ιθαγενείς ινδιάνικοι πληθυσμοί Αυμάρα και Λινκάν Αντάι, είναι πλούσια σε ορυκτά και μέταλλα. Η Χιλή είναι ο τρίτος προμηθευτής χαλκού του κόσμου. Οι εταιρίες που διαχειρίζονται τα τεράστια ορυχεία χαλκού της περιοχής, έχουν πάρει στην ιδιοκτησία τους τα νερά του Ρίο Λόα, του μακρύτερου ποταμού της χώρας. Και μπορεί κάποτε τα νερά του ποταμού να έδιναν ζωή στην περιοχή, σήμερα, όμως, τεράστιες ποσότητες νερού χρησιμοποιούνται για να ξεχωρίσουν το μέταλλο από την πέτρα.
Ένα από τα τρία μεγαλύτερα ορυχεία χαλκού του κόσμου είναι αυτό της Τσουκικαμάτα. Από πάνω μοιάζει σαν ένας τεράστιος κρατήρας, μια από τις μεγαλύτερες τρύπες που έχει ανοίξει ο άνθρωπος σε αυτόν τον πλανήτη. Έχει 1 χιλιόμετρο βάθος, 4,9 χιλιόμετρα μήκος και τρία χιλιόμετρα πλάτος. Αυτό το γεμάτο σκόνη μέρος, είναι η καρδιά της οικονομίας της χώρας. Δουλεύει 24 ώρες το 24ωρο, 365 μέρες τον χρόνο, με 8000 ανθρώπους προσωπικό, παράγοντας περίπου 11.000 δολάρια κάθε λεπτό που περνάει. Το ορυχείο το εκμεταλλεύεται η κρατική εταιρία Codelco. «Η κατανάλωση λίτρου ανά δευτερόλεπτο της Βόρειας Κοδέλκο, που περιλαμβάνει την Τσουκικαμάτα, είναι γύρω στα 1.900 λίτρα το δευτερόλεπτο», λέει ο Γκοντόι Αλεμάν, πολιτικός μηχανικός. 1900 λίτρα ανά δευτερόλεπτο αντιστοιχεί στην ποσότητα νερού που θα κατανάλωναν σε 1 μέρα 432.000 Αμερικανοί, ή 1.216.000 Ευρωπαίοι, ή 16.416.000 Αφρικανοί.
Η εθνική κυριαρχία της Χιλής έχει πια υποθηκευτεί αφού το 85% των νερών της πρώτης κατηγορίας (ποταμοί και λίμνες) δεν ανήκουν στη χώρα αλλά στην Πολυεθνική ισπανική εταιρία παραγωγής ενέργειας, την ENDESA. Από την άλλη πλευρά όλες οι Εταιρίες Ύδρευσης, παροχής πόσιμου νερού και αποχέτευσης βρίσκονται πια στα χέρια μεγάλων οικονομικών οργανισμών και πολυεθνικών εταιριών, όπως στους ομίλους Solari, Luksic, Vicuña, Leon και στις εταιρίες Αnglean Water, Thames Water (Μ.Βρετανία), Iberdrola(Ισπανία), Suez Lyonnaise Meaux (Γαλλία). Η τελευταία εταιρία είναι ιδιοκτήτρια της Εταιρίας Aguas Andinas, που τροφοδοτεί με νερό την πρωτεύουσα Σαντιάγο.
Υπό αυτές τις συνθήκες, ο ντόπιος πληθυσμός βιώνει τις άγριες συνέπειες της πλήρους εμπορευματοποίησης ενός αγαθού που ελάχιστοι πίστευαν ότι θα υπαχθεί στους νόμους της αγοράς, που το μόνο που καθορίζει είναι οι αριθμοί του κέρδους μιας χούφτας ιδιωτικών εταιριών. Όμως, ο πρώην πρόεδρος των ιθαγενών της Ατακάμα με μερικές απλές λέξεις προβλέπει το δυσοίωνο μέλλον: «Το νερό και η γη πάνε μαζί. Το ένα είναι το θηλυκό και το άλλο το αρσενικό. Το νερό δεν είναι δικό μου, εγώ είμαι μέρος του. Ούτε η γη είναι δική μου, εγώ είμαι μέρος της. Ο άνθρωπος είναι περαστικός. Και παρ' όλα αυτά θέλει να παίξει με τη γη. Αλλά ποτέ δεν το έχει πετύχει. Γιατί μετά η γη θα τους στείλει το λογαριασμό. Και η γη δεν ζητάει λεφτά, πληρώνεται με αίμα». 
